Miscellaneous notes and extracts on the Temple, the Fathers, prophecy, Church history, doctrinal issues, etcIsaac Newtonc.156,666 wordsThe Newton ProjectFalmer2012Newton Project, University of Sussex
This text is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
in Latin and English with some Greek, c. 159,343 words, 220 ff.
f. 25r printed in Westfall, Never at Rest, 315-16. Oldenburg letter on ff. 42-3 printed in NC, 7: 387.
ff. 1r-8v 'Ezek 40 &c schematîs illustrata': Latin notes on the temple described in Ezekiel, with diagrams of it.
f. 9r 'Of Idolatry': highly significant early notes on instances of it in the Old Testament, in English, with extensive glosses by Newton.
f. 10 is blank, and followed by a page of notes not very obviously connected to anything.
f. 12r 'Ex Iustini Martyris Dialogo contracum Tryphonico adversus Iudæos.' Important notes in Latin with Newton's English glosses.
ff. 19v-24v (f. 23 is blank) Miscellaneous notes, mainly in English, on Church history and erroneous doctrines; f. 24 also contains Mint-related material.
f. 25r Centrally important statement of the Son's relation to the Father, in English.
ff. 26r-29r Early notes in Latin and English from Eusebius's Historia Ecclesiastica (H589-90). Headed 'No 31' in Thomas Pellet's hand.
f. 30r-v Latin and English notes on prophecies in the Old Testament and the Chaldee Paraphrast and their relation to subsequent historical events.
ff. 32r-33v Notes from Villalpandus on Solomon's Temple, mainly in Latin.
ff. 34r-43v Notes in English and Latin on Goths and other tribes, on early popes and introduction of 'superstitious' doctrines and practices such as indulgences, praying to the dead, Purgatory, relics, etc., and on prophecy. ff. 42r-43v are written around a draft letter [to Henry Oldenburg, Jan. 1674/5] accepting the offer to waive Newton's fees as Fellow of the Royal Society.
ff. 44r-46v Notes on the Turkish Empire, in Latin and English.
ff. 46v-47v Miscellaneous Latin excerpts from the Fathers.
ff. 48r-49r Prayers and lamentations of fourth-century Christian martyrs, in Latin verse.
ff. 52r-58v Latin notes from the Fathers, notably (f. 52r) from Petau on the tradition of the Trinity.
ff. 59r-60v Notes on events encompassed by the first trumpet and vial (AD 395-406), in English and Latin.
ff. 61r-64r 'Ex Ignatij Epistolis': Latin excerpts.
ff. 65r-68v Dates of key events in the fourth and fifth centuries.
ff. 69r-72r Notes from Pococke's Latin translation of Historia Dynastiarum Gregorij Abul-Pharajii, on Muslim history.
f. 72v Table of dates of the Arab empire.
f. 73r 'Reineras ordinis Prædicatorum contra Waldenses Bibl. Pater Tom. 13': notes on the Waldenses with important comments by Newton on the unreliability of the author, in Latin and English.
f. 75r 'Ex Eutychij Patriarchæ Alexandrini annalibus': Latin excerpts.
ff. 78r-79v Early Latin notes on the interpretation of prophecy.
[f. 80 blank.]
ff. 81r-v 'Ex Athenagoræ Athen. Christ. Philos. pro christianis Legatione sive Apologia, circa A.D. 178': Latin excerpts.
f. 82r 'Theophilus Patriarcha Antiochenum contra Christianæ religionis calumniatores': Latin extracts.
ff. 83r-84v Notes from Bishop Dionysius writing against Paul of Samosat, in Latin and English, with extremely significant notes by Newton on the nature of Christ.
f. 85r-v 'Testimonies of ye Millennium &c': notes in Latin and English on Eusebius's citations from Parias; also (at the bottom of the page) a reference to Mede and his references to Tertullian.
ff. 86r-103v Significant early notes on the key dates in the Athanasius controversy and general Church history, in Latin and English, and including (f. 100v) a map of the most important metropolises in the thirteenth-century Turkish Empire.
ff. 104r-111v 'Historia Arriani collecta ex Baronio': Latin notes on the history of the Arians, mainly from Baronius's Annals with Newton's occasional English glosses.
ff. 112r-115v Latin notes from various sources on the Roman Empire, its treatment of Christians, and the 'barbarian' invasions.
ff. 116r-117v 'Out of Ignatius Epistles': Greek excerpts with English glosses by Newton.
f. 118r Significant early notes on baptism, in English, with Newton's later revised comments.
f. 118v Latin notes on the Fathers.
ff. 119r-121r Early historical notes on Goths, Huns and Vandals, in English and Latin.
ff. 121v-131v Notes on fourth-century Church history, mainly in Latin with some English.
ff. 132r-134v Notes on the Fathers, mainly Origen and Celsus, mainly in Latin.
ff. 135r-138v Latin citations on the origins of monasticism and the supposed miracles of early monks and nuns, including (ff. 137r-138r) Latin excerpts and English paraphrases from 'Vita Antonij ex Athanasio, ad Monachos scripta'.
ff. 139r-142v Accounts of the wickedness of the Romans and the decline of their Empire, mostly in Latin.
f. 143r-v Notes from 'Cyprianus de mortalitate', mostly in Latin.
ff. 143v-145v Notes and extracts on the persecutions of early Christians, mostly in Latin.
f. 145r-v Dates of Muslim rulers.
ff 146r-148v 'E continuatione belli sacris per Iohannem Herold': Latin notes on thirteenth-century Muslim states.
f. 149r-v 'Ex historia Belli sacri, Authore Wilhelmo Tyrio Metropolitano Archiepiscopo ac regni Hierosolomitani Cancellario inter annos 11': further Latin notes on thirteenth-century Muslim states.
f. 150v Table of Muslim rulers in various nations 1057-1262.
ff. 151r-154v Historical notes from a wide range of Greek and Latin sources on the decline of the Roman Empire in the fifth century.
ff. 155r-156v 'Ex [illeg.]thoni Passagio Terræ sanctæ': Latin historical notes on Turks and Tartars in the eleventh to thirteenth centuries.
ff. 157r-158v 'Ex Elmacino': further Latin notes on Muslim history.
ff. 159r-162v Latin notes on Vandals and other tribes.
f. 163r-v Latin notes on the collapse of the Roman Empire.
f. 164r-v English notes on Theodosius (post-1700).
ff. 165r-170v Latin and English notes from various sources on incursions of assorted tribes into the Roman Empire, including (ff. 166-8) a Latin poem on the subject.
f. 171r. Latin excerpts 'Ex Arnobij adversus gentes libro primo. Scripto circa A.D. 300'; followed (ff. 171r-174r) by 'Ex Lactantij Institutionum Libris in extrema senectute conscriptis A.D. 316 circiter'. Important early notes on the relationship between the Father and the Son with striking English glosses by Newton.
ff. 175r-182r Key dates in third to sixth-century history.
ff. 183r-186v Latin notes on the (supposed) celibacy of priests and the nature of the Trinity.
ff. 187r-190r List of dates in fourth and fifth-century Church history, succession of Roman emperors and incursions of tribes on the Empire, all in Latin.
ff. 191r-194r Important early notes from a wide range of Fathers on the nature of Christ, in Latin.
ff. 195r-198v Latin historical notes on the early Church and Roman Empire.
f. 199r-v Latin excerpts 'Ex Hernæ visionibus' and 'Ex Hernæ Pastore', the latter consisting of twelve injunctions for leading a religious life.
[f. 200 blank.]
ff. 201r-202v Highly significant notes on the nature of God and Christ and the text of 1 John 5:7, in Latin and Greek, referring to a work (Caryophilus's 'Catenæ Græcorum Patrum') published 1673. Discusses early printed editions of the Greek New Testament and their variant readings, also referring to Walton's Polyglot Bible [1655-7: H216].
ff. 203r-206r (f. 205 blank) Latin extracts on the Arian controversy.
ff. 206v-207r 'Ex Philostorgio'; 'Ex Greg Nazianzen Orat 21 in Laudem Athanasij': early Latin notes with English glosses by Newton.
ff. 208r-211v Excerpts from numerous Fathers, mainly about martyrdom, in Latin with some Greek.
f. 212r-v 'Ex disputatione Vigilij Episcop. Tridentini de Trinitate.' Latin excerpts.
[f. 213 blank.]
ff. 214r-217v Latin excerpts from various Fathers on martyrdom and continence.
f. 218r-v 'Ex Hilario': Latin notes on the nature of Christ.
f. 219v Extract from Cassian, in Latin.
f. 220r-v Latin notes on the Arian controversy.
220 ff.
in Latin and English with some Greek
Yahuda Ms. 14, National Library of Israel, Jerusalem, IsraelIsraelJerusalemNational Library of IsraelYahuda MssYahuda Ms. 14Part of SL265
SL265 was bought at the Sotheby sale by 'Ulysses' (Jacob Schwartz?) for £32. It is listed in the Sotheby catalogue as about 120,000 words on 450 pp. ('some leaves stained and rotten'): a small part of it is now Yahuda Var. 1 Ms. 39. The discrepancy is further explained by a letter from Schwartz to Yahuda of 20 April 1937 stating that he had ripped up a portion of the lot which had been damaged by rot and was in his opinion indecipherable. The same letter states that 'my brother in New York' had been in possession of part of SL265 at some point but had 'none left' (having sold it, presumably).
38
Not yet datedEnglandEnglishLatinGreekHebrewOld Church SlavonicHolographJames HodgsonThomas PelletReligionDoctrineMintCatalogue information compiled by Rob Iliffe, Peter Spargo & John YoungCatalogue exported to teiHeader by Michael HawkinsTagged transcription completed by Cesare PastorinoCoding reviewed by John YoungProofed by Robert IliffeCode audited by Michael Hawkins
1
Ezek 40 &c schematîs illustrata.
Cap 40.1. In vigesimo quinto anno transmigrationis nostræ, in exordio anni, decima [die] mensis [primi] anno a percussione civitatis quartodecimo, in ipsa hac die facta est super me manus domini 2 et - aadduxit me iluc: deest in versione septuaginta & in targo Ion. Desumitur a versu 3 "adduxit me illuc" in visionibus domini adduxit me in terram Israel. Et dimisitposuit me super montem valde excelsum super quem erat b juxta [ædificum templi cum atrijs suis apparens] quasi edificium ccivitatistempligentiad db d. In Hebræo jam est כגנמ ad Austrum. At sept. legebant דגנמ e regione, Quoniam ædificium dicitur urbi simile et Ierusalem stabat ad austrum montis templi, inde scriba imperitè mutavit ד in כ austrum.e regione.
3 Et introadduxit me illuc, et ecce vir, cujus erat species quasi species ee Sept: χαλη λβοντοσ. vide Dan 10. 6. aeris, et funiculus lineus [erat] in manu ejus [erat] funiculus lineus & calamus mensuræ, & stabat in porta.
4 Et locutus est ad me vir. Fili hominis vide oculis tuis et auribus tuis audi & pone cor tuum in omnia quæ ego ostendam tibi quoniāamut [omnia] ostendamntur tibi adductus est huc, ff Sept: et annunciabisannunciareAnnunciaet annunciabis omnia quæ tu vides domini Israel.
5 Et ecce murusperibolusforinsecus [undiqueforinsecus in circuitu domus undiqueextra donum per circuitum& in manu viri calamus mensuræ sex gg secundum Vnanimēem Iudæorum traditionæem, constabat cubitus vulgaris ex quinque palmis & sacer ex sex. Designat itaque Ezekiel se uti cubito sacro. Hos postea vocat cubitos magnos c 41. 8 dicitque cubitum suum esse cubitum et palmum c. 43.13. Hieronymus corrupto usus exemplari legebat calamum constitisse sex cubitis et palmo, eumque latini fere sequuntur. Sed Hebr. hodiernus Sept. Targum Ionath. Vers. Syr. & Arab. refragantur. Et EzekielEzekiel- etiam etc alibi expressè dicit cubitos suos constitisse ex cubito et palmo c 43.13 & arundinem fuisse sex cubitorum præcise c 41.8 & cubiculos unius arundinis c 40.7 fuisse sex cubitorum præcise vers 12. cubitorum c[magnorum] [gsanctuarij,per cubitum [populi] et palmum qui singuli constant] ex cubito [vulgari] et palmo.[magnorum] per cubitum & palmum [in singulis ] cubitis]
Et mensus est latitudinemædificijmuri latitudinem [AX] calamo uno & altitudinem calamo uno.
6 Tunc h est Et venit ad portam quæ respiciebat viam orientalem Orientem & ascendit per h1 h Numerus septem legebantlegitur in Sept. et occurrit in sequentibus vers. 22, 26. [septem] gradus ejus, et mensus est limen portæ calamo uno in latiin latitudinem [BC] k2 k In hebr. jam adduntur: & limen unum calamo uno in latitudinem quæ verba deerant in exemplari Septuaginta et repetitio sunt verborum proximè præcedentium totidem sillabis, præterquam quod pro רעשהporta per ulteriorem scribæ errorem ponitur דחאunum
2
7 Et thalamum [Ianitoribus destinatum] uno calamo in longum DE et uno calamo in latum [EV]. Et inter thalamos [aa Sept. hic legebant ἀιλὰμאולם. Deest jam vox in Heb. At postea v 10, 30 agitur de his ἀιλὰμ tanquam prius memoratis, nisi mavis intelligere postes januarum , LK et CB quas tamen Angelus non prius mensus fuit. Porrò hæc intervalla cubicolorum vacua fuisse certum est colligo quia partim quia angelus in his constitit ubi mensus est latitudines thalamorum EV, FT && latitudinem Portæ hV partim quia Sacerdotes per hæc intervalla Portarum interiorum Atrij interioris transeunt ab Exedris suis in Atrium interius redeuntqueinde in exedras necet interea non intrant in Atrium exterius c 42.14. Et Ezeckiel per introitum in latere Portæ borealis ingressus est in cubiculaVnde Villapandus porticumvestibulūum] inter thalamos quinque cubitis [EF]. bb Hæc verbaEt thalamum secundum &c usque ad in latum HQ legebant Sept. in Exemplari suo, desunt verò jam in Heb. Sed facilius eratprobabilius est scribam oscitanteromittere quàm de suo petulanterinseruisse. Et sensus requirit ut legantur. Vt enim Angelus mensuravit sigillavit omnes Atriorum portas æquales, sic etiam mensuravit omnes thalamos æquales nam et inde pro Ezekiel postea pronunciavit hos esse æquales esse, vers 10. Et thalamum secundūumcalamo uno in latum TF et calamo uno in longum Fg, & vestibulum quinquecubitis quinque GH. et thalamum tertium calamo uno in longum HI et calamo uno in latum HQ] Et limen portæ juxta vestibulum portæ KL intrinsecus [] calamo uno [KL ]
8. 9. mensus est vestibulum portæ c Hæc verba intrinsecus calamo uno et mensus est vestibulum portæ, prper oscitantiāam scribæ desiderantur in septuaginta.c d Hic in Hebr. inserunturscriba oscitanter bis descripsit verba intrinsecus calamo uno et mensus est vestibulum portæ, bis leguntur in Hebræojamidque totidem syllabis, scriba oscitanter eadem bis describente. In exemplari Hieronymi legebantur semel. In septuag. perprorsus omittuntur. Sed facilejuxta æditionem Romanam per contrariam scribæ oscitantiam prorsus omittuntur, sed in codice Alexandrino et vers Arab. leguntur semel, ut etiam vers. Syr. cubitorumis [MN] et frontespostes ejus duobus cubitis [OP] dd Hactenus Angelus continua serie posuit mensuras partium portæ in longum jam redit interius et partes ejus in latum mensus est. Et vestibulūum portæ [erat] intrinsecus [respectu fronti]um]
10 Et thalami portæ [erant] versusad orientem [vestibuli], tres hinc et tres indeetmensura una trium, et mensura una [interjacentium duorūum]eepostiumvestibolorum hinc et inde.
11 Et redeundo mensus est ff Tradunt Talmudici ostia portarūum singularūum Templi secundi fuisse decem cubitos lata et viginti alta. latitudinem Ostij Portæ decemcubitis [CY] & longitudinem [muri] portæ DZ tridecim cubitis DZ
12 Et marginem ante thalamos cubiti unius [hinc] et cubiti unius marginem inde. Et Thalami eranterant sex cubitorum erant hinc EV et sex cubitorum inde [kh]
13 Et mensus est portam a tecto thalami [extrinsecus] ad tectum tectum ejus [extrinsecus] latitudinem viginti quinque cubitorūum Vh, ostium VT contra ostium hg.
14 Et fecit fornacespostesgg Septuaginta pro ששים sexaginta legebant עשרים viginti, quod provbaliusprobabiliusest si modo altitudo portarum hic designetur ut intelligebatnt Ionathan in Targo & Syrus. Ea utique fuit altitudo ostiorum Portarum in Templo secundo. In cod. Alexandr & Arab leguntur vigintiquinque sexaginta cubitorum, BC, KL, OP, V, T, S, &c et ad postem Atrij [erant] portæ & undique per circuitum, VT, SR, Pc, ef, gh, CY Bt.
15. Et h a facie portæ introitus Bt ad usque ad faciem vestibuli portæ interioris PC quinquaginta cubiti.
16 Et [erant] finestræ kclausaclausæ[erant] in thalamis et in postibus eorum intra portam undiqueEt similiter in vestibulis etiam finestræ undique intrinsecus, & supra postes palmæ
17 Et introduxitadduxit me ad atrium exterius et ecce cubicula et ll רצף Stravit prunam significat Isa. 6.6. 1 Reg. 19.6 Et inde a specieab effigiefornacis vox usurpatur pro loco fornicatoarea avis sata fornici sic in Ester 1.5, 6 introubi describiturAtrium regium columnis marmoreis ornatum describitur, & pavimentum sub fornibus ubi lecta convivis strata erant, dicitur רצפה. Sic etiam in Cant 3.10 describendo lectum Salomonis, dicuntur columnæ ejus argenteæ, pluteus aureus, tectum purpureum, et mediamregioרצפר אחבה sbubstratum amoris. intercolumnium pavimentum fornicatūum factum in atrio undique triginta cubicula in pavimento 18. Et pavimentum [erat] ad [utrumque] humerum portarum X[Q hinc & deinde.] E regione longitudinis portarum [erat] pavimentum inferiùs.
19 Et mensus est latitudinem a facie portæ inferioris usque ad faciem Atrij interioris extrinsecus, centum cubitos.
20. Et mm. Ita septuaginta. At in Heb. verba adduxit meדרך adduxit me ad desunt, quætamen in transitu de Porta ad Portam legi solent vers 24, 27, 32, 35 & hic omninò legenda sunt ut sensus sit salvus. adduxit me ad Aquilonem et ecce porta respicens Aquilonem in Atrio exteriore. Mensus est longitudinem ejus et latitudinem ejus.
21 Et thalamos ejus tres hinc et tres inde et arcuspostes ejus et vestibulum ejus Et fuit secundum mensuram portæ primæ. Quinquaginta cubitorum longitudo ejus & latitudo quinque et viginti cubitorum. Et fenestræ ejuserant ei et vestibulis ejus & Palmæ ejus secundum mensuram portæ primæ orientalis
22 Et in gradibus septem ascendunt in eam et vestibulum ejus erat ante eos
23 Et [erat] porta atrij interioris contra [hanc] portam Aquilonis nn Pro ו et Septuaginta legebant כ sicut. sicut [in portis] ad Orientem. Et mensus est a porta ad portam centum cubitos
24 Et adduxit me ad austrum et ecce porta versusrespiciens Austrum et mensus est oo Ita Sept thalamos ejus et postes ejus et vestibula ejus juxta mensuras superiores. 25 Et Fenestræ ejuserant ei et vestibulis ejus in circuitu sicut fenestræ istæ. Quinquaginta cubitorum [erat] longitudo [portæ] hujus] Et qu latitudo quinque et viginti cubitorum.
26 Et gradus septem erant gradus ejus et vestibulum ejus ante eos. Et palmæ ej una hinc et una undein poste ejus.
27 Et [e regione erat] porta atrij interioris respiciens austrum. Et mensus est a porta[atrij exterioris]supr ad portam austr [illam] australem centum cubitos.
3
28. Et adduxit me ad Atrium interius in porta austri. Et mensus est portam Austri secundum mensuras easdem. 29 et thalamos et postes ejus et vestibula [Portaeejus] et latitudo viginti quinque cubitorum.
30 aa Vers 30 Deest in Sept. edit. Rom.et corrupta repetitio est verborum præcedentium ræterquam quod pro viginti quinque scriba posuit quinque. Legitur tamen in MS Alexandr. Et vestibula circum circa longitudinis 25 cubitorum et latitudini 5 cubitorum.
31 Et vestibulūum ejus [erant] versus ad atrius exterius. Et palmæ [erant]in postibusad postes ejus. Et gradus octo [erant] gradus ejus
32 Et adduxit me ad bb Septuaginta legunt portam locum atrij Atrium interius [portam interiorem versus Orientem, et mensus est portam [orientalem] secundum mensuras easdem 33 et thalamos ejus et postes ejus et vestibulosum ejus secundum mensuras istas et fenestræ erant ei & vestibulis ejus undique. Longitudo [ejus] quinquaginta cubitorum et latitudo quinque et viginti cubitorum.
34 Et vestibulūum ejus erat versus Atrium exterius & palmæ erant in postibus ejus hinc et inde.
35 Et adduxit me ad portam Aquilonis & mensus est [eam] secundūummensuras superiores istas, et36 thalamos ejus et postes ejus et vestibula ejus. Et fenestræ erant ei cc Ita Sept. & Lat. & supra & fenæstris vestibulis ejus undique circum circa. Longitudo [ejus] quinquaginta cubitorum & latitudo quinque et viginti cubitorum Et
37 Et dd In Hebr. jam legiturאילו postes ejus. At septuaginta et Latinus olim legebant אילמו vestibulum ejus. Et recte, ut ex locis analogis v 31, & 34 etnec non9, 22, 26, constet postesvestibula ejus erant versus atrium exterius et palmæ erant in postibus ejus hinc et inde. Et octo gradus erant gradus ejus. 38 Et per sungula cubicula ostium in frontibuspostibus portarum. Ibi abluent lavabunt holocaustum
Et 39 Et in vestibulo portæ duæ mensæ hinc inde & duæ mensæ inde ut ad eas mactetur holocaustum & sacrificium pro peccato & sacrificium pro delicto.
40 Et ad latushumerum exterius inad gradu [qui est] ad ostium portæ Aquilonis erant duæ mensæ & ad humerum alterum vestibuli portæ, duæ mensæ. Q
41 Quatuor mensæ hinc est et quatuor mensæ inde ad humerumlatus portæ; octo mensæ super quas mactabunt [sacrificia]
42 Et quatuor mensæ ad holocaustum erant de lapidibus dolatis longitudinis cubiti unius & dimidij & latitudinis cubiti unius & dimidij et altitudinis cubiti unius, super quas etiam ponent vasa in quibus mactabunt holocaustum & sacrificium
43 Et [] palmæ unius Et hh שפת 2 Reg 4.38 est suspendere unco ollari. in Gen 49.14 vox משפתימם de sarcina uniformi arcuata usurpaturHi sunt annuliarcus ferrei palmam unam lati & per utrūumque Partæ latus dispositi quibus Sacerdotes indebant colla animalium mactandorum. Mactanda enim erant sacrifici ad boreale latus Altaris Levit. 1.11 & 6.25 & 7.2 26. Olim arcus seu annuli in pavimento Atrij interioris ad boreale lutus Altaris in hunc usum infixi erant. ut narrant Talmudici. Iāam cedes animalium transfertur ex Atrio in Portamh vocain Targo Ionathanin Targo vocēemשפתים interpretatur. unci palmæ unius [latitudine] dispositi [erant] intra [portam] per circuitum.
44 x In Hebr. est extra portam exteriorum ponuntur hic singularia pro pluralibus ut sæpe fit. Portas autem in plurali legiintelli verti debere constat quia subinde de duobus portis agitur. Sic et ubiunum dicitur, non intelligendum est unum cubiculum sed unūum cubiculorum seriesædificium vel una series, id adeo quia subinde de hoc uno dicitur in pluraliet facies eorum. Vnde etiam postea ubi hoc unum in Hebr dicitur cubiculum intelligere debemus cubicula, et nec non ita vertere latinè propterea quod [præter usumsermonis hujus est exprimere pl. per sing.] in hoc sermone expressio pluraliūum per singularia durior est.y Hieronymus vertit שריםcantorem שרים aliquando quidem Cantores, signif. frequentiùs verò principes significat. Hieronymus Ita exponit Syrús in hoc loco principes vertit et rectè quia cantoribus concedenda non sunt cubicula in atrio sacerdotum. Intellige autem Principes sacerdotum, quibus utique paulo post committitur judicium supremum Ezek 44.24. z Hebr. Iam estאשר At olim Sept legebant אחר, et sensus lectionem illam omninò requirit. Et introduxit me in atrium interius. Et ecce duæ exedré in atrio interiore kk Heb אשר quod. Sept אחר unum unum ad latus portæ Aquilonis et facies l ejus versus austrum, unum ad latus portæ aa In textu Hebr. hic jam legitur חקדיםOrientis at Septuaginta olim legebant חדרים Austri. Et hic etiam legitureadem est lectio in commate sequente tam in Hebr. quam in versionibus, et oppositio inter portas austri et aquilonis de quibus hic agitur, lectionem illam omninò confirmat.morientisaustri et facies [ejus] versus Aquilonēem
45 Et locutus estdixit ad me: hoc gazophy cubiculum quod respicit meridiēemest sacerdotum qui excubant in custodiam Templi, 46 et cubiculum quod respicit Aquilonem sacerdotum est qui excubant in curamcustodiam Altaris. Isti sunt filij Sadoc qui accedunt de filijs Levi ad Dominum ut ministrent ei.
Heb in loco altitudinis, id est altissimo.
Ita Buxtorfius
Vnde latitudo superiorquisque thalamus superabat inferiorem latitudine cubiti unius, ita ut parietis latitudines illæ calcabiles seu retractiones fuerint cubitales. His addantur ulteriores latitudines thalamorum et thalami infimierit 5 latitudo tota erit 5 cubitorum, ea medij sex cubitorum ea supremi septem, omninò ut in templo Solomonis describitur
Cum itaque latitudo supremiinfimi thalami ultraultra alam seu retractionem parietis fuerit quatuor cubitorum et ea supremi cubitorūumsex, ea medij erat cubitorum quinque et retractiones erant cubitales quæ additæ ulterioribus illis latitudinibus efficiunt totam latitudinem internam infimi thalami quinque cubitorum medij sex et supremi septem, omninò ut in templo Solomonis describitur Reg.
priori rationemodo longitudines thalamorum duplæ erunt latitudinūumcirciter, et thalami sex ad australe templi latus totidem ad boreale latus et tres ad occidentale, idque in singulis tabulatis collocandi sunt idque in singulis tabulatis ita ut omnium numerus sit nonaginta:; posteriori rationemodo thalami quadrati erunt quam proximè. Vtraque
4
47. Et mensus est Atrium longitudine centum cubitorum & latitudine centum cubitorum per quadratum. et altare ante faciem templi.
48. Et adduxit me ad vestibulum templi et mensus est Postem utrumque Vestibulis quinque cubitis hinc et quinque cubitis inde
Cap 41
1. Et adduxit me ad Templum et mensus est postes,c sex cubitos latitudinis hinc et sex cubitos latitudinis inde, d latitudinem [parietis] tabernaculi
2 Et latitudo ostij decem cubitorum erat et latera ostij quinque cubitorum hinc & quinque cubitorum inde et mensus longitudinem ipsius [templi] cubitorum quadraginta et latitudinem cubitorum viginti.
3 Et introgressus intrinsecus mensus est postem ostij Adyti duorum cubitorum & ostium sex cubitorum [ latitudinis inter postes] & latitudinem ostij [lignei] ultra hinc inde ultra faciem3 internam1 postium2intendente] septem cubitorum.
4 Et mensus est longitudinem ipsius [Adyti] viginti cubitorum & latitudinem ejus viginti cubitorum ante templum. Et dixit ad me, Hoc est sanctum sanctorum.
5 Et mensus est parietem Domuse sex cubitorum & ulteriorem latitudinem gazophylacij lateralis quatuor cubitorum per undique per circuitum Domus.
6 Et gazophylacia lateralia , gazophylacium supra gazophylaciūumerant f tria, & [in circuitu] triginta duabus vicibus
Etg retractiones erant in pariete domus ad gazophylacia undique ut [illaincumbendo] contineretur &sed non tenebantur in pariete domus [ingrediente contignatione] Et dilatabatis erat et ambituscircuitussupra et iterum suprasuperiùs et adhuc superiùs ad gazophylacia et nam circuitus ambitus domus erat supra ambitumundiqueunus supra alium circum domum undiquepropter latitudo loci superius [augebatur] locus superius dilatabaturIdcirco latitudo loci superius [augebaturmajor erat] et sic augebatur ab infimo [gazophylacio] per medium
8 Et vidi in loco præin altitudine [summa] ad summitatem loci undique fūundamenta gazophylaciorum lateralium calamih mensuræplen plenæ calami sex cubitorum ad usque alas [parietis ædif parietis]
9 Et latitudo parietis gazophylaciorum erat in forinsecus erat quinquecubitorum. Et quod erat spatium relictum erat k inter gazophylacia lateralia quæ intr quæ erant intr intrinsecus.
10 Et ostia gazophylaciorum erant versus spatium relictum
Et [secundum lineam quæ tendit] l inter gazophylacia latitudo erat vigingti cubitorum in circuitum domus undique
11 Et ostia gazophylaciorum erant versus spatium relictum ostium unum ad viamversus aquilonem et ostium & ostium aliud versus Austrum. Et latitudo spatij relicti deque erat quinque cubitorum per circuitum
5
interioris versos in exterius, ita ut latitudo. Atrij exterioris inter portas duas Orientales latitudo Atrij exterioris sit centum cubitorum, inter duas boreales totidem et inter duas australes etiam totidem. (Ezek cap. 40 (vers 19, 23, 27.) Itaque portarum duarum longitudines et intervallūumconjunctim efficiunt latitudinem distantiam duecentorum pedum undique aundique inter murūumutriusque Atrij exteriorisexternum et septūumAtrij interioris, et hæc est latitudo tota Atrij exterioris, præterquam ad occidentem ubi Templum stabat. Ibi dempta latitudine loci separati restat tantum latitudo centum cubitorum. Eze ut etiam habet Ezekiel c 41.15. Tēemplo et portic In loco seperato ita stabat Templum ita ut
TemplumLongitudines et latitudines omnes arearum Adepti Templi Tabernaculi Mosaici Oraculi et Atrij Tabernaculi sacerdotum Solomon et Ezekiel duplicarunt
Structura Similes erant areæ structuram Mosis Solomonis et Ezekielis præterquam quod in Structura Mosaica deerāant Porticus Atrium exterius et Porticuset exedræ. Æquales insuper sunt areæ structurarum Solomonis et Ezekielis (quantum sentio) et duplo longiores duploque latiores quam areæ Mosaicæ. Atrium ex Sacerdotum quod apud Moses duplo longior erat quam latior, Ezekiel distinxit in duo quadrata centum cubitos longa totidemque lata quorum unum vocat atrium interius alterum locūumseparatum. Et in loco seperato templum collocat Tabernaculi proculdubio situs optimus erat ut quo in Atrio relinqueretur spatium quadratum relinquereturad in Atrio ad orientem et ad austrum occidentem et boreamambulatorium ejusdem ubique latitudinis ad reliquatria latera. Addāantur igitur Porticus in quadrato illudad orientale intra latum intra cubiculi et exedræ triginta æquales in circuitu reliquorum trium laterum. et Et manebit ambulatoriūumillud ejusddem ubiquelatitudislatitudinis [ congruenter Ezekielis descriptioni qui cap 41.5, 10, 11, 14 qui facit exedras et mensuras omnes in loco Separato per illa tria latera æquales, et cap 41.5, 10, 11) & facit etiamorientalem latus loci separati transire per orientale latus non publice sed Templi transire ipsius v 13. 6Denique Atrium exterius quadratum est lateribuset atrio interiori concentric latera singula habens 500 cubitos longa ( cap 42 20) et in medio lateris Orientalis australis et borealis et atrio interiori concentricum existens
Videmus representationem Templi
Porrò in Templo Apocalyptico habentur etiam Arca Arca c 11.19 Altare (c 11.1) Phialæ aureæ, L Thuribula, Lyræ Buccinæ & Lyræ ut olim in Templo, et sacra perinde peragantur ad Alt. Thun. ()Habetur etiam liber in manu sedentis supra thronūum id est liber legis ad latera Arcæ ubi reponebatur in templo ()Testimonium etiam in Arca suppletur per testes duos quorum cordibus Lex Dei scripta est. Nam Tabulas testimonij typum esse testium duorum quis absurdūum putet qui lampades Angelorum et candelabra ecclesiarum typos esse consideretin Templo Solomonis. Habentur etiam sacra peracte ad Altare aureum ut et ad Alterum altare quemadmodum septem clangores buccinarūum etiam gitur TemplumNam clangebant sacerdotes durantibus sacrificijs() & hic clangores fiunt in regione Templi et ex loco Habetur etiam sacrificium juge in Agno significatūum qui apparet tanquam cæsus Non describitur8 Et quoniam cædes Agni Ad Altare eratquoniam illud impiaerat et ab empijs perpetrabatur, hæc omittitur et Ponitur potiusAgnus in medio Throni id est in Adyto C ut simulsimul significet summum sanctorumnosterum sacerdotem quijam intraverat in sancta sancto Adytum cæli ipsius Heb. 9. & in Throno Patris consedendo Apoc. 3.21. Cæterorum sacerdotum Turmæ viginti quatuor (1 Chron 24) una cum totidem Levitarum sibi subjectorum turmis totidem (cap 25 & 26) habentur in vig corporibus mysticis Presbyterorum viginti quatuor, Et reliqusedentium proxime circa thronum id est in Atrio Sacerdotum, et extra hos id est reliqu id est in Atrio populiexteriori habetur reliquus omnis populus per quatuorin Animalibus depictusjuxta numerum lateoculrorūum plenissimis ad quæ stant ad quatuorAtrij latera quatuor. Animal enim multitudinis typus est et maxime hic ubi oculis plenissimūumapparet ad instar densæ hominum multitudinis &hominum de super spectatæex atrio sacerdotum spectatæ. porta ex Atrio sacerdotum ubi stabat Ioann und spectabat Ioannes. Spectabat enim Ioannes ex Atrio sacerdotum quod superius erat Porro Presbyteros et Animalia in his atrijs esse concedendum est quia Deum per adorant et hæc Atria sunt localoca adorantium. atrium interius Presbyter quidemSacerdotum, exterius verò Populi ut notum est. Hæc atriaverodeoAtria vero Angelus apud Ioannem satis depinxit ubi jubetur mensurare Templum Dei et sacrariumAltare et adorantes in eo, sed atrium quod est foris templum negligere ejicere foras. Hoc atrium ejiciendum est exterius illud in quo populus adorabat, alterum atriūumincluditur in voce Templi Iudæi ubi dixit osticum apertum esse in cælo seque jussum esse illuc asceendereascendere (c. 4.1.) Ascendendum erat qui Templum stetit in vertice Montis Moriæ Sion quod θυσιαϛηριον sacrarium seu Atrium sacrificiorūum dicitur est Atrium interius. Namθυσιαϛηριονquod ( verto Sacrarium vel Atriūum sacrificiorum hic vugovulgo redditur Altare sed SacrariumSacrariumsignificat malè quia sancti adora adorant in 20. Adorant autem non in altari sed in Atrio sacrario atrio.. Et quoniam in cælum patebat aditus per ostium sequitur etiam cælum fuisse illud clausum fuisse muro in quo esset illud ostium. Et locus muro clausus est Atrium est. Murus Atrij exterioris dividebat inter locum sanctum et profanum Ezek. 42.20 Et locus Sanctus typus est cæli et et cælum dicitur in hac prophetia per eandēempro cælo accipitur in hac prophetia Ibi ecclesia congreditur Ecclesia quae ob cultum Dei regnūum cælorum (Mat. 12.28 Luc 17.20.per eandem figuram qua populus sanctus dicitur cælestis. Vbi Deus colitur cælūum est in aere imminente Quicquid igitur apperere auft fieri dicitur in cælo, intellige fieri his Atrijs, ut ubi pax in cælo est ad semihoram & ubi mulier sole amicta et Dracus rufus visi suntin cælo et bellum geritur in cælo inter Michaelem et Draconēem c 12 Vbi angeli septem plagarum apparent in cælo c 15 Vbi populus multus in cælo clamat Allelujah et de cælo aperto exercitus in cælo sequuntur cumcomitanteenimingressor equi albi cum cap 19
6
Et similiter quicquid extra cælum est, aut in terra vel mari intellige esse extra sanctuarium, in terra Iudæorum, in mari adjacente mediterraneo. Omnia sic intellige ac si in Iudæa Vis esses et ibi videres hæc omnia quæ Iohannes refert. Sic Vt Phialam infusam in ipsūumfluvium Euphratem, in terram Iudæam in mare mediterraneum, in fluvios Iudæorum cælum virgineūum stare stantem in ipso Monte Sion [Angelum descendentem de cælo id est de sanctuario et ponentem pedem suūum dextrum in te supra mare mediterraneum et sinistrum supra terram Iudææ] Draconem de cælo id est de loco sanctuarij dejici ad incolas terræ Iudææ et maris mediterranei, et mox mulierem de sanctuario exeuntem ibi presequi, & mulierem& hanc volare in eremum aliquem Iudææ cap 12 et ibi pasci a mercatoribus utet Mercatores esse illius regionis qui pascunt camMeretricem (cap 18) id est Tyrios. HocIgnem Altaris (Apoc 8) in terram Iudæam extra sanctuariūum dejici eo quod de cælo deijciuntur. Hoc modo servanda est scena visionem per totam Apocalypsim usquead ultimum judicium. etiamApoc. 20.11 Apoc. 20.11 quando Tunc enim Thronus Dei mutatur (Apoc. 20.) Et hæc terra in qua fuit Thronus Thronus et scena prior aufugit Apoc. Apoc 20.11. Et Eousque igitur servetur scena in Iudæa et idea visionem multo clarior formabitur quam alias. multæque occurrent circumstantiæ ad rectam prophetiæ plurimum interpretationem facientes. Vt si metcatoresmercatores Apocalyptici sunt Tyrijs, tunc Tyrus est typus horum Mercatorum et quæ de Tyro mystice dicuntur (Isa 23.17, 18 Ezek 27 & 28) de his Mercatoribus intelligenda sunt. Rursus Rursusquia mare ad occidentem erat Iudææ et ideo judæi vulgaritur ponebadicebant Mare pro Occidente dicendo hoc vel illud esse ad Mare esse ubi sitūumad occidentem (ut tam in versione 70 quam in Hebræo multis in locis videre licet) colligo Mare et terram& terramcum incolis suis significare populos occidēentales et orientales Ad hæc quia mulier fugit a sanctuario in eremūum
The remainder of the text on this page is written upside down.
Scena visionum Apocalypticarum Iudæa est, et principaliter Templum cum Atrijs ejus. NamIbi enim consessus est ille augustus cap Dei et ecclæsiæ capite quarto descriptus
argumento est hanc paulatim deflectere a verò cultu Dei. Porrò quia Angelus in cælo est qui dejicit ignem in terram Apoc 8. concipiendum est Angelum dejicere carbone ignem illum in terrāam extra sanctuarium
7
And in like manner in the Apocalyps by yethe Man–child of wchwhichyethe woman in traveltravail was delivered is to be understood aChristiannot a single person but a Kingdome wchwhichbrought forththe Church through travel inat her delivery from persecution, brought forth& consisting of yethe same persons wthwithyethe C. A womāan& her child signify not a single p are things of yethe same kind & therefore as the one signifies a body of men so by the analogyhere represents a multitude soshould yethe other And a But The one a body politick of a male kind yethe other a body ecclesiastick of a female.
Prophetarum sermo mysticus in collatione mundi politici cum mundo naturali et partium unius cum alterius partibus analogis maxime consistit maxime consititfundatur. PerPer mundusmille politicūumsintellig regnūumet vel regnorum dynastiarum & gentium & societatumcongeriem quotquot considerantur congeriem. Et Et hujus partesHic per machinam cæli ac terræ et hujus partes pro diversis earum qualitatibus & significanturcircumstantijs per cælestia aerea terrestria, marina; stellas, insectarūum agmina arbores, arundines; angelos aves, bestias, et pisces, & quæ sunt his affinia quæ his affinia sunt significantur. Et speciatim Sol.
The remainder of the text on this page is written upside down.
1. A wall on yethe out side round yethe Temple one reed broad & 1 reed high & 500 reeds long on each side Ezek 40.5 & 42.20
2. In this wall 3 Gates 1 East (c 40.6.) 1 North (v. 20.) 1 South (v 24.) Each 50 cubits thick from yethe outside front atyethe wall to yethe inside front (v 15, 21, 25)
3. Over against yethe outward gates were three gates of yethe inward court eachequal & like to yethe former (v 28 29) & distant from them 100 cubits ( v 19, 23, 27
4. The arches of inward court were toward yethe outward (v. 31, 34, 37) & of yethe outward toward towardyethe inward (v ) & yethe inword court was foursquare each side 100 cubits long v 47
Dupla est mensura linearis areæ Templi
In Tabernaculum fuit quasi 30 cub. longa & 10 lata. Atrium Tabernaculi 400 longa 50 lata. Templum Solomonis et Ezekielis 60 longūumpræter 20 in in po 20 latum Atrium internum Ezekielis 200 latūum 200 longūum
Altare (c 6 & 14.8)) Phialæ, Lyræ, Thuribulūum aureum, sacra peracta LampadaAtria in quibus hæc fiunt. sacerdotes et Populi. Agnus cæsus.
Per cælum igitur intelligitur locus sanctus usque ad murum regio Templi et rectè nam ne intra murum muro clausa et per ostium cæli per ostium in cælo ostium in quo patuit Ioanni introitus in cælum illud per murūumAtrij. Et recte nam cælum est ubi Deus est et adoratur a populo cælesti adoratur. Murus Atrij exterioris disterminabaturdirimebat locusm sanctūums a loco prophfano (Ezek ) adeoque cæli hujus limes est. Et In hoc muro igitur fuit ostium illud per quod Ioanni patuit introitus in cælum.
Et olim Ezekiel spiritus co in Caldæa degens spiritu correptuscorreptus fuitfuit et vidit visiones quasi in Iudæam translatus ut visiones habeperinde ac si translatus fuit & quasi in Iudæam translatus ut omnia videret perinde ac si ssetfuisset in Iudæailla regione (cap 8, 9, 10, 11) & rursus cap 40 &c.) 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48 & deinceps et sequentibusIta factum est in visionibus Apocalypticis Ioannes in spiritu quasi in Iudǽāamtranslatus fuit viditque omnia quasi in illa regioneverè constitisset, Ibi vidit templum Ibi vidit Templum et quæ in eo erant, Montem Sion et qui ei insistebantvicinum Fluvium Euphratem, Mare puta mediterraneum cæteraque omnia quæ in visionibus sint descripsitusque ad ultimum judicium descripsit Nam scena visionūumconstans est. Vnde et nos si visionum clare et distincte perciperererectam ideæamideam formare velimus, imaginarifingere debemus Iudæam a nobis videri et omnia nobis apparere perinde ac si essenverè acta essent in illa regione, idquestante non hac tempestate ubi omniaIudæ desolata suntest sed olim Tempore Ioannis vel potius stante Templo Solomonis. Nam Templum illud est quod Ioannes spir vidit in hac rerum scena imaginari debemus in Templo esse et in Atrijs ejus. Nam
Inprimis igitur consessum illudm augustum Dei Ecclesiæque capite 4toquarto descriptūum ut Ezekiel postquam Angelus Templum et Atria ejus et in spiritu apparuissentper spir dimensus vidisset fuissetSic Ioan viditvidit Deum ingredientem in Templum et audivitTemploeum loquentem e Templo: Fili hominis, Locus solij mei et locus vestigiorum pedum meorum ubi habito in medio filiorum Israel in æternum &c Sic etiam Thronus ille Dei quem Ioannes vidit in Templo erat in Templo. Id constat ex verbis. Exivit –
8The text on this page is written upside down.
sedebat in cathedra Mosis. Super Cath. — — Mat 23.2 Mores sedentiūum improbat [quoniam tamen s loco Mosis judicabant et regebant populum] authoritatem Cathedræ a Mose derivatam agnoscit. SedVt siVt impijs Gentium Regibus obediendūum erat sic etiam Iudicibus et Rectoribus populi Iudaici obediendūumerat. ut ut impijs obediendūum erat. En
Ponuntur autem
Templum pro Solomonis proximè cingebat Atrium sacerdotum dein Atrium populi
Templuim Solomonis duabus atrijs atria fuerunt duo, interius 1 Reg. 6.36. et quod etiam Atrium sacerdotum dicebatur, et exterius 1 Reg. 6.36. Paral. 4.9. & 2 Reg 21.5. Dimensiones et formæ Atriorum et situs Templi in ipsis (Nam de his disputatur) haud difficulter colligitur ex Mose et Ezekiel collatis. [Tabernaculum Mosaicum erat quasi quatuor decem cubitos latūum et triginta longūum. Templum a Solomone constructum et ab Ezekiele descriptum fuit duplo latius et duplo longius præter præter porticum quæ in Tabernaculo defuit]Nam similes erant , erant omnium areæ duplicata etiam fuit in utrisque longitudo loci sancti et longitudo sancti sanctorum. Sed et Atrij Mosasasaici sacerdotum a Mose extructi longitudinem et latitudinēemEzekiel duplicavit. Vnde et Solomonem etiam duplicassenon est dcolligoEt Portici etiam Solomonis longitudinem et latitudinem equavit. Quatenus Similes ergo fuerunt areæ omnium trium structurarūum(præterquam quod in Mosaica deerant Atrium exterius et portici) & æquales duæ posterioreset illæ Solomonis et Ezekinsuper inter se æquales erant ac secundūum linearem mensurāam duplo majores primuquam primus si mod Mosaica. Vnde dimensiones
Iam vero Atrium Exterius apūud Ezekielēemdescriptcingeb quadrilater quadratum erat et undique muro cingebatur. quiquequinquecubitos alata totidem lata et quingentos cujusin singulis lateraibussingulaerant quingentos longa cap 40.5 & 42.20. In hoc muro tres erant portæ Atrium alterum Atrio Tabernaculi respondens Ezekiel distinguit in duo æqualia quadrata unumunum in quo templum stat, alterum in quo Altare: Illud prius vocatet posterius quod vocat interius atrium interius, erat concentrium locum separatum posteriushoc atrium einterius. Atrium et hoc Vtriusque longitudo et latitudo erat centum cubitorum cap 40.47 & 41.13, 14. Et atrium interius idem habebat centrum cum atrio exteriori, ita ut Altare in centro utriusque staret. Nam in medio cujusque lateris horum atriorum præterquam ad borea occidentem portæ erant, omnes inter se similes & æquale et cubitos quinquaginta longæ (cap 40.15, 21, 25, 28, 29, 33, 36)procurrente longitudine trium portarum a muro Atrij exterioris interi versus Atriūum interius et longitudine aliorum trium a septo Atrij
Here yethe Prophet plainly consideringIo Zion as she was yethe Churchfirst first in a single capacity of a woman in travaile & then in a double one yethe church first under by yethe woman plainly understands yethe Church first labouring under affliction, then rejoycing after deliverance & victory over her enemies & all ytthat love her, all yethe sons of yethe Churchby her Man–Child, allall those thatwho then mourned for her & now rejoyce wthwithher, all the sons of yethe Church, the whole Nation wchwhich Zion laboured to bring forth by victory over her enemies. The woman & her manchild are one & yethe same people represented by a woman as they are the church of God & by a Man–child as they areare a new born kingdome new born & founded by victory over their enemies.
Bitter. Gall, Wormwood. fire. blood.
To aggravate yethepain sharpness of any pain affliction yetheexpression of bitterness is frequently put used & sometimes the bitternes is aggraveded by& sometimes this bitternes is aggraved by expressions from gall or wormwood [Of bitternes see
Cry bit Cry or weep bitterly Gen 27.34 Isa 22.4 Ier 31.15 Ezek 27.30.
bitter of soul 1 Sam. 22.2 Prov 31.6 Iob 7.11
bitterness of death Eccles 7.26. 1 Sam 15.32.
sword will be bitterness
bitter wine or water Isa 24.9 Grapes of Gall Deut 32.32. Water of Gall Ier 8.14. / Wherefore I should therefore rather conceive ytthata beast is put to signify a kingdom or body politick because yethe one is a body natural yethe other a body politick. For this reason anyAa woman is put to signify yethe church, her Man-child a Christian Kingdom, the Lamb.
Coronantur Presbyteri et in thronis sedent quod in causis dejudicandis supremæ sedebant in sedin causis dejudicandis sedebant in sede Mosis, in eorum consistorio in causisSacerdotes supremi erant causarum omnium Iudices. A Iudicijs omnibus appellabatur ad ho Deut 17, etiam tempore Regum quoad causas peccantium in Legem Mosaicam 2 Chron 19. Intelligoide ist inConsistorioEt ad usque tempora Christieorum vulgo Sanedrim dicto in quo sedebant etiam Presbyteri populi et deinceps ad tempora Christi Act 5 21, 22 & 6.12 & 7.58 & 24.6.sed primum locum obtinebant Presbyteri Sacerdot In horum synedriaEt ad usque tempore christi Matthew InNamNam primum obtinebant locum Obtinebant in Sinedrim cujussupremo illo consistorio dicto Sinedrim cujus Et suprema erat authoritas in hoc consistorio mansit authoritas Mosis ad usque tempora Christi Mat. 23.2. Super cathedram M quod teste Christo
9
Of Idolatry
The Israelites were Idolatrous in Egypt Ioshu 24.14 sacrificing there to Dæmons Levit 17.7
When Moses stayed in the Mount their hearts turned back again into Egypt Act 7.39. & they made them a Calf & worshipped it, yet not but yet wthwith respect to god supposing they had worshipped him by it, for the day before they worshippe when they were to worship it Aaron made proclamation & said To morrow is a feast to the Lord. Exod. 32.5. Nor can ma And when they said these be thy God wchwhich brought the out of the land of Egypt, that is, wchwhich shewed the wonders in Egypt by playing yethe divided the red sea for them to pass through & caused Pharoh to be drowned therein, & guided them in their journey by a cloud in the day & pillar of fire in the night, appearing afterward in that terrible form on Mount Sina, it is not to be imagined that they could mean that the Calf or any other such image in Egypt like it had done these things but rather that God who a few days before had told them from yethe mount that he brought them out of Egypt Exod: 20.2. And when Moses had declared to them & they beleived on Exod 4.31 & 5.21 & 14.10, 31. &20.19 And Note that God was angry with Aaron for this Levit 9 20 And therefore Aaron sinned grievously though he proclamed the worship to be done to the Lord.
In the Israelites committing of Idolatry at Shittim Num 25.2. they are said to have sacrificed to Dæmons Deutr 32.17. For that sacrificing to Dæ was when they grew luxurious after God had led them through yethe wilderness & fed them with honey, Oyle, Butter, milk, wine &c vers 10, 12, 13, 14, 15. And therefore must be at Shittim.
The Ephod wchwhich Gideon made & placed in his city Ophrah Iudges 8.27 was doubtless intended for the worship of the true God in imitation of the hight Priests Ephod, be-be-cause For Gideon had lately been commanded instructed byseen an an angel of God & was commanded by God himself to destroy Idolatry & the worship of Baal & did accordingly, Iudges 6. insomuch that the Israelites turned not again to go a whoring after the Heathen Gods till after Gideons death. An Iudges 8.33. And yet of this Ephod it is said that all Israel thither (to Ophrah) a whoring after it & that it became a snare unto Gideon & to his house Iudges 8 27
Micah his Idolatry related Iudges 17 was in worshipping Images wthwithrespect to the true God. For of the silver of wchwhich the Images were made his Mother said that she had wholly dedicated it unto the Lord from her hand for her son to make a graven Image & a molten Image vers 3. And in imitation the true worship at Shiloh he made him an Ephod & Teraphim & procured a Levite to be his Priest saying now I know the Lord will do me good seeing I have a Levite to my Priest. vers 13. And the 9 Danites when they lodging in Micahs hosue met with the Levite & knew him to be his Priest said ask Counsel we pray the of God cap 18 vers 5 So that doubtles the worship pf the true God was intended in these Images. And yet he was an Idolater for the Images are termed his Gods c 17 v 5, & c 18. v 24 & the story is related with this character that in those days there was no king in Israel but every man did that wchwhich was right in his own eyes c 17, v 6.
It is not probable ytthat Solomon to whom God appeared twice 1 King 11.9, & who was the wisest of men & philosophically of a spake ofand spake ofunderstood the nature of all trees beasts, foules, creeping things, & fishes, 1 King 4.33. could be so ignorant of naturelittle a Philosopheras to think that images made of Gold or wood or stone were god deities it is much more reasonable to think But if he beleived that God had committed some power to angels forappointed Angells to execute his will inyethe goverment of this world as probably he right did. I see not why his heathen wives by telling stories of the powers & acts & wonders of their Gods might not in time perswade him to think that Dæmons or the souls of men departed (such as was Baal or Belus &c) had the like power, & were delighted in having images dedicated to them & worship payed to thosetheir images. And thous notwithstanding his wisdome he might be pervailed withswaded to become an Idolater as is related of him 1 Kings 11.7, 33.
Every SptSpiritytthat confesseth ytthat Iesus christ is come in yethe flesh is of God 1. Iohn 4.2.
In this was manifested yethe love of God towards us, becaus ytthat God sent his onely begotten son into yethe world — to be yethe propitiation for orour Sins, — & the saviour of yethe world. 1 Iohn 4.9, 10, 14.
Who is he ytthat overcometh yethe world but he ytthat beleiveth ytthat Iesus is yethe Son of God? 1 Iohn 5.5.
This (Iesus) is yethe true God as eternall life. 1 Iohn 5.20
That wchwhich was from yethe beginning wchwhich we have heard wchwhich we have seen wthwithorour eyes wchwhich we have looked upon, & orour hands have handled of yethe word of life (for the life was manifedmanifested & we have seen it — & shew unto you ytthat eternall life wchwhich was with yethe Father & was manifested unto us) that wchwhich we have seen & heard declare we unto you. Iohn 1.1.
God _ hath in these last days spoken unto us by his son whom he hath appointed heir of all things, by whom also he made yethe worlds, who being yethe brightnes of his glory & yethe express image of his person, & upholding all things by the word of his power, when he had by himself purged oroursins, sat down on yethe right hand of yethe majesty on high. Hebr 1.1.
Once in yethe end of yethe world hath Christ appeared to put away sin by the sacrifice of himself. Hebr: 9.26.
we see Iesus who was made a little lower then the Angels, for yethe suffering of death crowned wthwith glory & honour. For it became him, for whome & by whome are all things – to make the captain of their salvation perfect through sufferings. Hebr 2.10.
For as much as yethe children are partakers of flesh & blood, he laso tookhimslefhimself likewise took part of yethe same, that through death he might destroy him ytthat hath yethe power of death, ytthat is yethe devil — For verily he took not on him yethe nature of Angels but he took himyethe seed of Abraham. Wherefore in all things it behoved him to be made like unto his brethren that he might be a faithfull hight Priest to make reconciliation for yethesins of yethe people. For in ytthat he himself hath suffered being tempted he is able to succour them ytthat are tempted. Hebr 2.14
In yethe beginning was yethe word, & yethe word was wthwith God & yethewdword was God, All things were made by him, & without him was not any thing made ytthat was made. — He was in the world & yethe world was made by him, & yethe world knew him not. —— And yethe word was made flesh & dwell among as we beheld his glory as yethe glory of yethe onely begotten son of yethe Father.
12
Ex Iustini Martyris Dialogo contracum Tryphonico adversus Iudæos.
Christus autem, Dixit Trypho, etiamsi genitus sit & alicubi maneat, ignotus est, nec se ipse novit, neque vim ullam habet, quoad Elias veniat eumqueinungat et omnibus enunciet. p 3. c 2. F
Iustinus Prophetias aliquot de adventu Christi e veteri Testamento contra Thryphonem proferens; Hæc inquit quidem, inquit, verba et talia, cum inquam, a Prophetis Tryphon commemorata sint, alia ad priorem Christi adventum pertinent in quo et inglorius et deformis et mortalis, quemadmodum prædictus erat fore extitit: alia ad posteriorem referuntur cum in majestate et in nubibus veniet, populusque vester intuebitur et cognoscent eum quem pupugerunt. p 5. c 1. B.
And afterwards, having recited yethe 7 first verses of yethe3dthirdch:chapter of Mich. he adds in explication of them Doctores Iudæorum sunt rationis expertes nec intelligunt id quod omnibus verbis et sermonibus demonstratum est, duos ejus (christi) adventus prædictos esse, unum in quo patibilis sine gloria et honore esse cruciquesuffigeretur, alterum in quo cum gloria ext cælis exhibebitur. p 29. G
Quid ais, inquit Tryphon, in monte sancto Dei hereditario jure quicquam nostrum possessurum esse neminem? Non hoc dico, Non hoc dico, inquam (Iustinus), sed eos qui christum exgiexagitarunt et exagitant nec resipiscunt, nihil in monte sancto Dei esse possessuros. Gentes autem quæ ei crediderint pœnitentiaque se a sceleribus quæ admiserunt revocaverint, cum Patriarchis, Prophetis ac bonis omnibus qui ex Iacobo nati sunt hereditatem consequentur, etiamsi Sabbata minimè agant, nec præputia sibi præcidant, nec festos dies agant. eæ, inquam, plane sanctam Dei hereditatem adipiscentur. To prove this he quotes Isa 62.10 to 63.6. p 7. G.
Si verbum, ait Iustinus, et ratio cogit confiteri duos Christi adventus qui a vatibus prædicti sint fore, unum in quo et naturam ad patiendum idoneam habebat et ignominia afficiatur deformisque videatur: alteram in quo clarus et judex omnium veniet quemadmodūquemadmodum supra multis locis demonstratūdemonstratum est: nonne verbum Dei prædixisse intelligemus, Eliam horribilis et magni diei, id est, alterius ejus adventus præcursorem fore & prænuncium? Cùm maximè respondisset Trypho Noster igitur Dominus, inquit Iustinus, hoc etiam ipsum in præceptis suis futurum tradidit, cum Eliam etiam venturum esse dixisset, idque nos futurum tum scimus cùm in gloria et majestate ex cælis venturus est Dominus noster Iesus Christus: cujus etiam prioris adventus præco fuit Dei spiritus qui in Elia fuerat, in Ioanne propheta qui Iudæus fuit fuit, quo mortuo nemo Propheta apud vos extitit. —— Itaque Christus noster tum in Terris, ijs qui Eliam ante Christum venire debere dicerent, ita respondit: Elias quidam veniet restituetque omnia, Dico autem vobis Eliam venisse jam neque eum agnoverunt sed in eum fecerunt quæcumque voluerunt: Scriptumque est intellexisse tumtum discipulos hæc quæ diceret de Ioanne intelligi. Hoc loco Tryphon, Hoc etiam ambiguum mihi videris dicere, PropheticūPropheticum spiritum qui in Elia fuerit in Ioanne insedisse. Ad æc Iustinus, Non videtur tibi in Iesu Navæ filio quem populo ducem post se Moses reliquit idem contigisse? Cum Mosi Deus imperavit ut manus Iesu imponeret cùm ei dixisset Deus, Ego quoque de spiritu qui in te est in eum transferam. p 13. F.
Testimonium de Millenio p 23 G. vide in M. Medo p 533 translatum.
Hic enim eximius et praecipuus estac præcipuus est sacerdos perpetuusque Rex Christus Dei filius, cujus in adventu altero adventu nolite putare Esaiam dicere aut alios Prophetas, sacrificia cruenta vel libationes in ara offerri sed veras spiritalesque & laudes et gratiarum actiones. p 32. A.
Duos ejus adventus prophetæ prædixerunt, unum qui jàm evenit quasi inlgorij patibilisque hominis, alterum cùm ex cælis in majestate unà cum suo angelorum exercitu ut prædictum est veniet, cùm etiam hominum corpora excitabit: tumque bonorum corpora immortalitate donabit improborum verò in æterno sensu cum malis genijs in ignem æternum conjiciet. Hoc autem fere prædictum esse docebimus his Ezechielis verbis, Commissura cum commissura jungetur, & os cum osse carnesque renascentur omneque genu flectetur Domino, et lingua omnis eum laudabit. Apolog 2. p 49. C
Agnus ille quem assum jussu Dei esse oportebat passionis supplicijque crucis quo Christus afficiendus erat, fuit significatio. Agni enim qui assus redditur carnes dum, ut ita dicam, assantur, speciem crucis præferunt. Vunum enim rectum Verum ab infimis partibus ad caput pervenit, numque rursus quod per dorsum pertinet cui agni pedes conjunguntur. Hirci etiam duo qui in jejunio similes esse jussi sunt quorum unus pro peccato erat, alter immolabatur, duplicis Christi adventus erant prænuncij. —— Et vacca quæ pro ijs qui Elephantia expiarentur, immolari jussa est, figura erat et quoddam quasi simulachrum Eucha Panis Eucharistiæ — Dial p 11. E.
Erat enim pascha Christus qui post immolatus est quemadmodum Esaias exposuit his verbis, Ipse tanquam ovis ad cædem raptus est. Hoc etiam literarum sanctarum monumentis proditum est vis cum die Paschatis comprehendisse itemitemque eum die Paschatis cruci suffixistis. Vt autem eos qui erant in Egypto, Paschatis id est agni sanguis liberavit sic etiam Christi sanguis a Monte eos qui crediderunt liberabit. Dial. p 30. C.
As Ioshua (Iesus) overcame Amaleek through yethe holding up Moses Rod in 13 form of a Cross, so Iesus christ conquers all his enemies through the cross. pag 23 D, E.
Atque etiam figura et signo quod contra mordentes muniebat Israelitico populo Serpentis erectio facta videtur salutis credentium causa, quod jam tum per eum qui in crucem agendus erat mors quæ serpenti eventura erat prædicebatur salus autem ijs promittebatur qui ab illo mordebantur, et ad eum qui filium suum quem cruci suffixum dicimus in mundum misit, confugiebant. Neque enim in serpentem credere nos propheticus per Mosem docebat, cum eum etiam diris devotum esse initio a Deo demonstret, et apud Esaiam interfectum iri ut hostēhostemmagno gladio, qui Christus est, significet. p 25. F.
Si hoc [mysterium crucis] non intelligatur, dicite quamobrem æneum serpentem Moses pro signo statuit intuerique eum jussit eos qui morderentur, ijque curabantur quos serpens mordebat, quæ cum ipse jussisset nullius omninò simulacrum fieri voluit. — Quemadmodum ergo Deus signum per æneum serpentem fieri jussit, et nulli culpæ affinis est, sic etiam in lege dovotiodevotioet detestatio constituta est in eos homines qui in crucem aguntur, nec verò jam in christum Dei constituta est detestatio per quem ijs omnibus qui devotione degna gesserunt salutem dat — &c — The hanging on a tree was therefore in yethe law made to be most accursed because Christ was to take uponthe curs of orour sin himself the curs due to mankind for their sins. p 26. D. E
As yethe changing of Abrams name to Abraham & of Sara to Sarra (Gen 17) was a type of their multiplication, so yethe changing of Auses yethe son of Nava his name to Iesus (Numb 13.8 & 14.6) was not without a mystery, vizvidelicet: toto typify ytetheIesus name of yethe Messiah who was to turn again their captivity & lead ymtheminto yethe temporall land. And as it was not yethe lawgiver Moses but his successor Iesus wchwhich had ymthem into yethe land so it must not be yethe works of yethe laws but of yethe gospel, ytthat must lead us thither p 30. F, G.
Vt Iesu nomine Navæ filium et virtutes et res quasdem, quæ res qas dominus noster facturus erat prædicerent, gessisse dixi: sic nunc doceo eam quæ temporibus Iesu sacerdotis Babylone patefactio extitit prædictionem esse eorum quæ a sacerdote nostro et Deo et Christo omnium parentis filio gerenda erant. — Quemadmodum enim Iesus ille qui a propheta sacerdos dicitur sordidis vestibus amictus apparuit propterea quod ipse uxorem mericem accepisse dictus est, torrisque avulsus ab igne appellatus est, quod veniam peccatorum accepit, objurgato etiam ejus adversario diabolo: sic nos et ijs qui Iesu nomine ut unus homo omnes futuri sumus propter rerum omnium parentem Deum unigenij ejus filij nomine sordidis vestibus, id est peccatis exutis et detractis, illius vocationis verbo inflammati et incensi, pontificium sacerdotaleque verum genus sumus, ut etiam Deus ipse testis est, qui ait, In omni loco in gentibus hostias acceptas gratasque immolari. Neque verò a quoquam Deus hostias accipit nisi a suis sacerdotibus. p 31 F.
Vt ille [Iesus Navæ filius] populum in terram sanctam introduxit, non Moses atque ut idem hæreditario jure eam inter eos qui secum introieratintroierantdivisit: sic etiam Iesus christus populi dispersionem convertet bonamqueterram viritim dividet, quanquam non jam eodem modo; ille enim hæreditatem quæ ad tempus duraret eis dedit, quod nec Christus Deus esset nec Dei filius. Hic autem post sanctam resurrectionem æternam nobis dabit possessionem. &c 30 G.
When yethe Philistines being plagued for yethe Ark sent it back in a new cart the heifers wthwithout being guided, went not to ytthat place from whence yethe Ark was taken but into yethe field of a certain man called Ioshua & there stayed of their own accord wchwhich shows a providence in it to print out his name by whose virtue yethe glory of Israel should be restored p 35 H
Of the thre angels that appeared to Abraham one was yethe2dsecond person of yetheTrinity vizvidelicet he ytthat talked wthwith Abraham promising him a Son & communing wthwithhim when yethe other two angels went toward Sodom, & said toleaving Abraham went to Sodom & besides yethe other two Angels communed with Lot saying Hast tee, escape thither, for I cannot do any thing till thou be come thither Gen 19.22 & of whome it is said, ytthat the Lord rained upon Sodom & Gomorrah brimstone & fire from yetheLord out of heaven (i.e God yethe son raigned fire from God yethe father, ) And who is called yetheLord Gen 18.1, 13, 17, 20, 22, 33, & ch 19. v 16, 18, 24, 27. & a man Gen 18.2 p 15. C, D, E, F, G.
Scriptum est, Dixit Dominus domino meo sde ad dextram meam dum ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum, Ps: 110109.1. Et, Solium tuum Deus perpetuum est, virga æquitatis, virga regni tui. Dilexisti justitiam et malitiam odisti ob eamque causam unxit te Deus Deus tuus oleo lætitiæ majore copia quam socios tuos Ps 144 (145) Num igitur alium quendem deum ac dominum dici a spiritu sancto præter rerum parentem ejusque Christum p. 15 G.
Soe Gen 31.11, 13, see ch 35.1, 8 & 28.13. The Angel of God spoke unto Iacob in a dream saying — I am yethe God of Bethel where thou annointedst yethe pillar & where thou voweds a vow unto me. Here yethe son of God is called an angel of God. p 16 F
So Gen 32.24, 30 Of yethe man that wrasteled wthwith Iacob, Iacob said, I have seen God face to face & my life is preserved. And so it was God wchwhich appeared to AbrahamMoses in the bush. Gen chap. 2 totūum. And this God is called yethe Angel of yethe Lord vers 1. Therefore here by the angel he signifies Administratorem Dei cæcestiscælestis supra euemeum non est alius significat. Aliud etiam vobis testimoniūum14 qui etiam angelus vocetur, quod hominibus nunciet ea omnia quæ eis nunciari velit hujus universitatis effector, præter quem non est alius Deus.p 15. A. D.
Vobis persuadere conabor hunc qui Abrahamo Iacobo et Mosi visus esse dicitur, scriptusque est Deus, diversum esse ab eo Deo qui omnia condidit: numero, dico, non consilio et dententia. Neque enim quicquam eum fecisse unquam censeo nisi quod etiam is qui mundum effecit et præter quem non est alius Deus, voluerit et facere et loqui. p 15. F.
Is ipse – Dominus est, qui a Domino qui in cælis habitat 2. E. Mundi effectore potestatem acceperat ijs supplicijs afficiendi Sodomos et Gomorra nos quæ scriptura enumerat his verbis, Dominus pluit in Vrbes Sodomorum et Gomorranorum sulphur et ignem a Domino e cælo. p 16. C
Si angelum et Deum tum Moses viderit, non parens mundi Deus erit is qui se Mosi Deum Abrahami et Deum Isaaci et Deum Iacobi esse dixit, sed is quem demonstratum vobis esse dicitis Abrahamo et Iacobo apparuisse, qui voluntati Effectoris universi morem gerit, et in Sodomorum Supplicio eodemmodo ejusdem voluntati obtemperavit. Itaque si ita est ut dicitis, nemo homo in quo vel particula rationis et mentis insit, ausit dicere, et mundi effectorem et parentem, relictis ijs omnibus quæ supra cælum sunt, in parva terræ particula apparuisse. p 17. B.
Quod si in tot figuris Deum illi Abrahamo Iacobo et Mosi apparuisse scimus, quonam modo dubitamus nec credimus hunc etiam hominem consilio Patris ex virgine nasci potuisse? p 21 D.
Iustine quotes Isa 7. vers 15, 16. Butyrum et mel comedet antèquàm ipse sciat malum improbare et bonum eligere. Quod antequam notionem boni aut mali puer habeat, mala improbat ut bonum eligat: quia priusquam puer patrem aut matrem vocare possit vim Damasci accipiet spoliaqueSamariæ coram rege Assyriorum; et deseretur terra quam tu detestaris a conspectu duorum regum. And vim Damasci capiet spoliaque Samariæ he expounds of yethe Magi offering him gifts Matth 2. p 12 & 21, H.
Et die quo in crucem agendus erat — precabatur his verbis, Pater si fieri potest hoc poculum me prætereat. Deinde hoc precatur non ut ego volo sed ud tu, his declarans factum se esse hominem verè patibilem. p 27, D.
Vnum Discipolorum suorum qui Patris ipsius enunciatione filium Dei christum ipsum esse agnovisset, cum antea Simon diceretur Petrum apellavit: filiumque Dei eundem scriptum in ejus Apostolorum Commentarijs habentes et filium ipsum dicentes esse ante omnia quæ condita sunt, intelleximus et ex Patre ejus potestate et concilio processe [in mundum] p 27 F.
Spiritus sancti virtutes quæin Isaiah 11.2, 3 enumeratæ sunt, non quòd ipse ejs egeret, in eum venisse sermo propheticus commemorat, sed quod in eo quietem facturæ sunt, id est finem in eo facturæ deinceps Prophetarum pristino more qui in genero vestro celebretur, id quod vobis oculis videre licet. p 24 F. Et cum ad Iordanem venisset — spiritus sanctus hominum causa columbæ specie in eum insedit Nec quod Baptismo ei opus esset quemadmodum nec natus est nec cruci suffixus quod hæc desideret, sed generis hominum causa. p 24 H.
Quod petebat ut anima sua e gladio, ex ore leonis et ex manu canis eriperetur (Psal ) ac servaretur, hoc petebat ut nemo animam suam dominatu teneret, ut cum mors appropinquat idem a Deo petamus qui in honesta omnia avertere potest ne malus genius animam nostram rapiat. Manere autem animos vobis demonstravi ex eo etiam quod Samuelis animus ab ea quæ Pythone afflata erat, Saulis rogatu revocatus est. Videntur autem omnes etiam animi eorum qui ita justi sunt & prophetæ in potestatem venisse talium virtutum qualem fuisse in illa Pythonissa res ipsa declarat. Itaque hic docet nos etiam per filium suum, omni ratione contendere nè id fiat, et in morte petere ne in tale dæmonium animi nostri incidant. Etenim cum in Cruce spiritum ederet, dixit, Pater tibi in manus commendo spiritum meum p 28 H.
Multi Christiani hoc etiam tempore curant, ejectis expulsisque ex corporibus hominum Dæmonibus, i.e. A:D. 162. Iust Apolog 1. p 39 B.
Qui sibi persuadent et credunt vera esse hæc quæ a nobis dicentur ac dicuntur seque ita vivere posse promittunt, ij primùm et precari et petere a Deo præteritorum superiorumque peccatorum remissionem jejunantes docentur, nobis unà cum ejs et precantibus et jejunantibus. Deinde ducuntur a nobis ubi ut aqua, eoque ut ita dicam regenerationis renovationisque genere quo etiam nos psi renovati sumus, renascuntur. Patris enim omnium, Dominique Dei, et conservatoris nostri Iesu christi, ac spiritus sancti nomine aqua abluuntur et expiantur. Iustinꝰus M. Apol 2. p 50. H – Vocatur porro lavacrum hoc Illustratioquod eorum qui æc discunt mens illustretur. Iesu enim Christi qui Pontio Pilato Prætore in crucem sublatus est, et spiritus sancti qui ea quæ ad Christum pertinent omnia per propheticas prædictiones nomine is qui illuminatur expiari solet. p 51 A. Nos autem postquam ita abluimus expiavimusqueeum qui credidit et assensus est, eum ad eos qui fratres dicuntur ducimus eum in locum quo convenerunt comprecandi causa contentis animis & pro se et pro eo qui illustratus est omnibusque alijs qui ubique sunt, ut et veritatis discipuli et reipsa bonæ sanctæque vitæ cultores et præceptorum custodes possimus 15 inveniri, ut æternam salutem adipiscamur. Sub finem precum nos inter nos osculo salutamus: deinde ei qui præpositus est fratribus panis offertur, & poculūumaqua et vino temperatum, quæ cum accepit, laudem et gloriam omnium parenti, Filij Spiritusque sancti nomine tribuit, gratiasque diu agit quod ab eo his dignus sit habitus: Quibus rìte perfectis precibus et gratiarum actioni populus omnis qui adest benedicit dicens, Amen. Amen autem Hebraico sermoni idem quod fiat significat. Posteaquam et is qui præest gratias egit et populus omnis benedixit ij qui apud nos Diaconi dicuntur dant unicuiqueeorum qui adsunt, percipiendum panem vinum et aquam quæ cum gratiarum actione consecrata sunt, et ad eos qui absunt præferunt. Atque cibus hic apud nos Eucharistia nominatur, qua nemini alij participare licet nisi ei qui et vera esse credit quæ nos dicimus et expiatus est levacro quod in remissionem peccatorum regenerationemque datur et ita vivit ut christus tradidit. Neque enim hæc communem usitatumque panem usitatamque potionem capimus sed quemadmodum per Dei verbum homo factus Iesus Christus Conservator noster et carnem et sanguinem pro salute nostra habuit, sic etiam cibum qui per preces sermonis quem ab eo accepimus consecratus est, et quo sanguis carnesque nostræ communione aluntur Iesu Christi ejus qui homo factus est et carnem et sanguinem esse accepimus. Apostoli enim in commentarijs suis, quæ Evangelia dicuntur, ita sibi christum præcepisse tradiderunt eum accepto pane cum gratias egisset, dixisse, Hoc facite in memoriam mei, hic est sanguis meus sibique Solis dedisse. – Nos autem postea deinceps hæc inter nos semper recolimus et admonemus, et qui opes habemus, egentibus omnibus subvenimus et unà semper sumus. In omnibus quibus utimur Parentem ommnium per filium suum Iesum christum spiritumque sanctum laudamus. Die qui Solisdicitur omnes qui in oppidis vel agris movantur unum in locum conveniunt commentariaqueApostolorum vel Prophetarum scripta leguntur quamdiu horapatitur. Deinde ubi is qui legit destitit, is qui præest admonet et hortatur ut ea quæ lecta sunt bona imitemur: tum surgimus omnes ac comprecamur conclusisque nostris precibus panis jam utdixi vinumque et aqua offeruntur, Tumque is qui primum locum tenet eodem modo preces gratiarumqueactionem pro virili mittit, populusque benedicit dicens Amen et ijs quæ cum gratiarum actione consecrata sunt unusquisque participat. Eademque ad eos qui absunt Diaconis dantur præferenda. Quibus copiæ suppetunt ij si volunt suo quisque arbitratu quod vult largitur: quodque colligitur & cogitur apud eum qui preest reponitur, Isque pupillis & viduis ijsque quos morbus aliave causa inopes fecit, et ijs qui in vinculis sunt, & hospitibus omninoque omnibus qui aliqua indigentia premuntur, subvenit. Die autem Solis omnes publicè convenimus quod is primus est dies in quo Deus tenebras et materiam cum mutasset mundum effecit: et quod eodem Die Iesus Christus Conservator noster a mortuis excitatus est. Pridiè enim Saturni eum in crucem sustulerunt, et postridiè Saturni qui Solis dies est, cùm Apostolis discipulisque suis apparuisset hæc illis tradidit quæ vobis quoque consideranda permittimus Iustinꝰus Martyris Apolog 2. p 51 F et sequ.& sequentia.
Iudæi, qui cùm in Mosis libris apertè scriptum habeant. [Et locus est Angelus Dei cum Mose in flamma ignis ex dumo et dixit ego sum Deus Abrahami, Deus Isaaci et Deus Iacobi] tamen rerum omnium Parentem effectoremque hæc dixisse volunt. Itaque propheticus spiritus eos reprehendit his verbis [Israel autem me non cognovit et populus me ignoravit] Et rursus Iesus ut Iam dixi cum apud eos esset Nemo inquit novit patrem nisi filius neu filium nisi pater atque ij quibus patefecerit filius. Iudæi ergo qui semper omnium parentem cum Mose verba fecisse, — a prophetico spiritu et ab ipso Christo Iure reprehenduntur quod nec patrem nec filium cognoverint. Qui enim filium patrem esse censent nec Patrem scire coarguuntur nec Patri omnium filium esse cognoscere; qui cùm etiam verbum primigenjum Dei sit, Deus quoqueest. Iustini M. Apolog 2 p 51 D.
Orpheus qui primus multitudinem Deorum Ethnicis tradidit sic cecinit in jurib. Iurandis.
Iustini Oratio Paræneticaad Gentes pag 56 FTe Testor cælum magni sapientis Origo,TequePatris verbum, primum quod protulit ore,Cùm propria mundi machinam rationem creavit.
Munus quo e Cælo a Deo in Sanctos homines delapsum est quod spiritum sanctum Prophetæ nominant, Plato, ne Prophetarum doctrinam sequi videretur, virtutem appellat. Sic cum Menone disputans (in Disputatione quam De recordatione instituit) dicit Virtutem nec naturæ inesse nec doctrina comparari sed divino munere sive mente ad eos pervenire ad quos venit Iustinꝰus in orat. parænetica p 60 D.
Sibiylla Conservatoris nostri Iesu Christi adventum apertè planéque prædicat. — Valeat apud vos ad persuadendum faciendamque fidem antiquissimæ Sibyllæ auctoritas cujus libri in orbe terrarum extant quæ et divino numine afflata oraculis vos docet eos non esse Deos qui dicuntur & Iesu Christi futurum adventum, omniaque quæ ipse facturus est apertè planèque prædixit. — Quod siquis est qui existimet se ab antiquissimis philosophis qui clarissimi apud vos habiti sunt, rationem de Deo didicisse, is Acmonem & Hermetem audiat, &c. Iust. Apolog 2. p 61 G, H.
Iustini Martyr in his Apology to yethe Roman Emperor saith ytthat by yethe holy sptspiritwchwhichcame upon yethe Virgin & caused her conception is to be understood yethe word or Son of God contrary to yethe tenour of yethe Scripture.
16
ex scripturis proferam, quo docebo Deum principio ante omnes creaturas vim genuisse quandam ex se rationis participem quæ etiam domini gloria, filius, sapientia, angelus, Deus, Dominus et Verbum, & dux exercitus (ut cum humana figura Iesu Nave filio apparuit: Dominus procreavit me initio viarum suarum ad opera sua, ante æternitatem initio me fundavit &c Proverb 8.22 to 36. Here he is represented by wisdom p 17 D. E.
So Gen 1.26. Let us make man in orour own image. Where note that this was a predicti præfigurative speech of gods incarnation, for then man was truly in his image. & Gen 3.22. Behold yethe man is becom as own of us. p 17. G
Genus ejus quis exponet, quòd vita ejus a terra aufertur. Isa 53.8. In splendoribus sanctorum ex utero ante Luciferum te genui. Iuravit Dominus nec eum pœnitebit, tu es sacerdos in perpetuum ordinis Melchisedechi. Psal see also Ps 72 totum p 18 A, E.
Quod ais, inquit Tryphon, hunc Christum cùm ante secula Deus esset deinde hominem fieri voluisse, nec hominem ab homine genitum esse, non solum admirabile sed etiam stultum mihi videtur esse. Scio, inquit Iustinus, orationem meam admirabilem videri ijs qui generis vestri sunt — Sunt nonnulli vestri generis homines qui eum christum esse fatenatur, hominem tamen ab hominibus genitum esse pronuncient; quibus ego non assentior. p 13. D. E.
non deficiet princeps ex Iuda nec dux de femore ejusducequoad veniat cui repositum est: ipse gentium expectatio erit, deligans ad vitem pullum suum et ad vineam pullum asinæ suæ. Abluet in vino tunicam suam et in uvæ sanguine pallium suum. Gen 49.10. Defuisse ac desijsse unquam in genere vestro pophetamprophetam aut principem ex quo principatum accepit ad illud tempus cum hic Iesus christus et extitit et mortem perpessus est ne impudenter quidem dicere audebitis aut potestis dicere. Etenim cùm Herodem quo regnante passus est Ascalonitanum fuisse dicatis, tamen in genere vestro Pontificem fuisse dicitis. — Et cùm Babylonem populus Iudæorum abductus est tum cùm regio vastata est sacraque vasa sublata et direpta sunt non desijt apud vos prophetia, qui populi vestri Dominus Dux et Princeps erat. Spiritus enim sanctus qui in prophetis inerat, et reges vobis unxit, et constituit. — Quod autem Iacobus ait [et ipse spes erit gentium] quodam integumento duos ejus adventus significavit, gentesque in eum credituras. — Illud audtem [deligans ad vitem pullum suum &c] significat quod gentes quæ prius instar pullorum effranatæ fuere, accepto verbi ejus jugo dorsum supponerent ad perferenda omnia —. Ad Zach 9 et Mat etiam referre potest. p 14 E
Tum Tryphon, Rem, inquit, incredibilem et quæ ferè fieri non potest docere conaris, Deum voluisce nasci & hominem fieri. Si hoc inquit Ieshus humanis rationibus aut argumentis docere conarer audire jam me non deberetis. Nunc cùm scripturas ipsas ad hoc confirmandum tam multas sæpissimè proferens vos rogem ut eas intelligatis — &c. p 19. E.
Ego autem multas scripturas eos ex illorum interpretatione amputasse quæ planè hunc ipsum qui cruci suffixus est et Deum esse et homnemetet in crucem actum esse et mortuum docent vobis velim persuadeatis — Ab interpretationibus quidem quibus Esdras legem de Paschate exposuit hæc abstulerunt, Dixitque Esdras populo, Pascha hoc conservator noster est nostrumque perfugium, & si cogitetis atque vobis in animum veniat, fore ut eum in signo abjectum redamus: deinde in eo spem nostram collocabimus, non deseratur locus hic in omne tempus ait Dominus exercituum. Quod si ei [non] credatis nec verba ejus docentis & prædicantis audiatis, irrisioni eritis omnibus nationibus. Ex verbis Hieremiæ hæc amputarunt, Recordatus est dominus Deus mortuorum Israelis qui in terra aggeris sepulti sunt, descenditque ad eos nunciatum illis servatorem suum. Ex 95 etiam Psalmo Davidis hæc pauca verba exciderunt [a ligno.] cùm enim scriptum esset Dicite in nationibus Dominus a ligno [vel per lignum] regnavit. p 20. F G.
The Angel wchwhich god Promised should go before yethe Israelites to bring them into Canaan, commanding ymthem to obey him becaus his name was in himIustin interprets to be Iesus Navæ filius or Ioshua. p 21. D.
De christo hæc loquitur Iustinus: Quod sitQui ex utero virgineo primigenius creaturarum omnium filius caro verè factus nascitur p 23 F. Quod sit Deus illi qui universi condidtoris adminsitrator est. p. 16, Deus Dei angelus et administrator 16, F. Deus et Homo p 20 F. Vis quædam rationis particeps quam Deus ex se ante omnes creaturas genuit p 17. D. Deus Dei filius p 31 G. Verbum quod est primum quod ex Deo natum est. Apolog 2. p 44. D. Solus propriè Dei filius natus, verbum ejus et primigenius ac potestas. Apol 2. p 44 G. Propriè præter communem ortum ex Deo Dei verbum natum Apol 2 p 44 F. Dei verbum inseparabili potestate Apol 2 p 61 G. Primigenius eorum omnium quæ condita sunt. Dial p 37. B. Deus qui Patris consilio ejus ejus filius et angelus est ex eo quod ejus voluntati morem gerat et inserviat p 34. G. Dominus cujus in Cælis Dominus est, ut Pater et causaDeuscausa cur et ipse sit et potens et Dominus et Deus. p 35 A. Verbum sanctum et incomprehensibile. Epist. ad Diognetem p 2. D. Deus Abrahami Isaaci et Iacobi p 17. B. Principium ante omnia quæ a Deo effecta sunt, a Deo generatum. p 17 H
17
Cum ait, Pluit Dominus ignem a Domino e cælo, (Gen ) Duos numero esse propheticus sermo declarat, unum qui sit in terra qui se dixit delapsum esse it sodomorum clamorem cerneret, alterum qui in in cælis erat qui ejus etiam Domini qui in terra erat Dominus est, ut Pater et Deus causa cur et ipse sit & potens & Dominus et Deus. p 35 A.
Christus dicitur Angelus magni concilij & Vir ab Ezechiele, & quasi filius hominis a Daniele, & puer ab Esaiah, Et christus et Deus adoratione venerationeque dignus, & David et Christus et Lapis a multis & Sapientia Solomone et Iosephus et Iudas et Stella a Mose, et Oriens a Zacharia, et patibilis et Iacobus et Israel rursus ab Isaiah, & virga et flos et lapis angularis p 34. C.
Cùm ascendit Deus ab Abrahamo, vel descendit Dominus ut turrim videret quam filij hominum ædificaverant, vel cum Deus Nochi arcam occlusit foris, nolite putare Deum ipsum qui origine caret descendisse aut ascendisse aliquo ex loco. Neque enim pater qui exprimi oratione non potestarationeoratione non potest rerumque omnium Dominus aliquo pervenit vel alicubi ambulat, aut dormit aut surgit: sed in quacunque regione manet, acriter cernens acriter audiens, non oculis neque auribus sed vi quadam quam explicare nemo potest et intuetur omnia et omnia cognoscit nec quisquam nostrum eum latet: nec movetur, nec a loco totoque mundo separari comprehendique potest. Quonam igitur pacto hic vel cum quoquam locutus est vel alieni visus vel vel in minima terræ particula apparuit, cum ne gloriam quidem ejus qui ab eo missus erat, in Monte Sina populus cernere posset, nec Moses ipse in tabernaculum quod fixerat introire potuisset nisi a Dei gloria impletus fuisset? Nec verò sacerdos ante Templum stare potuerit cum Arcam Solomon Hjerosolyma in ædem quam ipse ædificaverat portavit? Non igitur Abrahamus aut Isaacus aut Iacobus aut alius homo omnium prorsus et ipsius Christi patrem vidit sed illum Deum qui ejus consilio ejus filius et angelus est ex eo quod ejus voluntati morem gerat et inserviat, quem eundem hominem etiam fieri per virginem Mariam voluit. — Alioqui nisi ita intelligamus scripturas cogemur confiteri parentem Dominumque rerum omnium nonnon fuisse tum in cæs cum a Mose dictum est Dominus pluit in Civitatem Sodomam ignem et Sulphur a Domino e Cælo. p 34. F.
Cùm ait, Videbo cælos, opera manuum tuarum, () nisi ejus verborum vim audio non intelligenter audiam, quemadmodum doctores vestri (Iudæi) volunt qui manus pedes digitos & animum ut concretum animal rerum parentem, ingenitumque Deum habere censent ijdemque ob eam causam Abrahamo et Iacobo ipsum patrem apparuisse docent. p 31. A.
Quæ a vobis vestrisque sacerdotibus fiunt, [Deus] improbat his verbis. Sacrificiaque vestra e manibus vestris non accipiam: quod ab oriente Sole ad occidentem nomen meum gloria affectum est in gentibus: vos autem illud detestamini. Malach: 1. 10, 11, 12. — Decipere vosmet ipsos et vos et doctores vestros qui ita interpretamini locum quem modo protuli, ut dicatis eorum qui tum ex genere vestro dispersi essent, preces et hostias mundas gratasque in omni loco fieri teste scriptura: vos inquam in eo falli & dare operam ut omni ex parte vosmetipsos captetis, agnoscite. Primum quidem ne nunc quidem ex ortu solis ad occasum genus vestrum pertinet sed nationes sunt in quibus nemo vestrum adhuc generis vestri habitavit. Neque ènim ullum est omninò genus hominum sive Barbarorum sive græcorum sive eorum qui quovis nomine appellantur aut eorum qui plaustris pro domubusdomibus utuntur, aut eorum qui donorum usum non norunt, vel in tabernaculis eorum qui pecora pascunt, habitant, apud quos non Iesu qui cruci suffixus est, nomine preces et Eucharistiæ rerum omnium parenti et effectori fiant. p 31. F, G, H.
Iacobi nuptiæ simulachra quædam rei quam Christus perfecturus erat, fuerunt. Sorores enim duas nefas erat Iacobum uxores dicere servijt autem Laban pro filiabus deceptusque in minore natu rursus 7 annis in familatu fuit. Sed Lia quidem populus vester et synagoga erat Rachel autem nostra Ecclesia ac pro his et utriusque ancillis ad hoc tempus servit christus. &c. p 36. C.
Illud quoque ante docui, Deum non esse causam cur ij quorum peccata ante cognita sunt, sive angeli sive homines, improbi efficiantur, sed sua quisque culpa tales sunt qualis quisque videbitur. p 37. F.
Regnum undecimi cornu 3 tempora Iustinus exponit de futuro post ascensionem Domini. p 9. C. Et ait quod Christus Hominis specie et figura in summis altissimisque nubibus videbitur quemadmodum Daniel tradidit (Dan 7.9, 10, 13, 14.) cum angelorum multitudine.
Hereticos dicit esse Marcianos, Valentinianos, Basilidianos, & Saturnelianos p 10. C.Iustin reades Isa 53.9. Thus, Sepulchrum ejus sublatum est de medio, Daboque divites pro ejus morte p 26 H.Hoc loco, inquit Tryphon, Doce, inquit Tryphon alium Deum præter effectorēemuniversi a prophetico spiritu esse positum et prædicatum, ita tamen ut provideas ne Solem et Lunam proferas. — Tum Tryphon, Vobis, inquit, persuadere conabor, esse atque dici Deum atque Dominum alium præter universi parentemqui etiam
19Tertullian (AD 210) contra Iudæos saith Britannorum inaccessa Romanis loca subduntur Christo. in Ezeck Hom 4 saith (AD 212) Terra Britanniæ consensit in religionem christi.The Papists pray Emitte quæsumus, Sanctus Pater, spiritum sanctum Paracletum tum de cælis in hanc pinguedinem Olivæ(i.e. Oyle), ad refectionem corporum et sanationem animarum. And again See more in Iewels defense of yethe Apologies of yethe Church of Engl. pag 24The Canonists say Papa potest dispensare contra Ius Divinum (16.9.1. Quicumque in Gloss) contra Ius Naturæ (15.9.6. Authoritate in Gloss) de omnibus præceptis veteris et Novi Testamenti (Summa Angel in dictione Papæ.) &cThat the Holy ghost is God appeares by Acts 5.3,4,9. 1 Cor. 3.16. compared with Cor 6.19.20. Acts 2.17. 1 Cor. 12.3. Math 12.31,32. & 28.19. Iohn 14.17,26. & 15.26. & 16.7.That the son is God.But one God Exod 20.3. Deutr 6.4. Iohn 10.30 wchwhich yet compare with Iohn 17.21,22.That the father Son & holy ghost are theethree distinct persons. Iohn 5. 12 to 37. & Iohn 6 38 Iohn 8.16,17,18,29In the Councel of Oxford it was decried thus. Venalitatem missarum districtè inhibemus, Wee strictly forbid the sale of Masses. Constitution Othonis Legatione 145.The Papists pray to the Virgin Mother, to remember that she is the Mother and to command her Sonn and to use a motherly Authority over him. Iewells defense of the Apologie pag 361.They say there is but one mediator of Salvation, Christ, but many mediators of intercession yethe Martyrs. And yet they pray to yethe V. Mary Salva omnes qui te glorificant: & they supplicate a blessing permerita et preces suæ piæ Matris. Also to Thomas a Becket: Tu per Thomæ sanguinem quem pro te impendit, fac nos Christe scandere quo Thomas ascendit. Iewel pag 362.Epiphaniusreported certain words of StSaint Paul uttered by way of Prophecy erunt mortuis cultum divinum præstantes, quemadmodum etiam in Israel colueruntCardinal Bembus in an Epistle to yethe Emperor Charles calleth yethe V. Mary Dominam Deam nostaramnostram. Their great Hercules Lipomanus in a marginall note writeth Ecce quam potentissima est sancta Dei genetrix, et quamodo nullus salvus fieri possit nisi per eamPope Nicholas said Constat Summum Ponteficem a pio Principe Constantino Deum appellatum (Dist 96. Satis evidenter). One in yethe Councell of Lateransaid to yethe Pope Tu es alter Deus in Terris (Christ. Marcel in Conc Latera SessioIn the Pope own decretals it is noted in the Margin Papa non est homo (In sexto de Electione Et Elect Fundamanenta In Gloss) And in the Gloss upon the Popes Clementines Papa est stupor Mundi (De elect fundamenta in Gloss) & again Nec Deus es nec homo quasi neuter es inter utrumque (Clement in proæmio in Gloss.) and again credere dominum Deum nostrum Papam non potuisse statuere prout statuit hæreticum censetur. (Extravag Iohan 22 Cum inter Gloss Parisijs A.D. 1513.)sThe virgin Mary called a Goddess & Queen (Missal. Paris p 205 & p 165) & mistress of the whole world, who as Mother may command Christ (Missall Paris p. 205 & p 165 Miss de B. M. p 18) The depth & mystery of Roman Mass p. 73.Pagans affirmed their wood and stones even after they had consecrated them into their Gods to be no more then seats & domicills of wood and stone where Their God did love to appear (Arnob l: 6. Porphyr. apud Euseb de præp. Evang. p 6 Edit. Steph. Celsus apud Orig l: 7. p 37. Athanas. oratio cont. Gent. p 17 edit comelin.If there be no transubstantiation, never was Pagan Idolatry so bad as the Roman, as wven Iesuites sometimes confess. Coster. Enchirid. de Eucahr. c. 8. § Decima pag 301. Edit Colon Agripp. 1587.Note. The papists excuse their worship of yethe Vr. Mary from Idolatry only by saying she is a creature: But did not the Heathens know the souls of men departed to be creatures. And the less is their excuse for giveing that Honour wchwhich is onely to God, to that wchwhich they knew to be a creatureThe Psalm wchwhich David sang to God they sing to yethe V. Mary.They have also a particular Mass appointed in honour of her. Miss Paris. Missa de Maria p. 18.The Roman priests pretend that they are after yethe order of Melkizedak. (& yet sacrifise yethe mass often, whereas there is mention made of his offering but once they sacrifice their god, (wchwhich the flesh & blood of theirgod (wchwhich is more like Arons order), his sacrifice is not exprest &c) They must Alter & ytthat of Stone, and that consecrated by a great variety of 20 by saying this is my body do these 10 miracles 1 To turn yethe bread into nothing, or wchwhich is wors into the body of christ. 2 To make the accidents subsist by themselves, [that is become substances]. 3 To contract Christs body into yethe quantity of the least crumb of bread. 4 To make Christs body be in great manydivers places at once [totum in toto et totum in qualibet parte] 5 To fasten christs body to the accidents And as many more in the wine Thus the bread is transubstantiat [I may ad to make christs body translated in instantiwthwithout passing through intermediate places or removing from its own place, or els to be new produced i.e. created.] Thus is it transubstantiated? Then yethe Priest after be the priest never so bad so his intention be to have it transubstantiated at the speaking of the said words Then he offers this sacrifices liveles moveless body of christ to god the father.Can any man beleive that this (wchwhich the priest says is my body i.e. the wafer is in heaven? &cAfter Gregory the great sometimes whole sets of Popes as their own Authors confess (Luitprand l. 2. c 13. Baron. ad Ann 908.) were advanced to the Popedom by known whores. Sometimes being magitians they advanced themselves to it by their own art (Fascic. tempor. de Serg. fol. 71.) & oftner by murder (Card. Bemb. in vita Hildebrand) & poison. Cardinall Bembo sayth that Greg. 7, who first raised dpopes above kings, had an honest fellow friend Brasutus who to make him room somewhat sooner dispatch this way many of his predecessors. Ibid. And these Villains thronging in by twentiesor as they call them, incarnate devills (Concil: Const: Sess: 11.) thronging in by twenties & thirties, one upon another & sometimes two or thre together (i.e. collaterally) make up that succession that yetheprpresent Church of Rom so much stands on. Some of them out of infirmity as Marcelin and Liberius, others out of Ignorance & ill persuasions as Zepherinus, Felix, Anastasius Honorius, Iohn 20, Iohn 23 &c sided with Hereticks.At The first desire of raising Rome prailedprevailedwthwith Sozimus Boniface & Celestin otherwise good Bishops & then wthwith Gr. the great.Missa a dimittendo non communicantes.The Pope at some day in yethe yeare appeares upon yethe high Altar to be seen & worshiped by all the people as a GodAt first the Pope was elected by the people and clergy of Rome & confirmd by the Emperor or his deputy the Exarch of Ravenna. Then about the by the Emperor Constantine 4 granted Boniface 2 this privelege of the people & clergy should be good without his con 40 yeares after they grow seditions agtagainstyetheEmperororEmperor & by anathematising him expell him wholly out of Italy. Then A.D 712 the Emperour Philip for adhering to yethe opinion of the Monothelites who asserted but one will in christ, was excommunicated and at yethe same time the Pope caused the Images of the father wchwhich were present in the first six generall Councells to be painted in yethe Porch of StSaint Peeter, wchwhich the Greeks opposed contending that no Images were to be indured in christian churches. About 4 yeares after Leo Isaurus 3, caused all Images throughout the Empire to be abolished, & earnestly commanded Gregory 2 to do the same. the Pope opposes, & thereupon a sedition being raised at Ravenna, the Exarch Paulus (the Emperors deputy) together with his son was killed by the seditious multitude. Yet the Emperor proceeds & sends another Exarch to govern in Italy. And the pope th anathematising the Emperor deprives him of both Church communion and Empire, but being to weak of himself calls, the Lombards to his assistance who streight beseig Ravenna & take it and thrust the Emperor out of all Iurisdiction in Italy. Afterward Luitprand king of the Lombards challenges (against the Popes consent) that part of Italy wchwhich he had taken from yethe Emperor, & proceeding further to take the neighbouring cities & to round about Rome & to biseige Rome it self, the Pope calls in Charles Martel præfect of the king's house in France who draws him from the seige & thus frees the Pope who in recompense granted him the the contries formerly taken from the Greek Emperor. Pipin succeds Charles & the Pope makes him king of France absolving the people from the faith & allegiance to their king Chilperic A.D. 753. The Lombards under their king Aistulphus yet struggling against the Pope are overthrown in a battel by A Pipin A. D. 755. And A. D. 756 Pipin again conquers ther & gives the Exarchate to the Pope.Silvester Prierias late master of Pope Leos Palace, (contra Lutherum) saith. Indulgentiæ Authoritate Scripturæ non innotuêre nobis, sed authoritate Ecclesiæ Romanæ, Romanorumque Pontificum, quæ major est. And adds A doctrina Romanæ Ecclesiæ et Romani Pontificis S. Scriptura robur et authoritatem trahit.Popish Doctors Alphonsus de Castro (adversus Hæres li 6 de Euchar Sect ult.) & Iohn Gerson (de communione Laicorum) tell us that thecup in the Sacrament was taken away becaus of the danger of the carrying from place to place: the filling of the cupps of mens beards; the reserving for the sick; the turning of 21 into vinegre, the engendring of flees, the corruption or putrefaction, the lothsomeness that may happen for so many to drink of one cup the impossibility of providing one cup that may be sufficient to serve all the people; in some places wine is deare; in some places wine will be frornefrozen.Cardinall Cusanus (ad Bohemos Epist 2) saith. Scripturæ adaptæ sunt ad tempus et variè intelliguntur: Ita ut uno tempore secundum currentem universalem ritum exponantur: mutato ritu interum sententia mutetur.Their Gloss upon the decrees (De Consc Dist. 1. Non oportet in Glossa) say of the old Church. Clerici euntes ad Tumulos mortuorum portabant secum sacramenta Corporis et Sanguinis Christi, et super tumulos ea distribuebant. Et hæc consuetudo facta fuit a Gentibus.Cardinal Bembus in Epis ad Carolūum 5. Concil Trident sess. 2.) calleth yetheVirgin Mary Dominam et Deam Nostram. The whole Church of Rome were once taught to pray to her, Thou art yethe Queen of Heaven: Thou arte the Lady of Angells; command thy son: shew thy selfe to be yethe mother.For evincing the authority of the Emperour Charles magnus his book reporting yethe decrees of yethe council of Franckford concerning yethe adoratiō of Images see Iewells Defense of the Apologie of yethe Ch. of England. part 6 pag 773.Testimonies that the use of Images was not in the first ages. see EpiphanEpiphanius ad Iohan Hierusolymitan. Apud Hieron. Tom 2. vizvidelicet his terearingtearingof an Image. Item Lactantius Cap. 19. Lib 2. Et Tertullian de Idololatria. Et August de fide et Symbolo ca 7. Concil. Nicen 2. Action 6 ubi Theodori Ancyræ Episcopi verba citantur. Et Epiphanius alibi. SeuSee Defence of Apologie pag 554.Pipin king of France yeilded yethe exarch of Ravenna to yethe Pope, held his hors, & stirrup & led his hors by the bridle A. D. 752. Iohn 13 made a decree ytthatyethe Emperor should be crowned by the Pope AD 964. Iohn 14 brought under the Roman church the Kingdom of Poole AD 973 Stephen 9 obteined Millain. Vrban 2 set foot in Spain AD 1090. Vnder Innocent 2 the kingdom of ScilelySicily was made part of StSaint Peters Patrimony AD 1140. Eugenius 3 subdued Norway to the Papal profession AD 1152. Alexander 3 decreed that none should be called king of Englandunles he were first nominated and called of the Pope AD 1180. the Armenians submitted themselves to yethe Papal 22Iurisdiction A D 1185. Vnder Vrban 2. Livonia came under their yoke A D 1187. Vnder Innocent 3 the kingdom of Arragon was made tributary to the Pope A D 1216. And the country of Romandiola and Bononia underunder Nicholas 3 A D 1280. And Boniface 8 A D 1300 did one day shew himself in his Pontificals as Pope and another in his Imperial Robes as EmperorNumb 14 34. Ezech 4.5, 6. Gen. &c days are put for yeares & weeks for seven of yeares.A D 1100 Paschal held a councel at Rome agtagainst the BpBishop of Florence who affirmed Antichrist then to be born. Epistol. Leodiens contra Paschal 2. Ecce solutus est Satanas habenhabens iram magnam.The Sibil prophesied that christ name should contein 888 as doth ἰησοῦς. StSaint Augustine speaks of verses wchwhichwchwhich goe under the name of Sybil, the first letters whereof do make this title both in greek & Latin ἰησοῦς χριϛòς ὑιòς θεοῦ σωτῆρ. Iesus Christus filius Deî salvator. August. contra Iudæos & Pagan cap 16.First A D 817 the Emperor was excluded by Stephanus 4 from the Election of the Pope but not from his consecration. Then cam Paschal 1 who deprived the Emperor of all right either in electing or consecrating the Pope.Cardinall was a common name in StSaint Augustines time to the eminenter offices of any sort. Thus StSaint Augustine de baptism li: 1. ca: 6 calls the ringleading Donatists cardinales Donatistas. Dist 71. C 5 Gregory giveth license to yetheBpBishop of Naples ad Gratianūum cardinandum & dist 74. c 6.the same Gregorie licenseth yetheBpBishop of Siracuse Constituere Presbyterum cardinalem to make one Cosmus a Presbiter Cardinal there so that Cardinals at first was in other churches then RomeStSaint Augustine Epist 23 Sacramenta ex similitudine ipsarum rerum homina habent, secundum quendam modum sacramentum corporis Christi corpus Christi est &c. & Comment i Psalm 3 Christus corporis sui figuram discipulis commendavit (a type). Quid paras dentem & ventrem crede et manducasti. And secundum præsentiam majestatis semper habe christum; secundum præsentiam carnis recte dictum est discipulis, Me habebitis. And Bernard saith Vsque hodie eadem caro sed spiritualiter non carnaliter exhibetur &c. lib 1 de sacr. cap 47 And again cibus sed mentis, iste est panis angelorum qui nescit putresce sed tendit in excelsum. Serm. in cænæ DominiSome Christians (as the Manichees) worshipped the Sun supposing him it to be ist from the metaphoricall expressions taken from it (as that that he is the Sun of righteousness. See StSaint Augustin in Psalm 93. Præfat. &c And in Psalm 103 pag 250 K. he saith Talis est hominum dementia hominum, d quasi adorandum aliquid dicatur, cum dicitur Sol Christum significat.Marcellina worshipped the Image of christ —Tiberius propounded Christ to yethe Senate to be deified.D. Augustini opera impressa Parissijs in officina D. Hieronymi opera ibidem 153324To find the Daily laid after any rate or rates upon the net value or valueThe jurisdictiondominionjurisdiction of the bishop of Thessalonica was very large For ths city (as TheodoreSocratetells us, was the cap seated in the provinc of Macedonia & was the capital of Thessaly Achaia & many other Provinces wchwhich were under the administration of the Præfect of IllyricumIt included old Epire & Dacia ripensis extending from the mediterranean sea to the DanubeThe dom jurisdiction of the Pope extended also over Sicily Italy & the provinces of Italy & Sicily as may be gathered from several Decretal Epistles directed to sevetheseveralthe bishops of these provincesBeneventum Aquileia, Ravenna, Millain & other cities. And particularly Pope Innocent I in his decretal epistle to Decentius bishop of Eugubium in Italy A.C. 406 represents that none but Peter ......... not of the Nicene.In exercising this jurisdiction Pope Zosimus A. C. 417 cited Proculus bishop of Marseils to appeare before a Council at Rome for illegitimate ordinations & condemned him as he mentions in several of his Epistles & Pope Boniface I Pope Boniface I A. C. 419, upon a complaint of the Clergy of Valentia against Maximus a bishop, of Gallia summoned the BpsBishopscouncil of all Gallia & the seven Provinces to convenceconvene in a council against him & saith that in his epistle to them that his predecessors had done the like. And Pope Leo I upon some other occasion indicted called a general council in Spain against the Prisof all the Provinces of Spain to meet in Gallæcia against the Manichees & Priscillianists as he mentions in his decretal Epistle to Turribius a Spanish Bishop. And in his decretal epistle to the bishops of Sicily he ordeins that because Provincial Councils were to be held twice every year three of those bishops should annually for ever on yethe3dthird of the calends of October come tomeet atin Rome. Quoniam adjuvante gratia dei, saith he, facitius poterit provideri, ut in ecclesijs Christi nulla scandala nulli nascantur errores: cum coram beatissimo Apostolo Petro semper in communione tractatum fuerit, ut omnia instituta canonumque decreta apud Domini sacerdotes inviolata permaneant. Thus he made Sicily a part of the Province of Rome. And in his decretal Epistle to Anastasius bishop of Thessalonica he ordained that he should hold two Provincial Councils every year & refer the aff harder causes to the sea of Rome. And that if upon any extraordinary occasion a Cou it should be necessary to call a Council, he should not be troublesome to the bishops under him but be content himselfwthwith two bishops out of every Province & not detain them above 15 days. And in the same Epistle spealing of the sub he thus describes the form subordination of all the Churches to the Sea of Rome in the form of government then set up. De qua forma, saith he, Episcoporum quoque ..... imponere.In those Epistles the words of Christ, Thou art Peter, & upon this rock I will I build my church & feed my sheep are frequently inculcated, notwithstanding that these sayings were fulfilled in the person of Peter by the his preaching to the Churches of the gentiles in the conversion of Cornelius wchwhich was done by Peters means. In the same decretal Epistles the bishoprie of Rome is every where called the Apostolic Sea & the chair of Peter; & yet Peter was an Apostle of yethecircumcision, & staid wthwith his Churches in Iudea till they were forced to fly into Syria Asia minor & other places by the wars of the Romans upon the Iews And some ofAnd as the gospel came from the Churches of the circumcision so those Churches contued above the Churches of yethe uncircumcision till after the death of Peter The Apostles were jointly & severally bishops of the Church Catholic & condescended made other men bishops of single cities, not condescending to the take upon them the inferior offic office of a single bishop. None of them & became bishops of Ierusalem or Antioch. Iohn staid long in Asia but was not bishop of any of the seven Churches. When Peter came to Rome he found the Christians of the uncircumcionuncircumcision under a bishop of the uncircumcision & this bishop was not the Apostle Paul who had been preaching there before but an inferior person when Clemens succeeded in Peters life time, & Peter still continued his care over the Churches of the circumcision as is manifest by his epistles to those churches scattered in Asia. There were Churches of the circumcision in Asia but Peter wrote only to the churches of the circumcision was made bishop of Rome Peters life time & & after his death the bishop of Rome was not head of the Churches. For the Apostle Iohn who lived in Asia minor continued the Churches for 30 years together after the death of Peter. And the seven Churches of Asia are in yethe Apocalyps made a type of the ChuchChurchof Christ in opposition to yethe whore of Babylon seated upon seven hills.The remainder of the text on this page is written upside down.And in his his decretal EpislesEpistles to Nicetas bishop of Aquileia he commands him to call a Council of the bishops of that Province against the Pelagians, wchwhich might ratify all the synodal decrees wchwhich had been ratified by the Sea of Rome against this heresy.To be addedAll the Articles for Smiths work iron steel & small coal may be allowed, deducting ꝰusprperlwtpound weight of moneyIn the same decretal epistles the authority of the Council if Nice is also alledged frequently alledged: but when the Pope Zosimus A. C. 417 received an appeal from a Council of the African bishops & wrote alledged the authority of the Council of Nice for what he did: the African bishops sent fo to the bishops of Alexandria & Antioch for copies of the Acts of that Council & thereby detected the fraud & preserved their liberty for a time. But upon a dispute between the bishops of A Arles & Viena about superiority, when Pope Leo I in a Council at Rome had passed sentence against the bishop of Arles in a Council at Rome he took occasion from thence to procure the following Edict from yethe Emperor Valentinian for establishing the authority of his sea ever all the Churces of the western Empire.After thBy this Edict the new dominion of the Pope was not only confirmed in Europe but propagated also in AfricAfter the publication of this Edict Pope Leo wrote a Decretal Epistle to the Chur Bishops of AfricAfricMauritania & when these Vandals bishops owned yethe bishop of Rome to be head of all the Churches & refused to enter into a dispute wthwith Vandals without him & the thoseChurces in his communion. And the all the bishops of the provence of Arles in their letter to Pope Leo A. C. 450 in petitioning the Pope for a restitution of the privileges of their Metropolitan say say that per beatum Petrum Apostolorum principem sacrosanta Ecclesia Romana tenebat supra omnes totius mundi ecclesias principatum. And Salonius Ceretius Salonius & Veranus three bishops of Gallia in their Epistle to the same Pope Leo, say, Magna præterea et ineffabili quadam nos peculiares – tui gratulatione succrescimus quod illa specialis doctrinæ vestræ pagina ita per omnium ecclesiarum conventicula celebratur, ut vere consona omnium sententia declaretur merito illic principatum sedis Apostolicæ constitutum unde adhuc Apostolici spiritus oracula reserentur.While this Ecclesiastical dominion was rising up, the northern barbarous nations foun invaded the western Empire & founded several kingdoms therein of different religions from the Church of Rome, but wchwhich But these kingdoms by degrees embraced the RomāanCatholick faith & at their conversionat the same time submitted to the Popes authorityThe following notes of Mint expenses are written upside down relative to the main text.Freight of goods from London20. 15. 0Books & paper12. 4. 11 4. 12. 5Land carriage of Dyes2. 15. 11Brushes1. 8. 8Small necessaries 16. 6. 10.Fees for Warrants 3. 17. 6Freight of goods from London20. 15. 0 3. 14. 1116. 625. 19. 10Books & paper12. 4. 1112. 14. 11Brushes1. 8. 82. 8. 8Fees of Clerks of Council &c at yethe trial of yethe Pix 1707.0. 023. 0. 0.Small necessaries16. 4. 416. 6. 10Fees for Warrants for making yethe Dyes0. 0. 03. 17. 6 paid by me251. God in yethe scriptures is never used to sThe word God is no where in yethe scriptures used to signify more then one of the thre persons at once.2. The word God put absolutly without particular restriction to yethe Son or Holy ghost doth always signify the Father from one end of the scriptures to yethe other.3. When ever it is said in the scriptures that there is but one God, it is meant of Godyethe Father4. When, after some heretiques were had taken Christ for a meare man & others for the Supreme God, StSaint Iohn in his Gospel indeavoured to state his nature so ytthat men might have from thence a right apprehension of him & avoyd those hæresies & to that end call him yethe word or λογος: by that we must suppose that he intended that terme in yethe same sence that it was understood taken in yethe world before he used it when applied in like manner applied to an intelligent being. For otherwis how could he expect that men wo if the Apostles had not used words as they found them how could they expect to have been rightly understood. Now the wordterm λογος befor StSaint Iohn wrote, was nevergenerally used but in yethe sense of the Platonists, &when applied to an intelligent being, & the Arrians underst in that senseyethe Arrians understand it in yethe same sence, & therefore theirs is the true sense of StSaint Iohn.5. The son in several places confesseth his dependance on the will of the father.6. The son calls him confesseth himself less ynthenyethe father greather then him calls him his God, &c7 The Son acknowledgeth the original præscience of allall future things to be in the breast of the father onely.8 There is no where made mention of a humane soul in orour saviour besides the word, by the mediation of wchwhichyethe word should be incarnate. But yethe word it self was made flesh & took upon him yetheform of a servant.9. The It was yethe son of God wchwhich he sent into yetheworld & not a humane soul ytthat suffered for itus. If there had been such a human soul in orour Savour it would havebeen a thing of too great consequence to have been wholly omitted by the Apostles.10. It is a proper epithete of yethe father to be called almighty. For by God almighty we always understand yethe Father. Not that we herebyyet this is not to limit the power of yethe Son, For he doth whatsoever he seeth yethe Father do, but to denoteacknowledgytthat all power is originally in yethe Father & & that yethe son hath no power in him but wtwhat he derives from yethe father for he professes that of himself he can do nothing.11 The son in all things submits his will to yethe will of the father. Wchwhich would be unreasonable if he were equall to yethe father.12 The union between him & the father he interprets to be like ytthat of yethe saints one wthwith another. That is in agreement of will & counsil.1326No. 31Eusebius primus generalem Ecclesiæ Historiam conscripsit. in Præmio. OrOur saviours Geneaology in Matthew is natural, in Luke legal. For Matthew who descended of Solomon married Estha & begat of her one son onely Iacob & died. After wchwhich Melchi who descended of Nathan marrieth Estha & begets of her Heli. So ytthat Iacob & Heli were brothers by the mother. Then Heli d dying without children, his brother Iacob & takes his wife & begets of her Ioseph who was espoused to yethe Virgin mary of yethe same tribe. Cap 6. lub 1. Note ytthat between Melchi & Heli should suceed Levi & Matthat. Also that he saith orour Saviours kinsfolks according to yethe flesh delivered this per a truth. & ytthat Eusebius had this from yethe historian Aphricanus.Iosephus caplib. 18 Antiquitꝰates. relates ytthat Iohn Baptist was a very goodmost just man exhorting yethe Iews to virtue & Iustice, & devotion & union through Baptism &c And yethe people flocking to hear him Herod out of Iealousy put him into yethe Prison Macherunta where he was beheaded for reproving the incestuous marriage of Herodias Herods brother Philips wife & daughter to Aretas king of Arabia. For this Aretas makes warswthwith him & in wchwhich Herod lost his army. wchwhich some of yetheIews interpreted as judgment for his killing Iohn Baptist. In cap 13 Iosephus writes thus of orour Saviour. Fuit autem in ijsdem temporibus Iesus sapiens vir, si tamen virum eum nominare fas est. Erat enim mirabilium operum effector, doctorque hominum eorum qui libenter quæ vera sunt audiunt. Et multos quidem Iudeorum multos etiam ex gentilibus sibi adjunxit. Christus hic erat. Hunc accusatione primorum nostræ gentis virorum, cum Pilatus in crucem agendum esse decrevisset non deserunt hi qui ab initio eum dilexerant apparuit enim eis tertio die iterum vivus secundum quod divinitus inspirati Prophetæ vel hæc vel alia de eo innumera miracula futura esse prædixerant. Sed et in hodiernum diem Christianorum, qui ab ipso nuncupati sunt et nomen perseverant et genus.In ytthat Abgar king of Edessa being diseased & hearing of orour saviours fame invites him to Edessa by a letter. OrOur saviour answers that he must finish what he came into yethe world for & go to his Father, & then he would send one of his disciples to cure him. Then AD 43 StSaint Thomas sends Thatthæus goes to Edessa & cures him & preacheth yethe Gospel tells him theQuareI that on the morrow he would tell him Quare Iesus missus est a Patre — et quomodo itase humiliavit et deposita majestate parvi fecit deitatem suam ita ut in crucem ageretur et in infernum descenderet, et disrumperet sepem, quam a seculis nemo disruperat et mortuos suscitaret. Qui descendit quidem solus ascendit autem cum grandi multitudine ad Patrem suum . Eusebius adds that this relation is taken out of yethe Archives of Edessa & translated faithfully out of yethe Syriack tongue. lib 1. cap 15Iesus prædicavit ferè per 4 annos lib 1. cap 13. Iacobus Iustus frater DniDomini, filius Iosephi, unus Episcopus primus Hierusolomitanus erat unus e septem primi diaconis. lib 2. cap 1.De resurrectione a mortuis Domini et salvatoris nostri Iesu christi, quæ in omnem locum fuerat pervulgata, Pilatus Tiberio Principi refert Sed et de cæteris mirabilibus ejus, et ut post mortem cùm resurrexisset aquam plurimis jam Deus esse crederetur. Tiberius quæ compererat retulit ad Senatum. Senatus autem sprevisse dicitur pro eo quod non sibi priùs hujus rei indicium fuerit delatum, sed authoritatem suam prævenerit vulgi sententia. —— Tertullianus in Apologetico suo adversum Gentes hoc modo retulit. Vetus erat decretum nequis deus ab Imperatore consecraretur nisi a Senatu probatus. —— Tiberius ergo cujus tempore nomen Christia–num in Seculum intravit, annunciata sibi ex Syria Palæstina, quæ illic veritatem istius divinitatis revelaverant, detulit ad Senatum cum prærogativa suffragij sui. Senatus quia non ipse probaverat, respuit. Cæsar in sententia mansit, comminatus periculum accusatoribus christianorum. Eus lib 2. cap 2Philo Iudæus commended he in yethe time of Claudius went to Rome to see Peter & afterwards wrote many things concerning orour religion. lib 2. cap 5, 6, 16, 17.Simon Magus lib 2 cap. 13.Herodis Historia lib 2 cap 9, 10. Et Pilati cap 8.qui sub Apostolis ex Israelitis credebant, Iudaìcis adhuc institutionibus et legis observationibus inhærebant: vizvidelicet: tempore Philonis Iudæi AD 71 ad aut paulo post. Euseb lib 2. cap 16.Philo Iudæus saith of Christians in Grece, Barbary & EgypEgypt, especially about Alexandria Est autem, inquit, in singulis locis consecrata orationi domus, quæ appellatur Σεμνεῖον vel μοναϛήριον — in quo honestæ et castæ vitæ mysteria celebrant, nihil illuc prorsus quod ad cibum potumque pertinet inferentes, vel ad reliqua humani corporis ministeria, selsed legis tantum libros et volumina Prophetarum, hymnosquoque in Deum et similia. And a little after Continentiam verò velut fundamentum quoddam primò in animò collocant, & ita demum reliquas super hanc pergunt ædificare virtutes. Cibum potumque nullus eorum capit ante solis occasum, videlicet tempus lucis cum philosophiæ studijs curam verò corporis cum noctu sociantes —Qui in profundiore intelligentia sacrorum voluminum conversantur tanquam copiosis dapibus inhiantes expleri nequeunt, ita ut nec quarto jam nec quinto sed sexto demum die non tam desideratum quàm necessarium cibum corpori indulgeant cibum. And a little after. Seorsim quidem viri, seorsim etiam fæminæ in ijsdem locis fæminæ congregantur et vigilias [sicut apud nos fieri moris est] peragunt, et maximè diebus illis cum passionis dominicæ celebratur, [cum in jejunijs pernoctare et lectionibus sanctis auditum præbere consuevimus] Et unus ex omnibus consurgens in medio Psalmum honestis modulis concinat eique præcinenti unum versiculum omnis multitudo respondet. Addit etiam quomodo sacerdotes exhibeant officia sua, vel quæ sit supra omnia Episcopalis sedes apicis sedes. Philo Iud. De vita contemplativa supplicum. Euseb cap 17 lib 2.Hierapolites Episcopus nomine Papias dicit quod Petrus in prima Epistola sua quam de urbe Roma scripsit, meminerit Marci, in qua tropicè Romam Babyloniavocavit nominavit: cum dicit: Salutat vos ea quæ in Babylone est electa Ecclesia, et Marcus filius meus. Euseb lib 1. cap. 16.Simeon filius CleopæPost Martyrium Iacobi justi, Episcopi Hierusalumitani (quod descriptum et confirmatum testimonijs Clementij et Egesippi vide lib 2 cap 13) & continuò secutusecutumest eversioexcidium Hierusalem traditur Apostolos superstites et cæteros domini discipulos in unum e locis omnibus convenisse, et uno 27consensu Simeonem Cleopæ filium decrevisse (cujus mentio in Evangelijs facta est) ut episcopatus Hierusolymitani sedem suciperetsusciperet. Consobrinus is secundūum carnem Salvatoris fuisse dicebatur, quia Cleopam fratrem fuisse Ioseph Egesippus contestatus est. lib. 3. c 12 Hic 120 annorum senex crucis supplicium sub Trajano Cæsare apud Atticum Consularem. lib 3 cap 32. Quo defuncto Iustus – quidem ex hisqui de circumcisione ad didem Christi venerant Episcopatum suscepit. Quibus temporobus apud Asiam supereratadhuc et florebat ex Apostolorum discipulis Polycarpus Smyrnæorum Ecclesiæ Episcopus, Et Papias similiter apud Hierapolim sacerdotium gerens. lib 3 cap 36.Ægyptius quidam fidem sibi Prophetæ magica arte conscivit & continuò ad 30000 virorum congregans & ductans eos per desertum pervenit ad montem Olivetti paratus inde irruere in Hierusolyma, ut tyrannidi suæ subjugaret. Sed Felix, congressione facta, in fugam vertit – ut refert Iosephus lib 2 Hist. Compare this with Acts 21.38. Euseb lib 2 cap 22.Cùm Mar Petrus Romæ prædicaret, Romani Marcum discipulum ejus precibus exorant uti ea quæ verbo prædicabat – scripturæ traderet, quo domi forisque in hujusmodi verbi meditationibus permanerent; Nec primè ab obsecrando desistunt quàm impetrarent. Et hæc fuit causa scribendi quod secundum Marcum dicitur Evangelium. Petrus, ubi comperit, factum confirmavit et in perpetuum legendum scripturam Ecclesijs tradidit. Clemens in sexto disputationum libro hæc ita gesta esse describit. lib. 1 c 16 & lib 6. c 11 Cui simile dat testimonium etiam Hierapolites Episcopus nomine Papias: qui et hoc dicit quod Petrus in prima Epistola sua, quam de urbe Roma scripsit meminerit Marci, in qua tropicè Romam Babylona nominarit cum dicit salutat vos ea quæ in Babylone est electa Ecclesia et Marcus filius meus. lib 1. c 16. Hunc Marcum tradent primùm in Ægyptum perrexisse et inibi Evangelium quod ipse scripserat prædicasse, & ipsum primùm Ecclesiam apud Alexandriam constituisse. lib 1. c 17.Post Marcum Annianus sacerdotium Alexandriæ, primo Neronis A.D. 54, suscepit lib 2. c 25. Iacobi Iusti, Episcopi Hierusol: habetur illa Epistola quæ prima scribitur inter Catholicas. Sciendum tamen quod a nonnullis non recipiatur nec facilè quis antiquorum meminerit ejus; sicut ne illius quidem quæ dicitur Iudæ, quæ et ipsa est una de septem. Nos tamen scimus etiam istas cum cæteris ab omnibus penè ecclesijs recipi. lib 2. c 24.Dionysius Corinthiorum Episcopus testatur Petrum et Paulum simul adventantes et in Ecclesia Corinthiorum docuisse, et per omnem Italiam, atque in Roma docentes etiam martyrio pariter uno eodemque tempore coronatos fuisse. Euseb lib 2. c 26.Thomas sortitus est Parthos, Matthæus Æthiopiam, Bartholomæus Indiam citeriorem, Andreas Scythiam, Ioannes Asiam, unde apud Ephesum commoratus est defunctus, Petrus Pontūum, Galatiam, Bithyniam, Cappadociam (1 Pet. 1.1) & confines Provincias, Iudæis dumtaxat prædicans circumisse deprehenditur, tandemque Romæ, capite inverso, crucifigitur. Hæc ita enarrat Origenes in 3 lib Explanationūum Genesis. Eus. l. 3. c 1,2. Ioannes tempore Domitiani (AD 90) in Pathmon relegatur l 3. c 18, et 20 mortuo redit Ephesum, et permansit apud eos usque ad Tempora Trajani. lib 3 cap 23. Vide ibid testimonia Irenæi et Clementis.Irenæus scribens de computo nominis Antichristi, li. 5 adversus hæreses, ait Neque enim multum temporis est quod revelata est (Apocalypsis) sed pene nostra ætate. In fine etenim Domitiani principatus exorta est. In tantum vero per idem tempus instituta fidei nostræ instituta florebant, ut etiam nonnulli alieni a religione nostra scriptores historiarum suarum tradiderunt monumentis vel de persecutionibus illius temporis, vel etiam de martyrijs. Qui etiam diligenter explorato tempore designant, 15 anno Domitiani, cum alijs Flaviam in Pontiam relegatamdeportatam. lib 3. cap 18. & lib 5. cap 8. Petri Epist 1 ab omnibus veteribus recepta est, et Pauli 14 sunt Epistolæ quæ in authoritate habentur, licet sciam apud latinos de epistola quæ ad Hebræos scribitur haberi dubitationem. Et libellus Hermæ qui dicitur Pastoris, cujus Paulus in Epistolis suis meminit a plurimis non est receptus, ab alijs autem necessarius judicatus est propter eos qui primis ad fidem institutionibus imbuuntur. Vnde et in nonnullis Ecclesijs legitur, Et multi veterum scriptorum usi sunt testimonijs ejus. l: 3. c: 3.Lucas Evangelium sibi ab autoptis traditum scripsit et actus Apostolorum quos oculis inspexerat. Tradunt autem quod Evangelium suum ex Pauli ore descripserit, et ipsum sit quod Apostolus suum Evangelium soleat nominare cum dicit: Secundūum Evangelium meum. Sicut et Marcus quæ ex ore Petri fuerant pædicataprædicata conscripsit. l 3 c 4.Matthæus primò Hebræis prædicaverat, verum cum pararet transire ad gentes, patria lingua scripturam composuit, et ea quæ prædicaverat comprehendens dereliquit his ad memoriam, a quibus proficiscebatur ut gentibus prædicaret. Post hunc Lucæ et Marci Evangelium secundum prædictas causas æditur. Iohannem verò tradunt Evangelium usque ad ultimum penè vitæ suæ tempus absque ullius scripturæ indicijs evangelium prædicasse Sed cum prædictorum trium Evangeliorum etiam notitia ad ipsūum pervenisset, probasse quidem dicitur fidem Et veritatem doctorum sed videns aliquaprobasse quidem dicitur fidem et veritatem doctorum deesse tamen videns aliqua et ea maximè quæ primo prædicationis suæ tempore dominus gesserat, suum etiam Evangelium scripsit. lib 3. c 24.De prima Epistola Ioannis nemo unquam dubitavit, de reliquis vero duabus, et de Revelatione, etiam nunc anceps habetursententia. Vt ergo omnem novi Testamenti canonem designemus, primo ponantur 4 Evangelia dein Actus Apostolorum, tun Pauli Epistolæ, et prima Petri atque prima Iohannis. Hæc sunt de quibus nulla unquam extitit dubitatio. Sequantur de quibus a nonnullis dubitatum est Revelatio, Epist Iacobi, & Iudæ, et 2dasecunda Petri ac Ioannis (sive Theologi sive Præsbyteri) 2dasecunda, 3atertiaque. Post hæc jam scriptura est de quibus quæ dicitur Actus Pauli, & libellus Pastoris, & Revelatio Petri de quibus28 de quibus quàm maxime dubitatur. Fertur Etiam Barnabæ Epistola et Doctrina quæ dicitur Apostolorum, et Evangeliūum secundūum Hebræos. lib 3. c 25. Libellus qui dicitur Actus Petri, & Evangelium ejus, et prædicatio vel revelatio ejus non habentur in canonicis, sed ne aliquis quidem veterum ut eorum testimonijs invenitur. lib 3. cap 3.Clemens in Epistola ad Corinthios meminit epistolæ Pauli ad Hebræos et utitur ejus testimonijs, unde constat quod Apostolus tanquam Hebræis mittendam patrio eam sermone conscripserit; et, ut quidam tradunt, Lucam Evangelistam alij autem hunc ipsum Clementem interpretatum esse; Quod et magis verum est quia et stylus ipse Epistolæ Clementis cum hac concordat et sensus utriusquesimilitudinem ferunt. lib 3. c 38.Papiæ (de quo supra) feruntur quinque libri qui adtitulantur verborum dominicorum explanatio. Horum facit et Irenæus mentionem per hæc verba: Hæc autem et Papias Ioannis Auditor Polycarpi vero condiscìpulus et sodalis, vir unus ex antiquis protestatur in primo libro suo: quinque enim volumina conscripsit. Papias vero de se ita indicat; Non pigebit autem nos tibi oiaomniaquæ quondam a præsbyteris didicimus et benè retinemus exponere. – Neque enim his qui hominum præcepta sed qui domini mandata memorabant ab ipsa veritate suscepta. Quod si quando advenisset aliquis ex his qui secuti sunt Apostolos, ab ipso sedulo expiscabar quid Andreas, Petrus, PhilippusThomas Iacobus, Ioannes, Matthæus vel alius quis ex discipulis domini, quæve Aristion vel Ioannes Presbyter cæterique discipuli dicebant. Nec enim tantùm mihi librorum lectiones prodesse credebam quantum vivæ vocis præsentis magisterium. [Nota quod quidam Asiani scribunt duo esse apud Asiam Ephesum sepulchra et utrumque Ioannis appellari.] Papias etiam frequenter nominatim in Commentarijs suis a Ioanne et Aristione traditum sibi de singulis quibusque commemorat. Dicit miraculum de Iusto Barsaba et alia plurima a majoribus sibi tradita, et novas quasdam Parabolas Salvatoris, et doctrinam incognitam magisque fabulosam mille annos futuros post resurrectionem quibus corporaliter regnum christi in hac terra futurum sit. — Et multis post se Ecclesiasticis viris erroris hujus præbuit causas, autoritatem dogmati tantùm ex vetustate tribuens, non etiam ex ratione dictorum, sicut Irenæo, & siquis alius eum in hac parte visus est sequi. Alia quoque quamplurima supra memorati Aristionis refert tanquam ei ex verbis domini tradita, et Ioannis presbyteri, quæ siquis vult plenius noscere ipsos ejus relegat libellos. De Matthæo autem dixit Papias quod scripsit hebræo sermone. Interpretatus est autem ea quæ scripsit unusquisque sicut potuit. De Marco autem sic: Narrabat Presbiter quod Marcus interpres fuerit Petri et quæcunque meminerit ab eo dicta conscripeseritconscripserit. Non tamen per ordinem ea quæ a domino dicta sunt vel facta digesserit quia non ipse auditor domini fuerit vel sectator, sed novissime Petro adhæsit ad usum ac ministerium prædicandi non ad conscribendos domini sermones. Itaque nihil peccavit Marcus in eo quod ita quædam scripserit quasi qui sparsim audita recordarivideatur. Et hoc solum satis egit nequid ex auditis omitteret aut aliquid falsum scriberet Euseb lib 3. cap 39 De Epistola ad Hebræos Clemens ita disserit, quod manifestè Pauli sit Apostoli scripta sit autem Hebræo sermone tanquam Hebræis; a Luca vero qui erat Pauli discipulus, interpretata in Græcum, unde et stylus ejus magis similis videtur libello illi quem Lucas de Apostolorum actibus scripsit. Quod autem superscriptionem solitam inibi non habet, i.e. Paulus Apostolus, Clemens dicit esse quia præjudicatum Hebræis erat de Pauli nomine ne ejus dicta susciperent, et idcirco prudenter declinasse ne statim in principio Pauli nomine inspecto, lectio ejus repudiaretur. Fuit etiam Paulus Apostolus gentium non Hebræorum. Euseb lib 6. cap 11Ireneus ait Matthæum Hebræis propria eorum lingua conscriptum edidisse evangelium cum Paulus et Petrus in Vrbe Roma evangelizarent atque Ecclesiæ inibi fundamenta solidarent. Post quorum exitum Marcus discipulus et interpres Petri Evangelium quod ibi prædicaverat digessit in libro. Posthæc Ioannes discipulus domini qui et supra pectus ejus recubuit edidit Evangelium apud Ephesum urbem Asiæ positus. Et in 5toquinto de Revelatione Ioannis scribens et de numero nominis Antichristi, hæc refert. Cùm igitur hæc ita se habeant et in omnibus rectis et antiquis exemplaribus iste numerus inveniatur, sed et illi hæc eadem contestentur qui Iohannem viderunt in corpore positum & verbum domini prædicantem, quia numerus Bestiæ secundum Græcorum computum et literas quæ in eodem conscribuntur — &c & Meminit autem 1mæprimæ Epist Ioannis et primæ Petri plurimaque ex illis ipsis sumit exempla. Necnon et libellus qui dicitur Pastoris amplectitur dicens Benè ergo refert scriptura quæ dicit primò omnium credendum esse quia unus est Deus qui omnia creavit atque composuit. Narrat etiam historiam 72 Interpretum. Euseb lib 5. cap 8Dy Dionysius Alexandrinus Apocalypsin a spiritu sancto proficisse credidit, sed a Ioanne Presbytero et non Apostolo scriptum. lib 7. c 23 At Iustinus Martyr (Euseb l 4. cap 18.) & Origenes (Euseb. l: 6. c 18) Iohanni Apostolo tribuunt. Vide etiam ibidem Iudsententiam Origenis de alijs libris veteris et novi Testamenti. 29Theophilus Antiochiæ Episcopus testatur de Revelatione Ioannis lib 4. c 24Melito Episcopus Sardinensi nunc catalogum veteris Testamenti adhibuit. Gen. Exod. Levit Numb Deutr. Ios. Iud. Ruth. Kings 4. Paralip. 2. Psal Prov. Wisdome. Ecclesiastes. Canticles. Iob. Isa, Ier. 12 Prophetæ minores. Dan, Ezek Esdras (forte Ezra).Paulo ante obsidium Hyerosolymæ Ecclesia divinitus monetur migrare inde ad oppidum quoddam Pellam nomine trans Iordanem. lib 3. c 5. Sequitur Excidij Historia, c 6, & prodigia antecedentia c 8, Et exclamatio hominis plebei, væ væ Hierosolymis. ibid. Iosephi historici fides et elegantia apud Imperatores et Regem Agrippam, qui 60 Epistolis de historiæ ejus veritate testatus est. cap 9 & 10. Interficitur Posteritas David. l 3. c 19.Hæretici Ebionij l 3. c 27. Cerinthij c 28, Nicolaitæ c 29. Cerinthus post resurrectionem terrenum dixit futurum esse regnum Christi in Hierusalem et et homines in carne iterum concupiscentijs et vitijs subjectam conversationem habituros. Contra fidem quoque scripturarum quosdam mille annos designant in quibus et alia multa corruptionis opera et nuptiarum festivitates. dicit futuras ad eos qui libidini sunt dediti decipiendos: ut ait Gaius in disputationum suarūumdialogo. Sed et Dionysius cum de Ioannis Revelatione dissereret, et quædāamsecundūum ea quæ antiquitus Ecclesiæ tradita fuerant, disputaret, Cerinthi ait, hæresin fuisse ut affirmaret terrenum futurum esse Christi regnum: Et quia erat ventri et gulæ ac libidini deditus, ea futura decernebat quæ sibi propria libido dictabat. Euseb l 3. c 28. Et hinc veterum nonnulli qui Apocalypsin non admittebant, dixerunt a Cerintho scriptam esse lib 7. c 23.Clemens ait Petrum et Philippum uxores habuisse et filias etiam viris nuptum dedisse. lib 3 c 30Tempora Apostolica desinunt in Simeone circa AD 107. Et tum errores Ecclesiam invadere incipiunt. l 3. c. 32.Ignatius apud Antiochiam post Petrum secunda successione Episcopus, existente Evodio primo l 3. c 22) cum ad Martyrium per Asiam navigaret, singulas quasque digrediens civitates Ecclesiæ populos — edocebat in fide persistere et observare se ab heræticorum contagijs qui tunc primum copiosius cœperant pullulare & ut tenaciùs Apostolorum traditionibus inhærerent, quas traditiones cautelæ gratia, et nequid apud posteros maneret incerti etiam scriptas se asserit reliquisse. Denique cùm Smyrnam venisset ubi Polycarpus erat scribit inde unam Epist ad Ephesios eorumque pastorem, aliam Magnesiæ civitati aliam Ecclesiæ quæ est Trallis. Scripsit et ad Romanam Ecclesiam. Sed et ad Polycarpum velut Apostolicum virum datis literis Antiochenam ei Ecclesiam præcipuè commendat. Ad Smyrnæos sanè scribens utitur verbis quibusdam, unde assumptis nescimus, quibus hæc de salvatore proloquitur. Ego autem post resurrectionem quoque in carne eum scio fuisse & credo. Nam et cum venisset ad Petrum cæterosque, ait eis Accedite et videte quia non sum Dæmonium incorporeum. lib 3. c 36. Post Ignatium Heros rexit Ecclesiam Antiochenam. c 37. Et in hoc tempore 30Regionem vestram alieni devorant Isa. 17. i.e possident Chal. Par. Gladius devorat Isa. 1.20. Syrij devorant Isa. 9.12 Excoquam ad purum scoriam tuam & 30 auferam omne stannūum tuum Isa 1.25 i.e. defæcabo rebelles tuos ad puritatem usque & auferam sceleratos tuos omnes. Vers. Septuag & Syr. & Chald. Par. & Arab. / X Cedri Libani sublimes et quercus Basan Isa 2.13. i.e super reges populorum fortes et super principes provinciarum Chal. Par. ib. Naves Tarsis Isa. 2.16. i.e Insulæ maris. Chal. Par. Ye beat my people to pieces & grind yethe faces of yethe poor. Is 2.15 i.e. ye make poor my people. Chal. Par. Metals & pretious stones signify men Isa 1.25 Gates of a City for her magistrates Isa. 3.26. A garden for a grove wthwith of an Idol temple Isa 1.29, 30. X A vineyard for Israel. The Vineyard of yethe Lord of hosts is yethe house of Israel & the men of Iudah his pleasant plant. Isa 5.7. Hell or hades is yethegrave Isa. 5.14. 14.9 Lambs are yethe just. Chald Par in Isa 5.17. Deserts are put for yethe possessions of yethe wicked Isa. 17. X A forreign invading kingdom compared to a lyon that carrieth away the pray Isa 5.29 X Flies & bees put for people Chald Par in Isa& desolate valleys or torrents of valleys for yethe streets of cities Chal. Par. In Isa 7.18, 19. X A smiting for smiting wthwith war Isa. 9.13 & 14.6 & 19.22 & alibi & therefor a sore for a plague of war. X A bird moving the wing for a kingskingmaking war & her nest for his seat Isa. 10.14. X Trees for men Isa 10.33, 34. The indignation ceases at yethe return of yethe captivity Isa. 12.1 X The [political] heavens shaken & earth moved & sun moon & starrs smitten al yethelast dayfall of old Babylon by yethe hand of yethe medes. Isa 13.9, 10, 11, 13. Babylon yetheseat of Arabians & sheeperdssheperds Isa 13.20. X Ascending above yetheclouds Isa & starrs Isa. 14.13, 14. X Fatness of flesh shal wax lean. i.e the riches of his glory shall pass away. Chal. Par. in Isa. 17.4. Blowing a trumpet & lifting up an ensign for proclaiming war Isa. 18.3 X Rivers for people Chal. Par. in Is 18.7. X Driving from a station or place for driving from dignity. Is. 22.19 & Chal. Par. Fastening a nail in a sure place & removing it from thence for establishing a Prince in a sure stateThrone & for dethroning him Isa 22.23, 25 See yethe 70. The Lord turneth the earth upside down & scattereth its inhabitants — the foundations of yetheearth do shake — the earth is moved exceedingly Isa. 24.1, 18, 19 This is opposite to God's making yethe earth so fast ytthat it cannot be moved Foundations of buildings are Princes Isa. 28.16 Singing wthwith joy in the night of yethe great Feast Isa. 30.29. X Dens are uninhabited buildings Isa 32.14 God yethe first & yethe last Isa 41.4 & 43.10 & 44.6. & 48.12 Fire for war Isa 42.25 & 50.11 & Chal. Par. ib. Water for yethespirit yethe Isa 44.3 Opening of gates for letting in to a kingdomNB Two edged sword of yethe mouth to stay Leviathan Isa 27.1. & 49.2. NB The Pallm bearing multitude out of all nations coming out of tribulation alludes to Isaiah 49.6, 8, 9, 10. Living waters from Ierusalem Isa. 2.3. Zion a stone hewn out of a rock Isa 51.1. Dan. 2. X Light is put for yethe law & judgmtjudgmentIsa 51.4 . Rain for yethe word of god Isa 55.10, 11 X A place & a name for a dignity Isa 56.5. A whores bed a type of spiritual fornication Isa 57.7, 8. Apoc. 2 Gates of a City fore Elders Isa. 60.18. Potters vessels for men Isa 64.8. — Wildernes for the desolation of gods people Isa 64.10. Apoc 11 32Villalpandus though yethe bestaccounte.yethe most eminent commentator on Ezekiels Temple: yet out in many things. For 1 he makes yethereed to be six cub common cubits & a sp hand breadth over. But Ezekiel make yethe reed six great cubits each being a common cubits & a hand breadth, So yetheHebrew & Septuagint call it a reed of six cubits by yethe cubit & an hand breadth Ezek 40.4. & a reed of six great cubits cap 41.8 & &yethe little chambers in yethe gate are one while said to be a reed cap 40.7 another while six cubits gap vers 12. Et ipsa ratio suadet ut mensura communis dividatur regulariter. Citat quidem Citat quidem Villalpandus authores quosdam in suam sententiam sed ipse ipse solus in hac replus omnibus illis intellexerit. Secundo Hic error in Longitudine calami turbavit omnia. Sed dicit sex cubitos vulgares cum totidem palmis faciunt septem cubitos. Cur itaque non dicitur arundinem fuisse septem cubitorum? Resp. ob vitandas fractiones in sequentibus.Secundo mensuras quasdam quas in solo fundo accommodare non potuit ipse extendit is in altum, ut 60 cubitos frontium in porta cap 40 14 et quasi angelus parietes perpendiculares scanderet ad tantas altitudines, qui tamen more hominis ibat pedibus que& solo insistens nullas altitudines plusquam arundinis unius metiretur. Et hoc intell animadverso ruunt ea omnia quæ de altitudinibus ædificiorūumcommentuscommeatus est.Tertio Atria illa multa quæ Villalpandus excogitavit, nullum aliud habent fundamentum quodam versu 19 cap 40 jam legitur in Hebræo et Latino quod Angelus mensus est latitudinem Atrij a facie portæ externæextimæorientalis ad faciem oppositæ portæ interna orientalis, centum cubitos ad orientem et ad aquilonem. Quia dicitur ad Orientem et ad Aquilonem, ille mensuras geminavit quasi Angelus primo mensurasset ditantiamdistantiamunāam in linea orientali dindedeinde alterāam in boreali. At distantia inter portam illam orientalem et faciem Atrij interioris nullibi est ad aquilonem. Solam portarum duarum distantiamVnica satūum mensuratur distantia inter duas portas ut etiam sequentibus colligi potest vers 23 & 27 ubi similia repetuntur. Illud et ad Aquilonembiturvitio librariorum,legi debet. Et pertinet ad sequentem sententiamperiodum et legi debet. Et duxit me ad aquilonem Sic olim legebant Septuaginta et rectissimelectio vera est quia Ezekiel jam ducitur de porta orientali interio ad portam borealem, et ubi ducitur de loco in locum solet id exprimere. Corruit igitur Atriorum multiplicitasperplexailla multiplicitas. Et necesse est ut corruat necesse est quia ædificia totu plicia ab illo excogitata tollunt omnem prospectum Atrij intimi ubi sacrifica fiunt.Quartò in versu Fundantur alia quædam Villalpandi excogitata in versu 30 capitis 30 Et tamen versus ille olim deerat in Septuaginta etexemplari interpretum Septuaginta, et nihil aliud est quam corrupta repetitio ultimi commatis sententiæ præ verborum ultimorum præcedentis commatis et posito scilicet quinque pro viginti quinque. Consule textum Hebræum et ita esse senties.Quintosexto quæ excogitavit Author ille de forma cubiculorum in medio parietum Templi, fundata sunt in verbis latini interpretis et erat interior domus in lateribus domus.At septuacap 41. v. 8. sed vox hebræa מנח quæ hic vertitur interior significat spatium aliquidliberum et vacuum, locum ædificijs vacuum, aream & mox versu 11 ponitur pr ponitur ad significandamusurpatur pro aream illamsignificanda quam ostia cellarum hinc inde spectabant, quæque dicitur quinque cubitos lata undique in circuitu Templi. Et quod proximè in Hebræo jam legitur ביתdomus septuaginta vertebant ἀναμέσον adeoque legebant בין inter. Lege ergo בין cum septuaagintaginta, et textus sic vertetur verbatim. Et quod vacuum, [erat] inter lateralia quæ juxtaad domum . Id est: Qquod restabat de ædificijsorūumvacuum restabat erat platea inter cellas laterales quæ juxtadoconstruebantadjacebant domui. Vel ut septuaginta breviter vertunt Spatium relictum erat inter lateralia domus.Quinto. Quæ de cantoribus et janua orientali vers 44 cap 40 in Hebræo et interpr versio jam leguntur non occurrunt in Septuaginta, & sensum valde perturbatum reddunt. Certe cantoribus Vbi jam legitur cantoreset orientalis septuaginta legebant duo et australis. Et certè cantoribus sedes non dabatur in Atrio interiore non dabatur in loco utique nobiliore quàm principibus sacerdotum (demptis Altaris et Templi curatoribus duobus) conceditur. Et hic planè non agitur de januisportisad Aquilonem et Orientem sed de januisportis sibi mutuo respondentibus ad Aquilonem et Austrum. Porrò ubi jam est porta interior septuaginta legebant atrium interius juxta quas utiquePropheta dicit duas exedras sibi oppositas ex adverso respondentes quarum hæc Notum illa Aquilonem spectet. Porrò ubi Ezekiel ubi ducitur de loco in locum, solet id exprimere. Ducitur jam in Atrium interius. Et id expressum erat in exemplari interpretum septuaginta sed jam in nostris exemplaribus non legitur habetur. Lege ergo cum septuaginta Et eduxit me in Atrium interius[vel per januam interiùs ut in Hebræo jam legitur]et ecce duæ exedræ in Atrio interiore una a tergo januæ borealis respiciens ad austrum, altera a tergo januæ australis respiciens ad boream. Hic sensus clarus et perspicuus est. Villalpandus perturbatam et minimè intelligibilem versionem latinam sequitur et in ea perplexius exposita fundat nonnulla inventa sua de exedrijs cantorum in ipsa fronte Atrij interioris quibus omnis sacrificiorum prospectusimpeditur ex altero AterioAtrio prospectus impeditur intercipitur.33Sexto in Ezek 41.6. In Hebræo est Et lateralia, laterale contra laterale, errant tria, et triginta, duabus vicibusפעמיםduabus vicibus. Id est secundum altitudinem tria, [Ezek 41.16. 1 Reg. 6.6) secundum longitudinem triginta (Ioseph Antiq. l. 8, c. 3) idque duabus vicibus seu duplici serie nam laterale contra laterale stare dicitur vide Ezek 41.11. Cum Hebræo consentit versio septuaginta quæ sic se habet Et lateralia, laterale contra laterale, triginta ter duτριάκοντα τρὶς δίςtriginta terdupliciter. LatinusHieronymus verò habet bis triginta tria, et locum intelligit quasi sexaginta sex lateralia in longum disposita erant, & Villalpandus At latinus Hieronymus verò habet bis triginta tria et locum intelligit quasi sexaginta sex lateralia in longum disposita erant. Villalpandus versionem Hieronymi seculus fingitfingitetiam sexaginta sex, in tri in triplici serie secundum altitudinem ac duplici secundum latitudinem, ita ut in una serie sint tantūumundecim lateralia.Denique alia Villalpandi commenta fundantur in versione Vulgata cap 42.3, ubiubi legiturPorticus juncta porticui triplici. Sed in Hebræo est Porticus contra אתיק conPorticus contra porticūumin triplo, ide est in serie triplici a fundo. Et congruenter Septuaginta vertunt αντιπρóσωποι σοὰιστοὰι τρισσάι. Porticus triplices hinc inde ex adverso se invicem spectantes. Sunt et alij quidam Villalpandi lapsus, ut ubi fenestrarum obliquitatem interpretatus est de fenestris oblique reticulatis, quæpotius de parietum obliquitate quæ̂ fenestræ ad pluris luminis adintromissionem latiores fiunt intus: ut ubi cubiculorum & per quæ sacerdotes etiam quotidiè transeunt eundo de Atrio interiore in domusexedras suas ut vestes ibi exuant antequam eant in Atrium exterius. Verum ex dictis abunde satis patet Villalpandum nil nisi somnium nobis dedisse.Cæterùm ut veterem lectionem Hebraicam pmediante potissimāam versionem Septuaginta eruere et conarer maximè adductus sum quia ut Hieronymus com̄entarius in has visiones scribit, Omnia propè verba Hebraica et nomina quæ in textus hebraicus defectu vocalium Et similitudinenimia multarum literarum similitudine magis obnoxius est corruptionibus quam græcus. Et Id satis intelligent qui in textu Hebr. conferent eadem nomina diversis in locis repetita ut in Ezra 2 et Nehem 7 & multo magis in Nehem 11 & 1 Chron 9 nec non in 1 Chron 6 a versu 54 & Iosh. 21 a versu 10. Fieri igitur vix potuit quin in textum hebraicum a tempore septuaginta interpretum per incuriam librariorum corruptiones haud paucas irreperent, quas vix aliterquam per collationem textus cum versione septuaginta p corrigi possint. Quod ad alias interpretes attinet, læVersiones aliæ non nisi post annos quingentos et amplius exemplarfactæ sunt ubi exemplaria multo magis scatebant erroribus, ubi antiquus sermo Hebraicus antiquus exoleredudum exolere cœperat, ubi Templū secundum p ex cujus forma perierat ettam secundi quam primi cujus illud Ezekielis simile fuit, idea ejusomnis e mente hominum exciderat, ita ut interpretes illi ex corruptis exemplaribus per Et quomodo rectè et interpretes eæ vertenda erant non ampliusvertiquam intellegebantur. quæ Ipse Hieronymus agnoscit se non intellexisse quæ vertebat. Textum Hebraicum præfero quidem versionibus universis Sed versionum hic est usus ut colligamus quomodo textus ille se habebat in exemplaribus quibus singuli interpretes usi sunt. Nam si per parvas similia later apicūumtextus hodierni mutationes pervenire possimus ad textum versioni cuivis congruentem habebimus lectionemtextum exemplaris quom interpresille secutususus est. Et exemplar omnium antiquissimum quo septuaginta usi sunt debet esse maximæ authoritatis, præsertim ubi sensum reddit clarum et perspicuum qui in hodiernis exemplaribus turbatus est. Rem dignam faceret quisquis per totam scripturam variantes lectiones hoc modo e versione 70 colligeret. 34Pharamundus circa an 419 laid the foundation of yethe kingdom of yethe Franks wchwhich his successors Clodius, Meroveus, Meroveus,Meroveus,& Hilderic, & ClodovæveusClodovæus enlarged by degrees till they were masters of all Frances &c pag 66.Gibolphus circa AD 425 væl 449 Valentiano regnante Romanas provincias infestavit, et successores fuere Vidomarus, Hunibolphus, Adelgerus, Theudo &c quorum regnum in Vindelicia et Norico Romanis Provincijs ademptis duravit ad an 725 quando Carlomannus sub vicit et ad du dignitatem humiliavit. desijtque ducatus anno 788 Constituto Gerholdo Boiariæ Marchione post cujus obitum anno 798 reges habuere ex genti Francorum ad ann 904 circiter et postea duces (Bavariæ) ad nostrūumquasi tempus perdurarunt. pag 241. Nota Austria pertinet ad Boiariam. Bohemia reges habet ab anno 1086.Ermericus primus suevos in Hispaniam traduxit, Galleciamque occupavit postquam Vandali in Africāam trajecissent. rexit annos 32 et diravut regnum usque ad an 584 circiter quando quando Andeca rex ultimus a Leovigildo Visigottorūum a rege capitur et Suevorūumregium Gottis subjicitur pit amisso paulatim gentis et authoritate et nomine. p 382.Ostgotti in Italia ab Odoacro et successore Theodorico Anno 476. ad anTejam an successerunt Longobardi ad an Forte Alaric et Attila pro prioribus regibus in hoc regno haberi possint. p 576.Visigotti in Gallia Lugdunensi et Aquitania ab anno 417 circiter ad annūum sub regibus Alarico, Aystulpho, Theoderico, Turismundo, Dictmaro, & Gundocaro qui vixit sub Theodosio juniore, et Theodoricus A.D 464 in pugna cum Attila obijt p 577.Visigotti in Hispaniāam AD 433 sub Athaulpho cum copijs Alarici jam mortui contrudunt et expulsis Vandalis et Alanis citeriorem Hispaniāam occupant, dein an 584 adjunxerunt regnum suevorum in Gallecia et ad hunc usque diem Hispaniam tenuerunt.Renosyndus paulo ante annum 676 (quo interfectus est) defecit a Bamba rege Hispanorum et Gothlandiam (corruptè Catelaniam) veterem Gothorum provinciam occupavit, duravitqueregnum hoc (Arragoniæ dictum) ultra annūum 1475 cum Ferdinandus jure hereditario adjunxit regnum Castiliæ et Legionis pag 587. Defecit tantum ab anno 789 ad Garciam filium Veramundi Castiliæ & Legionis Principis circa An 825 Et circa an 912 primò vocantur Reges Arragoniæ (prius Gothlandiæ)AD 1018 Sanctius Major Rex Arragoniæ moriens Ferdinando Castellæ regnum Garciæ Navarræ & Raymir Arragoniæ dedit: unde reges NavarræArragoniArragoniæ processerunt Ferdinandus Sanctius nupsit filiam ultimi Castellæ comitis, indeque rex Castellæ factus est dein FerdinanusFerdinandusfil per matrimonium conjunxit Regna Castellæ et Asturiæ, et conperseverarunt ad annūum aut ultra. Regum autem Navarræ ad reges Franciæ per matrimonium Anno 1284 usque ad 1399 dein adjicitur regno Navarræ Arragoniæ anno 1412. sed anno 1424 iter seperatum est tandemque ad Reges Franciæ transijt.Godogesitus imperante Honorio, circa an 419 gentem suam Vandalorūumex Pannonijs in Italiani indeque in Hisp Galliāam et in Hispaniāam postremò duxit et ibi successor Modocisalus rexit ejusque successor Gensericus in Africam trajecit. ubi regnum ad annum 534 tenuerunt. 613. Athanaricus primus rex Burgundiorum dein Gaudisolus, Gundiochus, Chilpericus, Gundobaudes, Gundomarus, Gundomarus & Sigismundus qui vixit circa annūum 521. Dein hoc ad Regnum Galliæ redactūum est usque ad Caroli magni tempus qui creavit filium suum & Carolotum regem Burgundiæ & usque ad Ioannem regum ultimum circa AD 1136 reges proprios habuit. [Postea Duces vel comites tantum fuere] Et ejus regni vestigia per duces et comites ad nostra usque tempora manere pag 615Gepidærūum Reges fuere Ardaricus sub Attila Trapestyla 541. Chorismus Thurismundus. Cunimundus sub Iustiniano. Turismundus. Vsdrilas. Aspadus Narsetem contra Gothos juvit et occidit Totilam. p 612Kings of Portugal ab anno 1110 ad hunc usque diem p 81Duces Hungariæ ab an 744 ad an 997 deinde reges.Longobardi ad an 774. Britanni ad an 687 dein ab 837. Longobardi in Pannoniam migrā an 526 inde in Italiāam 568 Pannonia Hunnis relicta. Boij ad 725 Reges Siciliæ et Apuliæ ab an 1078 circiter ad an . p 89, 100 521. Reges Hierusalem 1100 ad 1187. Reges Cypri pag 99. Reges Carnorum p 158. Duces Suevorum in Rhætia a Sumano Anno ad Chunradinum anno 1260. circiter. pag 383.Styri Tauriscorūum posteritas Bavarij Boiorum. Styria Carinthia Carniola a Tauriscis, Carnis, et Cranis: Provinciæ sunt et ducatus in Alpibus Celticis Italiæ vicinis. Bavaria est ducatus in Vindelicia. Boiorum duplex fuit regnum Vnum in ulteriori Austria (Bohemia) alterum in Vindelicia et NoricoDe marcomannorum sedibus vid p 513 Attilæ subditi fuere tandem in Daniam et Germaniam littoralem transiere.35Vis Ostrog Visigotti in Hisp ab AD 433Suevorum in Gallæcia ab 420 ad 584. Dein Gothlandiæ vel Arragoniæ reges 675.Visigotti in Gallia Lungduniensi et Aquitania ab an 411 ad Franci in Gal &c ab 419Burgundiones ab an 420 vel 440 ad an 526 in Gallia Lug et Sequana.Boiarij in vindelicia et Norico Romanis Provincijs ab Anno 435 circiter ad 725.Visigotti in Gallia Lugdunensi Lugdunensi et Sequana ab 411 ad regnum Burgundionum quod duravit ad quod duravit ad an 526. (vide pag 577 & 615).Vandali in Africam anno 428 ad an 534.Ostrogotti in Pannonia et ItaliaHunni dein Ostrogottitum Longobardi in Pannonia et Italia.1 The Brittins in England under Vortimer AD at wchwhich time yethe Saxons invading this Island parted it from yethe Roman Empire. This Kingdom ended AD 687 in Cadwallader2 The Saxons in Englan 1 The Saxons whounder Hengist who invading this Island under Hengist separated it from yethe Empire about AD 4492 The Brittains who at yetheSamesame time were left under thier King Vortimer to defend themslves against yethe Saxons. Their Kingdom ended about AD 687 under Cadwallader. But not long after compensation was made by yethe erecting of yethe Kingdom of Portugal in Spain wchwhich hath continued ever sincewithin a while the number was made up again by the erecting of the present German Empire or .3 The west-Goths in Spain who Anno 433 under their King Aistulphus wthwithyethe forces of Alaric lately dead, pass out of Gallia Lugdunensis & seize upon take the nerer part of Spain from yetheremainder Vandals & Alans & continue in possession of those kingdoms to this day.4. The Suevians & Alans in Spain who under their king Ermeric pass into Spain& there seized upon Gallæcia in Spain immediately aftersoon after the departure of yethe Vandals into Afric, & ereabout yethe same time that the Vandals departed into Africk This kingdom continuedlasted in yethesuccessors of Ermeric till about AD 584 when Andeca their last king was subdued by Leovigildus king of yethe west–goths. But in its stead not long after viz AD 675 circiter, the new kingdom of Catalonia or Arragon was erected wchwhichcontiuedcontinued till Ferdinand 5thfifth of Spain united it to his kingdoms (a.D. 1475)hath continued almost to orour time, excepting an interregnūum from an 789 ad an 825. And this way be ed in5 The Francks under Pharamund established a kingdom inlaid the foundation of their kingdom inseize upon first upon Gallia Belgica under Pharamund about yethe yeare 419 & soon after upon Gallia Celtica, recting to themselves a kingdom which wthwithout inter hath continued to this day.6 The West Goths under Alaric AD 411 depart out of Italy after they had sacked Rome & seat themselves for a while in Gallia Celtica & Aquitania. but after a while & then passing into spain, the Burgundians siz upon their under chilperic seize uponsucceed in their relict searelict relict seatsrelinquished seats within a while& after a few yeares growing into one kingdom with those Goths wchwhich were left behind. This kingdom of yethe Burgundians lasted till A 526 when it was subdued by the Francks. [but in lieustead there of thewas new kingdom of Austria was separated From that erected out separated frōomytthat of yethe Francks A 565, & for yethe most partwchwhich some time injoyed its proper kings & afterwards the kind Charles the Great divided yethe Kingdom ofBurgundy again from] And continued under that Crown till the reign of Charlemainesyethe great who made his son Carolotus king thereof & from that time for above 300 yeares together it enjoyed its proper kings till A 1136 when it was again united to ytthat kingdom of France. After wchwhich But to makein itsstead there was a new kindom of NavarrPortugal divided from Spain AD 1110 which hath continued ever sinceunder several changes continedcontinued almost to our age. Also duringfor the interregnum from ann 56620 to Carolotus there was a recompense made by yethe seperating yethe kingdom of Austria from ytthat of France wchwhichfirst injoyed it kings AD for somtime injoyed its proper kings vizfrom A 565 (to A 678 injoyed it prop or 751) untill the reign of Pipin yethe Father of ChalemaignCharlemaign.7 The Huns under Attila (who began his reign anno 445) overrrun Hungary & Italy Pannonia & Italy. afafte But yethe sons of Attila after his death falling into dissention Odoacer King of yethe Heruli AD 476 seizes upon Italy And him 492 The East–Goths succeed dispossess anno 492 & become lords of both Italy & Pannoniathe east Goths Pannonia & the east Goths under Theodoric subdue them in Pannonica & with within a while after become masters of Italy also, expelling thencesubduing the Heruli wchwhichunder Odoacer under Odoacer had newly seated themselves there. AfterwardsAbout AD 526yethe Lombards AD 526 pass in Pannonia & within a while make themselves masters thereof & AD 568 they remove from thence into Italy leaving Pannonia to the Hunns, who have held it ever since who have ever since bein in possession thereof.36Posit. The Beast is yethe Western Empire & 10 horns yethe 10After yethe division of yethe Empire yethe Eastern part was yethe Dragon continued & yethewestern yethe ten hornd Beast.The western Empire is yethe ten hornd Beast & yethe eastern a continuation of yethe Dragon.Whe shewed in Posit that the Kingdom represented by yetheDrDragon alone was at yethe rise of yethe Beast rent into yetheB.Beast & DDragonZosimus l 6 de prima Epist. Brit. Salvian.Of yethe Vandals in Iornand. / Idotij edit. / Iulian & Libanius de Constantio. / De Longob. dimiss. sentDe Martyropoli in diebus Mauritij. / De Angl: in Zosim. Procop. Oros. Isidorus. De nece Constantij et pacto cum Gothis. / Marcellin ChronGildo Comes initio regni Honorij et Arcadij, simul ut defunctum Theodosium comperit, – Africam orientalis Imperij partibus jungere molitus est Oros l 7. c 36. Dicet præterea opinione de occasione defectionis sumpta a infantia Imperatorūum. Oros l. 7c. 27 conjungit AlanStilico Alaricum cunctamque Gothorum Gentem pro Pace optima et quibuscumquesedibus suppliciter & simpliciter orantem occulto fœdere fovens, publicè autem et belli et pacis copia negata ad terendam terrendamque republicam reservavit. Præterea gentes alias copijs viribusque intolerabiles quibus nunc Galliarum Hispaniarumque provinciæ premuntur hoc est Alanorum Suevorum Vandalorum ipsoque simul motu impulsorum Burgundionum, ultro in arma solicitans deterso semel Romani nominis metu suscitavit eas interim metus ripas Rheni quatere et pulsare Gallias voluit,.sperans miser — Itaque ubi Imperatori Honorio exercituique Romano hæc tantorum scelerum scena patefacta est, commoto justissime exercitu occisus est Stilico — Oros. l. 7. c. 38.Anno ab V.C.Vrbe Condita MDCLXIV irruptio Vrbis per Alaricum facta est. Interea ante biennium Romanæ irruptionis excitatæ per Stiliconem Gentes Alanorum Suevorum Vandalorum, multæque cum his aliæ, Francos proterunt Rhenum transeunt Gallias invadunt &c His per Gallias bacchantibus, apud Britannias Gratianus municeps ejusdem Insulæ tyrannus creatur & occiditur. Hujus loco Constantinus ex infima militia propter solam spem nominis sive metu vitutisvirtutis eligitur qui continuò ut invasit imperium in Galliam transijt. Oros l 7. c 40.Anno ab V.C.Vrbe Condita 1165 — Constantius Comes in Galliam cum exercitu profectus Constantinum Imperatorem apud Arelatum civitatem clausit cœpit occidit. Oros l 7 c 42Anno ab V.C.Vrbe Condita 1168 Constantius Comes apud Arelatum Galliæ urbem consistens – Gothos narbona expulit, atque abire in Hispaniam coegit. – Gothis tunc Ataulphus rex præerat. Oros l 7. c 43.Gothorum Reges. Alaric, Ataulphus, Segeric. Vallia Orols l 7.Prosper ponit Constantinum occisum A.C 411, Gothos in Galliam transeuntes A.C. 412, in Hispaniam migrantes A.C. 415. Walliam regnatem A.C. 416.Prosperi Chron. Edit: Pithoea Hæc habet. Anno Honorij a Patris obitu 10 Sæva Italiæ barbarici motus tempestas incubuit: siquidem Rhadagaisus Rex Gothorum Italiæ limitem vastarum transgreditur. Ex hoc Arriani, qui Romano proculfuerant orbe fugati, barbararum nationum, ad quas se contulere præsidio erigi cepere.Ann 11 Multis ante vastatis urbibus Radagaisus occubuit &cAnn 13 Diversarum gentium rabies Gallias dilacerare exorsaAnn 14 Stilico occiditur.Ann 15 Hac tempestate præ [in]valitudine Romanorum vires funditus attenuatæ Britanniæ.An 16 Roma capta An 17 Constantinus occiditur. An 18 Rursum alia Galliarum prædatio, Gothis qui Alarico duce Romam ceperant Alpes trangredientibusAn 19 Valentia nobilissima Galliarum civitas a Gothis effringitur. An 20 Aquitania Gothis tradita. An 22 Gothi cum se iterum Autaupho perempto movissent Constantij repelluntur occursu.Isidorus dicit Walliāam regnasse 3 annos, & hortatu Honorij Wandalos Silingos Alanorum regnum, extincto Atace rege ipsorum delevisse, dein navigatione in Africam frustra tentata revertisse in Galliam data ei ab Imperatore ob meritum victoriæ secundâ Aquitaniâ cum quibusdāamcivitatibus confinium Provinciarum usque ad Oceanum. Honorij anno 25 obit Wallia.In Burgundiorum fines assidue irruentes Hunni regionem illorum vastabant, Itaque Itaque Burgundiones adeo cuipiam sese commitere statuerunt —Extemplo igitur ad quandam Galliæ civitatem profecti postulant ab episcopo ut Christianoum Baptismoum suscipiant. Ille cum septem dies jejunare eos jussisset ac fidei rudimentis instituisset octavo tandem die Baptismo donatos dimisit. Exinde fidenti animo adversus Hunnos progressi sunt: nec spes eos fefellit. Etenim rege Hunnorum cui nomen erat Optar (Ὄυπταρος) præ nimia ciborum ingluvie nocte quadam suffocato Burgundiones in Hunnos duce destitutos subito irruentes pauciqueplurimos aggressi victoriam reportarunt. Cum enim ipsi tria duntaxat hominum millia essent Hunnorum 10 circiter millia interfecerunt. Ex eo tempore Burgundiorum gens Christiani religionem studiosissimè professa est. Socr l 7. c 31 Hoc erat circa Consulatum Theod 13 & Valentini 3. Sed fallitur de conversione Burg. ad Christianitatem nam Orosius cum scripsit Hist. testatus est omnes Burg. tunc ad Christianitatem conversos. Orosl. 7. c ult.Pugna Turcorum quæ Romanos in omnia mala conjecit erat in tempore Ioannis Papæ et Bezovius in Annal. refert ad annum 1276. Dicitque Melecum Azatini Sultani filium Turcarum Principem sub id tempus per insidias cæsum esse & Turci cum Imperium inde ad maximam perturbationem prolapsum.— arbitratu suo viverent. Itaque Britanni sumptis armis & pro salute sua periclitati, civitates suas a barbaris imminentibus liberarunt. Itidem totus ille tractus Armorichus cæteræque Gallorum Provinciæ, Britannos imitatæ consimili se modo liberarunt ejectis romanis præsidibus, & propria quadam republica ex arbitratu suo constituta. Hæc Britanniæ Celticarūumquegentium rebellio quo tempore Constantinus iste regnum usurpabat accidit. cum ipsius in imperandi secondi moti barbari hasce grassationes instituissent. Zos. l 6.Decedenti Theodosio, duo filijduo filij successere Arcadius natu major qui Orientis Et Honorius qui occidentis Imperium tenuere, sic enim divisum erat dudumjam dudum a Constantino ejusque filijs quo eo rem traduxit urbemqueante omnes longe clarissimum constituit & ab eo nominari voluit Procop De Bell Vand l 1. initio37Interea Alarico morbo Visigothorum exercitus duce Adaulpho Galliam petijt, & Constantinus quem Britanniæ tyrannum diximus, bello superatus una cum liberis interijt: nec eam propterea Romani liberaverunt succedentibus continuò tyrannis. Procop De Bell. Vand. lib. 1.Stiliconem perfidum dicit etiam Iornand. Get.Constantinus tunc quidem Gallijs occupatis invasit Imperium. Hostes ejus ejus sævientes statim filium suum Constantem ex Monacho Cæsarem ordinavit filiumque ejus regno privare cupientes monachum fecerunt eum. Ipse sanus a Gallia revertens, statim filium suum Constantem ex MonachMonacho Cæsarem ordinavit. Sed mox ipse apud Arelatūumfilius ejus apud Viennam regnum cum vita amiserunt. Iornand GetMartyropolis in regione qua Sophene dicta est, ab Amida 240 ad Boream ventum prope Nymphium fluvium qui Persas a Romæis disterminat. Proc De Bel. Pers. l 1.Est Nymphius Fluvius prope Martyropolim, Ab Amida vero octoginta procul Stadijs. Procop De Bel. Pers. l. 1.Idatius. Editio Sirmundi.Indic 9 Cyro Coss: Hunni finibus suis egressi — MarcellinP.C. Belisarij I incipit Bellum Gothicum in Italia. P.C Bellisarij II incipit obsidium Romæ & [initio anni] & in proximo solvitur. Marcellin Chron edit Sirmondi.Walamirus Theodemirus & WidemirusBellum cum Attila Iornandes in Get vocat atrox multiplex immane pertinax cui simile nulla unquam narrat antiquitas. Et sanguinem rivo comparatStilico Alemannos Suevos Vandalos Burgundiones suscitavit &c P. Diac Historia Romana l 13.Interea dum rex Hunnorum Attila dum cun fratre Bleda regnum intra Pannonias Daciamque gereret, Macedoniam Mysiam Achaiam ThrciasThraciasque devastat Paul Diac lib 15Κωνϛαντῖνος μάχῃ ἡσσηθεὶς ξὺν τοῖς παισὶ θνήσκει. Βρετταννίαν μέν τοι ῾ρωμαῖοι ἀνασώσασθαι ὀυκέτι ἔσχον ἀλλ᾽ οὖσα ὑπὸ τυράννοις ἀπ᾽ ἀυτοῦ ἔμενε. Procop Vand l 1. Constantinus bello superatus cum liberis interijt, Britanniam tamen Romani recipere non ampliùs potuere recipere sed mansit ab eo tempore sub Tyrannis InsulaHonorius liberis ad Civitates Britannicas scriptis quibus eos hortabatur ut sibi caverent — in omni degebat ocio. Zos l 6.Superioribus annis Vandali Suevis et Alanis permisti, superatis hisce locis nationes transalpinas vastarunt, edita ingenti cæde Propolcop. ib.Vandali interea circa Mæotidem considentes, ubi fame pressi sunt in Germanosirruentirruerunt qui nunc Franci dicuntur simulque Rhenum fluvium trajecerunt in societatem Alanos Gothicum et ipsum genus, adsciscentes: inde postea duce Godegisco in Hispaniam penetravere quæ primum ex Oceano e Romanorum ditione occurrit. Cum GodigiscoHonorius convenit ut in hac sedes — haberet. Procop. Vand. l 1.How yethe Lombards served and were tributary to yethe Eruli & then beat 'em & drove 'em to yethe side of yethe Danube. And then how yethe Eruli went into Italy & were afterwards dispersed see Procop de Bell. Got p 315 & sequ.Alanorum & Gepidarum rex Resplendial. Marcomannorum Quadorūum Salingorūum(Suevi sunt) rex Hermaneric. Annal. Biorūum. Idem ponit Goar regem Alanorumquando Radagaisus invadebat Italiam, Eumque Romanis associatum. Capitur Vrbs Romæ Cal Apr. Hæc Chron.Annal Boiorum lib 2Vastatis urbibus hominibusque interfectis, solitudinem & raritatem bestiarum quoque& volatilium pisciumque. Testis Illyricus est, testis Thracia, testis in quo ortus sum solum: ubi præter cælum & terram & crescentes vepres & condensa sylvarum cuncta perierunt. Iram quippe Dei Opt. Max. etiam bruta sentiunt animalia. Quid multis opus verbis? Romanus corruit Orbis: Occidens in Germaniam translatus est. Hæc Hieronymus apud Chron Biorūum p 127 lib 2Suevi occupant sedes a Vandalis in Hisp relictas, & inter cætera Lustianiam Rustici in Gallia ulteriore, Battone Duce conspirant: a Romanis desciscunt Bagaudarum sibi nomen induunt. Nos a calceamento Rustico Bundoschucham vocitamus. Ætius capto Battone cæteris pit veniam dedit. – Eudoxius Medicus callidi ingenij vir, Bagaudæ author primarius aufugit ad Hunnos. Ita Galliæ Lugdunensis Belgicaque pacatæ sunt Romanoque juri redditæ. Hoc factum ante regnum regnante Valentin 3 quando Ætius modo pepulerat Francos. Ante Carthaginem captam & Ante bellum triennale cum Gothis Hunnis axiliantibus. Annal. Boiorrum.Attila primo Aquileiam caput Venetiæ invadit, solo æquavit, mœnia dirui jussit ædificia incendit. Inde oppida Histriæ, Venetiæ, Galliæ togatæ, Insubrium, Veronam, Ticinum, Mediolanum, & alia pleraque opida simili strage clade stragequeatterit. Plerique in Insulas Hadriatici sinus aufugiunt, ibi civitatem in medijs fluctibus condunt, a regione unde migravant Venetias appellatam. – Sidonius Apollinaris qui eo tempore has calamitates sensit res Attilæ scribere cœpit sed rerumvictus magnitudine obticuit. Annal Boiorrum. l 2.regnateregnante Maximo Alemanni Suitones Rhenum juxta caput invadunt. — — Miles Genserici avidus prædæ in Campaniam incursat; Capuam evertit, Neapolim expugnat, Nolam obsidet, urbes reliquas diripit — cum ingenti Captivorum numero, Africam repetit. Roma intra 46 annos ter spoliata.— Vastatur AchivæGentis, et Epirum nuper populatus inultamPræsidet Illyrico: Iam quos obsedit amicusIngreditur muros. Illis responsa daturusQuorum conjugibus potitur, natosque peremitClaudian De Halarico Vessogeta.Quin et Aremoricum sperabat piratam Saxona tractusSperabat, cui pelle salum sulcare BritannumLudus et assuto glaucum mare finderelemboFrancus Germanum primum Belgamque secundamSternebat, Rhenumque ferox Alemanne bibebatRomanis ripis, & utroque superbus in agroVel civis vel victor eras. Sed perditaTerrarum spatia Princeps jam Maximus —Sigonius in Avitum.38Imagines in Orientali Ecclesia circa annum 380 cœperunt adorari Sozomenus lib 5. cap 20. indicat, cùm Iulianus statuam Christi ab hæmorrhousa positam, dejecisset; et Ehtnici eam in ignominiam Christianorum confregisset, fideles nonnullos fragmenta collegisse, ac in Ecclesia posuisse, atque ibi suo etiamnum tempore asservato fuisse scribit.In Occidentali Ecclesia cœperunt templa pingi circa Annūum 420 Hospitianus Vol 1. lib 2. pag 48Gregorius Magnus superstitionum patronus Indulgentias certis temporibus templa visitantibus primus concessit. Balæo teste cent. 1. script. Britanniæ cap 68. See Hospitianus Vol 1 lib 1 p 24.Dicit Hospitianus, quod Gregoriums magnūumus duarum præcipuè rerum quæ horribilem inclinationem et ruinam Ecclesiæ attulerunt autorem et quasi fundatorem fuisse perhibetur, Invocationis nimirum hominum mortuorum, et sacrificiorum pro mortuis. Epist dedic Tom 2.Invocationēem sanctorum, quæ ante in dubio erat a privatis tantùm in usu et vix religioni, Cæn Syricius Papa pro orthodoxa apmplexus est et Cænæ dominicæ quoqueaccomodavit (nimirùm ut in actione Cænæ impetrent ut sancti sua merita et preces interponant inter Deūum et homines. Postea Gregorius M. hanc opinionem canone suo confirmavit. Eoque tandem deventum est ut potior ratio et memoria sactorumsanctorum quàm missa habita et celebrata fuit. Hospitianus Tom. 1 pag 148, 149.Purgatorium esse Credidit Greg. Magn. De quibusdam levibus culpis esse ante judicium purgatorius ignis credendus est. Hospit Tom 1. pag 157.Item sacrificasacrificia pro peccatis approbavit Greg. Magn. Nam in narrat; Frequenter exemplo ostensum seu visione revelatum est,animabus defunctorum multum prodesse pro eis sacrificia. In dialogis critur Gr. mag. de vastatione Italiæ et RomæLongobardos, ita ut Diem Iudicij adesse putaret. Hospit Ibid.Vitalianus Cantiones, Missas, cæteraque omnia in templis latinè fieri decrevit circa Annos 666. Hospit. Tom 1. pag 192.Gregorius Mag. primus est qui usum imaginum in templis primuspalam propugnavit. Nempe cum Serenus Episcopus Massiliæ circa A.D 600 Imagines quod eas a suis adorari videret et e templis ejecit; graviter tulit Greg I et acriter illum reprehendit Epist 9. lib 9 Vbi ita scribit. PelatumPerlatum ad nos fuerat quod inconsiderato Zelo succensus, sactorumsanctorum Imagines, sub hac quasi excusatione, ne adorari debuissent, confregeris. Et quidem quia ea adorari vetuisses omninò laudavimus, fregisse verò reprehendimus. &c.By yethe Authority & learning of this Gregory images (wchwhich at this time were but little in use, though pictures were more frequent in churches) began to be set up in many places churches especially in Italy & (France). And theyirestimationestimation grew so much in estim that Boniface yethe4thfourth about yethe yeare 610 by leave of Phocas yethe EmperorPantheon Romæ hactenus occlusum, concessu Phocæ Imperatoris aperuit et pro Dijs Ethnicis Mariam sanctissimam Christi Matrem, et omnes sanctos et martyres, ethnico prorsus more, ibi imaginibus ac statuis coli instituit ut refertunt Sigebertus, Regino et Platina. Hospitianus de Orig. Imag. Tom 3 lib 1 pag 56.Afterwards yethe use of Images increased untill it begat yethe famous conention betweenixtyethe Greks & Latins, about them.The use of lights were used in churches in yethe day time by some superstitious people before Greg. m. But Balæus Centur. 1. Script Britan. Ait Lumine in templis Gregorium hunc primò approbasse. Refert etiam Panthaleon in Chron. Confirmavit quoque hunc usum lucernarum et Lampadūumin templis Sabinianus Pontifex Gregorij successor circa A.D. 605. Is decrevit ut lampades in templis continuè arderent. Platina in vita ejus. Supplementum Chronic Polydorus lib 6. cap 12. Cranz lib 2. cap 1. Metrop.whereas Hospit Tom 3. lib 1. p 72Holy water was in use long before Greg. m. vizvidelicet first instituted by Alexander 1. Bishop of Rome A.D. 113. As Platina & Functius testify Hospit. Tom 3. lib 1. p 78Greg. 1. was yethe first ytthat would no churches to be consec reliques of martyrs to be always used in yethe consecration of churches, & ytthat diligent search should be made if there were yethe body of any other saint buried there Gilbertus Cognatus Narrat. Syl. lib 3.Honorius Papa sine Permissu Heraclij Imperatoris ne tegulas quidem æneas quibus quibus S. Petri Basilicam cooperuit a Romuli templo amovere ausus fuit Blondo auctore Decad 1. lib 9. Et Boniface Pantheon a Phoca impetravit. The first considerable increas of the Popes teritories was yethe Exarchate of Ravenna given by Pipin of France.39Vigilius 1. was made Pope in yethe siege of Belisarius in Rome Greg mag. moritur Anno 2dosecundo Phocæ.The Principles of yethe Waldenses see described in Æneæ Sylvij (Papæsivisive Pij 2 Papæ) Historia Bohemica pag 103.Greg. mag in lib 4 dialog. cap 58 dicit. Christi sanguinem jam non in manus infidelium sed in ora fidelium fundi. Therefore yethe Sacrament was then in both kinds.The cloystrderd life of Nuns, & strict interdicting their marriag began about Constantine Magn. his time or soon afteras also& the marriage of Monks was generallyin use & first publickly interdicted by Cyricius circa A.D. 390. & afterward by yethe Council of Calcedon cap 16. Et in Matisconensi Synodo 1 AD 587 celebrata, cap 12. Conjugium Monachorum pro Stupro et fornicatione judicatur. Inque sexto universali Constantinopolitano Concilio, Monachus qui uxorem duxerit fornicatorum pœnis subjicitur.Monks were made clergy men before Greg. mag. & confirmed in it by him. Bellisarius AD 533 in Aphricam recuperandam mittitur.Fames A.D. 539 per universam Italiam fuit.A.D 542 Bellisarius adversus Ravennam & Vitigem duxit copias.Iustiniani annis 6 et 7. Bellisarijs Bellum in Africa gessitBellisarius Romam cœpit anno 61 postquam a Gottis capta est.Bellisarius erat consul Romæ cum Theodatus Rex Gottorum elegit Silverium Papam sine suffragijs clericorum, et postea minis et vi impulit ut omnes subscriberent. cum antea non regum sed imperatorum authoritas interveniret. Bellum vivente Theodato ab Imperatore indictum est ob non servata fœdera.*quia Reginam sibi a Iustiniano commendatam Theodatus Vitiges occiderat, & post ejusTheodati obitum Gotti Regem Vitigem sine DniDomini Iustiniani consensu eligerant Bellasarius autem capta omni Scicilia, Neopolique de Gottis recepta Romam venitGreg. Magnus fecit ut super corpus beati Petri et beati Pauli Apostoli missæ celebrarentur. Eodem tempore dedicavit Ecclesiam Gottorum quæ fuit in Suburra, in nomine beatæ Agathæ martyris. Item Bonifacius 3ustertiusobtinuit Patheopetijt a Phocate templum quod Pantheon appellatur Pantheon. In quo fecit ecclesiam sanctæ Mariæ semper Virginis et omnium Martyrūum. Anastasius de vitis Pontif. Rom.Honorius A.D 626 built many churches & dedicated them to divers Martyrs Anastasius de vitis Pontif. Rom.Gregꝰ.Gregorius Magn. Donatistas in Africa, Arianos in Hispania repressit, Agnoitas Alexandria ejecit. Gothos Hæresin Arianam relinquere coegit. Ioannis Partriarchæ ContsantinopolitanæConstantinopolitanæ audaciam fregit. Litanias, stationes, & Ecclesiasticum officium auxit Quatuor Concilijs Nicæno, Constantinopolitano, Ephesino, Chalcedonensi, tanquam quatuor Evangelijs honorem haberi voluit. Episcopos Siciliæ, qui ex antiqua Ecclesiarūumconsuetudine Romam singulis triennijs conveniebant, 5 quoque semel venire indulsit. Testatus est Petrus Diaconus se spiritum sanctum columbæ specie in ejus capite sæpe vidisse. — Breviarium Chronologicum.Claves (inquit Greg. magn. ad Childebertum regem Franciæ) S. Petri, in quibus de vinculis catenarum ejus inclusum est, excellentiæ vestræ direximus, quæ collo vestro suspensæ, a malis vos omnibus tueantur. Epist 6. lib 5. For in those days it was the mode to send for a giftyethe filings of Peters chains included in a golden Key taken from StSaint Peters Altar. That by hangwchwhich by hanging it about their necks, might defend ymthemfmfrom all evil. Brev. Chronolog. See Baronij Annal pag 23Reccaredus K. of Spain Sentsent gifts to Greg. mag. wchwhich Greg commends & returns him pia munuscula. lib 7. Epist 26. Ind 2.The Story of Gregory magn. the delivering yethe soul of Trajan out of Purgatory Hell by the prayers of Greg magn. is rejected ofDe anima Trajani qua B. Gregorij precibus ab inferno liberata asseritur talis historia a nonnullis improbatur, a plerisque etiam viris doctis, ut vera supponitur, ab aliquibus etiam probatur ac defenditur; quibus nos libenter subscribimus. Breviar. Chron.Of yethe Pantheon also Breviar Chronolog. speaks. Iustus yethe Monk committing Simony, Greg. magn. after his death Commanded him to be buried in a dunghill. Afterward injoyned Copiosus another of the devouter monks to say mass dayly for him for 30 days together. At the end of wchwhich time dead man appeared to yethe monk & told him that hee was saved therebytill then in a bad condition, but now well becaus to day he had received the communion. And by this example it is become a custome to celebrate 30 masses for yethe dead, to Antonius deliver them out of Purgatory. Antonini Archiepiscopi Florentini Chronica. pars: 2. Tit 12 cap 3 pag 218. Et Greg: dialog lib 4. c 55. Baron Annal A.D. 590 sect 11.When yethe Plague raged at Rome, Greg. magn. commanded a procession to be made about yethe city wthwith latanies at Easther, & ytthatyethe Image of the virgin Mary should be carried about before yethe Procession. Concerning wchwhich they affirm that the infection & distemper of yethe air gave way to the Image, as if not able to abide its prsencepresence, whence followed a wonderfull serenity & purity of yethe Air & then near yethe Image were heard yethe voyces of Angels singing. Regina Cæli lætare alleluya. &c And Gregory (who followd yethe Procession, added, Ora pro nobis Deum alleluya. And he saw an Angel wipe his bloody Sword & put it into yethescabbard, whereby he knew ytthatyethe plague was ceased. Antonini chron. pars 2 tit 12. sect 2 cap 3. sect 2. pag 219. See also Theodoric de Apoldia lib 2 de vita B. Dom. cap 5 et 8. Et Sigon lib 1. De regno Ital. Et Canis. lib 5 de virg. Deip. cap 22.40About yethe time of Greg. magn. Singing divine service after yethe Roman mode was brought into France & soon after into England.Some of them report that to convince an incredulous woman of Transubstantiation converted a piece of yethe Bread into flesh by his prayere, & afterwards from flesh to yethe form of bread again. Antoninus Chron. pag 226. pars 2. tit 12. cap 3 sect 8.At another time a monck dying excommunicate Gregory absolvescasethcauseth his absolution to be read over his grave, And yethe night after yethe Monck appeared & declared that he was freed out ofin Purgatory till his by the absolution. Antonini Chron. pars 2 pag 226Some affirm that he added 4 days to lent to make up 40In Gregories time yethe Pope had gotyethe supreme power in Rome next under yetheEmperor Antonini chron: pag 240, Sect pars 2. tit 12. sect 16.Bellisarius Romam ingressus est adante diem4quartum vel 5tūum Idus Decembris Anno 11oundecimo Iustiniani A.D. 537. Baron Annal.Agapetus Papa cùm non ex omnibus suis redditibus corradere tantùm pecuniæ posset quæ sibi a Theodato Gothorum Rege ad Imperatorem Iustinianūumum. Legatione fungenti ad iter conficiendum Constantinopolim satis esset, opus fuerit vasa sacra pignori dare ad pecuniam tunc necessariam comparandam. Baron An̄nnal 356. Yet at this time yethe reverence & authority of yetheRoman Ch Pope was very great. ibid. Note this embassy was caused by Theodatus threating to put the Senators & their wives & children to sword if they did not prevent yethe Emperors designed army from coming into ItalyOf Gregor magn. his faith in yethe 4 first councils see Baron Annal pag. 22. & Greg Rom 10. forte lib 1. Epist 24.Procopius reccons yethe yeare 536 to be the first of the Gothick warr.Greg. Cælibatum Clericorum in Concil Romano Anno 13odecimo tertio Mauritij confirmavit Canone in his verbis confirmavit. Siquis presbiter aut diaconus uxorem duxerit Anathema sit. Baron. Annal. p 27.Reccaredus who began his reign about yethe same time wthwith Greg. magn. was the first Catholick King, his predecessors being all Arrians. It seems ytthatyethe name of Catholick hath been ever since given to yethe Spaniards. For one of yethe Roman religion was then in spain called a catholick.Gregory first forbad yethe Presbiters signing yethe forehead in Baptism wthwith oyle saying they were onely to annyoynt the breast & the bishops afterward to annoynt the forehead but soo according to yethe ancient custome, but afterward he indulged the Presbiter to annoynt the forehead.Two civill warrs being concluded there breaks out a forreign war AD 366 . of thre years standingAmmian lib 30 saith that yethe Goths AD 373, transmisso Istro invasere Thraciasor rather A.D. 376. Valentem vincunt A.D. 378 & Constantinopolim appropinquant But Theodosius in yethe first year of his reign AD 379 overcomes them with a very great slaughter, & they intreat for peace & themselvssupplices in amicitiam recepit. And about yethe same time Gratian overcomes yethe Alemans wchwhich infested Galatas occidentales. And so yethe Empire is again quieted. Note. The Goths began to attempt something on yethe borders of Thrace AD 373. But broke not out vio were soon quiet again until AD 376 when broke out yethe Triennial war wchwhich was ended by Theodosius AD 379. And then they were quiet untill AD 395 (the first yeare of Arcadius & Honorius when by yethe invitation of Stilico & they broke out again vehementlyHellenism its external worship was not quite destroyed before Theodosius his timeThe Collyridian Heresy was of those that worshipped yethe Virgin Mary as a Goddess & sacrificing offered a cheescake (placentam sive Collyriden) to her. Epiphan heres 78. Circa AD: 373. Baron Annal 373. 30The roth of Rome from AD 606 downward see Downham p 37 In AD 710 he was so high as ytthatyethe greek emperor kist his foot.Bonifacius 4 Pantheon – consecravit 4 Idus Maij ejectis prius gentium simulachris lustratoque templo. Vnde postea virgo ad Martyres appellata est. Platina de vitis Pontif.In ecclesiam S. Mariæ et omnium sanctorumMartyrum vertit, ejectis simulachris gentium, perlustrato templo anno Christi 609 juxta Sigebertum. Multas reliquias in eo (templo Pantheone) collocavit (Bonif 4.) Et in ea Ecclesia Phocas Imp. multa dona dona obtulit. Onuphrius Epitome Pont Rom.Deo eode Pantheone meminit Beda Hist Ang l 2. c 4. & de Ratione temporūum l 2Bonifacius 4 creatus 18 sept AD 607, Pantheon, nobile Romæ Delumbrum a M. Agrippa ter consule erectum, & Iovi vindici consecratum, a Phoca impetrat et in honorem Dei Genetricis Mariæ et sanctorum Martyrum, post sexcentos triginta duos annos Deo consecrat titulo Dei genetricis ad Martyres: Ex Anast. Sedit. annos 6 mens 8. Breviar ChronBon 4 electus 17 Ian AD 608 sedit an 6 m 4 d 9. Pantheon consecravit &c. CameracenasIn Pantheone omnium deorum imagines effictæ erant. Petrus de natalibus lib 10. c 1. vult ideo vocatum Pantheon quod extructūum fuerit in honorem Cybeles omnium deorum matris Circa annum vero 610 Bonifacius 4 a Phoca petijt et impetravit ut hoc templum sibi concederetur sicut Platina et Iacobus de Voragine in Lombardica historia narrant, Dedicavit Mariæ et om. sanctis 4 Idus Maij, statuitque ut singulis annis, 4 Idus maij celebraretur festum de Martyribus omnibus (all Saints) sicut in Calendis ejusdem mensis celebrabatur festum omnium Apostolorum. Templum verò SantæMariæ ad Martyres appellavit quod hodie sancta Maria rotunda dicitur a populo. Durandi Rationale lib 7. c 34 Petrus de Natal l 4 c 159. & l 10 c 1. Polydorus l 6. c 8. Beda l 2. c 4 Ang hist. et de Rat temp l 2. Regino l 1. Balæus et Platina in vita Bonifacij. Cum antem Romam ad hoc festūumquotannis maximæ hominum multitudo conflueret et propter defectum victualium huic celebritati commodè vacare non possent, ideò Greg 4 Papa circa AD 834 festum hoc ad Novembris Calendas transtulit, ut post collectas in rerum abundantia 41celebraretur. — Non autem voluit Gregorius ut festum hoc in honorem solum Apostolorum et Martyrum celebraretur, sed generaliter omnium sanctorum sanctarum et Electorum, Trinitatis et angelorum, idque per universum mundūumDurandi Ration l 7. c 34. Petrus de nalitnatal Et Polydorus ut supra. Cranzius in Metrop l 2. c 1. —— Hoc ipso anno quo festum hoc primò institutum est a Bonifacio Mahometes — coronatus est rex Ægypti Africæ et Syriæ Damasci, et postea Saraceni, eo tempore quo Greg hoc festūum transtulit ad Calendas Novembris totique Orbi Christiano Celebrandum obtrusit, in Italiam navigantes sacra et profana omnia diripuêre. A.D. 611 die sequenti instituitur festum omnium animarum ut saltem generalia sufragia pro illis fierent, Cujusmodi festum habuere etiam Ethnici Romani. Hospitianus de Origine Fastorūum. Antonini Hist tit 13. c 1.Maria Scot in chron anno 610. Sigebert anno 609 hoc factum esse dicit. — Illata illuc esse reper 28 curribus ossa sanctorum martyrum e diversis urbis cæmeterijs effossa solemniterque comportata ac decentissimè collocata. Sorani Martyrol. Roman. Celebratum fuit 13 Maij. Deinde Novemb 1.Quomodo Tyrus post 70 annos a Nabuchadn: in statum pristinum restituta fuerit, Græcorum ac Phænicum historias prodidisse, ex B. Hieronym: asserit Hector Pintus super Isa cap 23. Annal Tornielli. An mundi 3448. 9.Strabo ait l 16. Tyrus totam insulam fesse nisi quod aggere continenti connectiturquem Alexander quem Alexander construxit dum eam obsideret. Arrianus l 2 de expedit. Alex. & Curtius l 4. Diodor. Sic. l 17. describunt qua ratione fecerit hunc aggerem 4 stadiorum longum et 200 pedum latum. Tyrus, teste Hieremia (forte c 47.4) his 70 annis post Obsid Nebuchadn. sicut et Sidon habuere reges.Tyrus tempore Salmanasaris et regis ipsorum Elulæi per 5 continuos annos obsidionem Assyriorum pertulit et contempsit, ut ant Iosephus ex Tyrijs Menandri Chronicis l refert l 9 ante c. ult. in fin.Hieremias c 275. v 22 cunctos reges Tyri et Sidonis numeratÆgyptia captivitas annorum 40 accidit paulo post eversionem Tyri Ezek 29.18, 12. Et cum Ægyptis casuri Æthiopes et Lybyes auxiliarij c 30. v 4, 5.AD 612: Cessantibus Persis Saraceni Invadunt Rom imperRomanum imperium et vastant SyriamMaomet post regnum 9 annorūum moritur AD 630, vel 631.AD 827. Euphe Saraceni Siciliam invadunt sub Euphemio profugo duce ImeratorisImperatorisinde statim, nacta cuncta Sicilia, Calabriam et plerasque Italiæ partes invadunt et occupant et infestant. Ex Curopalata, ex quo Cedrenus Cedrenus. Eodem anno Saraceni vastant Hispaniam.AD 843 Anno quo Greg 4 mortuus est Saraceni ingenti clade universam Campaniam et Sannites vastant, Beneventum capiunt ac tenent an̄osannos fere 20, Capuam exurunt, Et Italiam ferro et igne per annos ferè 30 devastant.AD 846 Saraceni ex Africa instructa Classe venientes improviso agmine suburbia trans Tyberim posita drprædatideprædati sunt, et SS: Basilicas S. Petri et Pauli auro argento gemmisque locupletas spoliarunt. In Africam onusti præda redeuntes, naufragio perìere.Sedes Regni Saracenorum erat Cordubæ in HispaniaAD 851. Ludovic. LotharijImp.isImperatoris filius BonaventumBeneventum venit, eique saraceni omnes traditi sunt quos ad unum jugulari jussit. Leo Ostiensis L 1. Chr. Cassi l 31.AD 876 Saraceni crudeliter grassantur per Italiam et Papa Ioan in Epistola ad Imperatorem quæritur quod e Principibus Christianis aliqui cùm Saracenis fœdus inierunt et iterum anno sequenti scribit ad imperatorēem ut eorum fœdus dissolvat. Et auxilium petit, eo quod tanta erat eorūum potentia ut, Sabinis depopulatis proximus immineret urbis interitus. Et post mittit legatos. Tandem cùm se ope destutum viderit, Saracenos jam jam urbem invasuros annua pensitatione tributi pacat. AD 877AD 879 Ioan Papa excommunicat Principes qui cum Saracenis fœinierant At orta in Ecclesia civili discordiâ, Saraceni universa depopulantur. Cum ijs Docibilis Dux Cajetanorum (populi Italici) Bellum init rupto fœdere quod ante cumsaracenis habuit. Sed cæsis multis Cajetanis, rursus fœdus ineunt et Garilianum ad habitandum ab eo directi sunt ubi annis ferè quadraginta innumera undique mala perpetrantes & perstiterunt. Ex Leone.AD 884 Campaniæ pars finitima Saracenis ingentem passa est clademAD 915 Fœdus quod cum Saracenis Neopolitani Cajetani, alique exceptis Capuanis Imperator Constantinus Constantinop. per Legationem rupit, et junctio fœderatis Saracenos ad Garilianum tribus Mensibus obsedit qui fame cogente erumpentes et fugientes in proximos montes & Sylvas plærique cæsi reliqui omnes capti sunt. Leo Ostiens. in Chron. Cassin. Postea eodem anno Ioan Papa creat Berengarium imperatorem occid: mense Septembri ob auxiliūum ab eo impetratum et Saracenos profligatos.AD 921 et 922 Angli quamplurimi religiosi ex more peregrinantes inter Angustias Alpium a Saracenis occisi sunt.AD 944 Hugo Rex Itali mittit classem adversus Saracenos et eorum omnium naves exurit, quæ Saracenis Fraxineti commorantibus erant auxilio, capitqueFraxinetum Saracenis elapsis in proximos montes. Et paulo post, cum ijsdem ob metum Tyranni Berengarij fœdus init. Ex quo audaces redditi religiosos itinerantes ex more plurimos neci dare perseverant.AD 951 Saraceni meatum Alpium obsidentes a viatoribus Romam petentibus tributum accipiunt et sic eos transire permittunt.AD 961 E Creta Insula Saraceni, postquam per annos fere 40 occupaverant, penitus ejiciuntur a Nicephoro Phoca ejusque Germano Leone. ImperAD 963 vel 964 Nicephorus primo sui anno contra Saracenos qui in Scicilia erant misit Manuelem, sed ipse cum exercitu interemptus est Saracenis animatis quod Hypolitus Episcopus Sciciliæ vaticinatus esset se non a Græcis sed Francis vincendos.AD 964 Nicephorus Saracenis eripit Cyprum, Tarsum, et urbes plusquāam centum.AD 968 Nicephorus Legationem mittit ad Ottonem de pace ineunda spondens se Apuliam Et Calabriam provincias quas hactenus tenuerat dediturum Ottoni. Et Otto scribit ad suos Germanos se eadem æstate, si Græci paruerint, in Franciam dirigere per Fraxinetum ad destruendos Saracenos. Sed compertcompert cum Græcus Imperator exercitum Othonis per fraudem delere conatus sit, anno sequente Græcos una cum Saracenis expellit Calabria et ApuliaAD 971 Otto, firmato fœdere cum Io. Græco Imp. recessurus ab Italia una cum conjuge Ravennam pervenit, et anno sequenti in Germaniam. Epitome Annal Baron.42About yethe same time or soon after (namely in yethe beginning of yethe reign of Theod II) there happenedwas another whol great army of Barbarians in France wholly consumed not by a metaphorical but real storm of lighting & fiery whirlewinds.And if it weremay be thought any thing to orour purpose to instance in an army overthrownnot by a figurative but real storm, I might instance in that great one of RoilusSo in lib. 4 cap. 24 he describes the yethe like likepractises of Greekyethe heathens permitted by Gr Vale.At Antioch when he resided there for some timeSrSir / The kind profer wchwhich you were pleased formerly to make to me about omitting yethe payments required by my being a member of yoryourSociety, my state suggests to me now to embrace, For yethe time draws near ytthat I am to part with my Fellowship, And& as my incomes are contract, I find it will be convenient that I contract my expenses. This gives me occasion SrSir to trouble you wthwithyethewthwithyethepayment for yethe last half year wchwhich I have sent you by Iohn Stiles yethe bearer hereof. The note wchwhich you sent in yoryour last for DrDoctor Castle was accordingly delivered to him, & sometime afterwards I took occasion to speake wthwith him about his answer, but I know not whether he ever sent one. YorYour humble ServantI. NewtonValentinianūum etsi Authorem 2 tolerationis 1, eo quod esset suæ religionis tam impudenter excusatis ut facile suspicor eum ValentCum accusatione hyperbolica Valentem insectasse videaturcredatur videaturquis facile suspicatur fere credAnd if it may be proper to mix wthwiththese Armies overthrown by figurative storms an instance of any perishing by a real stormothers overthrown by reall ones I may add that great Army of Roilus wchwhichin yethe beginning of T.Theodosiusjun̄junior was whollyconsumed by lighting & fiery whirlwinds, & another of yethe Persians wchwhichsuffered muchwas currbedcurbed about yethe same time by excessives rains & haile: Both wchwhich Theoderite thus remembers. ———— But this ex abundanti.What was yethe extent of these five Provinces I cannot learn: but not to indulge too much to yethe large expressions of Historians, if we suppose them but equal to Armenia & Mesopotamia, or not so much, yet yethe whole may amount to yethe4thfourthꝑtpart of yethe Empire; at least if further allowance be made for yetherestitution of yethe limits in other places.The end of yethe Apocalyps No man ever doubted but ytthatyethe day of Iudgment was described in yethe 20th chapter of this book, & if this Prophesy look so far downward as to yethe day of Iudgment why should we think it overlooks yethe intermediate ages? And then why should not yethe series of yethe Seales & Trumpets wchwhich is yethe most articulate & & artificiall & largest of parts of yethe Prophesy be extended through all ages,: especially since we have shewed it to be contemporary wthwith all ytthatrest beforeprecedesyethe 20th chapter.for Of all former persecutions that of Decius is accounted muchyethe greatest, & yet that seemsthe rest being neitherso universall nor sharp & yet that I to have lasted scarce two years. Some Other persecutions were longer but not soe universal nor violent as that either ytthat of these And DeciusBut this lasted almost 10 years in yethe height of violence whereas this lasted 10.For they that frame such interpretrationsinterpretations as make ymthemin no age usefull to yethe church in no agewhat do they but argueaccuse God of impertinence & goe about to undermine(as much as in them less) to frustrate his counsels. / Concerning wchwhich I cannot but note that it was accomplished by yethe direst desolatationslations, that (I believe) ever nation felt [as if God had reserved the g] The Empire had been before very notably wasted by various nations such as were then estemed the fiercest Barbarians; but Lombards surpast ymthem all in ferity: as if] God had reserveding his greatestmost grievous scourge for yethe fountain of Apostacy & grievousmost griveous part of that scourge for yethelast place to try yethe utmost before would give over an incorrigible insensible people. For all former desolations were outdone by the Gothic & those very manifestly by yethe Lombardic A little before yethe Lombardic invasion there wascame a revelation to one in these words: Finis venit universæ carnis, finis venit universæ carnis, finis venit universæ carnis. This Gregory yethe great understanding of yethe end of yethe world made this comment upon it, Post ilMox Post illam Prophetiam mox ———— Vpon wchwhich place of Gregory Baronius writes thus Further yethe And lastly by yethe expression that yethe day shone not for a third part of it & yethe night likewise we are to understand yethe duration of the darkness of yethe3dthird part of yethesonsun moon & stars that is the duration of the obscurity or Eclips of yethe Western Empire: interpreting yethe day & night of one & yethe same time of obscurity called day in respect of yethe Sun & night in respect of yethemoon & starrs, For though in nature where the luminaries shine & areecliclipsedeclipsed successively days & nights cannot be coincident yet because For here yethe Sun moon & starrs shine not alternately as in nature to constitute successive days & nights, but all together, & are darkned all together. Now of yethewestern day & night of wchwhichyethe darknes was a 3dthirdꝑtpartyethe beginning must be at yethe beginning of yethewestern Empire because A. C. 395 for that was its sun & moon rise, & yethe end must be at yethe at yethe end of yethe darkness, not sooner becaus yethe darkness is a part of it nor later because that is yethe latest time of wchwhichyethe prophesy has hitherto taken a view. Further yethe beginning of this western eclipsdaknessdarkness was in yethe beginning of this Trump or rather in yethe beginning ofatyethe siege of Rome by yethe Goths in the third year of yethe warwchwhich was in December A.C 537 ineunteIn yethe first year yethe war began only in Dalmatia & Sicily. In yethe2dsecond year it begann in Italy but approacedapproached not Rome till yethe end of yethe2dsecond or beginning of the 3dthird year for then began yethe western dignities to be manifestly eclipsed. Moxover the end of yethe darknes I put in yethe year 607 when yethe bishop of Rome obteind yethe universall bishopric ⊛⊛ not sooner because yethe Lombardie wars continued till yethe year 604, & after those ceased the first steptleft Rome & Italy in yethe lowest degree of obscurity, nor later because then Rome surged out of this daby that concession of Focas began again to be empress of yethe world & to irradiateyethe whole west to be irradiated by that Hermaphroditique luminary yethe Pope & by those stars yethe Cardinalls wthwithyethe rest of his court, wchwhich from that time brake forth more & more out of yethe cloud till they outshone all other temporal potentates. Compute now & yethe whole lenght of yethe day & night from yetheSun & Moon risebeginning A.C. 395 ineunte to yethe end of darkness A.C. 607 finiente isad finem purgente iscurrente is 212 fere the 3dthird part of wchwhich is almost 71 years / Supposing therefore yethe desolation of Rome between yethe fall of yethe Temporall & rise of yethe spirituall Empire to be the time of Darkness, the lenght thereof will be about70 or 70 years, according43ly as you date it either for yethecompu beginning of this Trumpet A.C 536 iniunte or from yethe beginning of yethe siege of Rome A.C. finienteineunte to the promulgation of yetheEdict Edict of Phocas by yetheConf f for yethe universal Bishopric promulgated by the CoucilCouncilat Rome A.C. 607 finiente. And this is isabouta third part ofAlsoyethe whole day & night from yethesun & moon risebeginning A.C. 395 ineunte to yethe end of yethe darknes A.C 607 ad finēemvergente is between 212 & 213about 212 years, & yethe3dthird part thereof between 70 & 71 yearsalmost of 71 years. Wherefore the time that yethe3dthird part of yethe Sun moon & stars shone day & night shone not was about yethe3dthird part of yethe whole whole day & night. forTill for then Rome emerged again out of continued in yethe greatest obscurity to be once more Queen Mistres of yethe world, then began yethewhole west to be irradiated again by that Hermaphroditic luminary yethe Pope & by those stars yethe Cardinals wthwithyethe rest of his court wchwhichas yethe cloud from that time break forth more & more out of yethe cloud till they outshone most gloriously all other eathlyearthly luminaries Kings &earthly PotentatesThe following passage is written upside down and runs from f. 43v to f. 43r.43vGothi rege Autolpho Gallias ingrediuntur. Honor 9 & Teod 5 CossConsolibus biennio post captam Romam.Tanta hostium et tam amplia victoria fuit cædes tam felix and incruenta victoria fuit, ut credas non bello ancipitji dimicatum sed solas impiorum pœnas expetitas. Nazarius Panegyr. Constant. Vide plura apud Baroniūum Ann 312 sec 38 & sequ.Cum Maxentius [machinis præstigiarūum magis quam subjectorum benevolentia confideret &c] omnem locūum& agrum & civitatem etiam quæ ipsius subjiciebatur imperio, ingenti armatorūum multitudine & infinitis copijs munivisset: Imperator Constantinus Dei auxilio nixus — primam secundam primam secundam et tertiam tyranni aciem adoritur & omnibus primo impetu facile subactis universam prope Italorum peragat regionem. Euseb in vit. Constant l 1. c 31.Ecce fratres mei jam cernimus quod audiebamus: Novis quotidiè et et crebrescentibus malis mundus urgetur. Ex illa plebe innumerabili quanti remanseritis aspicitis, et tamen adhuc quotidie flagella urgent repentini casus opprimunt, novæ nos et improvisæ clades affligunt. Greg. mag. Hom in Luc 21Roma a Gentilibus noFinis quodammodo tunc dici potuit advenisse Romani Occidentalis Imperij cum Longobardi Italiam invadentes rerum potiti sunt. Etenim post paucos Hexarchos Constantinopoli ab Imperatoribus in Italiam missos, qui Ravennæ considere consuevere, ijsdem diu prævalentibus Longobardis, Occidentis Imperium penitas collapsum est, neque usque ad Carolum magnum restitutum, ut tamen in Gallias fuerit ipsum translatum. Sane quidem quam durissima foret Longobardorum adventu grassatio, ejusmodi factis divinitus a a Ad vaticinium de adventu Longobardorūum his verbis prolatūum Finis venit universæ carnis alludit. vaticinijs præsignata potest intelligi, quibus mundi ipsius interritus fuit creditus significari. Quid autem passa sit Longobardis Italia vel hoc uno collige argumento: Si teste Procopio cum ijdem amici essent Imperatoris et Laboranti Italiæ bello Gothico in auxilium Longobardi venientes longe deteriora hostibus perpetrarunt, ut opus fuerit eos dimittere: quid ab ijsdem factūumpotest existimari cum jam hostes redditi hostili animo Italiam invaserunt? Sane quidem adeo — immensa ubique increbuere sub ipsis mala, ut non leves quæque personæ sed ipse b Gregorius Papa existimarit jam instare novissimūumdiem quo universi orbis conflagratio immineretret. Baron Ann 567 sec 15, 16.Locus Gregorij ad quem alludit hic est. mox post eam Prophetiam quod Finis omnis carnis venit univ. carnisIstamos illa Terribilia in cælum signa secuta sunt ut hastæ atque acies igneæ ab Aquilonis parte viderentur. Mox effera Longobardorum gens de vagina suæ habitationis educta in nostram cervicem grassata est; atque humanum genus quod in hac terra præ nimia multitudine quasi spissæ segetis more surrexerat succisum arruit: nam depopulatæ urbes, eversa castra, concrematæ Ecclesiæ, destructa monasteria virorum & fœminarum, desolata ab hominibus prædia atque ab omni cultore destituta in sollitudine vacat terra, nullus hanc possessor inhabitat; occuparunt bestiæ loca quæ prius multitudo hominum tenebat. Et quid in alijs mundi partibus agitur ignoro. Nam in hac terra, in qua nos vivimus, finem suum jam non nunciat, sed ostendit. [Alludit ad prædictam prophetiam] Greg Dial. l 3c 38.At ne quis putet mendax fuisse oraculūum de fine universæ carnis prædictūumsciat hisce verbis non seculi consummationem significatam sed gentis Italiæ cladem: sicut olim deum per suum prophetam suum comminatum fuisse constat, ubi aitEzek: 7): Hæc dicit Dominus deus terræ Israel. Finis venit: Venit finis super 4orquatuorplagas terræ: Nunc finis super te, &c. Sicut ergo finem universæ carnis minitante Propheta, non mundi est demonstratus interritus, sed imminentes tantum clades præfiguratæ fuere, ita pariter eadem, quæ prædicta sunt S. Redempto, accipienda erunt. Certe quidem finis quodammodo tunc diei potuit advenisse Romani Occ. Imp. ——Viginti jam et septem annos ducimus quod in hac urbe inter Longobardorum gladios vivimus. Greg l 4 Epist 34.Greg in Ezek hom 18 Qualiter enim et quotidianis gladijs & quantis Longobardorum incursionibus ecce jam per 35 trig. quinque annorum longitudinem premimur nullis explere vocibus suggestionis valemus. Greg. lib 11. Epist 45 ad Phocam Imp. Indic 6 edit. Rom.Ecce jam de illa omnes hujus sæculi potentes ablati sunt. Ecce populi defecerunt. Vbi enim Senatus? ubi jam populus? contabuerunt ossa, consumptæ sunt carnes, omnis enim secularium dignitatum ordo extinctus est. Et tamen ipsos nos paucos qui remansimus, adhuc quotidie gladdijgladij adhuc quotidiè innumeræ tribulationes premunt. — Vacua jam ardet Roma Quid autem ista de hominibus dicimus cum ruinis crebrescentibusipsa quoquedestrui ædificia destrui videmus. Postquam defecerunt homines etiam parietes cadunt. Iam ecce desolata, ecce contrita, ecce gemitibus oppressa est. &c. Hæc autem quæ de Romanæ urbis contritione. videmus dicimus in cunctis facta mundi civitatibus scimus. Alia enim loca desolata sunt alia gladio consumpta, alia fame cruciata, alia terræ hiatibus absorpta. Despiciamus ergo ex toto animo, hoc præsens sæculum vel extinctum.Et ante — Destructæ urbes, eversa sunt castra, depopulati agri, in solitudinem terra redacta est, nullus in agris incola, pene nullus in urbibus habitator remansit & tamen ipsæ parvæ generis humani reliquiæ adhuc quotidie & sine cessatione feriuntur, & finem non habent flagella cælestis justitiæ Ipsa autem quæ aliquando mundi domina esse videbatur qualis remanserit Roma conspicimus. immensis doloribus multipliciter attrita, desolatione civium impressione hostium frequentiaruinarum &c ——44In Epistola prima Alexandri Episcopi Alexandriæ paulo ante concil Nicæn 1. (Ex Theod. l 1. C 4) Postquam divinitatem filij patri coessentialem prolixè & strenuissimè asseruit, de spiritu sancto tantum dicit.Ac præter istam piam de patre et filio sententiam, unum præterea spiritum sanctum, sicut nos docent sacræ literæ, confitemur: qui non modò sanctos homines veteris testamenti sed etiam divinos novi testamenti doctores innovavit. Concil Tom 2 pag 188.In Concilio Lateranensi 4oquartoDecret 3. AD 1215. Frid 2 Imp. Innocent 3 papa (Tomo 28 Concil pag 162) sic statutum est. Catholici verò qui Crucis assumpto charactere ad hæreticorum exterminium se accinxerint, illa gaudeant indulgentia, illoque sancto privilegio sint muniti quod accedentibus in terræ sanctæ subsidium conceditur.Anno (Hegyræ qui cœpit Martij AD 1057) 449, induit Calipha Chalifa Caijmus Biamrilla Principem Togrulbecum veste imperiali, eumque coronavit, et torque atquearmillis ornavit: scripsitque ei autoritatem consignatam de præfectura aulæ suæ. Et stabilitum ei fuit Imperium atque regnum: nec in utraque Iraca & Chorasana quisquam fuit reliquus qui litem ei moveret.Anno 430 (qui cœpit Octob 3 1038) cœperunt principes Salgucidæ. Et primus quidem ex ijs inauguratus fuit Muhammed Abutalib Togrulbecus cujus fratres erant David Ghacarbecus, firus et Arcelanus. Atque hi filij erant Michaelis f. Salghuci f. Dacaci. Qui Dacacus vir fuit Turca animosus boni consilij et regiminis et rex Turcarum cosilioconsilio ejus utebatur &c — Mortuo Michaele Turcæ plures se xxxxx Togrulbeco qui ob incarceratione patris per regem Indiæ Chorosanæ & Mauranaharæ, ab eo cœperunt opidum Tusum, quod primum fuit quod in potestatem Salghucidarum venit. Postea anno 432 (qui cœpit 11 Sep 1040) victo eo rege universam Chorosanam occuparunt.Anno 447 (qui cœpit 1 Apr. 1055) cœperunt Salghucidæ imperare Bagdadi. Vtpote Turca Basasaræus potens factus in Iraca cogitabat de occupanda arce imperiali, quod cum intellexisset Calipha, scripsit adadvocavit Togrulbecum, qui venit Bagdadum mense Ramadano et cœpit Melecrahimum regem Saracenorum, cujus oratio cessavit in fine Ramadani (i.e. in fine Dec 1055 vel initio Ian 1056) Atque ita desijt imperium Bij Boijtarum quod duravit annos 127. Fuitque Bagdadi stabilitum imperium TogrulbecoTogrubeco. Anno autem sequenti duxit Calipha sororem Togrulbeci et cum Togr. Bagadi substitisset 13 menses & 13 dies, inde abit petitum regionem Mausiliæ avehens secum balistas &c. Dein anno 449 inauguratur ut supra.Anno 455 die veneris 23 Ramadani (i.e. AD 1063) obijt Togrulbecus cum annos regnasset 25 &cSi Togrulbecus venit Bagdadum die 25 Ramadani, Tum die 9 vel 10 Dulkaida Anno 448 (id est Decemb 21 16 Ian 19 vel 20 1057) abijt petitum regionem Mausili&Chorasan is a country in the farthest part of Persia adjoyning upon India.BagdadiCæsariæ, Cappadociæ & Iconij &c in Asia MinoriAlepiDamasciTogrulbecus 1038, 1057. Olbarsalanus Adaddaddaulas 1063 Melic Sjhaus Ghelaluddaulas 1071 Barcana 1093 uxor Barkiarucus 1094 fil Mahammedus Gaijattudinus 1105 frat BarkiaruciMahmudus Abulcasemus fil. 1117Sedijduddaulas 1080 Cæsaream a Romanis eripuit Abulmerhafus fil 1082 S Posteri ejus continuò imperarunt donec Sjazarum cœpit Rex Mahmudus Adilus Nuridinus f. ZikæSiarfuddaulas 1079 a (Saraceno) Isera eripuit Tagjuddaulas rex Damasci 1085 Roduwanus 1095 frater Decaci filius Tagjuddaulæ Tagjuddaulas fil 1113 Lulus 1114 Bulgarus 1117 qui regnūumtenuit per quinquenniumTagjuddaulas Nisus 1079, frater Gjelaludaulia Sabbaco (saraceno) eripuit: Decacus 1095 fil Tagjud Ababacus 1104 Anno 1116 addhuc in vivisRev. 16.12. The water of Euphrates was dried up &c is explained by this history.Turca quidam nomine Ruslanus Abulharitus Mutaffirus, dictus et Basaseræus potens factus erat in Iraca, & prospero rerum successu usus, potitus erat regione, celebrisque factus terrori et timori erat Principibus Arabum & Barbarorum. Iamque nomine ejus orabatur in suggestis Iraca nec quicquam restabat Melecrahimo Boijtæ (Regi Bagdadi) præter nudum titulum. Chalifa autem Caijmus Biamrilla cum intellexisset Basaseræum cogitare de occupanda arce imperiali, scripsit ad Togrulbecum qui in tractu Rajæ erat, opem ab eo petens, eumque hortans ut in Iracam veniret — Togrulbecus, ut Bagdadūum venit secum adducens 18 Elephantes / prehendit Melacrahimum et domicilium fixit in arce imperiali; atqueita desijt imperium Boijtarum quod duraverat annos 127.The whole history in short is this.MasudusMahmudus King of (Chorasana), India (& Mauranaharæ) having injun imprisoned Michael the father ofThe guard of ChorasanaMahmud King of Chorasana India & Mauranahara upon a certain expedition leaves yethe guard of Chorasana tointo MauranahanaMauranahara takes him to his assistance certain Turkish souldiersforces whose commander was TogrulbecMichael yethe father of Togrulbec& after his return commits to them yethe guard of Chorasana. But after a while growsBut he having imprisoned Michael yethe father of Togrulbec for denying him that assistance jealous least they should poss make themselves master of the country. And after his death his son Masudus sends an army against them & whereby they are vanquishedovercome & thereupon Michael dies. & the But his son Togrulbec again encounters them with better success vanquishing & pursuing them to yethe town Tusum wchwhich he takes. And this was yethe first town he became master of. &c.Togrulbec a Turkish mercenary Commander upon a quarrel between him45Togrulbeck a Turkish mercenary Commander, upon a quarrel betweenwithbeing set upon by Masudus king of Chorasana, India & Mauranahara, afterthrough several battells with various fortune at last makes himself master of all Chorasana about yethe yeare 1041. About the same time or soon afWhich Country is the most Eastern part of Persia bordering upon India Not long after another Turk called Basaseræus becamegrew powerful in Iraca, &yethe dition of Bagdad & making himself master of that country thereof, & grew fam became aterrour to yethe Arabian Princes so that nothing remain Melcharimus Melecrahimus Boijta Emperour of Bagdad enjoyed nothing nothing more then a bare title. Butyethe Chalif BiamrillaWhereupon Biamrill the Chalif of Bagdad understanding that BasareræusBasaseræus intended to possess himself of yethe Imperial Tower, wrote toinvited Togrulbec to his assistance [who was in Raja] desiring his assistence & that he would come to his assistance into Iraca. TogrulbecAnd to Togrulbecwho accordingly coming to Bagdad, makes use of the occasion & apprehends Melacrahimus, & so puts an end to yethe empire of yethe Boijts wchwhichafter it had lasted 127 yeares, & And in the yeare 1057 was solemnly crowned inaugurated & crowned according by the Calif according to yetheCustomemanner of yethe S Emperors of Bagdad. And soWherebythe Empire in both Iracas & was established to him, there being none in either of yethe Iracas or Chorasana able to disturb him& his posterity. [His successors werw Olbarsalanus his brothers son AD 1063. Gjelauluddanus son of Olbars. AD 1071. Barkiarucus son of Gjelaulud: AD 1094. Mahammedus brother of Bark. AD 1105. Mahmudus son of Maham. 1117 &c]Not long After the Turkish princes out of the easthad thus erected one kingdomtheir empire at Bagdad advanced from the east to Bagdad & erected one a kingomkingdom there they spread their victories further westward. & west three more kin For in yethe yeare 1079. when Gjelauluddaulus reigned at Bagdad his Brother Tagjuddaulus Son of of yethe Family of Togrulbectook from yethe Saracenstook the kingdoms of the k Damascus wthwith the countries appertaining to it wchwhich was compre Damascus from yethe Saracensunder wchwhichyethe Country of Decapolis bordering upon & Sjarfuddaulas also obteined a grant from Gjelauluddaulus to subdue for himself the Kingdoms of Aleppoother kingdoms of the Saracens whose metropolis was Aleppo watered by an arm of Euphr: wchwhich he did accordingly the same yeare. And yethe yeare following vizvidelicet 1080 Sedj Sedijduddaulas took from yethe Romans the kingdoms of Cæsaria. And thus the turkish Empire So that there were four kingdoms of yetheCæsaria & Cappadocia & established to himself a kingdom in the parts of Asia next Euphrates. His successor Soliman inlarged his borders to Nicæa of Bythinia but in yethe was forced to retire again to Euphrates. And thus the Empire of yethe Turks at their first advancing from the East And all their countries were adjacent to Euphratesconsisted of four Sultanies or Kingdoms all which bordered upon the river Euphrates, that of Bagdad lying beyond it & other thre on this side.Scilix reccons a fift kingdom of Antioch. But this deserves not to be remembered amongst yetherest being but small (for the Egyptian Saracens dominions, as he saith, extended to Laodecea) & asfurtherbeing remoter from Euphrates & not lasting above 14 yeares: whereas yethe other 4 continedcontinued distinct for many yeares. Their kings so far as they are recorded in Elmachinus I have exprest in this Table.The Turks were originally came from yethe northern Countries neare Bosphorus whence they were invited by the Saracens to serve into Syria & to serve under them in their wars wchwhichthen wthwith one another nor had they any possessions or certain habitation in Syria untill after them in these parts untill Togrulbec one of their commanders &cafter the Saracenicall empire by intestine wars becam rent into 20 theKingdoms of Corasana, Bagdad, Ægypt, Damascus & Aleppo &c: Togrulbec one of the Turks Commanders upon a quarrel withThe next two lines are written upside down.Bagdad, TogrulbecusCirca annum dnidomini 987 Russæ ad christianam religionem convertuntur Elmachini Saracen hist. lib 3.Mense Dulkiada Princeps Bamaludus tradidit Halebum Vicario Munstansiri Domini Ægypti. Et Hasenus id ingressus est ut Præfectus 27 die DulkiadæBagdadiCæsarea taken from yethe Greeks together Cutlu-muses all Armenia Media a great part of Armenia Capadocia Pontus Bythinia & Asia minorAleppo wthwith that part of Syria wchwhich joyneth to themDamascoTangrolipix alias Selduck 1030 or Sadoc or Togra Axan Tangrolipix or Zadoc Dogrissa Aspasalemus Meleclas Belchiaroc in Aithonus perhaps a Greek Author. Sultan of I [Zebune a turkish king of in Armenia sub initio regni Reucratine. p 55] 1 Cursumes alias Corsantes Vngan – Chan Kei – Husreu 1202 Aladin Cutlu-muses Solyman Solyman Muhamet Masut Clizastlan Iagupasan Dadune Masut. 2 Reucratine in tempore Alexij angeli Imp pag 55 [Clizastlan lived in yethe reign of yethe Emperors Emanuel, Alexiius – Andron. & Isaac Aladin 1202 fil Kai-Cosres Azatines Iathatines tempore Alexij & Theodorimessot Kei-cubades 1262 Aladini Otoman magn. &c Malech yethe son of Abraham Tangrolipix his brother - doutful Zebune vide clodpag Bagdadi Saladin between 1177, & 1185 circa 1181 A little after King Richards return into England Saladin dies & his kingdoms are rent Sephardin fil. Sal. circa 1195 Zebune forte hic. Norardin 1200 ad 1209. Ducat Sanguinus 1131 aut paulo post above 4 yeares befIohn Emp Const. went wthwith an army into Persia or 1144 Noradin 1146 Reigns 29 yeares Saladin sultan of Egypt 1173 or 1175Coradin. 1Saphadin alius, frat 1195 Sult Ægyp. Coradin 1209 fil Saph Malachnesar fortè rex totius Syriæ et Palestinæ etHaalon yethe Tartar 1260 Haalon yethe Tartar 1260 took Aleppo & Damasco 1260. Paulo post AD 1167 viz AD 1168 Saracon chief captain of Noradin king of Damasco was created Sultan of Egypt Saracon Saladin 1169 Meledin 1195Saphadin alius 1195 Meledin 1209 fil Saph Mamalucks until Selimus I yethe great TurkMelechsala 1 1249 Mamalukes 1250 Selimus 1517The successors of Togrulbec reigned in Asia until about the yeare 1202. When by an invasianinvasion of yethe Tartars from yethenorth of Asia they were forced to leave their seat & pass into Asia Minor (possessed till then by the successors of Cutlumusus at least in some part or other thereof) under yethe leading of Sultan Aladin yethe Sun of Kei–Husreu (alias Cosroes) descended of yethe Selzuccian family, & there beating the Christians seized upon Cilicia wthwithyethe neighbouring kingdom Countries & their first at Sebastia & after at Icomium erected their new kingdom. Iathatines Sultan of Icomium tempore Alexij et Theod. Imp. ut et Michael Palæol. in cujus imperio Tartari diripiunt Icomium & efficiunt Turcks tributarios dividing their king between Mesoot & Kes – cubades giving to yethe first Amada Galatia &c to yethe other Icomium &c these were succeded by Aladin 2 son of Kei–Cubades who again united the yethe Kingdoms Hee dying wthwithout issue put an end to yethe Zelzuccian family & yethe Turks fell into many subdivisisiononyethe head of one party being Ottoman yethe founder of yethe present Empire46Not long after they spread their victories further westward. For in the yeare 1079 Tagjuddaulus nephew to Togrulbec took from the saracens Damascus wthwithyethe Countries apperteining to it amongst wchwhich was the Country of Decapolis bordering upon Euphrates. And in the same yeare Sjarfuddaulus also obteined grantleave from yethe King of Bagdad to ay himself what he couldof yetheconquer of yetheyethe kingdom of Aleppo wchwhich he did accordingly the same yeare And in yethesame yeare TSjarfuddaulas by permission of yethe King of Bagdad, conquered for himself the Kingdom of Aleppo wchwhich city is watered by an arm of yethe same EuphratesRiver And yethe yeare following vizvidelicet 1080 Sedijduddaulas took Cæsarea of Cappadocia from yethe Greeks & established to himself a kingdom in yethe parts of Asia bordering upon the same Euphrates.And thus yethe Salghucians (or family of Togrulbec so called from his Grandfather Salghucus) erected at their first advancing from the East erected for themselves upon yethe confines of Euuphr a fourfold empire. the countries hThat of Bagdad continued in the Posterity of of Togrulbec untill about yethe yeare 1202That of Cæsarea continued in yethe posteririty of under yethe kings Cutlumusus in yethe posterity of That of BagdadCæsarea continued yethepo in Siria successors of Togrulbec untilin the posterity of Sedijduddaulas untill about the yeare 1202 when by that famous incursion of yethe Tartars into Syria from yethe North of Syria they were under the conduct of Syr Zingis theywhen Aladin king of Bagdad with his Turks were forced to quit that seatcountry Persia & passe over Euphrates into Asiaminor where they conquered Cæsaread under Aladin their Kinghe seized upon Cilicia wthwithyethe neighbouring countries, [ seats themselves makingmost of wchwhich belonged to yethe Greeks & made first Sebastia & afterwards Iconium his imperial city [they continued under the Salgucians untill yethe reign of aboutuntill about yethe yeare 1296 dying without issue about the Aladin 2 who was their last king of the Zelzuccian Family & died about the yeare 1296 put an end to the reign of ytthat Salgucian family, & Ottoman the founder of their prpresent Epmpire succeeded him]And Those of Cæsarea & Aleppo & Damascus became united under Saladine yethe second Turkish Sultan of Egypt AD 1180 circiter but after his death under variety of fortune were divided again & so continued till about the yeare 1260 when they were conquered by the Tartar Haalon That of Cæsarea continued till about th when those the yeare 1202 when Aladin the King of Bagdad as was said seized uponBut being thus forced to quit their seats eastward. & ress more & more upon yethe Greek Emperors territories they gained from him on the one hand whatas they lost to yethe Tartars on yethe other untill about the yeare 1296 when Aladin 2 dying without issue put an end to yethereign of the Salghucian race of King family & Ottoman the Founder of their present empire succeded him And from that time their kingdom was elarged on all sides till Mahomet yethe second took Constantinope May 29 1453 & extinguished the Greek Empire.Scilix reccons a 5tfifth kingdōom of yethe Turks at Antioch, but &cAbout a hun And those of Aleppo & Damascus continued till about yetheyeare 1260 but wthwith various fortune. For about yethe yeare Aleppo was taken from yethe king thereof by the Christians & afterwards AD 1180 Both yethekingdoms of Aleppo & Damascus were united under Saladin yethe Second Turkish sultan of Egypt but after his death they became divided again & continuedso under their proper kings till the yeare 1260 when the Tartars advancing their victories on this side Euphratus under yethe conduct of subdsubdued those kingdoms also. But as yethe Turks were thus forced to reced frōomyethe Tartars on yethe one hand so they gained upon yethe Greek Emperor on yethe other, presing furtdayly continually further into Asia Minor untill the reign of the Salghucian family ended in Aladin 2 about yethe yeare 1295 who died without issue about the year 1295. At that time the statecondition of yethe Turks was very low, the And the Tartars had reduced them to their lower state And then the succeededFor Ottoman a favorite of yethe late Aladin & prince of yetheOguzian family who from that time inlarged became famous forby his victories, & laid the foundation of their prpresent Empire, wchwhich was dayly inlarged on all sides under his successors untill Mahomet yethe2dsecond tooke Constantinople May 29 1453 & extinguished yetheGreek Empire of yethe Greeks.For fuller understanding yethesucesion history of this Empire I have annexedThe following passage is written upside down and runs from f. 47v to f. 46v.Pontifex inquirit sigillatim de nomine cujuslibet confirmandi sibi Patrinum vel matrinam flexis genibus præsentati & summitate pollicis dextræ manus intincta Chrismate intincta dicit: N. Signo Or Consigno te signo Cru✝cis: quod dum dicit producit pollice signum Crucis in fontem illius; deinde prosequitur Et confirmo te Crismate salutis. In nomine Pa✝tris, & Filij Fi—✝lij, et spiritus ✝ sancti. Pontificale Rom. Clem 8 de Confirmandis.In ordinatione Presbyteri et Episcopi Pontifex (ante verba Sacramenti) cum oleo Catechumenorum inungit unicuique ambas manus simul junctas in modum Crucis, producendo cum pollice suo dextero in dictum oleum intincto duas lineas videlicet a pollice dextræ manus usque ad indicem sinistræ et a pollice sinistræ udsque ad indicem dextræ unguendo mox totaliter Palmas, dicens dum quemlibet inungit. Consecrare et sanctificare digneris domine manus istas per istam unctionem et nostram bene✝dictionem. Pontifex producit manu dextra signum crucis super manus illius illius quem ordinat et prosequitur &c — Hoc pro sacerdotibusPro Episcopo autem dum manus signat dicit Vngantur Manus istæ de oleo sanctificato et Chrismate sanctificationis sicut unxit Samuel David Regem et Prophetam ita ungantur et consecrentur. Et mox producens manus dextera ter signum crucis super manus electi dicit in nomine Dei Pa✝tris fi✝lij et Sp. ✝ Sancti facientes imaginem sanctæ crucis &c.Constantine in reverence of yethe cross made it his standard, ordered his Souldiers arms to be marked wthwith it Sozom li 1 c 8. & ytthat his souldiers should carry it upon their shoulders Cassiodor li 3. Trip cap 4. printed it marked his money wthwith it & his Images Sozom l 7c 8 Hist Trip l 1. c 9 &c And in honour of it took away the custome of crucifying Sozom l 7. c 8 Trip l 1 c 8. And always used this sign as a defence from all hostile violence. Euseb de vit Const. l 1. c 22.Chrysost Hom 54. Si quodcumque aliud facere ubique nobis signum victoriæ assistit. Propter hoc in domo et muris et in januis et in fronte et in mente cum multo inscribimus studio Sec. also Hom 55.Theodosius & Valentinianus vetuere crucem humi pingi — ne incedentium conculcatione victoriæ ipsis trophæum injuria afficiatur.Tertull de Corona militis. – Quandocumque nos conversatio exercet frontem crucis signaculo terimus.S. Cyprian. l 4 epist 6 Muniatur frons ut signum Dei incolume servetur.Origenes Homil 8 in diverso Evangelij locos. Immortale lavacrum portemus in frontibus nostris cum viderint dæmones contremescent. Qui autaaurata capitolia non timent crucem timent. Et paulo post cricues non solum in frontibus, in animabus quoque nostris habere debemus, ut cum sic fuerimus armati cacemus super Aspidem.47Sozom l 5. c 2 ait Christianos in gravibus periculis constitutos cruce si signare consuevisseArnob ad Psalm 144. Docuit Dominus digitos nostros ad bellum, sive visibilium sive invisibilium senserimus hostem, nos digitis armemus frontem.Lactant lib 4. c 24 monet Christum ijs omnibus prodesse qui signum crucis in fronte conscripserint. & plenius c 27.S Ambros. lib de Isaac & anima c 8. Signaculum Christi in fronte est signaculum in corde.S. Chrisostom orat adversus gentes. Omnes cruce se signant, inscribend in nobilissimum membrum nostrum. In fronte enim nostra quasi in columna quotidie figuratur.S. Hieron Epist 8 ad Demetriadem cap 6. Crebro signaculo crucis munias frontem tuam Et Epist 22 ad Eustochium cap 16. Ad omnem actum et omnem incessum manus pingat crucemS Aug serm 19 de sanctis. Hoc (scilicet crucis) signum ad coronam pervehit, hoc maleficia destruit et omnia dæmonum machinamenta ad nihilum redigit.S. Hieron in Psalm 85 Muniar Crucis tuæ signo quod videntes potestates adversæ fugiant confusæ & discedant a me.Syrillus Hyerosolymit Catechesi 4 Quod si aliquis id occultet, tu manifestè signa te fronte ut dæmones signum regis videntes, trementes procul fugiant. Fac hoc signum et manducans et bibens, et sedens et stans & loquens et ambulans et in omni negotio.Athanasius lib de incarnatione verbi. Signo crucis magica omnia compescuntur, veneficia inefficacia sunt, idola universa deseruntur, omnis irrationabilis voluptas conquiescit. Item, s. Antonium frequenter crucis signo dæmones vicisse et fugasse, dicit Athanasius in vita illius.S. Chrysost Homil 55 in Matth. Hoc signum et piscis et nostris temporibus venenorum vires extinxit, hoc feroces bestias repressit, hoc lethales serpentum morsus curavit.S. Cyprian lib de Baptismo Christi in Cruce domini gloriamur cujus virtus omnia peragit Sacramenta, sine quo signo nihil aliud est sanctum, nequealiqua consecratio metetur effectum.S Chrysost Hom 55 in c 16 Matth. Hoc signo crucis consecratur corpus dominicum, sanctificatur fons Baptismatis, incitiantur etiam Presbyteri et cæteri gradus Ecclesiastici, et omnia quæcumque sanctificantur, hoc signo dominicæ crucis, cum invocatione Christi nominis sancti consecrantur.S. August serm 19 de sanctis. Hoc signum præsidium est amicis, obstaculum est inimicis — Eodem mysterio fons regenerationis consecratur, ejusdem crucis signus per manus impositionem baptizati dona gratiarum accipiunt. Cum ejusdem crucis charactere Basilicæ dedicantur, altaria consecrantur, altaris sacramenta, cum interpositione dominicorum verborum conficiuntur. Sacerdotes et Levitæ per hoc idem ad sacros ordines promoventur. Et universaliter omnia Ecclesiæ sacramenta in hujus virtute perficiuntur. Item tract 8 in Evangel Ioannis Quid est quod omnes noverunt signum christi nisi crux christi. quod signum nisi adhibeatur, sive frontibus credentium, sive ipsi aquæ qua regenerantur sive oleo quo Chrismate unguntur, sive sacrificio quo aluntur, nihil eorum ritè perficitur.Note. It is their practis & rule to make yethe cross wthwithyethe right hand. Durant de ritibus Eccl. lib 2. c 45. n 10.Also the signinig wthwith it is most frequently in their foreheads.S. Cypr. de Pass. Christi circa finem. Quicunque sint sacramentorum ministri, qualescunque sint manus, quæ vel mergunt accedentes ad baptismum, vel ungunt qualecunque pectus de quo sacra exeunt verba, operationis autoritas in figura crucis omnibus sacramentis largitur effectum.S. Aug de Symbolo ad Catechumenos c. 1. Nondum quidem adhuc per sacrum baptisma renati estis, sed per crucis signum in utero sanctæ matris ecclesiæ jam concepti estis. Item in Psalm 30. can 5. Non sine causa signum suum Christus in fronte nobis figi voluit, tanquam sede pudoris ne Christo Opprobrio Christianus erubescat.Baptizatus ante Baptismum inungitur in pectore et scapulis oleo catechumenorum, et post Baptisma inungitur sacro chrisma a presbyter in vertice capitis in forma crucis. Dyionys de Ecclesiast. Hier. Tertul lib 1 adversus Marcionēem. Et de Baptism. cap 7. Item signo crucis in fronte signatur. Dionys de Eccl HierIt was once a custom to receive the sacrament wthwith hands cross. Damascen lib 4. c 14In extrema unctione omne membrum sanandum inungitur ut oculi propter visum aures propter auditum, nares propter olfactūum, manus propter tactum, os propter gustum, pedes propter gressum renes propter concupiscentiam. Et hæc unctio tam curat morbos quam remittit peccata. Durantus cap 20.Moneant Presbyteri sub pœna excommunicationis omnes illos qui crucem habuerunt et votum suum non sunt prosecuti quod crucem suam et propanant resumere, Et portent. Odonis episcopi Parisiensis, constitutionem præceptum synodale 44.48Confrequentant obsecrantesVoce, votis, munereExteri necnon et orbisHuc colonus advenit.Fama nam terras in omnesPræcucurrit proditrixHic patronos esse mundiQuos precantes ambiant.Nemo puras hic rogandoFrustra congessit preces,Lætus hinc tersis revertitSupplicator fletibusOmne quod justum poposcitImpetratum sentiens:Tanta pro nostris periculiCura suffragantium est.Prudentius Hymno in S. Martyres Hemiterium & Cheledonium Calagurritanorum.Ejusdem Hymnus in B. Laurentium mart.Vix fama nota est, abditisQuam plena sanctis Roma sit,Quam dives urbanum solumSacris sepulchris floreat.Et paulo post de Laurentio.Quæ sit potestas creditaEt muneris quantum datumProbant Quiritum gaudia,Quibus rogatus annuis.Quod quisque supplex postulatFert impretratum prosperèPoscunt, litantur, indicant,Et tristis haud ullus redit.Ceu præstò semper adsiesTuosque alumnos urbicosLactante complexus sinuPaterno amore nutrias.Hos inter, o Christi decusAudi et Poetam rusticumCordis fatentem criminaEt facta prodentem sua.Indignus agnosco et scioquem Christus ipse exaudiat,Sed per patronos martyresPotest medelam consequiAudi benignus supplicemChristi reum PrudentiumEt servientem corporiAblue vinclis seculi.Ejusdem Hymnus in Eulaliam VirginemHic ubi marmore perspicuoAtria luminat alma nitorEt peregrinus et indigena ReliquiasReliquias, cineresque sacrosServat humus veneranda sinu. Tecta corusca superrutilantDe laquearibus aureolisSaxaque cæso solum variantFloribus ut rolsulenta putesPrata rubescere multimodis.Ejusdem Hymnus in octodecim martyres CæsaraugustanosQuum Deus dextram quatiens corusciNube subnixus veniet rubente,Gentibus justam positurus æquoPondere libram.Orbe de magno caput excitataObviam Christo properanter ibitCivitas omnis pretiosa portansDona canistris.Afra Carthago tua promet ossaOre facundo Cypriane doctor:Corduba Ascisclum dabit, & ZoellumTresque coronas.Tu tribus gemmis diadema pulchrumOfferes Christo genetrix piorumTarraco, intexit cui FructuosusSutile vinclum.Nomen hoc gemmæ strophio illigatum est,Emicant juxta lapides gemelli,Ardet et splendor parilis duorumIgne corusco.Parva Felicis decus exhibebitArtibus sanctis locuples Gerunda,Nostra præstabit Calagurris ambosQuos veneramur.**BarcilonBarchinon claro Cucufate fretaSurget et Paulo speciosa NarboTeque præpollens Arelas habebitSancte Genesi.Lusitanorum caput oppidorumVrbs adoratæ cineres puellæObviam Christo rapiens ad aramPorriget ipsamSanguinem justi cui pastor hæretFerculum duplex, geminumque donumFerre Complutum gremio juvabit.Membra duorum.Ingeret Tingis sua CassianumFesta Massylum monumenta regumQui cinis gentes domitas coegitAd juga Christi.Singulis paucæ tribus aut duobusForsan & quinis aliquæ placebunt,Testibus Christi prius hostiarumPignore functæ.TuTu decem sanctos revehes, & octoCæsaraugusta studiosa ChristiVerticem flavis oleis revinctaPacis honoreSola in occursum numerosioresMartyrum turbas domino parastiSola prædives pietate multaLuce fruerisVix parens orbis populosa Pœni,Ipsa vix Roma in solio locata,Te decus nostrum superare in istoMunere digna est.Omnibus portis sacer immolatusSanguis exclusit genus invidorumDæmonum et nigras pepulit tenebrasVrbe piataNullus Vmbrarum latet intus horror:Pulsa nam pestis populum refugit,Christus in totis habitat plateisChristus ubique est.Et sub finemHæc sub Altari sita sempiternoLapsibus nostris veniam precaturTurba ——Sterne te totam generosa sanctisCivitas mecum tumulis, deindeMox resurgentes animas & artusTota sequeris.Ejusdem Hymnus in Vincentium mart.Adesto nunc et percipeVoces precantum supplicesNostri reatus efficaxOrator ad thronum patris.Per te, per illum carceremHonoris augmentum tui,Per vincla, flammas, ungulas,Per carceralem stipitemPer fragmen illud testeumQuo parta crevit gloriaPer quem trementes posteriExosculamur lectulum:Miserere nostrarum precum,Placatus ut Christus suisInclinet aurem prosperamNoxas nec omnes imputet.Si rite solennemsolemnem diemVeneramur ore et pectoreSi sub tuorum gaudioVestigiorum sternimur:Paulisper huc tu inlabereChristi favorem deferensSensu gravati ut sentiantLevamen indulgentiæ.Ejusdem Hymnus in Fructuosum, Augurium et Eulogium Martyres Tarraconenses. O TriplexO triplex honor o triforme CulmenQuo nostræ caput excitatur urbisCunctis urbibus eminens HiberisExultare tribus libet PatronisQuorum præsidio foventur omnesTerrarum populi PyrenearumCircumstet chorus ex utroque sexuHæres virgo puer senex aniclaVestrum psallite rite Fructuosum.Laudens Augurium resultet HymnusMistis Eulogium modis coaquansReddamus paribus pares camœnasHinc aurata sonent in arce tectaBlandum littoris extet inde murmur,Et carmen freta feriata pangant.Olim tempus erit ruente mundoQuum te Tarraco Fructuosus acriSolvet supplicio, tegens ab igni.Ejusdem carmen Heroicum in Cassianum martyreSuggere siquod habes justum vel amabile votum,Spes siqua tibi est, siquid intus æstuas.Audit crede preces martyr prosperrimus omnes,Ratasque reddit, quas videt probabiles.Pareo, complector tumulum, lachrymas quoque fundo;Altar tepescit ore, saxum pectore. ——Audior, urbem adeo, dextris successibus utor:Domus revertor, Cassianum prædico.Passio Hippolyti martyris ad Velerianūum Episcopum, per eundemInnumeros cineres sanctorum Romula in urbeVidimus, ô Christi Valeriane sacer.Incisos tumulis titulos, et singula quæris,Nomina difficile est ut replicare queamTantos justorum populos furor impius hausit,Quem coleret patrios Troia Roma DeosPlurima literulis signata sepulchra loquunturMartyris aut nomen, aut epigramma aliquodSunt et muta tamen tacitas claudentia tumbas,Marmora, quæ solum sinificant mediumQuanta virum jaceant congestis corpora acervisNosse licet, quorum nomina nulla legas.Sexaginta illic defossa mole sub unaReliquias memini me didicisse hominum.Quorum solus habet comperta vocabula ChristusVtpote quos propriè junxit amicitiæ. &cPaulo post inducit Hippolytum sic alloquentem populos—— Fugite o miseri execranda NovatiSchismata, catholicis reddite vos populis.Vna fides vigeat, prisco quæ condita templo est,Quam Paulus retinet quamque cathedra PetriEt49Et post aliqua.Talibus Hippolyti corpus mandatur opertisPropter ubi apposita est ara dicata deoIlla sacramenti donatrix mensa, eademqueCustos fida sui martyris apposita,Servat ad æterni spem Iudicis ossa sepulchroPascit item sanctis Tybricolas dapibusMira loci pietas & prompta precantibus araSpes hominum placida prosperitate juvatHic corruptelis animique & corporis ægerOravi quoties stratus opem meruiQuod lætor reditu, quod te venerande SacerdosComplecti licitum est, scribo quod hæc eadem,Hippolyto scio ne debere, Deus cui ChristusPosse dedit, quod quis postulet annuere.Ipsa illas animæ exuvias, quæ continet intusÆdicula argento fulgurat ex solido.Præfixit tabulas dives manus æquore levi,Candentes recavum quale nidetnitet speculumNec Parijs contenta aditus obducere saxis,Addidit ornando clara talenta operiMane salutatum concurritur omnis adoratPubis. Eunt redeunt solis ad usque obitum.Conglobat in cuneum Latios simul ac peregrinosPermistim populos, relligionis amor.Oscula perspicuo figunt impressa metalloBalsama diffundunt, fletibus ora rigantIam cum se renovat decursis mensibus annus,Natalemque diem passio festa refert:Quanta putas studijs certantibus agmina cogi,Quæve celebrando vota coire Deo?Vrbs Augusta suos vomit, effunditque Quirites,Vna et Patricios ambitione pariConfundit plebeia phalanx umbonibus æquisDiscrimen procerum præcipitante fideNec minus Albanis acies se candida portisExplicat, & longis ducitur ordinibus.Exultant fremitus variarum hinc inde viarumIndigena & Picens, plebs et Etrusca venitConcurrit Samnitis atrox habitator & altæCampanus Capuæ, jamque Nolanus adestQuisqueet sua lætus cum conjuge, dulcibus & cumPignoribus, rapidum carpere gestit iterVix capiunt patuli populorum gaudia campiHæret et in magnis densa cohors spatijsAngustum tantis illud specus esse catervisHaud dubium est ampla fauce licet pateatStat sed juxta aliud quod tanta frequentia templumTunc adeat cultu nobile regifico,Parietibus celsum sublimibus, atque superbaMajestate potens, muneribusque opulens.Ordo columnarum geminus laquearia tectiSustinet auratis suppositissuppositus trabibusEt sub finemSic te pro populo, cujus tibi credita vita estOrantem Christus audiat omnipotens.Passio Apostolorum Petri et Pauli, per eundemDextra Petrum regio tectis tenet aureis receptūum& paulo postParte alia titulum Pauli via servat OstiensisQua stringit annis cespitem sinistrumRegia pompa loci est Princeps bonus has sacravit arcesLusitque magnis ambitum talentisBactreolas trabibus sublevit, ut omnis aurulentaLux esset intus, ceu jubar sub ortu.Subdidit et Parias fulvis laquearibus columnasDistinguit illic quas quaternus ordo. TumTum camyros hyalo insigni variè cucurrit arcusSic prata vernis floribus renident.Idem in Cyprianum martyrem.Denique doctor humi est, idem quoque, martyr in supernis,Instruit hic homines, illic pia dona dat patronus.in ✝✝ sepulchro ipso condita turriumServat salutem virgo Quiritium:Nec non et ipsos protegit advenas,Puro ac fideli pectore supplices.Ephræm Syrus in tratatutractatu adversus vitiose viventes, p 92 sic incipit Serm.Angor Fratres mei, & horreo ac contremesco, doloreque conficior dum illud Prophetæ animo revolvo: Videte contemptores & admiramini et disperdimini. Ac primum quidem maxime ob meam imprudentiam atque ignorantiam: cùm omnem iniquitatis viam sim ingressus, omnique genere peccati singula membra mea constricta teneat inimicus. Debuissem sanè meipsum affligere atque deplangere, propter turpitudinem in qua versor, ac deinde aliorum satagere. Debuissem prius trabem ex proprijs oculis evellere & sic aliorum festucas cernere. Cæterum qui nunc dominatur contemptus vehementi dolore me obruit atque demergit. Aspicio enim præsentis disciplinæ negligentiam et ferre nequeo, at cum Propheta doleo, qui ait: Vidi prævaricantes & tabescebam. Quæ enim nobis arma non intentavit inimicus, quibusque fraudibus ac dolis nos vincere & occupare non est conatus? Hei mihi; quis impudentia nobis mala non deploret? Verum ijs quæ dicuntur, attendite obsecro, qui hanc vitæ rationem delegistis et pertimescite. Cum enim angelicum feramus habitum una cum diabolo militiam gerimus, habitus quidem est angelicus et vita mundana. Numquid inter angelos in cælis contentiones vigent & æmulationes, sicut nunc inter monachos videmus? Radices quippe egit inter eos æmulatio et invidia atqueobtrectatio. Diversimode sua singulis nobis miscuit venena hostis callidus, arteque ac dolo unumquemque nostrum supplantare studet: Hic quidem, inquit, jejunium recte observat, verum zelo et invidia vincitur. Alius rursum a fœda atque absurda se continentia concupiscentia continet, sed vana constrictus est gloria. Alius diligenter vigilias colit, sed detractionis malo irretitus est. Alius ab hoc vitio alienus est, verum inobedientia et ac contradictione plenus. Alius a cibis temperat, verum inani jactantia & arrogantia demersus est. Alius in oratione potens patiens est ac potens. Sed indignatione atque iracundia superatur. Alius rursum paululum in recte agendo proficit sed adversus negligentiores extollitur Alios alio modo malitia ligatos tenet et non est qui intelligat. Propterea rixæ atque dissentiones sunt inter monachos. Hei mihi, quis non suspiret? quis non lugeat? Quo pacto angelicum hoc institutum ac ordinem confundimus? Reliquimus mundum; & quæ mundi sunt sapimus. Possessiones rejecimus & a contentionibus non cessamus. Reliquimus domos, et earum cura atque solicitudine quotidie absumimur. Non adsunt opes, sed non abest superbia. Nuptias sprevimus & ab inani cupiditate non recedimus. Exterius humilitatem simulamus & animo honores appetimus. Videmur quidem paupertatis amatores & habendi cupiditate detinemur atque absorbemur. Ore quidem ac verbo paupertatem colimus: mente autem avaritiæ morbo laboramus. Quis igitur nostram conditionem50 conditionem atque institutum non doleat? Multis deinde prosequitur Syrus turpissimos mores juniorum monachorum: ac tandem sic pergit: Vnde liquidò constat nos ne ad exiguum quidem tempus externo vitæ instituto, dico sæculari renunciasse. Specie quidem et apparentia mundo renunciavimus: revera autem quæ mundi sunt curamus nec habemus quo nos excusemus. Habitu monachi sumus, sed moribus crudeles quidem et inhumani. Habitu humiles, et moribus pestiferi ac scelerati. Habitu religiosi et moribus exitiosi. habitu amici et moribus inimici. habitu gratiosi, moribus odiosi. habitu exercitatores seduli, moribus ignavi athletæ. habitu sobrij, moribus prædones. habitu pudici, animo autem adulteri. habitu modesti, moribus et pectore vagabundi. habitu mites, moribus arrogantes. habitu consolatores moribus arrogantes. habitu consolatores, moribus contumeliosi. habitu consiliarij, moribus obtrectatores. habitu simplices moribus difficiles & perniciosi. Habitu ab invidia alieni, moribus invidi et homicidæ. habitu defensores ac susceptores moribus autem proditores. Et unde quæso accidit nos tales esse? nisi inde quod mutuam inter nos dilectionem perfectam non habeamus? nisi quia pura inter nos non sit concordia? nisi quia vera in nobis humilitas non est? nisi quod præ oculis timorem Dei non constituamus? Quodquesalutaria Dei præcepta despiciamus ac pro nostro ea arbitrio detorqueamus & pro nugis existimus? Hæc et alia multa Syrus, quæ omnia adducere longumnimium esset. Adjiciamus tamen dictum sequensTandemque addit: Non putetis in cingulo ac veste longa consistere perfectionem monachi — aut quod capite incedas abraso, comamve nutrias. — Si molestiam sentiatis ex dictis meis; me tamen vos commonuisse non pœnitet. Malo enim cauterijs vos in curando corpore uti quam ut illud totum computrescat. Neque vero putandum quia morbos vestros occultatis iccirco eos deum latere Dico enim vobis quæ a vobis occultè fiunt, mihi describere turpe esse. Nam si ea describere voluero, non persistetis sed aufugietis.Hujusmodi plura vide forte apud Basil. M. in Constitutione Monach c 10, 11, 25. Nazianzenum in Apologetica Orat. 1. Orat 20 & 21 & 27 & 28 & 32. Chrysostom Hom 43 ad populum Antiochenūum Tom. 5. & serm de inanis gloriæ cupiditate: inter didact & parænet eod. Tom. 5 D. August. l 3, 4, 5 de Civ Dei. Ambros super Luc lib 3 &cDabit hoc Suum signum scelestus ille, non quidem promiscue pro quolibet corporis membro ne hoc grave sit atque molestum ipsis, sed in dexteram manum & frontem insculpturus est homini characterem hunc suum impium: ne scilicet facultas sit homini dextera se signandi signo Christi Salvatoris nostri neque rursus in fronte ulla tenus tremendum sanctumque domini nomen imprimere queat nequeetiametiamgloriosam atque formidabilem Salvatoris crucem insculpere. Novit quippe infælix ille per impressionem crucis domini potestatem sibi omnem ademptam iri. Quamobrem signat hominis dexteram quod ea scilicet cuncta nostra membra signemus. Similiterque frontem quod illa candelabri in modum lucernam lucis hoc est signaculum Salvatoris nostri in altum præferat —— Draco signaculūumsuum loco signi crucis Salvatoris nostri modis omnibus machinabitur imprimere. Syrus de Antichris. p 221 Edit. Vossij. A.C 1616.Chrysostomus Hom 45 De S. Meletio, dicens Christianus nomen Meletij in domum suam introduxisset veluti quendam thesaurum bonorum innumerabilium per describens quomodo Antiocheni Nomen Meletij imponebant, liberis addit; Ipsum enim nomen & ornamentum cognationis ϗ ὀικείας ἀσφάλειαν & ædium tutelam & ita vocatisnominatis salutem atque amoris solatium esse existimabant —— illud in domum suam, veluti quendam thesaurum bonorum innumerabilium introducentes. Habebant enimutique hoc nomen tanquam armaquædamφυγαδευτήριον instrumentum quoddam quo fugabatur quævis a ratione aliena affectio et cogitatio. Fuitque id adeo frequens ut ubique in bivijs in foro in agris & in vijs hoc nomen undiquecircumsonaret. Non ad nomen autem solum adeo fuistis affecti, sed ad ipsam etiam figuram corporis. Quomodo enim fecistis in nominibus hoc etiam fecistis in illius imagine: etenim in palis annulorum & in poculis et in phialis, & thalamorum parietibus, & ubique sacram illam multi expresserunt imaginem.Cum Imperator Iulianus didicisset Cæsareæ Philippi: urbs est Phænices, quam Paneadem nominant, insignem esse statuam Christi quam mulier sanguinis profluvio, quo jam dudum liberata laborabat, liberata, ibi dedicavit: ea subversa imaginem suam ejus loco posuit – Et hanc Christi statuam pagani trahentes per urbem confregerunt. Postea vero Christiani collectam in Ecclesia reposuerunt, ubi, etiamnum servatur. Sozom. l 5 c 21 Niceph l 10 c 30.Eusebius l 7 c 18 hist Ecl. dicens se vidisse hanc æneam imaginem Christi: addit. Nec verò mirandum est Gentiles a servatore nostro beneficiisaffectos hæc præstitisse; cum et Apostolorum Petri ac Pauli Christiqueipsius pictas imaginem ad nostram usque memoriam servatas in tabulis viderimus. Quippe prisci illi absque ullo discrimine cunctos de sebene meritos Gentili quadam consuetudine tanquam colere hujusmodi honoribus consueverant.De picturis sanctorum in Ecclesijs vide Nazianz. Epist 49 ad OlympiūumBasil Orat in S. Barlaam in fine. Nyssen: Orat: in Theodorum initio. Evodium lib 2 de mirac. S. Stephani. Prudentium in hymno de S. Cassiano. Item ut et in eo de S. Hippolyto. Paulinum Epist 12 ad Severum & natal 10 S. Felicis. Augustinum l 1 de consensu Evangelistarum cap 10. & l 22 cap 73.51ἐυχαριϛίαν προσφέρετε ἔντε ταῖς ἐκκλησίαις ὑμῶν ϗ ἐν τοῖς κοιμητηρίοιςValentinianus junior admonitus supplicatione Sixti 3 Pontificis Romani [post an 431] obtulit imaginem auream cum duodecim portis & Apostolos duodecim et Salvatorem in gemmis pretiosissimis ornatam super confessionem [i.e. super Altarem] Beati Petri Apostoli. Anastas. Platina & alij in vit. Sixti — Fecit et Sixtus ipse Absidam super cancellos cum statua beati Laurentij Martyris argentea pensantem libras ducentas. Anastas. in vita Sixti. Vide et Platinam et alios ib.Valentinianus junior supplicatione Sixti Papæ posuit in Ecclesia B. Petri super Confessionem ejus i.e. super Altare, imaginem auream salvatoris gemmis pretiosissimis ornatam & imag duodecim ApostorumApostolorum Imagines in p itidem aureas Platin Anastas. in vita Sixti, Platina alijqueVestina femina illustris ultimo testamento ordinavit ut Basilica sanctorum martyrum Gervasij et Protasij ex ornamentis & margaritis, venditis justis æstimationibus construeretur. Eam perfectam ad perfectum constructam Innocentius papa dedicavit & multis insuper donarijs argenteis ornavit. Anastas in vit Innocentij.Tertullianus de pudicitia ante medium his meminit imagin Servatoris agnum ad Ovile ferentis in calice depictæ ab orthodoxis contra quos disputabat.Titus (Episcopus Bostrensis) libellum ad Iulianum Imp. misit: testatusque est Christianos plebem gentilium numero adæquare quiescere tamen illos &c. Sozom. l 5. c 15Sine legalibus observationibus convenite in cæmeterijs ad legendum sacros libros & canendum psalmos pro mortuis martyribus & sanctis omnibus qui fuerunt a sæculo fuerunt, ac pro fratribus vestris qui in domino mortui sunt. Et antitypum regalis corporis Christi, acceptabilemque Eucharistiam offerte in Ecclesijs vestris et in cæmiterijs. Clem const. l 6. c 30Inter supplicationes quæ in Celebratione Eucharistiæ fiebant, Auctor Constitutionum hanc inserit: Adhuc offerimus tibi pro omnibus sanctis qui a sæculo tibi placuerunt, patriarchis, prophetis, Iustis, Apostolis, martyribus, confessoribus, Episcopis, Presbyteris, Diaconis, Subdiaconis, Lectoribus, cantoribus, virginibus, viduis, laicis, & pro omnibus quorum tu nosti nomina. Clem. Constitut. l. 8 c. 12.In Suida consule Ουάλης (Valens). Hetius. Gratianus. Gregorius. (Greg. Naz. obit anno 13 Theodosij. Suidas in Gregorio). Demophilus. Diodorus monachus tempore Iuliani et Valentij Episcopus Tarsi Ciliciæ (Suid in Diodoro). Eunomius. Eusebius. TΘεοδ. Theodosius socors & luxuriosus (Suid. in Theod. Theudericus rex Gothorum verbo Tyrannus revera rex a nullis precedentium inferior. Leontius Tripolis Lydiæ Episcopus animo fuit ingenuo adversus omnes & libero Eusebiam Constantij uxorem & Constantium ipsum reprehendit Suid. ex Philostorg. Leontius alter Antiochenus se castravit Leontius alter Antiochenus se castravit. Leontius et alius Antiochenus qui de Homousio disputavit cum Flaviano. Origenes Arij præcursor (Suid. in Crig.) Paphnutius, oratio ejus contra legem ut Clerici cum uxoribus rem non haberent in Concil. Nicæn. Severus, inquit Suidas in Severo, omnes senatûs Principes, & singularum Provinciarum nobilissimos et ditissimos quosque interfecit. Auri enim avidissimus fuit, ut fortitudinem vinceret avaritia. ΣωτάδηςSotades Cretensis, Maronita a Dæmonio vexatus, iambographus scripsit * Phlyacas sive Cinædos lingua Ionica. Vsus est hoc genere etiam Alexander Aetolus, & Pyrrhus Mylesius & Theodoras & Timocharidas & Xenrchus. Sunt autem ejus genera plurima: veluti ad Inferos descensus, Priapus ad Belestichem, Amazon & alia: & Inclusæ et Redemptus, ut Athenæus ait in Dipnosophicis. Fuit et Sotades Atheniensis philosophus, qui scripsit de Mysterijs lib 1 (Suid in Sotade). Σταυροὶ, Crux apud Hieroglyphicæ peritos Ægyptiarum peritos, significabat vitam futuram (Suid. in ΣταυρΣύνδικοι Advocati. Fortasse magistratus quispiam fuit post populi e Piræso reditum in urbem constitutus ad quem publica bona referrentur. Iste ver fortis est: actiones apud sex viros instituit: apud Syndicos bona describit (Suid in Syndici) [est et συναγορος et παράκλητος advocatus causæ defensor sed παρακλητος etiam denotat deprecatorem, interecessorem, consolatorem, procuratorem. Advocatus fisci i.e. procurator, Thesaurarius. Ὑπόϛασις: Suidas fuse interpretatur Hypostasin & Vsiam, ut individuum vel substantia & species, vel natura. Vide et Suidam in ὀυσία. Et generaliter quicunquealicui in auxilium quodvis advocatur, advocatus dici potest. Lege jam Irenǽicontextum et dic sodes in quo sensu ille vocem advocatihanc accepit.52Traditionem de Trinitatis fide Petavius in Præfat Tom 2 probare conatur his argumentis.1 Quod Patres qui Paulum Samosatenum damnarunt, testantur se fidem suam per traditionem ab Apostolis accepisse vizvidelicet: esse unum Deum ingenitum &c. Et Filium genitum, unigenitum, Sapientiam, & Verbum ac virtutem Dei, ante sæcula non præcognitione sed substantia & Hypostasi. Deum &c2 Quod Athanasius et Basilius sæpius dicant se fidem suā a majoribus accepisse sæpius admoneat ut fidem a majoribus traditam ab Ario vexatam retineant, quam patres Nicæni scribendo repetierunt. Quodque hanc fidem dicit a Domino datam, ab Apostolis prædicatam a patribus custoditam.3 Quod Basilius scribat: Pleraque mystica sine scripto internos habentur: inter quæ illud etiam de spiritu sancto recipi debet. Apostolicum vero, inquit, esse duco non scriptis quoquetraditionibus inhærere.4 Hanc Quod fidem hanc quam Basilius dicit Apostolos sine scripto tradidisse, contendit a Patres conservarint, ita ut in scriptis eorum elucescat. Vt hoc probet, producit percurrit singulorum scripta, testimonia quæqueex singulis adducens quæ huc spectant. Quæ quidem omnia ad hæc capita reduci possintQuod Hermas dicens filium Dei non p in unum esse Deum qui omnia creavit, & consummavit et fecit ex eo quod non erat ut essent omnia, deque patre soloet filio vel patre solo hæc scribens; postea lib. 3 in Similitudine quinta dum interrogasset Hermas quare Filius Dei in ista similitudine in servili loco ponitur? respondet Pastor In servili conditione non poni filium sed in magna potestate et imperio. Et in similitudine nona: Filius quidem Dei, inquit, omnis creatura antiquior est ita ut in consilio Patri suo adfuerit ad condendam creaturam.Clemens Romanus Vocat Iesum sceptrum majestatis, τὸν κύριον cum articulo, splendorem majestatis, tresquepersonas describit dicens An non unum Deum habemus & unum Christum & unum sporotum sanctum gratiæ effusum in nos?Ignatius (cujus epistulas partim truncatas, partim interpolatas, aut aliter mutatas ut esse docet Petavius, ut tuto citari nequeant) ut a Theodoreto citatur vocat Christum ἐν ἀνθρώπω θεὸν& υἱὸν θεοῦ κατὰ θεότητα ϗ δύναμιν, Deum in homine & & filium Dei secum divinitatem et potentiamAristides Athenienis, in Martyrologio Romano, memoratur Imperatore Hadriano præsente Christum Iesum solum esse Deum, perorassePolycarpus tres personas simul nominat, dicens, Te glorifico per sempiternum Pontificem Iesum Christum dilectum filium tuum: per quem tibi cum ipso in spiritu sancto gloria nunc et sæcula futura sæcula seculorum. Amen.IrenIustinus Martyr scribit Filium Dei proprie dictum, scribitac solum nominari filium & Verbum ante res omnes conditas a Patre genitum: Filium Dei et Deum in scripturis nominari & Dominum virtutum: Abrahamo Mosi et Patriarchis apparuisse, ab eis tanquam Deum adoratum, eoquenomine et quidem tetragrammato illic honestatum: Filium Dei agnitum esse – a Petro & in Apostolorum scriptis prædicari, qui creaturas omnes antecessit: et Tryphone –, quocum disputabat, negante minimè ferente Iesum vocari Deum tanquam alius esset Deus a rerum omnium conditore Iu quam qui unus a Iudæis colitur rerum omnium colitur: copiose probat esse alterum in sacris libris, qui nominatur Deus & Dominus præter universorum opificem: & omnia illius nomina ijsdem e Scripturis colligit, inter quæ est θεὸς προσκυνητὸς Deus adorandus. Denique confutata eorum opinione qui filium negabantnon substantiam esse sed vim tantum internam et efficentiam Patris docebant ut lux est solis: statuit, Deum a Propheta & Angelum nuncupari non ita ut Solis lux Solo vocabulo numeratur: sed numero alterum quiddam esse: non tamen recisione tanquam Patris οὐσία substantia secetur uti cætera omnia divisa, atque secta, non sunt eadem atque erant ante sectionem. Quod etiam exemplo declarat ignis sed quout ab igne, verbi gratia, multi alij accenduntur ignes, eo a quosine ulla ejus imminutione, a quoplures accensi sunt. nihil iminutoimminuto, sed eodem permanenteIrenæus lib 2 c 55, Cognoscent filiusenim eum hi, quibus revelavit filius. Semper autem existens filius patri, olim & ab initio semper revelat Patrem & Angelis et Archangelis & Potestatibus & Virtutibus. Item lib. 4, c. 8. Et bene, inquit, qui dixit ipsum immensum Patrem in filio mensuratum. Mensura enim Patris Filius quoniam & capit eum.Athenagoras Deum unum esse persuadet primùm; dein de verò huic esse filium & Verbum per quod omnia procreavit ac disposuit. Est, inquit, Filius Dei Verbum Patris in Idea et operatione. Ab ipso enim et per ipsum omnia facta sunt cum sit unum Pater et Filius, & sit in Patre filius & Pater in filio53 in filio, unitate et virtute spiritus.Theophilus Antiochensis lib 2 ad Autolicum, præter summūumDeum. λόγον & σοφίαν enumerat.Hyippolytus Martyr Christum vocat κύριον αναμάρτητονDominum impeccabilem et apud Theodoretum (Dialog. 1) hæc illius verba leguntur. Verbum erat Dei primogenitum e cælo ad Mariam delapsum & homo primogenitus in utero formatus; ut primogenitum verbum Dei primogenito conjunctum homini monstretur. Quæ Petavius e Collectionibus Anastatij apponit de Hippolyto citat non appono, quod non videntur esse Hyippolyti.Origenes, Basilio referente, adorandæ Trinitatis Deitatemalicubi nominat: et alibietiam scribit quod Sacræ virtutes capacessunt unigeniti et sancti spiritus Deitatis.Dionysium Papam Romanūum citat Athanasius quo in eos invehentem qui Monarchiam in tres quas virtutes partiuntdividunt ac divisasdiscretas hypostases, ac deitates tres: ex diametro pugnantes cum Sabellij placitis, qui filium esse Patrēemet Patrem filium dixitQuæ de Dionysijs duobus et Theognosto ex Athanasio producit Petavius, mitto: siquidem a sola Athanasij auctoritate pendeant, de qua alibi dicetur.Mitto etiam Symbol commentitiam fidei confessionem quam Gregorius Nyssenus tanquam Gregorij Neocæsariensis describit, affirmans quod eandem, Ioann jubente B. Virgine Maria Ioannes illum Evangelista docuit.Methodius Christum docuit esse Dominum et Filium Dei, ὁς ούχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἶσα θεῷ.Tertullian Hactenus de Scriptoribus GræcisE Latinis Tertullianus, antequam non tantum in Montani Hæresin incidit sed de suo vir multipliciter hæreticus, in scriptis suis describit Deum esse spiritum extensum esse et corporeum, hujus corporis quod Pater est filium partem corporis esse esse ac derivationem totius non tamen a Patre divisum, hunc non potentia fuisse in patre ab æterno ut mens interna, tandem Patrem cum mundum hunc fabricare statueret, Sermonem primò protulisse vel condidisse ad cogitatum id est ad Ideas et rationes rerum creandarum in mente sua formandas. de hinc ubi dixit fiat Lux, sermonem illum generasse ad effectūumhoc ad ideas istas in actum seu existentiam externam deducendas & species rerum eorum formandas ut sermo internus seu facultas cogitandi. TandemPater ubi ea qua sermone seu mente sua in se conceperat, & in species disp in substantias edere vellet et mundum creare, sermonem primo emittit & condit habentem in se rationes rerum condendarum, deinde hoc dicto Fiat Lux gener ut res coram quoque in suis speciebus & substantijs constituerentur, sermo ad effectum genitusulterius ad effectum ulterius generatus est, sumen speciem & ornatum sumens, sonumque & vocem cùm dixit Deus Fiat Lux: Ex quo dicitur Filius Dei. Patrem præterea & Filium et Spiritum sanctum constituit esse corpora seu Spiritus corporeos, & patrem quidem totam esse substantiam filium vero derivationem totius & portionem, atque adeo ex substantia patris genitum esse itamen divisum esse a Paterna substantia genitum tamen absquedivisione sub seu separatione substantiarum. Denique Patrem Filium et spiritum sanctum gradibus, specie et forma ab invicem differre, statu vero, substantia et potestate congruere hoc est et unum esse, hoc est ejusdem unius sunt monarchiæ ejusdem substantiæ conspirantis potestatis. Patrem præterea et filium et spiritum ss.Sanctum statuit Statu Substantia et potestate unum esse id est non eodemnumero nec æquales sed conformes et conspirantes eosdem enim ponit gradibus specie et forma nempeejusdem sive unius Monarchiæ, congeneris substantiæ, conspirantis potestatis: eosdem enim ponit ipso gradu specie et forma ab invicem differre, eorumque substantiam corpus esse definies seuseu spiritum corporeum, corpusque spirituale definies, statuit patrem quidem totam esse substantiam filium verò derivationem totius et portionem: sicut ipse profitetur: Quia Pater major me est: H Hinc filium ex patris substantia genitum asserit, genitum tamen absque divisione [vel sepa[vel separatione Substantiarum ab invicem. [In hos igitur aliosqueMontanistarum errores incidens, ab Antiquis pro viro Ecclesiastico non est habitus.] Pater non amplius maneat Tertullianus in libro contra Praxeam tota Divinitatis substantia quæ hoc est absque tali divisione quæ efficiat ut Substantiæ divinæ pars illa quæ filius est non Nam per patrem intelligit totam utriusque substantiam, tam illam portionem quæ filio Et Patri communis est quam reliquam omnem quæ patri propriasolius est patris. Et hinc intelligi potest quo sensu hæc et similia fatus est. Filium et Patrem numerari sine divisione duos esse sed indivisos Filium de substantia esse Patris. Trinitatem per consertos gradus & connexos gradus decurrere a patre Trini54tatem esse unius divinitatis patrem filium et spiritum sanctum æconomiæ sacramentum custodiendum esse quæ unitatem in trinitatem disponit, tres dirigens, Patrem & Filium et Spiritūumsanctum: tres autem non statu sed gradu, nec substantia, sed forma, nec potestate sed specie: unius autem substantiæ unius status & unius potestatis; quia unus Deus ex quo et gradus isti et formæ et species in nomine Patris et Filij et spiritus sancti deputantur.Cyprianus Chistum sæpe nominat Deum, qdicitque quod Christus is Gentes baptizari jussit in plena et adunata Trinitate, eique Isaiæ verba illa tribuit: Quoniam in te Deus est et non est Deus alius præter te. Et in tractatu de Idolorum vanitate dicit. Vnus omnium dominus est Deus. Neque enim illa sublimitas potest habere consortem, cùm sola omnem teneat potestatem. & paulo post Quod vero Christus sit & quomodo per ipsum nobus pr præter hunc Deum et Christum esse docens, hæc addit Hic est virtus Dei, hic ratio hic sapientia ejus & gloria, hic in virgimemvirginemillabitur, Deus cum homine carnem spiritu sancto cooperante, induitur; Deus cum homine miscetur, hic Deus noster hic Christus est.55 rZosimus having occasion to mention a seditionyethe Monks in relating the History of Chrysostom [A.C 400 circiter] gives them this description Hi legitimis nuptijs abstinent & tam in urbibus, quàm vicis, populosa collegia complent hominibus innuptis, nec ad bellum nec alium reipublicæ necessarium usum idoneis, nisi quod via quadam progressi ab eo tempore in hunc usque diem, magnam terræ partem ad se transtulerint; & sub prætextu quasi cum pauperibus omnia communicarent, omnes prope dixerim ad inopiam redigerint. Zos l 5.Temporibus Valeriani et Gallieni, Crocus ille Alamannorum rex commoto exercitu Gallias pervagavit —— universas Gallias pervagatur, cunctasqueædes quæ antiquitus fabricatæ fuerant a fundamentis subvertit (Greg. Tur. l 1 c 30) — tandem apud Arelatensem Galliarum urbem comprehensus, diversis affectus supplicijs, gladio verberatus interijt. c 32.Consule Zosimum de Bellis sigilli 4 deque peste.Origenes in Levit c 8 ait secundum Ecclesiæ observantiam etiam parvulis pbaptismum dari. Et alibi: Pro hoc et Ecclesia ab Apostolis traditionem suscepit etiam parvulis baptismum dare. Baron Thesaur Antiqu. Tom 1. c 41 Basilius. Greg: Naz. Greg Nyss. Orationes contra morem differendi Baptismum. Consil: Carthag: de baptizandis infant: sanctiones edidit. / Ex Ecclesiæ antiqua traditione ratum fuisse baptismum in nomine tantum Christi collatum scripsisse Stephanum Romanum Pontif. Cyprianus in Epist ad Iubaianum, licet ab eo dissenserit appertè testatur. Cyp: ad Iub: Ep 73.Cum negligenter imperium Gallus administraret primum quidem scythæ nationibus sibi vicinis terrorem incutiebant deinde paulatim progressi ad ipsum usque mare sitas regiones populabantur: adeò quidem ut nulla gens Romanæ ditionis relinqueretur: sed omnia prope dixerim oppida non munita mænibus, & munitorum magna pars, caperentur. Nec minus bello ab omnibus partibus ingruente lues etiam pestilens in opidis atque vicis subsecuta, quicquid erathumani generis reliquum, absumpsit; quæ sanè nunquam superioribus sæculis tantam hominum stragem dederat. Rebus in hunc modum comparatis, cum Imperatores remp. defendere non possent, & omnia extra Romam posita negligerent, rursus Gothi & Borani et Vrugundi & Carpi civitates in Europa diripiebant, quicquid eis superabat er sibi auferentes: Persæ vero Asiam invadebant, Mesopotamiam occupantes, & in ipsam progressi Syriam ad urbem Antiochenam usque, donec et illam totius Orientis metropolim caperent & incolis ejus partim cæsis partim in captivitatem abductis infinita cum præda domum discederent, omnibus tam privatis quam publicis civitatis ædificijs, nullo penitus resistente dirutis. — Scythis autem, quotquot erant in Europa, securè degentibus & jam in Asiam quoque transgressis, omniaque ad Cappadociam & Pesinuntem & Ephesum usquedepopulatis: [(ordinum Panonicorum dux militibus suis qui parum habebant animi ad resistendum prosperæ barbarorum fortunæ quanto poterat opere confirmatis) – improvisus Barbaros in ijs locis repertos aggressus est Cumque magnam eorum partem occidisset, milites in barbaricum transduxisset inopinatoinopinato quicquid occurreret obtruncasset; præter omnem denique spem magnam eorum partem cecidisset imperio Romano subjectos illorum furore liberasset a militibus suis imperator dictus est. —— [ValerianiÆmiliano mox occiso Initio regni Valeriani] Scythis suis ex sedibus egressis & præter hos Marcoman̄nnis quoque per irruptiones Romano Imperio loca populantibus ad extremum periculum Thessalonica redacta fuit: cujus obsidione vix magno labore soluta, fortiter hosti resistentibus ijs qui in urbe erant. tota Græcia perturbationibus vexabatur. — Valerianus animadverso periculo quod imperio Romano cunctis ex partibus immineret, Gallienūum filium imperij consortem facit, & rebus undiqueurgentibus ipse versus Orientem movet ut Persis resisteret, Europæos exercitus filio tradit, cohortatus eum cum ijs copijs irruentes undique barbaros oppugnaret. Gallienus Videns Germanicas gentes cæteris infestiores esse, quæ adcolas Rheni Gallica nationes acrius vexarent hanc partem sibi propugnandāamab hostibus sumebat; alijs qui per Italiam Illyricum Græciamque prædi agendis intenti essent, duces cum eorum locorum exercitibus bellum facere jussit. — Sed quod ingenti cum multitudine, perexiguas ipse copias habens, bellum gereret in angustum jam coactæ res ipsius erant. — Borani vero & Gotthi et Carpi & Vrugundi (nationum hæc nomina propter Istrum sedes habentium) nullam nec Italiæ nec Illyrici partem a continuis vexationibus immunem relinquebant omnia nemine resistente diripientes. Et quidem Borani in Asiam quoquesemel atque iterum trajiciebant — et præter inter alia damna, Trapezuntem obsident urbem amplam et populosam, quæque præter consuetos milites alios decies mille receperant eaqueeaque expugnata ineffabilem barbari opum captivorumque copiam adepti sunt nam finitimi omnes in eam veluti locum munitum confluxerant. — Dein Horum exciprospero successu excitati Scythæetiam in Asiam trajicunt & similia patrantur Nicomediam et Nicæam incedentes — Valerianus intellectis Bityniæ calamitatibus relicta Antiochiacumque pestis invassetinvasisset exercitus ValerianiRomanos in Oriente Eorumque majorem partem sustulisset Sapores orientem aggressus in ditionem omnia redigebat.The remainder of the text on this page is written upside down.And in another Epistle written about yethe same time: Vastatis urbibus —— translatus est. ⭗⭗ The of manner & universality of this inundation is thus further exprest by Salvian. Iudicamur itaque —— omnium Galliarum. And yethe sharpnes of it you may understand by what he writes as an eye witnes concerning yethe desolations about Trevirs Exisayethe Chief City of Gallia. Exisa inquit, ter —— perferebant.in wthwith like desolations wchwhich Isidorus gives us thus touches uponAt yethe same time yethe Franks also brake into Gallia Lugdunensis — Britain. And while this torrent overwhelmd the whole west, Alaric wthwith his Goths A.C. 408.redimere sufficisset.And as yethe mortality of yethe citizens was wonderfully great in yethe City, so was yethe calamity of those that survived whether Citizens or other Italians. Great multitudes them beingas may be learned by the great multitudes dispersion of them over yethe worldBesides what perished in yethe siege, great multitudes both of Citizens & other Italians were exiled & dispersed all over yethe world Which Ierom then residing in a Monastery in Palæstine thus hints.56Ex M. Camillo de AntichristoAbbas Ioachimus in Ier 51, ante annos trecentos dicebat Viros Evangelicos suscitandos ad mysteria a finibus seculorum abscondita populis fidelibus Christianis in toto orbe dispersis revelanda. Camill l 1. c 1.Vt Ἀντιβασιλεὺς Prorex seu Vicarius Regis. Ἀντιϛράτηγος. Vicarius Imperatoris, Ἀνθύπατος Proconsul qui ad gubernandam Provinciam vice Consulis mittebatur. Ἄντανδρος succedaneus in alius viri locūum substitutus, Ἀντιδιάκονος viceminister, Αντάδελφος vice fratris: sic Ἀντιχριϛος Prochristus. Et ut Ἀντάξιος æstimatione par, Ἀντεραϛὴς rivalis, ἀντίθεος divinus: Ἀντίχριϛος Rivalis Christi. Est igitur AntiChristus Christi Vicarius, supparRivalis, adversarius. Neque vox ἆντι sic ambigùe accipitur sed sensum habet ex omnibus compositum: haud secus ac si quis Ἀντιβάσιλεαdiceret insidiantem Regemperfidiose regnantem sub Prætextu Proregis, rege ipso nihil præter nomen retinente. Esti igitur Antichristus in sensu latissimo seu potius strictissimo Adversarius & Rivalis Christi sub specie Vicarij. Nam sicut Αντιβασιλευς esse nequit qui regium sibi arrogat, sic nequit esse αντιχριϛος qui nihil Christo proprium sibi arrogat. Certè hoc modo ex utroqueunoquoqueet oppositionis & similitudinis & arrogationis sensu Antichristum definit 2 Thes 2 Hinc est quod Pseudoprophetæ dicantur Antichristi. Rev 16.13 & 19.20. 1 Iohn. 4.1 2 Peter. 2.1.Tertullianus dixit Hæreticos alium fecisse Iesum alium Christum (Lib de Carne Christi.) & Idem ad Praxeanos: Viderint Antichristi qui negant Patrem & filium Negant enim Patrem dum eundem filium dicunt & negant filium dum eundem patrem credunt, dando illis quæ non sunt auferendo quæ sunt.Tantum qui nunc tenet, teneat; donec de medio fit. Quis? nisi Romanus status cujus abscessio in decem reges dispersa Antichristum superinducet. TetullianTertullian. lib. de Resur. Carnis. Est et alia major necessitas nobis orandi pro Imperatoribus, etiam pro omni statu Imperij rebusque Romanis, quod vim maximam universo orbi imminentem ipsamque clausulam seculi acerbitates horrendas comminantem, Romani Imperij commeatu scimus retardari. Tertull. Apolog c 32. Veniet prædictum Antichristus cùm impleta fuerint tempora imperij Romani Cyrillus Catechesi 15. Non prius veniet Christus quàm regni Romani defectio fiat & appareat Antichristus. Ambrosius super loc 2 Thes 2. Re ipsa declarat lapsum ruinam brevi fore nisi quod incolumi urbe Roma nihil istiusmodi videtur esse metuendum. At verò cum caput illud orbis occiderit & ῾ρύμη esse caperit, quod Sibyllæ fore aiunt quis dubitet jam venisse jam finem rebus humanis orbique terrarum ? Illa est etenim civitas quæ adhuc sustentat omnia precandusque nobis et adorandus est deus cæli si tamen statuta et placita ejus differri possunt ne citiùs quàm putemus Tyrannus ille abominandus veniat qui tantum facinus moliatur ac lumen illud effodiat, cujus interritu mundus ipse est lapsurus est. Lactantius l 7. c 30. Romanum Imperium quod nunc universas gentes tenet recedet & de medio fiet & tunc veniet Antichristus fons iniquitatis. Hieron. ad Abgas q 11. Quando de medio sublatum fuerit Romanum Imperium, tunc veniet Antichristus. I Chrysostom super 5 l. Idem Augustinus, Theophylactus Oecumenius, Optatus, Milevitanus & alij docent.P. Diaconus Imperiūum Romanūum post depositionem Augustuli Anno urbis cond. 1229 finem esse assectum narrat. Adde, quod Imperium illud Romanum jam diu eversum est & in multa Regna dissipatum & quasi extinctum. Nam qui nunc est et vocatur Imperator Romanus tenuissima quædam umbra est Imperij usque adeo ut ne ipsam quidem urbem Romæ, unde nominatur, possideat, & per multos annos defecerunt Imperatores Romani. Salmeron super 2 Thes 2. pag 387. Testatur Thomas & Lyranus & res ipsa probat jam olim a Romano gentes quotcumque ei subjectæ erant, desciverunt, solumque pene nomen Imperij Romani reliquum habemus, nec tamen venit Antichristus. Gulielm Estius in eundem locum. Irruentibus in Italiam Hunnis Vandalis ac Gothis, tum maxime Imperium cladibus multis affectum est, atque deletum Paulus Crinitus l 16. c 5. Nihil dicam amplius de Imperij Romani ruina & interritu id enim humi prostratum jacet Machiavel. Histor. Flor. l. 1. Lipsius reliquias tantùm Imperij in Germania & Austriaca domo vivere concedit ipsum Imperium olim sub Imperatoribus scissum divulsumque & caput alterum in Franciam aut Græciam translatum. Constantinus id fecit quod non ignoras & causam dedit Ruinæ. Quinimò novelli Catholici hoc argumento pressi concedunt Romanūum Imperium corruisse negant tamen Antichristum venisse.ὁ Κατέχων 2 Thess 2. qui tenet, hoc est Antichristum cohibendo vel potius orbem Imperando, Nihil aliudsΚατέχων quàm ImperansImperatorImperium. Isocratis ista sunt Κατέχειν τὰς ἀρχὰς imperia possidere occupare, Κατέχειν τὴν θάλασσαν maris imperium tenere, Κατέχειν τὴν ἩλλάδαGræciam occupare.τὸ λεγόμενον θεὸν ἢ σέβασμα omnem potestatem terrestrem. Alludit enim ad Nomen Imperatorum quod in Actis toties Σεβαϛὸς Augustus legitur. Act 25, 21, 25.Ad locum 2 Thes 2 Serm de Apost Bern l 4 de Consid ad Eugeniūum Papam Cyrillus & Chrysostomus statuunt, Antichristi fore proprium ἁρπάζειν ἑαυτῷ τῆς ῾ρωμάιων βασιλείας ἐξουσίαν rapere sibi romani Imperij potestatem. Aquinatis est Imperium Romanum in Potestatem Pontificum de civili & temporali commutatum esse. Idem sensit Leo 57Papa, Dominicus a Scoto, Blasius, Viegas, alij. Bernardus scribit in Curia Romana malos non proficere sed bonos deficere & Papam non Petro sed Constantino succedere.Sic et Babylon etiam apud Iohannem nostrum Romanæ urbis est. Tertullian. Lib 3 cont. Marcion.Pontifices a (novis Imperatoribus) Galliarūum regibus, Ravenna urbe, toto Exarchatu, agro Vrbiensi & Marchia Anctonitana donabantur. Præter hæc Dei in mundo Vicarij a Carolo M. dicti et constituti neve ullius judicio in posterum essent subjecti cavebatur. Vide Machiavel Florent. Hist l 1.Montanus apud Epiphaniūum (Har 48) de se: Ego dominus Deus Omnipotens, conversans in homine. Item: neque Angelus neque legatus sed ego Dominus Deus veni Pater veni. Et Dositheus apud Origenem (c. Celsum l 1) conabatur persuadere se Christum esse.De Simonianis Ignatius ad Trallianos: Fallacijs circumferentes nomen Christi et cauponantes sermonem Christi. / Solent [Hæretici] dicere: non omnia Apostolos scisse: eadem agitati dementia qua rursus convertunt, omnia quidem Apostolos scisse, sed non omnia tradidisse. Tertul de præscr. adv. Hæret. / Item: Veritas non potest inveniri ab his qui nesciunt Traditionem. Non enim per literas traditam illam sed per vivam vocem Irenæus l 3. c 2.Omnes quotquot sunt hæreses Deum quidem unum dicunt sed per sententiam malam immutant. Iren. l 1. c 19. Simon magus dixit semetipsum esse super omnia Deum Iren l 2. c 9. Et se in Iudæa nomine filij apparuisse in Samaria nomine Patris descendisse, alibi nomine spiritus Sancti se visendum præbuisse. Iren l 1 c 20. Basilides dixit se hominem ementitum non ἀληθῶς sed δοξαϛικῶς seu opinione vel putativè in Iudæa passūumIren l 1 c 23. Basilidiani unam esse personam Patris & Filij et sp. stispiritus sancti commentiti sunt. Baron: Ad A.C. 120 sect 8. Hos Ignatius ad Trallianos sine dubio perstringit, quibus pater filius et Sptus StusSpiritus Sanctus erant idem ταυτὸν δὲ εἶναι πατέρα ϗ ὑιὸν ϗ πνεῦμα ἅγιον. Ad Philippenses, Deum ab Hæreticis ἕνα τριώνομοντριώνυμον dictum scribit. / Montanus multis post annis idem docebat auctore Tertulliano Epiphanio & Hieronymo. / Primùm in fidei regula discrepamus. Nos patrem et fil. & sp. stūum in sua unumquemque persona ponimus licet substantia copulemus. Illi Sabellij dogma sectantes Trinitatem in unius personæ angustias cogunt. Hieronym Epist 54. Idem docuit Praxeas, Victorinus, Æschines, Noetus, Sabellius, Hermogenes, Priscilianus, P. Samosatenus, Monarchiani, Massaliani, Patropassiani, Severitæ, Theodosiani, Angelitæ, Damianistæ, alijque deum tribus nominibus distinctum fingebant. / Arius ratus erat Alexandrum Sabellij dogma introducere, Indeque atrox schisma. Socr l 1. c 5. / Ex his hæreticis desumpsisse videtur Lucianus in Philopatride quæ de christianisnarrat. RoganteEtherico Christianum atque dicente: Quemnam igitur tibi jurabo tibi Tryphon respondit: Deum alte regnantem, magnum æthereum atqueatque æternum: filium Patris & spiritum Sanctum: Vnum ex tribus & ex uno tria. Græcὲἕν ἐκ τριῶν ϗ ἐξ ἑνὸς τρία. Paulò inferius ἓν τρία, τρία ἓν. Non τρεῖς sed τρία, inquit, nomina tantum intelligens non personas, quod verborum vi ipsa declarat. Viderant hoc Baronius, quodEt ut transferret ad confirmationem doctrinaὁμυυουίου, mutatvit vocem in margine quasi Lucianus non τρία sed τρεῖς scripsisset, ut oporteret si de personis loqueretur locutus fuisset.Quantum persolverentQuanti facerent Homousiani hujusmodi testimonium apud Patres Ecclesiæ, quale legitur apud Platonem in Pæmandro, ὁ τοῦ Θεοῦ λόγος ἡνώθη τῷ δημιουργῷ Νῷ ὁμοούσιος γὰρ ἦνDei verbum unitum est cum Mente fabricatrice Mundi. Erat enim coessentialis seu consubstantialis. Et tamen Plato nihil minùs quàm cum illis sentiebat.Tres sunt qui testantur in cælo Pater, Sermo, & S SSpiritus Sanctus, & hi tres sunt unum. Non legitur in Syro. Non ab Ignatio, Iustino, Irænæo, Tertull. Origene, Athanas. Nazienzeno Didymo Chrysosto, Hilario, Augustino, Beda, alijsque. Primus forte legit Hieronymus.Hæretici confundebant Patris et filij substantiam, unum dicentes esse Patrem & filium, suspicione sola & nominibus solis dividentes eos quos existimant unum. Origen in Math tract 19.Multa Origeni periculosa ab Epiphanio, Hieronymo, Theophilo Suida & Apollinario impinguntur uti duos fuisse Christos, Christum purum esse & animatum hominem, perparvum esse cum patre collatum, putative mortuum &c. De spiritu pejus est locutus.Ignatius ad Trallenses omnes Hæreses ad has 4 classes contraxit. Alij dicunt Iesum opinione natum opinione crucifixum. Alij vero quod non sit filius Architecti Alij quod ipse sit super omnia dues. Alij vero quod nudus homo. / Qui opinione passum dicunt ut Marcion statuentes alijque innumeri Deum esse statuunt Secundi generis fuere Cerdon & Marcion Statuentes opificem Mundi esse alium a summo Deo. TertijQuarti generis Ebiontæ.Pater tota substantia est, filius verò derivatio totius & portio, pater alius a filio dum filio major. Tertul Adv. Prax.Quicquid Simon se esse dixerat hoc se Menander esse dicebat. Tertul de Præser ad Hære. c 46. Celitus se missum mentitus Simonis exemplo. Erat Menander Magus Simonis primogenitus. Saturnus, Basilides, Valentinus, Cerdo, Marcion, Apelles alijque Christūumopinione natum Christi carne e Syderibus aptatâ, in terris versatum opinione passum & mortuum docebant. Cerinthus etsi Christum a Iesu dividit, illum tamen, (auctore Irenæo l 1 c 25) post baptisma in Iesum descendisse ab ea principalitate quæ est super omnia, figura Columbæ & tunc annunciasse incognitum patrem & virtutes perfecisse. NB. Hoc est plane negare Iesum esse Christum. Iohn 2.22Iesus populari appellatione erat Christus. Matt Ioseph. Antiq. lib 18. c 6. Matt 27.22. Christum Deum summum de cælo descendisse docent Cerinthus, Basilidiani, Valentiniani, Marcionitæ, Praxeani, Montanistæ, Massaliani, Sabelliani MNoetani Noëtiani Priscilianistæ &c.58rMeretrix Apocalyptica est Ecclesia Apostatica quia omnis meretrix prius virgo.Luciferum Calaritanum, (tradit Baronius ad An 336. sect 13) asseverasse Constantinum ideo Athanasium in Gallias amandasse quod transisset ad Arianam hæresin idque in eum declamare non destitisse. Idem Constantium filium palam professum esse: Nisi pater meus bene fecisset conferre se ad Arianos, non ejus filij regnaremus. / Desinit Camillus Osium ad Arianos defecisse omnes tradunt & Baronius virum multum laudanssic deflet lapsum ejus: Casu Osij plane miserabili Catholicus Orbis contremuit, concussæque sunt solidissimæ petræ. Bar. ad A.C. 357 sec 17, 18. Marcellus etiam a Catholicis est defecit etsi non ad Arianos. Et sic tres præcipui viri Consilij Nicenæ sententiam mutarunt.In com 2 Thes. 2. Si alius venerit in nomine suo &c Ambrosius applicat ad Antichristum. Ambros in 2 Thes 2. Qui nunc tenet tenebit donec de medio fiat, — et tunc revelabitur ille iniquus &c. Post defectum regni Romani appariturum Antichristum dicit. Ambros ib.59rOf the wars in other places wchwhich Greg here touches upon those made by the Huns invadingwere, next after yethe Lombradie,yethemost grievous in Illyricum occidentale & Orientale & Thrace (regions to yethe north east of Romeas yethe seat of yethe Lombardie wars wasinclined to yethe north west) were next afterthe Lombardie the most grievous & lasting. But to return to yethe It lasted from yethe yeare to yethe year & after a while brake forth again. But to retun to RomeZosimus adds further.Of yethe Persians also Orosius in yethe next words writes: In ijsdem —— whence it appears ytthatafter yethe war wthwith Valensyethe Empire was quiet frōomPersians During the reign of Theodosius, & for a long time after / These & what other wars there were at this time in yethe worldwaged against yetheGreeksRomans may in general be recconed referred to this Tr but the Lombardie are here chiefly posited at as being yethe direst & bring wthwith them yethe utter extinction of yethe western empire. as they were the direst so they are here pointed at by / but yethe first place must be allowed to yethe Lombardic as being yethe direst & those that bei by wchwhich the effects of this Tr were accomplished, that is the extinction of the western Empire, was accomplishedThose effects were yethe extinction of yethe western empirethat was yethe time it began to be illuminated by its T of its sun & moon rise For For this Empire (as we shall explain hereafter) was yetheten horned beast, & that year yethetime of his ascention out of yethe bottomless pit.The succeeding depopulation of yethe west by yethe same Alaric is thus hinted by Socrates Alaricus — —— ferroque vastarunt. But of this more in other places. Nor were these regions depopulated by Alaric only but by other barbarians before him & that so sorely thatas is to be collected out of Claudians in his poem de bello Gildoniano written A.C. 398, gave Illyricum over for lostNam qua jam regio —— damnis. Where note that ytthat Illyricum is to be taken non a strict sense for Liburnia & Dalmatia, but extededextended also to Pannonia & perhaps to Noricūum too; for so large wasyetheword was then used (as is manifest out ofvideNotitiāam Imp. Rom.) & its most likely ytthatyethe Barbarians made move their way to Dalmatia through Pannonia. And Ierome informs us ytthat Pannonia suffered as well as Dalmatia, ¬ to mention yethe many other Tyrants that took occasion from this shipwrack of yetheEmpire to distract it. But this is so plain a similitude ytthatmen Historians & men in common talk are wont to allude to it in describing much less desolation then these.59vEx Itinerario Antonini. A Zeugmate ad Edessam 45 mp. A Samosata ad Edessāam 12 mpAb Antiochia Emessam 134 mp. [Zeugma 72 mp a Samosatis. Plin] A Carrhis Hierapolim 83 mp. A Cyrrho (Carrhis) Emesam 151 mp. Ab Emesa Damascum 152 mp aliter 138 A Melitene ad Samosatam 90 mp. A Cæsana (per Artaxatam Corduzalabam Comanam Siricim &c) Melitenem 242 mp. A Cæsarea (eadem per Artaxatam & Coduzalabāam). Anazarbum 212 mp [vel forte 178]The following text is written upside down and runs from f. 60v to f. 59v.60vIovius Prf Poet. Alaric ex regione Barbar. juxta Dalmatian et Pan̄oniāamPannoniam degebat. Sozon l 9 c 4 / narravimus nonnullæ etiam hic volente deo dicentur) Europ A Con Ad Alpes Iulias Ammian.The Poet a little after thus briefly hints —— So Synesius in EpistIugunthi = Alemanni Ammian l 28. Gothi ripas Istri Zos l 4. Alaricus Illyricūumpopulatur Socr l 7. c 10. & Claud de bell. Gild. Roma usta. Socr: & Marcel. Franci et Aleman. in Aquitani. Eunapius supplied. Stephanus.The region of Gildo's wars.Itinerariūum Antonini, Burdugalense, Buntinginianūum, Provinciæ transtigr. / Chelatum a, Helat a &c Miyaph. Ameda = Hemit = Constantia = Carahemit. Mosul. / Gothi se dedunt biennio post pacem. Pax istapas cum Gothis an 427. / Intilene, Sophene, ArsaniceArzacene, Kardonene, Zabdicene paxCædes Romæ. Alanorūum regni finis 8 annis ante 27. Sidonius. Isidorus. Cassiodorus. Chron. Alex Scriptores Byzantini Iulian. Consules post Attilam. Hist. Roibi & Persarūum. Number of Attilas Arms, number of the slainbellum Gothicum 18 an. Edessa in Syria. Constantinus templa dejecit. Decij persecutio.Sub id tempus, cum Alemanni crebri incursionibus Gallias infestarent Gratianus ad occiduas paterni ImpijImperij partes reversus est quas ipse sibi ac fratri regendas retinuerat cum Illyricum & Orientis partes Theodosio tradidisset. Et ipse quidem ex animi sui sententia rem gessit adversus Alemannos: Theodosius verò bellum cum Barbaris Istrūum accolentibus non minùs feliciter confecit. Sozom l 7. c 4Iijsdem temporibus barbari gentes divina quadam providentia barbaræ Gentes sub illius [Theodosij] ditionem redactæ sunt. Et Inter qu et alios et Athanaricus Gothorūumrex cum universo populo sese ei dedidit. Socr: l 5. cap 10.Ammianus in fine lib 31 dicit: Milites ac palatinos valentis, qui apud Hadrianopolim obsessi fuerant a Gothis saluta tandem obsidione digressos, alios in DaciamPhilippopolim exindeque Serdicam aliam Macedoniæ urbem alios in Macedoniamproperassproperasse, Valentem eo se recepisse existimantes. Yet Aurelius Victor & Zonaras affirm ytthat Gratian delivered only yethe East & Thraceto Theodosius. And in yethe times of Valens Mamertius the Præf. Prætorio governed Italy Afric & Illyricūum teste Ammiano l 26.Alaricus, Varano Cos: urbem Romam invasit partemque ejus cremavit incendio sextoque die quam ingressus fuerat, deprædata urbe egressus est. MarcellinRadagaisus occiditur Arcadio et Probo Coss.Consolibus MarcellinConstat vix tertiam evasisse exercitus [Valentis] partem. Nec ulla annalibus præter Cannensem pugnam, ita ad internecionem res legitur gesta. Amm l 31.Eunomij Symbolum Theodosio traditum A. C. 380. Merobande 2 & Saturn. Coss.Consolibus mense Iunio Vide in Valesij Annotat: in lib 5 Hist. Socr cap 10.Alaricus rex Gothorum Romam ingressus cùm intra et extra urbem cædes agerent omnibus indultum est qui ad sanctorum limina confugerunt. Idacius in Chron.Valens Idolatriam permisit Theodorit l 4. c 24.Gratianus [Theodosum Imperatorem renunciavit &] Imperij partem quam valens rexerat eidem attribuit. Theodorit l 5 c 6.Historiam Roili Theodoritus narrat l 5. c 37. & similem de Persis ibidem narrat. Vtrumquetamen refert ad unum initium Theodosij II.De divisione Imperij inter Constantini filios vide Orat. Iuliani 1, p 58 & seq. & p 64 orat 3. Eunapius Ædesio p 40. Zosim l 2 p 691. Cedrenus p60rGratiano Aug & Theodosio Coss.Consolibus Theodosius postquam de Scythicis gentibus triumphavit, expulsis continuo ab orthodoxorum Ecclesia arrianis qui eam per 40 fermè annos sub Arrianis Imp temerant nostris Catholicis Orthodoxis restituit. Marcellin chron.Constantinus Gentilium templa nequaquam destruxerat sed occludi tantum præceperat Ejus quoque filij paternis institerunt vestigijs. At Iulianus impietatem renovavit. Iovinus denuo prohibuit. Valentinianus deinde major, ijsdem usus legibus Europam gubernavit. Valens verò, alijs quidem omnibus permisit colere ut vellent ijsque quos colerent observantiam exhibere: solis orthodoxis bellum inferens. Itaque quamdiu ille Imperium tenuit & in aris incendebantur thura: & libamenta ac sacrificia simulachris suis offerebant Pagani, & publicas epulas in foro celebrabant. Et Bacchi sacris in initiati cum caprinis pellibus cursitabant, canes discerpentes, furentesque & bacchantes & alia peragentes quibus Magistri ipsorum festus dies indicatur. Quæ omnia cum fieri reperissitreperisset fidelissimus Imperator Theodosius, funditus sustulit & perpetua oblivione texit. Theoderitus l 5. c 21. Pergit dein dein describere quomodo, post cultu cohibito, imagines et Templa etiam dejicere cœpit Cynegius cum esset Præf. Præt. Quod primùm contigit Anno 381Nota quod eodem capite fugatio dæmonis per aquam signo crucis sacratam habetur.Cùm Roilus Scytharum hac illac vagantium Regulus, Istrum cum innumerabili exercitu transgressus Thraciam vastaret, ipsamque urbem regiam obsessurum & funditus eversurum esse minitaretur, fulminibus & igneis turbinibus cælitus immissis Deus illum exussit & universas ejus copias delevit. Nec absimile quiddam bello etiam Persico præstitit. Cum enim Persæ Romanos alibi occupatos cernentes rupto pacis fœdere in vicinas sibi provincias cum exercitu erupisset nec ullus adesset qui auxilium felrretferret: pacis enim fœdere confisus Imperator & duces & milites ad alia bella miserat: Deus misso imbre vehementissimo & ingenti grandine ulterius eos progredi vetuit & equorum cursum inhibuit — donec tandem Duces advenerunt. Theoderit l 5. c 37.Stilicone & Aureliano CossConsolibus Gothi Alarico Radag. regibus ingrediuntur Italiam. Cassiodor. Chron.Arcad 5 & Honor 5 Stiliconem Pollentiæ vincunt Gothi. Ibid.Arc 6 & P.rboProboCossConsolibus Vand. & Alan. Gallias intrant. Honor 8 & Theodos 3 ingrediuntur Hispan. Ibid.Varano & Tertullo CossConsolibus Roma capitur. Honorio 9 & Theodos 5 Gothi rege Autaulpho Gallias intrant.Fælice & Tauro Coss.Consolibus Ætius multis Francis cæsis, quam occupaverant propinquam Rheno partem recipit Galliarum. Rustico et Olybrio Coss.Consolibus Rex Alanorum Beorgor apud Bergomum a Patricio Ricimere peremptus est. Chron. Cassiod.Patricio et Hypatio CossConsolibus Rex Theodoricus Romam cunctorum votis expetitus advenit & Senatum suum mira affibilitateaffabilitate tractans, Romanæ plebi donavit annonas atqueadmirandis mœnibus, deputata per annos singulos maxima pecuniæ quantitate subvenit: sub cujus felici Imperio plurimæ renovantur urbes, munitissima castella conduntur, consurgunt admiranda Palatia, magnisque ejus operibus antiqua miracula superantur. Chron. Cassiodori.Thoedoricus in Italiam mittitur a Zenone Imp. Iorn. Regn. Success.59vConstans Illyricum, Italiamque & Africam; Delmatiam Thraciam Macedoniamque & Achaiam. Constantius a freto Propontidis Asiam atque orientem rexit Sext. Aurel. Victoris Hist. Epitome.Constantini pars tantam cædem [militūum Licinij] edidit ut de centum et triginta millium numero vix triginta millia evaderunt. Zos l 2.Constantinus natu maximus cum minimo natu Constante, omnia trans Alpes sita & Italiam & Illyricum sortitus est. præterea Ponto Euxino finitima & Africæ quicquid ad Carthaginem pertinet. Constantio datum est quicquid esset in Asia & Oriente et Ægypto. Eant et Imperij quodammodo participes, Dalmatius a Constantino cæsar dictus & Constantius ejus frater & Anaballianus – [ quos tres mox sustulit Constantius. Zosim l 2.Ante adventūum Ataulphi in Gallias, Franci et Burgundiones Gallias crudeliter infestabant. Iorn. Get.Wallia regnavit tribus annis tantum. Isidorus in Chron.Per Theudericum dignitas urbis Romæ non parva est restituta muros enim ejus iste redintegravit ob quam causam a senatu instauratam statuam meruit. Isidorus in ChronAtaulphus 5toquinto anno regni sui ExexItalia transijt in Galliam. IsidorusAlaricus obit ann 1moprimo Thoedosij 11 mox post captam urbem.Quorundam delubrorum vestibula ejus mandato in quaque civitate nudata, portæquedirutæ. Aliorum tectum cum laquearibus, tegulis ablatis deturbatum. Aliorūuminsignia monumenta ex ære fabricata in foro Constantinopoleos omnibus palam proposita, ut intuentium oculis pro turpi spectaculo subjicerentur. Hic Pythius, illic Sminthius, in ipso circo tripodes Delphici, Heliconides Musæ in palatio Quinetiam eadem ipsa civitas Imperatoris nomine appellata, tota simulachris, quæ erant apud quasque gentes dijs consecrata, & ex ære artificiose elaborata, passim referta fuit. l 3. c 52 / Pergit dein Author (Vitæ sc. Constantini) describere eversionem duorum præcipuorum quorundam delubrorum suorum & statuarum ubique vastitatem reipsa intuerentur: alij ad salutare Dei verbum se totos conferre, alij licet non illud ipsum agerent patriam tamen et avitam inscitiam improbare & quos olim deos existimaverant risu et ludibrio insectari cœperunt. lib 3. c 55[In Oratione Euseb de Laudibus Constantini additurhabitur eadem eversio Delubri Veneris in monte Libano.] De cæteris dein templis addit: Omninò omnibus Imperio subjectis gentibus & Legionibus, Idolatriæ fores clausæ erant, repressumque quodvis Idolis sacrificandi genus. lib 4. c 23. (De eversione prædictorūum2orūumduorum Templorūum vide Socr. Hist l 1 c 14Sozom lib 2 c 5. Eadem fere cum Eusebio de delubris loqitur.Decijs persecutio annum et 3 menses duravit tantūum Baron An 253 sec 4861rEx Ignatij Epistolis✝ Novi quosdam ministrorum Satanæ voluisse vos turbare, quorum alij asserunt Iesum opinione tantum et phantasia natum & opinione crucifixum; alij verò dicunt eum non esse filium Creatoris omnium; nonnulli verò quòd ipse est super omnia Deus; aliqui quod merus homo; alij veròquòd eadem caro non resurgit, & quod voluptuaria vita amplectenda est. Ad TarcensesQui crucifixus est primogenitus est omnis creaturæ. Dicit enim Apostolus: Vnus Deus pater ex quo omnia unus Dominus Iesus Christus per quem omnia (1 Cor 8 ). Et; Vnum enim Deus, et unus Mediator Dei et hominum homo Iesus Christus (1 Tim 2 ) Et per ipsum creata sunt omnia et in ipso omnia constant, (Coloss 1) ). Quod autem ipse sit super omnia Deus, et Pater et filius ipsius, dicit: Ascendo ad Patrem meum et Patrem vestrum, Deum meum et Deum vestrum, (Iohn 20 ) ): et: Cum subjecta fuerint illi omnia tunc et ipse filius subjicietur ei qui sibi subjecit omnia: 1 Cor 15 Existens omnia in omnibus:61v Et alius profecto est qui subjicit illi omnia, & alius cui hæc subjecta suntqui etiam cum omnibus subjcitur. Sed neque homo merus est per quem et in quo facta sunt omnia. Omnia enim per ipsum facta sunt. Quando faciebat cælos, unà ipsi aderam: Proverb: 8.27. Citat etiam Prov 8.,22 Dominus creavit me initiūum viarum suarum, in opera sua, ante secula me fundavit. Ibid.Presbyteri subjecti estote Episcopo, Diaconi Presbyteris, populus Presbyteris et Diaconis. Ibid.✝ Mihi autem in mentem venit ut dicam verum fuisse sermonem quem de te audieram cùm Romæ apud beatum Anacletum (alias Cletum) Papam esses. cui nunc successit beatissimus Clemens Petri et Pauli auditor. Ad Mariāam CassobolitamHortatur ne contemnant adolescentiam Episcopi, et Samuelem, Danielem, et et Timotheum (1 Tim 4) juvenes in exempla proponit. – Siquis Episcopum contradicit non ad hominem sed ad Deum redit contumelia. – Siqui Episcopum appellantappellant, et sine eo omnia faciunt, hujusmodi dicet ipse qui verus et primus Episcopus est: Quid me vocatis Domine, Domine, & non facitis quæ dico —— Hortor ut hoc sit omnibus studium, in Dei concordantia omnia agere, Episcopo præsidente Dei loco, presbyteris loco senatus Apostolorumi, Diaconis mihi suavissimis ut ijs quibus commissum est Iesu Christi ministerium, qui ante secula genitus fuit apud Patrem Deus verbum. & in consum̄mmatione seculorūum idem permanet —— Quemadmodum itaque Dominussine Patre nihil facit, Nec enim possum, inquit, facere a me ipso quicquam (Iohn 5.19) Sic et vos sine Episcopo, nec presbyter nec diaconus nec laicus. — Omnes velut unu Ad Magnesianos.Omnes velut unus quispiam in templum Dei concurrite velut ad unum altare, ad unum Iesum Christum summum sacerdotem Dei ingeniti. Ibiddivinissi — Vnus Deus est omnipotens qui seipsum manifestavit per Iesum Christum filium suum, qui est ipsius Verbum, non pronunciatum sed substantiale. Nec enim est articulati sermonis vox sed divinæ efficaciæ genita essentia qui omnia grata et placita reddidit ei qui se miserat. IbidNon Sabbatizemus Iudaico more velut otio gaudentes; Qui enim non laborat non edat; Sed unisquisque nostrum sabbatizet spiritualiter, meditatione legis gaudens — opificium Dei amans —. At post Sabbatum omnis Christi amator dominicum celebret diem resurrectioni consecratum dominicæ, reginam et principem omnium dierum. Ibid.Christus unum verum Deum , Patrem suum, annunciavit. Ibid.61vOsores Dei et vos odisse oportet et super inimicos illius tabescere non autem percutere aut persequi illos ut faciunt gentes quæ ignorant Deum et Dominum, sed pro hostibus habere tales et ab ijs segregari. Commonefacere autem eos et ad pœnitentiam cohortari, si fortè audiant. Epist: ad Philadelphienses.Vnus Calix qui pro omnibus nobis distributus est, unus panis qui omnibus fractus est, unum Altare omni Ecclesiæ, & unus Episcopus cum Presbyterorum collegio & diaconis conservis meis. Quandoquidem et unus est ingenitus Deus et Pater, & unus unigenitus filius Deus Verbum et homo, unus Paracletus spiritus veritatis, & una prædicatio, & fides una et unum Baptisma & una Ecclesia. Ibid.Porrò Siquis hæc confiteatur (i.e. Christum esse filium Dei verè incarnatum) [Et quod Deus in humano corpore habitat verbum existens in illo sicut anima in corpore, & propter inhabitans verbum christum esse Deum sed non fuisse in christo animam humanam,] et dicat illegitimos concubitus bonum quoddam esse et finem beatitudinis constituat voluptatem ut is qui falso nominè Nicolaita dicitur, hic nec Dei nec Christi amator esse potest. Ibid Note ytthatyethe words within yethe parenthesis [] are incohærent & seem to be foisted in, as a little before are yethe words [& Pauli] et aliorum apostolorum qui nuptijs operam dederunt, & a little afterclerus una cum populo universo [militibus principibus et Cæsare] ipsi Episcopo pareant. For it appears not by any history that there were then any hæreticks ytthat held Christ to be yethe Son of God incarnate without a humane soul (for Apollinaris Laodicenus was yethe first ytthattaught it & was condemned for it, Euseb lib 11 c 20. Histor trip lib 9 cap 3.) & it is not likely that Ignatius would condemnreprove a hæresy wchwhich none professed. Compare also this passage wthwithothers in Epist adVerè passus est, , et non ut quidam increduli, quos pudet incarnationis et crucis dicentes dicunt quod non verè ex Virgine corpus assumpsit & quod sola opinione passususpassus sit, obliti illius Evangelici dicti; Verbum caro factum est (Iohan 1.14) Et solvite templum hoc & triduo resuscitabo illud (Ioan 2.19) et si exaltatus fuero a terra omnia traham ad meipsum (Ioan 12.32) Annon 62ritaqueverbum in carne habitavit Sapientia enim edificavit sibi domum (Prov 9 1)Verbum suum ipse templum quod solutum erat a Iudæis Christum oppugnantibus excitavit tertia die, Et verbum omnia ad se traxit ad obtinendam salutem æternam postquam caro ipsius exaltata est ad similitudinem ænei illius serpentis in eremo. Ego vero non mdo in carne venisse ipsum (verbūum) cognosco ex nativitate et crucifixione ejus, sed et post resurrectionem scio eum in carne fuisse, et credo etiam nunc esse. Etenim — post resurrectionem ostendit seipsum illis quod verè et non per Phantasiam resurrexerat, et cum illis comedit et bibit quadraginta perpetuos dies, et ita cum carne videntibus illis assumptus est ad illum qui miserat eum, cum ipsa carne venturus iterum cum gloria et potestate. —— Si verò sine corpore dicunt eum venturum in consummatione sæculi, quomodò ipsum videbunt qui pupugerunt illum ———. Si enim opinione sola in corpore fuit dominus, et phantasia crucifixus est, et ego opinione solùm vinctus sum. ———— Quid mihi prodest siquis me laudet et dominum meum blasphemet, non confitens ipsum Deum esse carne vestitum. Qui vero id non dicit, prorsus ipsum negavit cadaver circumferens ———. Nemo erret; Nisi crediderit Iesum Christum in Carne conversatum, et crucem illius confessus fuerit, et passionem et sanguinem quem affudit pro mundi salute, non assequetur vitam æternam. —— Qui capit capiat, qui audit audiat. Ad Smyrnenses. &Nefandas hæreses et eos qui schismata faciunt fugite ut fontem malorum. Omnes Episcopum sequimini ut Christus patrem, et Presbyterorum collegium ut Apostolos. Diaconos revereamini ut ex Dei præcepto ministrantes. Sine Episcopo nemo quicquam eorum faciat quæ ad Ecclesiam spectant. Rata Eucharistia habeatur illa quæ sub Episcopo fuerit vel cui ipse concesserit. Vbi comparuerit Episcopus ibi et multitudo sit. — Non licet sine Episcopo baptizare, neque offerre, neque sacrificium immolare, neque Dochem celebrare (Epuli quoddam genus. Videtur id convivium idem fuisse cum eo quod Tertullianus in Apologetico suo, Agapen suo seculo appellatum scribit. See also Iude ver 12) —— Honora Episcopum ut principem sacerdotum imaginem De referentem, Dei quidem propter principatum, Christi verò propter sacerdotium. Honorare oportet et regem; nec enim rege quisquam præstantior; nec episcopo, qui Deo consecratus est pro totius mundi salute, quicquam majus in Ecclesia. — Qui honorat Episcopum a Deo honorabitur sicut qui ignominia afficit illum a Deo punietur. Si enim jure censebutur pœna dignus qui adversus Regem insurgit — quanto putetis graviori subjacebit qui sine Episcopo quid volet agere, concordiam rumpens, et decentem rerum ordinem confundens? 62vSacerdotum enim est omnium bonorum quæ in hominibus sunt, Apex. Qui adversus illum fuerit, non hominem ignominia afficit sed Deum, & Christum Iesum primogenitum qui natura solus est summus sacerdos Patris. Omnia igitur vestra decenti ordine perficiantur in Christo. Laici Diaconis subjiciantur; Diaconi Presbyteris; Presbyteri Episcopo; Episcopus Christo, ut ipse Patri. Ibid.Ad Polycarpum.Vnitatis curam habe, qua nihil melius, precibus vaca sine intermissione, postula intellectum ampliorem quam habes; vigilia insomnem spiritum habens. – Bonos si amas discipulos nulla tibi est gratia; pestilentiores autem mansuetudine subige. – Prudens in omnibus esto ut serpens & simplex perpetuò ut columba. Propter hoc ut ex anima et corpore constitutus es ideo corporalis et spiritualis es, ut ea quæ palam oculis subjiciuntur corrigas; quæ autem non videntur, postula ut ea tibi manifestentur, ne quicquam tibi desit et omnigratia abundes —. Expecta Christum filium Dei in tempore qui omni tempore caret, palpabilem omnemque contactum refugientem utpote incorporeum, propter nos vero tangibilem in corpore tangibilem et palpabilem; omnibusque passionibus carentem ut Deum, propter nos verò passionibus obnoxium factum ut hominem, quas omnibus modis propter nos toleravit. — Crebriùs celebrentur conventus synodique. Siquis potest in castitate permanere ad honorem carnis dominicæ, vitet jactantiam; si gloriatus fuerit perijt, & si id ipsum statuatur sine Episcopo, corruptum est. —— Decet, Beatissime Polycarpe, concilium cogere sanctum, et eligere siquem vehementer dilectum habetis et impigrum, ut possit divinus appellari cursor et hujusmodi creare ut in Syriam profectus laudibus celebret impigram charitatem vestram ad gloriam Dei.Ad Antiochenos.Abjicite omnem gentilem et Iudaicum errorem ut nec multitudinem introducatis Deorum, nec prætextu unius Dei negetusnegetis ChristūumMoses enim Dei famulus fidelis dicens: Dominus Deus tuus Deus unus est ( Deutr. 6.4) & unum et solum prædicans Deum, continuò confessus est et Dominum nostrum, dicens; Dominus pluit super Sodomam & Gomorram a Domino ignem et Sulphur (Gen 19 ) Et rursus Dixit Deus; Faciamus hominem ad imaginem nostram. (Gen 1 ). Et: Fecit Deus hominem ad imaginem Dei fecit illum. Et deinde, Ad imaginem Dei fecit hominem. Et quod fieret homo, inquit: Prophetam vobis suscitabit Dominus 63re fratribus vestris sicut me (Deut. 18.15, 18 & Acts 3.22.). / Prophetæ autem dicentes ex persona Dei: Ego Deus primus et ego post hæc; & præter me non est Deus (Isa 44.6) de Patre universorum dicunt. Et de domino nostro Iesu christo; Filius, inquiunt, datus est nobis cujus imperium super humerum ejus desuper, et vocabitur nomen ejus magni consilij angelus, admirabilis consiliarius, Deus fortis potestate præditus (Isa 9.6). Et de illius incarnatione: ecce virgo in utero concipiet et pariet filium Et vocabunt nomen ejus Emanuel (Isa 7 Mat 1 ) Et de passione tanquam ovis ad occisionem ductus est, et quasi agnus coram tondente ipsum obmutuit. (Isa 53.7. Acts 5) ). Et: ego quasi agnus innocens adqui ad Victimam ducitur (Ier 11 19.). §. Et Evangelistæ dicentes unum patrem solum verum Deumnon reliquerunt ea quæ propria sunt Domino nostro sed scripserunt: In principio erat Verbum et Verbum apud Deum et Deus erat Verbum. Hoc erat in principio apud Deum, omnia per ipsum facta sunt, et sine ipso factum est nihil quod factum est (Iohn 1.1.) Et de incarnatione ejus: Verbum, inquit, caro factum est, & habitavit in nobis (Ioan 1.8) — Apostoli verò dicentes quòd unus Deus est, ijdem dixerunt quod unus est Mediator Dei et hominum (1 Tim 2 ). Nec de incarnatione nec de passione ejus erubuerunt. Quid enim inquiunt? Homo Iesus christus qui dedit semetipsum pro mundi vita et salute. Itaque qui annunciat unum et solum Deum ut tollat Christi Divinitatem, is est Diabolus, & hostis omnis justitiæ. Et qui confitetur christum non esse Filium ejus qui mundum fecit, sed alterius cujusdam ignoti præter eum quem lex annunciavit et Prophetæ, instrumentum est ipsius Diaboli: et quiincarnationem rejicit et quem crucis pudet, propter quam vinctus sum, hic est Antichristus. Et qui Christum dicit nudum hominem maledictus est juxta Prophetam, cùm non id Deo confidat sed in homine. Ier 17.5.Mulieres honorent viros suos ut propriam carnem nec ex nomineeos appellare audeant. [i.e. quia compellare quempiam proprio nomine præ se contemptum ferre videbatur. Vult itaque Ignatius ut appellent Dominos vel maritos.]Cæsari subjecti estote in ijs in quibus subijci nullum animæ periculum est Principes nolite irritare ut exacerbentur, ne ansam detis eis qui illam contra nos quærunt.Saluto sanctum Presbyterorum collegium, saluto sacros Diaconos — saluto Hypodiaconos, Lectores, Cantores, Ianitores, Laborantes, Exorcistas, Confessores, Saluto custodes sacrorum vestibolorum in christo Diaconissas. Saluto &c. [Olim Diaconissæ corpora fæminarum ad Baptisma venientium honestè nudabant, & eadem investiebant nequid inverecundius sacerdotum oculis ingrederetur, & vestibula januasque intra quas fæminæ orabant reclusæ, tempore sacrificij observabant; ut ex hoc loco patet. Vide et constitutiones Apostolicas per Clementem conscriptas. Hujusmodi fortè fuit Phœbe per quam missa est Epistola ad Corinthios. Sed hodie nullus est Diaconissarum usus.63vAd Heronem Diaconum Antiochiæ.Concordiæ erga cunctos curam habe: imbeciliores gesta, ut impleas legem Christi. Iejunijs et precibus vaca, at cave nè immodicè id agas ne ipse te dejicias: Vino et carnibus ne prorsus te abstineas —— sed moderate usurpa, velut Deo suppeditante. – Lectioni attende ut non modo ipse leges noveris sed et alijs easdem interpreteris. —— Quicunque dixerit quippiam præter ea quæ constituta sunt: tametsi fide dignus sit, quamvis jejunet, quamvis in virginitate degat, quamvis signa edat, quamvis prophetet, pro lupo illum habeas, quique sub ovina pelle exitium pestemque affert ovibus. Siquis crucem neget, quemque crucis pudeat, sit tibi ut ipse adversarius, tametsi omnia distribuat pauperibus, tametsi tradat corpus suum incendi sit tibi detestandus. – Siquis Christum dicat solum hominem, Iudæus est Christi interfector. — Nihil sine Episcopis facito. Sacerdotes enim sunt tu verò sacerdotum minister: baptizant, sacrificant, eligunt, manus imponunt tu verò illis ministras. – Synaxes ne negligas, omnes nominatim inquire. Longanimis esto ut prudentia in te cumuletur. — Ne omnibus credas, ne omnibus confidas, neque siquis blandiatur tibi. Multi enim sunt ministri Satanæ, et qui citò credit levis est corde. Memento Dei et non peccabis. Ne sis duplici animo in precatione tua; Beatus enim qui non ambigit. Credo enim —— quod ostendet mihi Deus Heronem super Thronum meum. Præcipio tibi coram Deo universorum & coram Christo præsente, & sancto spiritu & ministratorijs Angelorum ordinibus custodi depositum meum quod ego et Christus tibi commendavimus. Nec indignum te judica ijs quæ de te ostensa sunt a Deo. — Salutant te Episcopi, Onesimus, Bitus Demas, Polybius, Et omnes qui sunt in Philippis in christo, unde et hæc vobis scripsi.Pax ab omnipotente Deo, & Christo Iesu Domino nostro unigenito ejus filio, qui tradidit semet ipsum pro peccatis nostris.Ad Ephesios.Verbum enim caro factum est, incorporeus in corpore, impassibilis in corpore passibili, immortalis in corpore mortali, vita in corruptione &cSanctus spiritus non sua sed Christi loquitur, nec a seipso sed a Domino, quemadmodum et Dominus ea quæ a Patre accepit annunciavit nobis. Sermo enim inquit quem audistis non est meus sed qui misit me Patris. Et de spiritu sancto: Non loquitur, inquit, a seipso sed quæcunque audierit a me (Iohn 16 ) Et de seipso loquitur ad Patrem: Glorificavi te super terram 64ropus quod dedisti mihi consummavi, manifestavi nomen tuum hominibus (Iohn 17.4,6 Et de spiritu sancto; Ille me clarificabit quia de me accipiet.Date operam ut crebrius congregemini ad Eucharistiam et gloriam Dei. Quando enim sæpius in idem loci convenitis labefactantur vires Satanæ, & ignita illius ad peccatum jacula irrita resiliunt. Vestra enim concordia et consensus fidei exitiumillius et satellitum ejus supplicium est.Christi doctrinam siquis in Qui discernendi vim a Deo accepit supplicio subijcietur si imperitum sequatur pastorem, falsam opinionem amplectatur pro vera.Filius Dei ante secula genitus ubi juxta Patris voluntatem et arbitrium omnia condidisset, in utero gestatus est, ex Maria natus ex semine David, conceptus de spiritu sancto, — Principem hujus mundi latuit Mariæ virginitas & partus ipsius similiter et Mors Domini —— tyrannicus principatus destructus est, cùm Deus ut homo apparuit, & homo ut Deus operabatur.Ad Romanos.Exoptat Ignatius Martyrium et deprecatur ne Romani impediant. Obsecro inquit vos, ne intempestiva benevolentia me complectamini. Sinite me ferarum escāamfieri, per quas licebit Deum adipisci. Frumentum sum Dei, &c — Amore captus sum moriendi propter Christum. —Ad Trallianos.Polybius, qui SmynæSmyrnæ adfuit, per voluntatem Dei Patris et Domini Iesu Christi filij ejus, et cooperante spiritu.Ego–etiam cælestia intelligere possum, angelicos ordines, Archangelorūum, militariumque cælestium discrimina, virtutum dominationumque differentias, thronorum potestatumque diversitates, principatum magnificentias, Cherubim Seraphimque excellentias, Spiritus sublimitatem, & DominiqueexcellentiamRegnum& incomparabilem Dei Patris omnipotentis divinitatem Hæc cum noverim non prorsus continuò perfectus prorsus sum aut discipulos qualis Paulus aut Petrus; multa enim desunt ne a Deo delinquar.Christum { alienante a Patre & legem a christoa Deo Patre alienum esse docent, et legem nihil cum christo habere communem. Partum Virginis calumninatur, et cùm pudeat illos crucis passionem negant, nec resurrectionem credunt sed ignotum Deum introducunt. Christum ingenitum esse censent, Spiritum verò santum nec esse confidentur Quidam verò eorum filium purum hominem esse dicunt, & idemeundem esse patrem filium et spiritum sanctum et omnia creata a Deo, non per christūumsed per alienam potestatem quandam. ——— Obturate igitur aures vestras cum vobis quispiam loquitur excludens Iesum christum filium Dei, qui natus est ex David, qui ex Maria, qui verè genitus est ex Deo et ex Virgineverùm non simili modo. Nec enim idem est Deus et homo. Vere assumpsit corpus: Verbum enim caro factum est, et vixit inter homines sine peccato. Vere edit et bibit crucifixus et mortuus est sub Pontio Pilato Verè, inquam, non homnumomnum opinione crucifixus et mortuus est: videntibus 64vcœlestibus, terrenis, et ijs quæ sub terra detinebantur: cælestibus quidem inspicientibus, nimirum incorporeijs naturis; terrenis verò ut Iudæis et Romanis, & cæteris qui tunc temporis crucifixo Domino aderant; subterraneis autem, ijs videlicet qui plurimi cum Domino resurrexerunt. Multa enim corpora sanctorum qui dormierunt, cum Domino resurrexerunt, monumentis apertis. Descendit ad infernum solus, regressus autem est cum multitudine, & septum illud æternum rupit et medium parietem illius destruxit, et inter triduum resurrexit, exitante illum Patre, & 40 dies conversatus est cum Apostolis, assumptus est ad Patrem, & resedit a dextris ipsius expectans donec inimici ejus subjiciantur pedibus ejus. —— Verè genuit igitur Maria corpus habens in se Deum habitantemet revera natus est Deus verbum ex virgine, vestitus corpore obnoxio ijsdem passionibus nobiscum; verè natus ex vulva qui omnes homines in vulva fingit, et corpus sibi fabricavit ex sanguinibus virginis hoc solo excepto quod nulla viri consuetudo intercesserit, — expletis tribus annorum decadibus verèbaptizatus est a Ioanne — et ubi triennium prædicavit Evangelium. signa et prodigia patravit, a falsis Iudæis et Præside Pilato Iudex judicatus est, flagellatus est, & alapis cæsus, & consputus est, spineam coronam et purpureum vestimentum portavit, verè condemnatus et crucifixus est, non opinione non phantasia, non impostura vere mortuus et sepultus et resurrexit ex mortuis, sicut quodam loco orat dicens: Tu autem dDomine resuscita me et retribuam illis. (Psal 41,10). Et qui semper exaudit eum Pater, respondens, inquit, Exurge Deus, judica terram, quoniam tu hæreditabis in omnibus gentibus. Psal 82.8. —— Fugite impias hæreses, sunt enim Diaboli inventa; — Fugite autem et illius propaginem Simonem primogenitum filium ejus, & Menandrum et Basildem, & totam illam ipsius malitiæ colluviem, hominum cultores — Fugite quoque impuros Nicolaitas falsum sibi nomen sumentes voluptatum amatores et sycophantas. Fugite quoque maligni illius nepotes Theodorum Cleobulum. —— Cùm crucem negent et illos passionis pudeat tegunt Iudæorum scelus qui Deum oppugnaverunt et Dominum occiderunt, nam parùm est Prophetarum interfectores appellare eos. Vos autem Christus invitat per ad incorruptionēemper passionem et resurrectionem suam cùm sitis membra ipsius.Neare yethe beginning: Videmini mihi non secundum hominem, sed secundum Iesum Christum vivere, qui propter nos mortuus est, ut credentes in mortem ejus per baptismum consortes sitis resurrectionis ejus.In hâc Epistola etiam plurima de Episcopis, Presbyteris et Diaconis habenturEpistolam ad Philippenses spuriosa est. In ea habentur hæc verba. Cur iniquum appellas legislatores (filium Dei scilicet) qui animam habet humanam. Verbum caro factum est, et perfectus homo quod in homine habitavit.Anno 303 Persecutio decennalis inita306 Constantinus creatur Augustus311 Galerij edicto sistitur Persecutio312 Constantinus ad fidem Christianam convertitur.3231. Eo anno Constantinus, Hieronymo et Cedreno testibus, eoletisexoletisGentilium sacris exexpiabile bellum indixit. Nam templa et Simulachra eorum Constantinopolim et deturbari Constantinopoli atque in toto Oriente præcepit — Cum autem Sopator Syrus singularis eruditionis atque eloquentiæ vir fana deorum toto orbe celebratissima jussu Constantini videret everti, rem iniquo animo passus, ad aulam Imperatoris, auctore Eunapio, venit, ut ipsum a proposita ratione deduceret; verūumnihil profecit.365 Valentinianus fide stetit a Nicæno Concilio statuta, Valens verò perfidiæ se dedidit ArrianæIn Occidente Alemanni jampridem a Iuliano pacati rursus ad arma se contulerunt — Alemanni vero, trajecto Rheno cum proxima quæqueloca diripuissent domum impunè petierunt.366 In Gallia Alemanni post Kal Ian rursus Gallico limite superato proxima quæqueeffussimeeffusissime populati sunt.368 Damasus – Ariminensem illam quæ in Ecclesia occidentali adhuc insederat tollere labem constituit, atque Episcopos ex Italia et Gallia Romam ad Consilium advocavit. Nonaginta convenêre. Ex eorum authoritate Nicæna de consubstantiali sententia confirmata, Ariminense consilium ut teterrimum abrogatum, quique ei assentirent, ab Ecclesiæ communione semoti. nominatemnominatim vero Auxentius Episcopus Mediolanensis damnatus — — Valentinianus etiam concilium haberi ab Illyricis Episcopis jussit — Et Valentem rogavit ut saniora de fide consilia siqui ut Catholicis in Oriente vexandis parere vellet.376 Gotti primo Istrum et Danubium trajecere.377 Invadunt Romanos et prœlio vincunt378 Vincitur Valens et occiditur vix tertia parte exercitus elapsa379. 18 Kal. Feb. Ausonio et Olyb. coss.consolibus Gratianus cum adhuc Sirmij esset Theodosium creat Augustum, eique tradit orientem.Atque his actis, cum Alemannos per absentiam suam superato limite in Galliam incurrisse audiret relicto syrmij Theodosio per Venetiam et Rhætiam in Galliam eximia celeritate se retulit. Dein Prosper Marcellinus et Victor Alanos Hunnos Gothos et Scythas magnis multisque prælijs hoc anno victos fuisse produnt65v380 Gratiano 5toquinto et Theodos. Coss.Consolibus Theodosius Thessalonicæ morbo gravissimo conflictatus est. Itaque cum ipse sibi diffideret (quod nondum fecerat) sacro se tingi lavacro voluit — Ab illo die hæresis Arrianæ oppugnatorem, Nicenæ verò fidei defensorem acerrimum præstitit. Itaque cum Constantinopolin una cum Oriente turpi maculatam errore æquo ferre animo non posset, 3 Kal. Martias edictum ad populum Constantinopolitanum misit in hæc verba: Cunctos populos quos elementiæ nostræ regit temperamentum in tali volumus religione versari —— ut secundum apostolicam disciplinam evangelicamquedoctrinam patris & filij & spiritus sancti unam deitatem sub parili majestate et sub ipsa trinitate credamus. Barbari postquam Theodosium morbo periculoso implicitum rei militari vacare non posse senserunt continuo ex Mœsia Thraciæque progressi, sese populabundi in proximas provincias Pannoniam et Macedoniam effuderunt. Quibus de rebus Gratianus certior factus, Baudonem et Arbogastem homines genere Francos sed rei militaris peritissimos ac mox vitalianum cum exercitu misit. Ex quibus Baudo et Arbogastes Gottos in Macedonia Thessariaque populantis invaserunt, ac relicta præda in Thraciam se recipere compulerunt. Vitalianus verò Fritigernum ex Achaia et Epiro, Alatheum et Saphracem ex Pannonia deturbavit ac fœdus cum ejis Gratiani nomine icit. His gestis, Theodosius e morbo tandem emersit. Vbi verò, quæ acta cum barbaris erant, cognovit rata omnia habuit ac demum Constantinopolim quo jam pridem vocabatur processit et magno civitatis occursu exceptus 8 Kal Decembris Vrbem de Gottis Scythisque triumphans inivit. Versis inde ad ordinandam civitatem consilijs, nihil potius habuit quam ut labem Arrianam elueret. Itaque post biduum Demophilum qui Arrianorum Ecclesiam obtenebat — urbe exire cum omnibus Arrianis præcepit, atqueecclesias eorum Catholicis tradidit anno quadragessimo postquam ab eis fuerant occupatæ. Legem etiam, teste D. Augustino tulit ut Episcopus clericusve in hæresi peprehensus denis libris auri multaretur. —— Et ut omnes ex oriente hæreses exterminaret Consilium Constantinopolim in sequentem annum indixit. — Convenere ex Catholicis Episcopi centum quinquaginta ex Macedonianis triginta sex Mense Maio. — Præcipua cum fuit ut Macedoniani ad Catholicorum partes redirent. Nam post edictum Gratiani quo liberam religionis fecerat potestatem, iterum ab eis 66rdefecerant. Verum inanis omnis conatus cecidit. Cum se facturos negassent, ut consubstantiale sentirent, urbe exire jussi sunt — Nicæni inde Concilij fides confirmata, ne filium Arrianique repulsi. – Macedonianorum hæresis condemnata, qui spiritum sanctūumcreaturam esse dicebant, non aliter atque Arriani filium. Damnati etiam Sabelliani sunt qui unam tantum Trinitatis personāamfaciebant, et Apollinaristæ, qui verbum in homine ratione carente habitasse, & loco mentis verbum ipsi animæ affuisse dicebantHæc in hunc modum ab episcopis decreta ubi Theodosius comperit, Heracleæ 3 Kalend. Augusti sic edixit: Episcopis tradi omnes Ecclesias mox jubemus qui unius majestatis atquevirtutis patrem & f. et Sp. S. confitentur — omnes autem qui ab eorum fidei communione dissentiunt, ut manifestos hæreticos ab ecclesijs expelli —Idem fecit Gratianus in Occidente, convocans concilium Aquileiæ &c.388 Dum Maximus Aquileiæ obsidebatur, Franci Genobaldo, Marcomere et Sunone ducibus superato Rheni limite in Germaniam inferiorem invasêre, ac plurimus cæsis, fertiles pagos depopulati Agrippinæ etiam coloniæ terrorem incussêre. Quod ubi Nannienus & Quintinus militiæ Magistri – audiere, statim cum exercitu AprippinamAgrippinam accurrere; & cum Francos graves præda Rhenum trajecisse, plurimus suorum in Romano solo, qui populationem redintegrarent relictis invenissent, collatis apud Carbonariam signis, plerosque delevere. Consilijs inde num transeundum esset in Franciam initis, Nannienus ea re improbata Magunciacum redijt. Quintinus verò cum exercitu circa Nivisium Castellum Rhenum transgressus — [Sed omnis pene exercitus ejus deletur.] —— Maximo inde – interempto, Valentinianus Arbogastum — in Galliam adversus Victorem Augustūum Maximi filium misit, atque in locum Nannieni et Quintini Cariettonem & Syrum suffecit — Primo adventu Victor prœlio superatus est. Gallia universa in fidem recepta, Carieto et Syrus cis Rhenum adversus Francorum exercitum constiterunt.389 Cum Franci novas ex Gallia prædas egissent Arbogastes non patiendi ratus Valentinianum monuit pœnas a Francis expetendas — nisi omnia quæ in superiori anno cæsis legionibus diripuissent subito restituerent — ac post paucos dies ad eos accessit et cum Marcomere et Sunone Francorum regalibus collocutus imperatis de more obsidibus Treviros in hiberna recessit.66v395. Barbari, qui prioribus annis in fines Romanorum accepti, atque honoribus militaribus exclusis veteribus Romanis, ordinati, eo insolentiæ venerant, ut jam non servire, sed dominari, neque jussa Imperatorum expectare sed eorum temporibus inhiare viderentur. —— Stilicho cum utriusque principis atqueImperij a Theodosio sibi commissam esse assereret, Ruffinum munere suo exuere omni ratione contendit — Interim Stilicho in Rhætiam profectus, primo adventu Francos reges, et Suevos Alemannosque ita perterruit ut pacem postularent. Ex quibus Marcomeres Rex Francorum in exilium actus: Sumo autem frater ejus, cum se germani vindicem ferret a suis est interfectus, ita fœdus cum Francis percussit. Mox de Alarici irruptione in Illyricum facta edoctus, Italiam – repetit.487 Decimo Odoacris Imperio, Onulphus frater Odoacris Rugos omnes jussit ad Italiam commigrare. Quo facto Longobardi vacuam Rugiam nacti regeo eorum Gudeocho ducente novis eam locatis sedibus occuparunt.526. Eodem anno Longobardi Gottis aliquando in Italia successuri ex Rugia in Pannoniam, Andoino rege ducente, pulsis Ostrogottis transierunt.538 Vitiges veritus ne Belisarius ineunte vere Ravennam invaderent Bacchem Longobardorūum regem pecunia oblata ad socianda arma sollicitavit – Sed frustra.548 Longobardi nonnullis castellis ab eo in Norico Pannoniaque donati sedibus suis exciti supra Istrum et prope Gepidas consederunt.551 Bellum Longobardorum cum Gepidis.552 Magna manus Longobardorum cum Hunnis et Herulis in Italiam contra Totilam transeunt.333 Zosimus scribit Constantinum M. primo omnium Barbaros Romanæ militiæ adscripsisse eamque rem magnorum quæ subsecuta sunt malorum initium attulisse.330 Anno Constantini 25ovigesimo quinto. Constantinus advocatis Orientis Episcopis ante diem 5 Idus Maias – urbem novam Deo ac Virgini Dei Matri consecravit eamque novum Romam et Constantinopolim nominavit. – 331 Eo anno Constantinus Hieronymo et Cedreno testibus, exoletis Gentilium sacris —332 Constantia Constantini soror obit & Arrianum presbyterum quendāam fratri commendat.332 Eusebius – et socij ejus in concilio Nicæno Damnati cum aliquam diu in exilio fuissent, tandem sive vera sive falsa pœnitentia ducti ac libello fidei suæ Episcopis præbito absoluti ecclesias suas ijs qui invaserant deturbatis, receperant; Ario solo communione Ecclesiæ Alexandrinæ 67rexcluso ab Athanasio.411. Imperio Britannica juventus quæ cum Constantino ex insula excesserratat, varijs casibus afflictata domum non redijt. Imperium Romanorum posthac in Britannia nullum fuit.Eodem anno (sc. 411) Hunni ex Scythia in Asiam erupere atqueinde pleni præda sese in Thraciam retulere. Quam cladem idem [D. Hieronymus in Epitaphio Fabiolæ sic expressit: ecce subito post Romam a Gothis captam discurrentibus nuncijs Oriens totus intremuit. Ab ultima Mæotide inter glacialem Tanaim et Massagetarum immanes populos — erupere Hunnorum examina, quæ pernicibus equis huc illuc volitantia cædis ac terroris cuncta complerunt. — consonus inter omnes rumor petere eos Hierosolymani. Probabile autem conjectura est eosdem cum ex Asia se in Thraciam recepissent mox sese in Pannoniam effudisse Etenim, quod constat Gothis ex Illirico profectis Hunni successerunt, atqueimprimis Pannoniam tenuerunt.428 Eo anno ut scribit Socrates, Burgundiones qui in Germania remanserunt quotidianus impressionibus ab Hunnis exagitati — cum Optarum regem eorum cibo nimio sumpto se dirupisse, atque Hunnos sine duce esse comperissent facto impetu tanta felicitate pugnarunt ut Hunnorum decem millia a tribus sint Burgundiorum millibus occidione occisa. — Optaro Hunnorum rege vita defuncto, regnum ad filios Mundzucci fratris Attilam Bledamque delatum est.441. – Hi vero (Attila et Bleda) trans Istrum in Scythia [i.e. in ubi pulsis Visigottis Alanis et Vandalis, regnum constituerunt] divisis inter se locis ac populis considentes, cognito utrumque Imperatorem bello Vandalico impeditum, transmisso Istro immensas Hunnorum reliquorumque ex ipsa Barbaria populorum copias in fines ac Provincias Imperij traduxerunt – Attila in Mœsiam Bleda in ThaciamThraciam – penetrarunt, ac passim populari ac vastare agros institerunt.442. Omnia oppida Thraciæ præter Hadrianopolim Heracleamque vastarunt& in Macedoniam Græciamque transgressi utramque provinciam plusquam barbara immanitate dilacerarunt.443 Donis a Imperatore pacati, ad proprias sedes revertuntur.444 Attila fratrem interficit et solus imperio potitur.446 Attila violato fœdere bellum novum Theodosio bellum indixit — et adeo intollerabilis remansit hostis, ut totam (sic enim inquit Beda) pene Europam, excisis civitatibus atque castellis arroderet.448 Eocharicus Alemannorum rex450 Imperator Theodoricum regem Visigothorūum Gundicarium Burgundionum, Sangibanum Alanorum, et Merovæum Francorūum in bellum associavit. Contra Attila non solum vim innumerabilem Hunnorum coegit sed et 67vmagnum etiam numerum Ostrogottorum qui adhuc in Scythia erant eique parebant, excivit; quos tres ex Amalorum familia fratres – Valamirus Theodemirus et Vindemirus ducebant. Quin etiam Ardaricus rex Gepidarum — ac bellicosissimi quique ex Scithia populi – totaqueGermania ad hujus expeditionis societatem arrecta451 Attila Galliam invadit. Pugnatum est. Feruntur fuisse 70000 ex utraque parte. Occisa sunt 162000, præter 90000 Gepidarum et Francorum qui præcedente nocte ceciderunt.Imp. Aurelianus recuperavit Daciam ripensem297 Galerius recuperat Mesopotamiam et 5 Provincias ultra TigrimConstans (Imperator AthanasiususAthanasius) a most corrupt & vitious Prince given up to pleasures & weomen, & at lenght forsaken of all was slain by Magnentius. Mox in oriente pelluntur Athanasius et Paulus 350Hoc tempore (i.e. circ sub initio imperij Valentis) velut per universum orbem Romanum bellicum canentibus buccinis, excitæ gentes sævissime limites sibi proximos persultabant. Gallias Rhætiasque simul Alamanni pupulabantur: Sarmatæ Pannonias & Quadi: Picti Saxonesqueet Scoti et Atta Cotti Attacotti Brittannos ærumnis vexavere continuis: Austoriani Mauricæque aliæ gentes Africam solito acrius incursabant: Thracias diribpiebant prædatorij globi Gottorum: Persarūumrex manus Armenijs injectabat. Ammiani Marcellini lib 26. p 315Dum aguntur hæc in externis, (i.e. Legatio Gottorum ad Valentem ut in Thracias reciperentur) novos majoresque solitis casus versare gentes Arctoas, rumores terribiles diffuderunt: per omne quicquid ad Pontum a Marcomannis prætenditur & Quadis, multitudinem barbaram abdicatarum nationum vi subita sedibus pulsam, circa flumen Istrum vagari cum carritatibus suis disseminantes. Ammiani Marcel. l. 31. p 441.— Peragi ea ritè (i.e. sacra Ethnica Valentinuanus) permisit — permisi ita tamen ut omnia secundum patrias consuetudines quales ab initio fuissent perficerentur. Zosimus l 4 [Nota prius prohibuera Valens & Valentinianus before forbad nequis deinceps nocturnis temporibus aut nefarias preces aut magicos apparatus aut sacrificia funesta celebrare conetur. l 7, de Malef. C. Theod. / Baron annal. 364. 19De Valentiniano Ammianus (in lib 30) dixit: Postremo hoc moderamine principatus inclaruit quod inter inter religionum diversitates medius stetit: nec quenquam inquietavit, neque ut hoc coleretur imperavit, aut illud: neque interdictis minacibus subjectorum cervicem ad id quod ipse voluit inclinabat sed intemeratas reliquit has partes ut reperit. Annal 376. 4Erant in oratorio reliquiæ Pantalemonis et martini Martyrum. Quod quidem oratorium Concordia nominatur quoniam illic centum quinquaginta Episcopi, Theodosio Magno Imperatore regnante in eandem sententiam convenêre. Ioan. 68rIoan Damascen de Imag. lib. 3. (Apud Baron Annal. 381. 55. Hence it appears ytthatthere were none in yethe Council but Athanasians, since yethe place where they sate was from their consent called concordia.Siquis se vetitis sacrificijs diuturnis nocturnisque velut vesanus et sacrilegus incertorum consultorum immerserit fanumque sibi aut templum ad hujuscemodi sceleris excusationem assumendum crediderit, vel putaverit adeundum; proscriptioni se noverit subjugandum; eum nos justa institutione moneamus castis Deum precibus excolendum, non diris carminibus profanandum. Dat 12 Kal. Ian. Constantinopoli Eucherio et Syagrio Coss.ConsolibusDe Pagan l 16. Cod Theod. Baron. Ann. 381. 116. An Valens Idololatria permisit? vide Tripart. Hist Theodoreti lib 8. c 3. & Sozom l 6. c 35 apud Annal Baronij 370. 93, 94. & Zos li. 4. & l 7 de Malef. C. Theod.Valens obijt Gratianus perijt 8 Kal sept. Merobande & Saturnino coss.consolibus (Marcellini chron) Is primus noluit vocari appellari Pontifex maximus. Zosim l 4. Id quod in hunc annum refert Baronius ann 383. 5. Ibidemque dicit Etiam Gratianum urbis præfecto de rebus ad Gentilitiāam superstitionem pertinentibus (quod Pontificūum erat autoritatem tribuisse judicandi. Et hoc anno Gracchus prætorij Præfecturam gessit (l 3 de quæst. Cod. Theod. l 10 l. de dign. l 12. licet S. Hieron scribens ad Lætam dicat Præfecturam Vrbanam gessisse (Epist 7.): Ante annos paucos (ait) propinquus vester Gracchus – cum præfecturam gereret Vrbanam, nonne specum Mithræ & omnia portentosa simulachra, quib — subvertit, fregit exussit. — Solitudinem patitur et in Vrbe Gentilitas dij quondam nationūum cum bubonibus et noctuis in solis culminibus remanserunt. Vide et Symmac l 5. c 11. Eodem etiam anno aut forte ante, adimuntur sumptus sacrificiorum Gentilium ac stipendia sacerdotum. Et sic mirè cedciderunt res Gentiles Romæ hoc anno. Baron Annal. 383 5Vide edictūum Theodosij in Baron Annal 385. 37. Contra Gentil.Sub hoc tempore Gratianus Alemannis Galatas (Gallos scilicet) occidentales adhuc infestantibus, ad paternam imperij sortem reversus est; quam ipsi fratrique ipsius gubernandam reliquerat, cum prius Illyricos et Orientis Imperium Theodosio commisisset. Res autem illi ex voto contra Alemannos ut et Theodosio contra Istrum accolentes Barbaros confecta est. Illos quidem bello subegit, hos in amicitiam populi Romani suscepit supplices recepit: a quibus acceptis obsidibus firmata pace Thessalonicam venit. Sozomenus l 7. c 4.Ammianus (ethnicus) lib 31 Gratianūum comparat Commodo. vide et lib 28 & 29 de de Valente.Contra Persas profectus nullo sibi occurrente Mesopotamiam Carus cœpit et Ctesiphontem usque pervenit Vopiscus in vita Cari.Alexander Mammææ annis quatuordecim citra sanguinem gessit imperium ne uno quidem occiso. Licet enim permulti maximis criminibus impegerint, semper tamen ab illorum cæde semper abstinuit. Herodian l 6.Theodosios Hunnos et Gothos qui remp. sub Valente defatigassent diversis prælijs vicit. Sexti. Aurel. Victoris Epitome in vita Theod.Sub Gallieno (vel fortè ciriùs) Dacia quæ a Trajano ultra Danubiūum fuerat adjecta amissa est. Entrop l 9.Galerius totam Assyriam expugnata Ctesiphonte cœpit & quinque Provicias transtigritanas, quæ statim redeunte ad nos Trajano defecerant, subegit, & imperio adjunxit — Et ictum est fœdus ut Persæ ab Armenijs Mesopotamia, Assyria & quinque novis Provincijs abstinereat. Pomponius Lætus in Vita Diocles. 68vClaudius Gothos jam per 15 annos Illyricum Macedoniamque vastantes bello adortos, incredibili strage delevit. Iornandes l 1 de Regn. success.Gratianum filium suum Valentinianus Ambianis Imperatorem constituit — et contra Saxones et Burgundiones, qui plus octoginta millia armatorum primum Rheni in limbo castramentasset, movit procinctūum; sed apoplexia subito et sanguinis eruptione Brigione defunctus est Iornand l 1. de Regn succes.Olybrio et Probrino Coss.Consolibus Theodosius Eugenium tyrannūum vincit et perimit — & Mediolani moritur. Cassiodori Chron.Stilicho et Aurel coss.consolibus Gothi Alarico et Radagaiso Reg ingrediuntur Italiam. CassiodArcad. 5 et Honor. 5Coss.Consolibus Polentiæ Stiliconem vincunt. Cassiod Chron.Arcad 6 & Probo CossConsolibus Vandali et Alani trajecto Rheno Gallias intraverunt. Cas chrValentini 4 & Valens 4 Coss.Consolibus Burgundionum 80 fere millia quot nunquam ante de Rhenūumdescenderunt. Ibid.Gratiano 4 et Merobaude CossConsolibus Alemannorum circiter 30 millia apud Argentariāam oppidum Galliarūumcæsa ab exercitu Gratiani cæsa. Gotti diffunduntur in Thracias. Ibid.The remainder of the text on this page is written upside down.Expugnata jam Palætyro regnatum est in Insula ab Ithobalo ad Azelmicum Regem; sub quo Tyrus ab Alexandro continenti adjecta est. Arrianꝰusin EpeditExpedit Alexandri l. 2, p 42, 49. [donec consummatio &c Dan 9.27Darius Medus (alias Astyages avus Cyri) expugnvit Susam, et Danielem Prophetam assumptum secum duxit in Mediam (Ioseph. l 210. c 12. p 352) Susa autem erat urbs persiæ inter eam et Babyloniam posita. Nam Persæ et Cyrus, Medis superatis in ea collocarunt regiam. Post mortem Darij Daniel Babylonem repetijt vixitque ibi sub Baltasaro rege (Dan 5.11 12, 13 & 8.1, 2 Capta Susa an Nabon 161 (conjectura est). Post Darium medūum regnavit Cyarar, dein Cyrus. Cyararis filius fuit Astyages quartus Medorum rex Ecbatanis regnans Regnavit autem annos 35 deinde a Cyro victus ann Nabon 189. Ann Nabon 204 Cyrus Medis Lydisque imperabat. Vltra Tigrim fluviūum Medo–Persarum rex erat Gyaxares Cyri avunculus jam anno ejus 17; cis Tigrim Nabonnadij Regis Babylonij agebatur annus 12, et Amasis in Ægypto regnaverat an 24. Anno 210 Nobon. Cyrus cœpit Babyloniam (anno 17 Nabonnedij.) indeque regnavit per totam asiam. Berosus apud Iosephūum c. Appion p 1045.Hæc ex Chronico Canone I. Marshami, Eq. Aur. et Bar.Sub Medis imperium obtinentibus pleræque nationes quoque imperitabant, sed quibus omnibus prærant MediἘπὶ δὲ Μήδων ἀρχόντων ϗ ἦρχε τὰ ἔθνεα ἀλλήλων, συναπάντων μὲν Μῆδοι, ϗ τῶν ἄγχιϛα ὀικεόντων σφίσι . οὗτοι δε ϗ τῶν ὁμούρων . ὁι δὲ μάλα τῶν ἐχομενῶν. Κατὰ τὸν αὐτὸν δὲ λόγον ϗ ὁι Πέρσαι τιμῶσι.Ad Medos imperantes etiam Gentes sibi mutuo imperant,bantimperabant, omnibus quidem Medi sibi proximè habitantibus; illi deinde sibi proximis et illi omnium remotissimisremotioribusremotioribus. Eodem modo et Persæ imperant. Herodot. lib 1. p 36.69rHistoria Dynastiarum Gregorij Abul – Pharaijii ex Arabico in Latinum versa a Eduardo Pocockio Professore Oxoniensi.Ahashuerus secundus (Artaxerxes) regnavit duos menses, & Sogdianus septem & Darius Nothus annos 19. pag 57.Mahammed natus natus Anno Alexandri 892. Post completor annos 40 Prophetiæ munus sibi arrogavit, obijt Ann Heg 11moundecimod die lunæ, mensis Sephar 28 die, annos natus 63, quorūum 40 transacti sunt antequam munus propheticum sibi vendicaret, 13 alij dum mechæ subsisteret & 10 demum post Hegiram quibus Meinæ substitit. 103.Anno 145 Vrbem Bagdad extruere cœpit Almansor. p. 141.324 impulit necessitas Al Radium ut Abubeerum Mohammedem filium Rayeki imperatorem exercitus crearet — atque ab eo tempore initum factum est Vizieri munus. Ratek (Rayek) siquidem & ejus Scriba omnium rerum curam gerebant — & Chalifæ nihil aliud quàm quod ipsis visum relinquebant. p 199.Togro'l Begus. Olub–Arslan (Assan, Accian). Malecshahus. Barkiaruc Muhammed. 511 Mahmud. 525 David. 530 Mas'ud. 547 Malecshahus & statim Mohammed eben Mahmud eben Mohammed eben Melecshah. 554 mense Dul–hajia Soliman sha filius.Anno 490 Barkiaruc fratri suo Senjaro Corosanam tradit. p 242.Anno 497 Barkiaruc possedit Bagdad & Persiam, & frater ejus Muhammed Diarbecrum, Mesopotamiam, Mauselam & Syriam, & alius frater Sexiarus Corasanam. p 243.Ann 499 Iagarmish Dominus Mausilæ submisit se Sultano MohammedAnn 4500 Zengius fil Iagarmishi fit Mausilæ dominus.Ann 502 Maudud Mausilæ dominusAnn 513 Gorjani irruunt in Muslimos. Fruitque tunc Ilgazi Eben filius Ortoki dominus Maredini. Huic succedit fil. Hasamo'ddin Tamartash anno 516. Annoque 520 ipsi succedit filius ejusAn 515 Oksenkar fit Mauselæ Mesopotamiæ & Senjari dominusAn 520 Obit Oksenkar Mausilæ DnusDominus succeditque filius ejus Ezzo'ddinus Mas'ud. Eoque mortuo succedit succedit fil. Omadoddin Zengius 521. qui proximo anno occupat HalebumAn 515 Sultanus Bagdadi dat Miyapharekinum Ilgazio Mausilæ domino & Ilgazi præficit Halebo Solymannem fratris sui Abdoljabbari eben Ortoki filium quem dixit Badroddaulam. Mortuo Ilgazi succeditA 517 Balac Solymanno eripit Halebum. proximo anno Balac mortuo Ocksenkar dominus Mausilæ occupat Halebum, qua etiam potitus est OmadoddinZengi.Ann 474 Obijt Dobais dnusdominus Hellæ & Nili succedit Mansur, dein Sadaka anno 479. Dein fil Dobais, qui interficitur an 52969v5067 Fuit Togtacinus Damasci Dominus. 532 Shehaboddinus rex Damasci.539 Nojmoddinus Maredini Dominus.540 Rabie posterioris 5toquinto interfectus est Zengius Mausilæ & Syriæ Dominus & filius Nuro'ddin Halebum & Hamam Occupat & Saifoddin Gazi Atabec alter filius Mauselæm. 544 Gazi Mortuo succedit in post eum Kotbo'ddin Maudud Mauselæ & Mesopotamiæ præfuit.547 Obit Tamartash Maredini et Miyapharekini dnusdominus & succedit Nojmo'ddinus Alebbius.549 mense Sapharo Nuroddin eben Sengi eben Oksenkar Damascum Domino ejus Majiroddius Ateko (Abeco) Eben Mohammed eben Buri (Buzi) eben Togtacin Atabec ereptam occupavit.565 mense shawalo Kotboddino succedit Saifoddinus Gazi in Mausila Proximo anno Noraddinus eripit Senjaram (urbem Mesopotamiæ a Saifoddino & tradit Omadoddino fratri Saifoddini, sed anno 569 Saifoddinus regiones recuperat.569. 14 Shawali obijt Saifoddin Gazi Dominus Mausiliæ & succedit fr. Ezzodin cum fratribus nepotibus.577 mense Rejebo Malec–salah moriens dat Halebam ezzoddino quam acceptam tradi fratri suo Omadoddin Zengi pro ea accepta urbe Sanjaro580 Obit Kotboddin Eben Il Gazi eben Nojmoddin Alebbi eben Tarmurtash eben Il gazi eben Ortge Maredini & Al Bareiæ Saurique (pag. 272) dominus cui successit filius ejus Hasamoddin Yuluc Arslan. & 589 Obit Saladin. 589 mense Shabano finiente obit Ezzoddin Ebn Maudud ebn Zengi ebn Oksenkar Mausilæ dnusdominus succedente filio Nuraddino Arslan Shaho579 Saladin occupat Aedam eamque tradit Nuroddino Al Hesni Domino & Omadoddino pro Halebo dat Senjaram Nisibin Chaburum Rakkam & Sarujum580 Shah Armenꝰus Chelati in Armenia DnusDominus. Obit 581 & succedit Bactamerus582 obit Al Pahlawan Eben Ildegur regionum Iabal (i.e. Montanarum) Raiæ Aspahani, Adarbijani & Arrani DnusDominus succedente fratre Othman.588 obit (medio mense Shabani) obit Soltan Kelij Arslan Eben Masud, Ebn Kelij Arslan Ebn Soliman, Ebn Kotlumish Ebn Saljuk in urbe Koniæ (Iconio). & successerunt filij pag 276.599 Obit Omadoddin.607 fine mensis Rajebi obit Nuraddin dnusdominus Mauselæ & succedit fil Ezzoddin Masudus613 mens Iomadæ post eo obit obit Al Malec Al Daher Gazi fil Saladini DnusDominus Halebi & succedit fil Almalec Al Aziz MohammedArbelæ dominus p 263, 287 311. 312Al Akri dominus p 287Chaelati dominus p 218. 277 288 277 306. 271. 283. 300. 306, 307. 311. Dicitur et Echlat.616 obit Ezzoddin Caicawus ebn Kai Chosroe ebn Keli Arslan Natoliæ dominus & succedit frater Aladdin Kaicobadus.70rDomino Hamæ, Hemesæ, & Somaisati: & Mardini p 294624 Obit Al Malec Al Moaddham Al Adel Damasci dnusdominus finiente mense Dulkiada & succsuccedit fil Al Malec Al NaserDominus Maredini p 280, 304, 279, 294596 Al Adel dominus Ægypti cepit.589 Mortus Saladino succedunt filij Al Aphdal in Egypt Damasco. Almalec Al Aziz in Ægypto. Almalec Al Daher Gazi in Halebo. Mohammed Hamæ qui Aldahero paruit.592 Al Aziz rex Ægypti Damascum cœpit. & 596 Al Adel qui et Damasco potitur p 280Al Ashraf fuit fil Al Adel.634 Obit Aladin Caicobad & succedit in Natolia filius Giyathoddinus Caichosrawus.634 obit Al Malec Al Aziz Al Daker Halebi Dominus cui succedit filius Almalec Al Naser regum Iyubidarum ultimus quem interfecit Hulacu an 658Dominus Malatiæ p 315642 Giyatoddin obit & succedit Ezzoddin in Natolia648 Al Malea Al Naser Halebi DnusDominus Damascum ab incolis sibi deditam occupat Ann. Heg. 1252650. fuit Ann Alexandr 1563 p 328. & An. Heg. 599(1203) = 1514 Aex & 1257655 = 1568. [diff 311] An 13 (634 or 635) = 746. 66646 = 987. 70689 = 1000. 98 = 1027 3. 600 = 1515.Dominus Miyapharekin p 333, 345, 348, 249. 249. 257. 288. (Martyropolis urbs Armeniæ majoris in confinio MesopotamiæBagdadus capitur 4 mensis Safari Anno Heg. 656. A.C 1258 Feb 10Dominus Senjari p 352 X555 aut non multo post cessarunt Imp. Bagdadi.Post obitum Melecksahi 1092 Imperium Turcarum bellis civilibus distractum.599 (1203 Cœpit Imperium Tatarorum sub auspicijs Zingiz Chani.624 Obit Iingis Can & succedit Ogtai630 Aladin Sultanus Natoliæ Chelatum & Sarmariam abstulit Ashrafo deinde cepit etiam Roham Harran Rakkam & Biram. an 632.640 Tatari vincunt Aladinum & Natoliāam diripiuntDamascus ab Al Camel SulanoSultano Ægypti autem annum 630 capitur648 Incipiunt Mamaluci & Malec Nasar eripit ipsis Damascum.630 Al Camel d. Egypti & partis Syriæ epit Amedam. deinde et Rohan anno 632634 Malac Naser Halebi Dominus loca interamnia Roham & Harranum cæteraqueconcedit assignat Corosamijs.Bagdad expugnari cœpit 22 Noharrain (& capitur 4 Safari (i.e. intra 13 dies, anno 656. (i.e 1258 a Ian 29 ad Feb 11.Eodem anno (viz 656) Al Ashraph DnusDominus Miyapharekini ad Naserum dnūumdominum Halebi proficiscitur auxilium ab eo petens quo Mogulenses nein Syriam ingrederentur impediret, sed nihil proficiens iratus redit Miyapharekinum, Mogulensium præfectos ejicit, & Sacerdotem quendam qui Cani jussu ad ipsum cum mandatis & Edictis venerat patibulo affixit. Interea Mogulenses urbem cingunt & intra diei et noctis70vspatium muris cingunt & fossa profunda cingunt. Deinde admodtis bellicis machinis acriter decertatum est. sed videntes se urbem vi capere non posse abstinuerunt a pugna & obsessam tenuerunt ut nemo egredi vel ingredi posset.Anno 658 (1260) Hulacu Syriam ingressus cum 400000ties quadringenties millium exercitu Harranum & Roham deditione accepit dein trajecto Euphrate Moarram diripiunt Hamam & Hemesam & Damascum &c deditione ceperunt, & Halebum intra paucos dies expugnant, pluresque ibi interfecti sunt quam Bagdadi fuerantEodem anno 658 non multo post capitur urbs Miyapharekin & quotquot in ea fuerant interfecti sunt cum pauci admodum in ea superstites fuissent reliquis fame enectis; secus enim haud ei capiendæ fuissent Mogulenses. Et Hulacu occiso Alashrafo ejus domino, Abdallam, unūum e dprincipibus Al Ashraphi urbi præfecit.66059mense sub finem æstatis (1261) Mogulensis Maselam obsident expugnant & per octiduum captivos faciunt, diripiunt & occidunt, adeo ut in ea interficerentur magna hominum multitudo quorum numerus deo soli notus. occiso etiam PrincipeDomino Sultano Malec – Saleh.Miepherkin, Magarkin, Martyropolis urbs Armeniæ majoris ad ostia fluvij M Nymphij in Tigrin defluentis, sub Archiep. Amidensi inde 80 stadijs in Br.Amida, Ammæa, Caramit, Carahamit, Hemit, Constantia, urbs Mesopotamiæ apud Tygrn fl. ab Aziri urbe Armeniæ minoris ad Euphratem 130 mil pass dist in ortum. Aziris autem a Sebastopoli urbe Cappadociæ 100 mil. pas. in ort. distat.Anno Heraclei quarto regnare cœperunt Arabes estque is annus Alexandri 935 (A D 622.Annus primus Imperij Dioclesiani (qui incipit Aug 29 A.C 284 & a quo ducitur æra Dioclesiani seu martyrum a qua supputant Cophthitæ) est Alexandri quingentesimus nonagesimus quintus.Ann 566 eripit Nuroddin e Saifoddino Sultano Mausilæ Rakkam Chaburrum Nisbin & Senjarum traditque Omadoddino sed anno 569 Saifoddin regiones recuperat.Ann 577 Saheh moriens dat Halebūum Ezzodino Mauselæ Dn̄oDomino, is autem tradit Omadoddino mutuò occipiens Senjarum.Ann 578 Saladin trajecto Euphrate Roham Harram Rakkam Karkesian Macessinum Arbanum & Nisibin occupavit & Senjanūum occupavit annoque sequenti Amedam quando et Halebum accepit, mutuo tradens Omadoddino Senjar Nisibim Chaburum, Rakkam, & Sarujum.An 594 obit Omodaddin Senjari Neisibis Chaburi & Rakkæ DnusDominus succedente fil Cosbodedino. Nuroddinus autem nuper Damasci Sultanus occupavit Senjarūum Nisibin & Adel dnusdominus Damasci obsidet MaredinumAnn 597 Rucuedd Iconij Sultanus occupat Malatiam quæ penes fratrem suum Moezoddinūum fuerat, nec non Arzanrumam71rAn 598 fuit Al Aphdal DnusDominus Somaisat, Castelli Nojm, Saruj, Ras Ain, & Iamlin (or Hamlin)An 599 Adel DnusDominus Damasci Maredinūum obsedit.An 604 Nojmoddin Iyub Adeli filius (Myapharekini considens) urbem Chelatum occupavitAn 606 Adel Chaburam & Nisibin occupavit, frustraque obsedit Senjarūum.Ashraf Adeli fil. Dominus Chelati Rohæ Harrain RakkæAn 630 Aladinus Rumææ DnusDominus Chelatūum et Sarmarajam Ashrafo abstulit. Et Ashraf urbem Hesnol Mansur hostiliter invasit. Et Al Camel Sultanus Ægypti urbe Ameda occupata, domino ejus vicissim oppida quædam in Syria dedit.An 632 Aladinus occupat Rohan Harram Raccam & Biram [Basiram]. Sed Camel mox Roham eripit Rumæis.An 655 Miepharekini dnusdominus Amidæ regionem tenuit p 333.Rumæorūumdnusdominus Malatiam tenuit p 332, 333, 314, 317, 321 & Chartabertam p 317, 332, 333.Ante an 626 Moaddham Sultanus erat Damasci p 31772v
Al Hellæ & Al Nili 417 Dobais 474 Mansur 479 Sadaka Dobais qui interficitur 529 & desijt Sultanatus
Iconij & Acsaræ Kutlamish Solyman fil Keluj–Arslan fil demersus anno 500 (1108 500 Masud fil 547 Mohammed 547 Kelij Arslan 1152 (Clisastlan) fil Masud, 588 Caichosrawus fil cum fratribus Ezzodin Caicawus fil 616 Aladin Caicobadus frat 634 Giyathoddin fil 1257 642 Ezoddin fil. 1244 Tartari ann 646 dividunt regnum inter illūum & fratrem Rocnoddin
Damasci 1104 507 – Togtacinus Atabec (Ataba 1113 532 – Shehab'oddinus Majiroddin Atecus ebn Mohammed ebn Buri ebn Togtacin Atabec 549 Nuroddin 1154 570 Salahoddin 1174 589 Al Aphdal Nuroddin fil Saladini 1193 592 Al Adel pat patruus 615 Al Moaddham fil 624 Malac Naser fil 1227
Arran et Nachjawan 513 Togru'l beg
Miyapharekin Ad an 516 sub DnoDomino Maredini Hasamoddin TamartashSolymanfilius Ilgazi dnidomini Maredini defuncti Tamartash Maredini dnusdominusSaladin 592 Aladel fil DnusDominus Damasci 615 Al Modhaffer Gazius fil Al Ashraph fil. Anno 658 occisus ab Hulacu.
Arrani Raiæ. & Adarbijani 581 Al Pahlawan Eben Ildegur 582 Othman frat Al Adel 615 Al Achraf
Ægypti Saladin 589 Almalec Alaziz fil. 595 Al Aphdal frat. 596 Aladel patruusDnusDominus Damasci 615 Al Camel fil qui an 630 occupat Amedam Domino ejus mutuò dans loca quædam in Syria. dein an 632 cepit Roham 635 Malechsala fil 647 Moadham fil. 648 Turcomannus Mamalucus. 648 Modhaffer
Wasiti
525 Tarentarius 1131
Chelati &fuit in AdarbijanoShah Armenus sub regno scilicet Maredini 581 Bactamerus servus 589 Dhahiroddin alius servus ipsius Shah. Mohammed 603 Balaban sha Armenus 615 Al Ashraf fil Aladeli, dnusdominusChelati & (Mesopotamiæ) Rohæ, & Harrani. & Senjar & Nisibis obit anno 635 in Damasco.
Accan 583 Aphdel (fil Saladini
Arbelæ sub AlepiaMausela563 Zinoddin Modhafferoddin fil quianno 630 obit & Arbelam accipit Califa.
Hemisæ 589 Shiracuh qui Damasceno paruit 618 Al Mojahed
Senjar Nisibis Alchabur Racca &c 566 Omadaddin 594 Kotboddin fil. 606 Nisibis amittitur Aladelo & 615 Senjar ejus filio Al Ashraf. Ante 657 Badroddin Mausila 657 Aladdin fil.
Hanium. Iabaljaurum Sormaisat 597 Al Aphdal fil Saladini obit 621
Al Hesni & Amidæ 579 Nuroddin
Bosræ 615 MalecSalahMalecsalah fil Aladeli
Carac 589 Adel.
Hamæ 589 Mohammed qui Alapiensi paruit. 618 Malecnaser
Malatia in Armen. min Muezzoddin 597 Rucnoddin 640 Rashidoddin
Arzanrumæ 597 Rucnoddin
73rReineras ordinis Prædicatorum contra Waldenses Bibl. Patrūum Tom 13.Sectæ hæreticorum fuerunt plures quam 70, quæ omnes per Dei gratiam deletæ sunt præter sectas Manichæorum, Arianorum, Runcariorum et Leonistarum. Inter omnes has sectas quæ adhuc sunt vel fuerunt non est pernitiosior ecclesiæ quam Leonistarum (i.e. Waldensium) — 1 quia est diuturnior. Aliqui enim dicunt quod duraverit a tempore Silvestri aliqui a tempore Apostolorum. 2 quia est generalior. Ferè enim nulla est terra ub qua hac secta non sit. 3 Quia, cùm omnes aliæ sectæ immanitate blasphemiarum in Deum audientibus horrorem inducant, hæc magnam habet speciem pietatis eo quod coram hominibus justè vivant, et benè omnia de Deo credant & omnes articulos qui in Symbolo continentur. Solum modo Romanam Ecclesiam blasphemant et clerum, cui multitudo laicorum facilis est ad credendum. Cap 4. p 299 Albanenses (sive Albigenses) divisi sunt in duas partes. Prima pars tenet opiniones antiquiores quas omnes Cathari (i.e. mundi sive puritani vizvidelicet: Albigenses Waldenses &c) antiquiores habebant in annis DniDomini currentibus 1230. Itaque opiniones istorum sunt quod Trinitas sc:scilicet Pater & filius & sp:spritius sanctus non est unus Deus, sed quod Pater major est filio & spiritu sancto. &c — Dein addit quod prædictas opiniones tenebant omnes Al Altera pars (cujus caput est Ioannes de Lugduno, et quæ priori major est) Trinitatem et unitatem juxta fidem Catholicam in Deo penitus inesse negat. Cap 6. p 304, 305.Hæretici cognoscuntur per mores et verba. Sunt enim in moribus compositi et modesti. Superbiam in vestibus non habent, quia nec pretiosis nec multum abjcetis utuntur. Negotiones non habent propter mendacia et juramenta & fraudes vitanda, sed tantùm vivunt de labore ut opifices Doctores etiam ipsorum sunt sutores. Divitias non multiplicant sed necessarijs sunt contenti. Casti etiam sunt, Maximè Leonistæ. Temperati etiam sunt in cibo et potu. Ad tabernas non eunt, nec ad choreas, nec ad alias vanitates. Ab ira se cohibent semper operantur discunt vel docent, & ideò parùm orant. — Cognoscuntur etiam in verbis præcisis & modestis. Cavent etiam a scurrilitate & detractione, & verborum levitate & mendacio et juramento. Nec dicunt verè vel certè & similia, quia hæc reputant 73vjuramenta. Sed dicunt est est vel non non. Item ad quæstiones radro directè respondent. Vt si quæratur ab ab ipsis: Scis tu Evangelium vel epistolas? Respondet quis docuisset me ista? vel; eos scire debere qui sunt profundi intellectus vel ad hoc otiosi & idonei. Item Et dicunt hoc – sibi licere quia Christus dixit solvite templum hoc; Iudais intelligentibus de Templo Solomonis. — Item ad Ecclesias fictè vadunt offerunt et confitentur & communicant, & intersunt prædicationibus, sed ut prædicantem copiant in sermone. Cap 7. p 307.See also yethe following chapter he where shows how yethe hereticks propagate their doctrine. And comparing themselves wthwithyethe Romanists they say other things Rarus est doctor inter eos qui tria capitula continuata novi testamenti literaliter sciat corde, apus nos vero rarus est vir vel femina qui textum non sciat vulgariter recitare.About the articles of their faith this Author is for yethe most part so impudent a fourger ytthat I dare beleive nothing but what he saith well of them. The Articles of yethe Waldenses faith see Pilicdorffius ibid: a pag 312 ad pag 340.74r311. 571. 611. Ann Alexandr incipit 1563, 1514, 1568, 882, 922, 313, incipit Octobr anno DniDomini 1251, 1202, 1256, 570,610, 1Dum familiares Principes de vastatis Consta [Constantinopolios] ædificijs instaurandis cogitabant: allatus est Aulicis nuncius magnam Isaurorum multitudinem, quæ supra Pamphyliam Ciliciamque posita semper in asperrimis & inaccessis Tauri montibus degit in latronum manipulos divisam, regionem subjectam invadere. Ac opida quidem munita tentare non potevant, vicos autem mœnibus destitutos & obvia quævis irruendo vexabant: quos incursus id ipsia faciliores reddebat quod isthæc regio paulo ante fuisset ab hostibus capta, Tribigildo cum barbaris suis rebellionem molito. His nunciatis Arbazacius dux mittitur qui laborantibus Pamphythiæ rebus succurreret. Is ubi — latrones fuga dilapsos intra montes pesecutospesecutos fuisset, complures eorum villas cœpit, & virorum magnam multitudinem non exiguam occidit, adeoque — incolis opidorum securitatem solidam parasset nisi delicijs & fœdis voluptatibus deditus fuisset. — Quapropter revocatus est, & — Igitur Et molitiones Isaurorum intra clandestina se latrocina continebant, nondum illis appertè gentes proximas aggressis Zosimus l 5. tenuit : nequeSenatus præter alia multa decrevit ut Triumphos quotquot vellet ageret Trajanus. —— Trajanus metuens ne Parthi etiam aliquid molirentur (deficerent) rebellarent — Ctesiphontem venit, ijsque Regem Parthamaspatem designat eique diadema imponit. Indeque profectus in Arabiam adoritur Agarenos qui et ipsi defecerant. Iohannis Ziphilini Epitome Dionis in vita Trajani. Hic ejus actiones fusè describuntur.Pelasgi, sicut Varro memorat, cum sedibus suis pulsi diversas terras petissent confluxerunt plerique Dodonam — acceptaque sorte, — Latium post errores plurimos appulere. Macrobius. Notæ in l. 1. Dionys. Halicarn.Dioclesiani temporibus pace victis prima congressione Romanis, secundo autem conflictu superato rege Narseo, Vxore ejus & filiabus captis, — pace facta Mesopotamia est restituta. & supra ripam Tigridis limes est refirmatus ita ut quinque gentium trans Tigridem constitutarum ditionem assequeremurquæ conditio fœderis in tempus Divi Constantij conservata duravit. Sex. Rufi Breviarium.The follwing line is written upside down.in patritas consuetudines quales.74vThe text on this page is written upside down.Ponticæ: Galatia, Bithinia, Honorias, Cappadocia prima, Cappadocia prima, CappasecundaPontus Ptolemaicusoniacus, Hellenopontus, Armenia prima, Armenia sedasecundaGallatia salutaris. Provinciæ Thraciæ: Europa, Thracia, Hæmi montis Rhodope, Mœsia sedasecunda, Scythia. Provinciæ Macedoniæ; Achaia, Macedonia, Creta, Thessalia, Epirus vetus, Epirus nova & pars Macedoniæ salutaris. Provinciæ Daciæ: Dacia mediterranea, Dacia ripensis, Mœsia prima, Dardania, Prævalitana, & pars Macedoniæ Salutaris. Hæ autem Macedoniæ & Daciæ Provinciæ Illyricum orientale constituunt. Hæ sunt Orientis ProvinciæIn Occidente Provinciæ Italiæ 17. Prov. Illyrici sex: Pannoniæ secundæ Suaviæ Dalmatiarum, Pannoniæ primæ, Norici mediterranei, Norici ripensis. Provinciæ Africæ 7 Byzacium, Numidia, Mauritania Sitifensis, Mauritania Cæsariensis, Tripolis, Præfectus annonæ Præfectus annonæ Africæ, Præfectus fundorum Patrimonialium. Provinciæ Hispaniarum 7 Bœtica, Lusitania, Callecia, Tarraconensis, Carthaginensis, Tingitanea, Baleares. Provinciæ Galliarūum10: Viennensis, Lugdunensis prima, secunda et tertia Germania prima, Germania secunda, Belgica prima, Belgica secunda, Alpes Maritimæ, Alpes Penninæ & Graiæ Maxima Sequanorum, Aquitania prima & secunda, Noviem populi, Narbonensis prima et secunda, Lugdunensis senonia. Provinciæ Britanniæ quinque: Notitia Imp. Rom.Totius urbis ambitum Plinius suo tempore 13mill pass & 200 (13200) Aurelianus Imp, ait Vopiscus muros urbis sic ampliavit ut 50 prope millia eorum ambitus teneret. Vide ambitus signgularūum regionūum in Notitia Imperij75rEx Eutychij Patriarchæ Alexandrini annalibus.Anno Heraclij undecimo die 2 Rabie prioris anno Hegiræ 11moundecimo Abu becer inauguratus est, obijt die 29 Iomadæ poster. ann Hegiræ 13 regnavit ann 2 mens 3 di 22. Eodem die incipit Omar anno 13 Heracli PostImperator audito Damascum captum esseHeraclius Imp. ConstantinopolinConstantinopolin usque profectus est idque anno Califatus Omeri tertio. Capta est autem Damascus mense Regjebo juxta Elmacinum qui fuit sub initio anni sedisecundi Omaris.Hieronymus epist 85 seu ad Evagrium, ubi in Apostolorum ævo eosdem fuisse Presbyteros & Episcopos probare satagens, verba sacra illuc spectantia collegerat, ad insequentia dein tempora hæc subjicit. Quod autem postea unus electus est qui cæteris præponeretur, in Schismatis remedium factum est ne unusquisque ad se trahens Christi Ecclesiam rumperet. Nam et AexAlexandriæ a Marco Evangelista usque ad Heraclam et Dionysium Episcopos Presbyteri semper unum ex se electum in excelsiori gradu collocatum Episcopum nominabant. Quo modo si exercitus Imperatorem faciat aut Diaconum eligant de se quem industrium noverint et Archidiaconūumvocent. Eadem narrat Eutichius patriarcha Alexandrinus in Annalibus, ubi et multa insignia habentur. Consule ut et Annales Vsseri et Historiam Philostorgij.Ante annos paucos propinquus vester Gracchus nobilitatem patriciam sonans nomine, cùm præfecturam geret urbanam, nonne specum Mithræ & omnia portentosa simulachra, quibus Corax, Niphus, Miles Leo, Perses, Helios, Bromius pater initiantur, subvertit fregit excussis, & his quasi obsidibus ante præmissis, impetravit baptismum Christi: Solitudinem patitur et in Vrbe Gentilitas: Dij quondam nationum cum bubonibus & noctuis in solis culminibus remanserunt: vexilla militum Crucis insignia sunt. Hieron. ep. 7. Iam quid Plebicolas percurram nomine GracchosIure potestatis fultos, & in arce SenatusPræcipuos, simulachra Deûm jussisse revelli;Cumque suis pariter lictoribus omnipotentiSuppliciter Christo se consecrasse regendos?Prudent. adv. Symmach. l. 1.Gildo ex Gente Maurica, filius Nubeles Regis Maurici, frater Firmi (Ammianus lib 29) a Theodosio comes creatus et in Africa constitutus Magister utriusque Militiæ tempore belli Eugeniani descivisse a Romano Imperio cœpit ut testatur Claudianus his versibus de GldoneGildone loquens — Alter præcepta vocantisRespuit; auxilijsque ad proxima bella negatis,Abjurata palam Libyæ possederat arva.Claud. in 6. Cons. Honorij Vide et Baron. Annal. An 398 sec 37 & 38. /Interea Gildo Comes qui initio regni eorum (Imp. Arc. & Hon.) Africæ Præerat 75vSimul ut defunctum Theodosium comperit, sive ut quidam ferunt —— Africam excerptam a societate Reipublicæ usurpare ausus est —— Mascezil cum parva manu, hoc est cum quinque millibus (ut atunt) militum contra 70 millia hostium castra metatus &c Oros. l 7. c 36.Redditus rituum Gent. per Edictūum Imp. ablati. [Sub initio Gratiam] Symmachus. Baron. An 392Stilico cùm Alarico Gothorum Duci dignitatem Magistri militum ab Honorio impetravisset, eum adversus Illyrios direxit. Præmisso Iovio qui præfectus Prætorij creatus fuerat, pollicitus est se quoque cum Romanis militibus adventurum, ut eam Provinciam Honorij ditioni adjungeret. Igitur Alaricus assumptis quibus præerat Gothis, ex Barbarorum regione ubi degebat, quæ est juxta Dalmatiam & Pannoniam, in Epirum venit. Vbi cum diu moratus fuisset in Italiam reversus est. Nam cum ex compacto iter facturus esset in Illyricūum Honorij literis est retentus. Stilico autem in expeditionem jam paratus, interficitur. Sozom lib cAmbrosius Epist 27. Ad Valentinianum A. 385 circiter. Tu (Maxime) flagitabas quod Barbarorum stipatus agminibus Italiæ te infunderes. Valentinianus Hunnos atque Alanos appropinquantes Galliæ per Alemanniæ terras reflexit. Quid habet invidiæ si Bauto Barbaros cum Barbaris fecit decernere? Quoniam dum tu militem Romanum occupas, dum is adversum se utrimque prætendit, in medio Romani Imperij sinu Iugunthi populabantur Rhætios. Et ideo adversus Iugunthum Hunnus accitus est. Idem tamen quia de finitimo proterebat Alemanniam & jam vicinia mali urgebat Gallias, coactus est triumphos suos deserere ne tu timeres. Confer utriusque factum. Tu fecisti incursari Rhetias, Valentinianus suo tibi auro pacem redemit.Anno 382. Iugunthi & Alemanni Rhætijs hac tempestate infesti vide Ambr de Legatione sua ad Maximūum. Prosperūum. Idaciūum. Sidoniūum carm 7.Iuxta Zosimum lib 4 pactio Stiliconis & Alarici in Epiro degentis præcessit Expeditionem Radagaisi. Postea Stilico in expeditionem Illyricanam paratus impeditur fama Constantini Tyrannidem arripientis. Anno sequente Basso et Philippo Coss.ConsolibusAlaricus ex Epiro in Noricum transit & ob moram in Epiro pecuniam a Senatu poscit & Stilicone ob pacem conservandam suadente, obtinet quatuor librarum millia Non multo post interficitur Stilico & Alaricus Italiam invadit. Zosim lib 4.Theodosius tantum sepulturæ [Regis Gottici Athanarici] magnificentiam adhibebat ut — Scythæ non amplius Romanos infestarent, bonitatem Principis admirati: quotquot autem cum Rege vita defuncto venerant custodiendæ ripæ fluminis intenti, diu quò minus Romani vexarentur incursionibus, impedirent. Zosim lib 4.— Et** Aviti. Cujus solum amissas post sæcula multaPannonias revocavit iter, jam credere promptum estQuid faciet bellis.Sidonius Carm 7 In In Avitum. Scriptum A.C. 456 initio Imperij ejusScilicet Avitus dum Arelati consideret, evectus ad Imperium Romamque (ut indicat Idacius) evocatus iter ut putat Sirmondus (in Comment in Sidoniūum hunc locum Sidonij) flexit per 76rTreviros: ubi ea contigerunt quæ de Lucij Senatoris conjuge narrat Aimonius l 1. c 3. Inde in Germaniam & Noricum (ut putat Sirmondus ibid.) transgressus Pannonias a Barbaris sine armis recepit.Vaticinij quod Roma duraret 1200 annos, memores Romani Alarico in Italiam irruente ut Claudianus de bello Getico scribit urbis ruinam metuebant. De eodem Sidonius etiam loquitur his verbis.Iam prope fata tui bis senas vulturis alasComplebant (scis namque tuos scis Roma labores.)Carm 7. vide Commut.Initium Heraclij est A.C. 610 mense Octobri die 3otertio feria 7 Indic 14 ut Chron Alexandr. Theophanes Cedrenus Maximus Martyr alijque demonstrant. Petavius [De Doctr. Temp. l 11. c 49. et] in notis ad Nicephori Breviarium. Et Ratonar. Temp lib 4 cap 15.Alaricus sumpto exercitu per Pannonias Stilicone & Aureliano coss:consolibus & per Firmium — intravit Italiam. — Concessa dein ad habitandūum Gallia, Stilico Gothos inopinatò adoritur ad Pollentiam in itinere Iornand Get. conjungit hoc cum obsidio Romæ dicitque Stiliconem victum.Constantinus ex Anglia tyrannus filium suum Constantem ex Monacho fecerat Cæsarem: ille Arelati occiditur, filius Viennæ. Iorn. Get.Paulus Diac. De Gestis Longobardorūum dicit Bonif 3 suprematūum obtinuisse & aliūum Bonifaciūum PantheonConstantinus unà cum Iuliano filio in Italiam missus antequam eo pervenisset in itinere occisus est. Nec multo post Iovinus et Maximus Tyranni quorūumsupra mentionem fecimus interfecti sunt: Sarus item & alij præterea complures qui Honorij Imperio fuerant insidiati. Sozom. l 9 c 15Per id tempus (i.e. quo Constantinus in consoritiumconsortiumsocietatem Imperij ab Honorio ascitus fuit A.C. 421) Orientis Imperium hostibus penitus vacuum erat & præter omnium expectationem summo cum decore respublica illic gerebatur. Sozomen l 9. c 16 Atharicus – Constantinopoli discedens ad occentispoccidentis partes transgressus est cumque in Illyricum pervenisset latè cuncta vastare cœpit. Porro transeunti obstiterunt Thessali circa ostia Penei fluminis — Commissaque pugna tria circiter millia ex ejus exercitu perimerunt. Posthæc Barbari qui cum illo erant quicquid obviam fuisset igni ferroque vastantes ad extremum Romam quoqueipsam occuparunt, maximamque partem admirandorum illic operum incendio consumpserunt. Socrat l 7. c 10 [cap 10]Constantius ante Constantinum patrem Brittanicūum tyrannūum occiditur Sozom l 9. c 13. & OlympiodorIllyricum Orientale Macedoniam continebat & Daciam ut docet notitia Imperij Romani. & Annotat. in l 5 c 11 Hist. Eccles. SocratZoZosimus scribit Valentinianum juniorem divisio cum fratre Imperio Italiam Africani & Illyricum habuisse. Vide Annotat prædict in Socrat.Alaricus moritur eodem anno quo Romam cœpit vizvidelicet15odecimo quinto Honorij. Iatius ChronDebacchantibus per Hispanias Barbaris, et sæviente pestilentiæ malo, fames dira grassatur adeo ut humanæ carnes ab humano genere fuerint devoratæ: matres quoque necatis vel coctis per se natorum suorum sint pastæ corporibus. Bestiæ 76voccisorum gladio fame pestilentia cadaveribus asdsuetæ, quosque hominum fortiores interrimeruntinterimerunt eorumque carnibus pastæ passim in humani generis efferantur interritum. Et ita quatuor plagis ferri famis pestilentiæ & bestiarum ubiquein toto orbe sævientibus, prædictæ a DnoDominoꝑper prophetas suos adnuntiationes implentur. Idat ChronAnno 17 Honorij (bienno post Romāam captam) subversis memorata plagarum grassatione Hispaniæ provintijs barbari ad pacem ineundam conversi – sorte ad habitandūum sibi provinciarūum dividunt regiones Gallæciam Vandali occupant & Suevi, sitam in extremitatem maris Oceani maris. Alani Lusitaniam & Carthaginensem Provincias & Vandali cognomine Silingi Bæticam sortiuntur. Hispani per civitates et castella residui a plagis, barbarorum per Provincias dominantium se subjiciunt servituti. Constantinus post triennium invasæ tyrannidis ab Honorij duce Constantio intra Gallias occiditur.Gratianus Theodosio præter Prientem & Thracias etiam Illyricos commisit Sozom l 7. c 4The Iugunthians a sort of yethe Alemans. Ammian l 26Claudian in Ruffinūum scripsit Anno 395 finiente vel 396 ineunte, ut probabile est. in Eutropium anno 399 quo consul fuit Eutrop. de bello Gildonico ann 398 circiter. de bello Getico 403 in laudes Stiliconis an 400.Liybiya superior ac inferior est sub PF. P.Præfecto Prætorio Orientis in Notitia, Africa Verò cujus septem provinciæ sub PF. P. Italiæ, differunt enim enim Libya & Africa.— jam solis habenæ Bissenas torquent hiemes, cervicibus ex quo Hæret triste jugum. Nostris jam luctibus ille Consenuit, regnumque sibi tot vindicat annis. Claud. de bello Gild.Nam quæ jam regio restat si dedita MaurisRegibus, Illyricis accesserit Africa damnis? Claud. de Bello Gildonico.Ius Latiūum quod non Meroe rubroque Solebat OceanoOceano cingi, Tyrrhena clauditur unda. Et cui non Nilus, non intulit India metas, Romani jam finis erit Trinacria regni? Ite recepturiEt paulo post Hinc hominūum pecudumque lues; hinc pestifer aer Sævit, & exclusis regnant Aquilonibus Austri. Ibid.24419 25350 31300 28767 44100 23500 176436 4Ex notitia dignit Imperij Orientis. Provinciæ Orientis Palæstina. Phænice, Syria, Cyprus, Cilicia, Cyprus, Arabia, Isauria, Palestina salutaris, Palestina secunda, Phænice Libani, Eufratensis, Syria Salutaris, Osrohena, Mesopotamia, Cilicia secunda. Provinciæ Ægypti, Lybia Superior, Lybia inferior, Thebais, Ægyptus, Arcadidiaa,Augustanica. Provinciæ Asianæ: Pamphylia, Hellespontus, Lydia, Pisidia, Lycaonia Phrygia Palatiana, Phrygia salutaris, Lycia, Caria, Insulæ. Provinciæ77vThe text on this page is written upside down.Anno Philippi regis Galliæ Henrici filij 41 o Solymannus rex Turcuus a nostris debellatus et occisus, & triennio post Bohemondus Antiochiæ designatus Princeps a Turcis capitur. Christoph. Richer de reb Turc. l 1Allap rex Turca anno christi 1143 Edessam Syriæ urbem cepit et in Christianos inaniter desævijt Ibid.Ex Isagoge Chronologica HarvillæiArtaxerxes Longimanus (juxta Diodorum; Tertullianum lib contra Iudæos c 8. Euseb in Chron. Hieron in 4 Ezeck &c: Quibus etiam assentiuntur reliqui fere omnes moderni) regnavit annos 40. Sed Functius ex Thucydide conatur probare eum regnasse annos 44. Vt ut res est Thucydides lib 4 scribit Artaxerxem mortuum esse anno septimo belli Peloponesiaci prope finito.Xerxes 2 juxta quosdam apud Diodorum & juxta Eusebium &c regnavit mens 2. Iuxta Diodorum autem an 1.Sogdianus juxta Ctesiam regnavit 6 mens & dies 15, juxta Diodorum Eusebium & alios 7 menses.Darius Nothus juxta Thucididem regnavit ab anno 7 belli pelopon & juxta Xenophontem mortuus anno ejusdem belli 26. Secundum Addonem in Chronico regnavit annos 18. Secundum vero quod alij colligunt partim ex Xenophonte & Thucidide, sed expressius juxta Diodorum Eusebium, & Clementem Alexandr. & Bedam regnavit annos 19. sed forte non impletos.Artaxerxes MnemonConradinus Damasci Sultanus moritur. A D 1227 relicto puero filio Melecel Naser puero annorum 12 sub tutela Esedinebec. Marinus Sanutus l 3. pars 11. c 10A 1228 Melec Equemel Sultanus Babyloniæ, Ejus frater Melec EssaraphA 12289 Equemel obsidet Damascum & Damasceni se subijunt anunculopueri Naris Naseris anunculo sultano Ægypti.A 1239 Salah Damasci et Ægypti simul Sultanus. Item alius Salah domin(Sultanus (Ægypti) et Damasci) & dominus Mahubeth & filius Saphadini Saladini fratris.Prior Salah de orientalibus partibus veniens Damascum abstulerat Ioheth nepoti Saladini, Guemel mortuo occupanti. Indeque cum procederet contra fratrem juniorem Edel qui Egyptūum sibi usurpaverat a Nasar filio Coradini (hæredi Damasci capitur. / Vel potius erat secundus Salah Sultanus Babyloniæ, & Damasci & hunc cœpit Nasar sperans sic recuperare regnum Damasci sed interea alius Salah de Oriente veniens occupat Damascum (l 3 p 11. c 15) Deinde Egyptij trandunt in Manus Salah alterius (quem Nasar cœperat) fratrem ejus Edel sultanum babyloniæ qui incarceratus post non apparuit. Itaque Salah ex oriente jam erat Sultanus Ægypti & alter Salah Damasci: idque ad usque an 1244 (l 3 p 12. c 1.)77rThe text on this page is written upside down.Ann 1246 Sultanus Damasci a Sultano Alapiæ superatur. Proximo anno sultanus Ægypti Alapiensi eripit Damasum, Calamelam et MahubethAnno 1250 Sultanus Alapiæ ab Ægyptijs ingenti strage superaturAnno 1253 Venit ante Ptolimaidem Soltanus Damasci facta concordia cum sultano Ægypti, capiunt Sydonem & interfectis 800, quidringenti Damascum abducuntur captivi.A 1258 Tartari occupant terram Arsasidarum & Persidam universam, &1273 Aiton rex Armeniæ moritur cui succedit Leo filius.Hæc ex Marini Sanuti Secretis fidelium crucis.Circa AD 1097 Balduc in propinqua civitate Sarmes dominus Afflixit Rages, id quod etiam fecit Sero Balac dux civitatis SerogeBelphet dedit Alapiam servo suo Assangur qui fuit pater Sanguini avusque Noradini. Ib: l 3. p 5. c 4.Ann 1145 Sanguinus capit Edessam, deinde ad Columbar civitatem sitam supra Eufratem expugnandam accessit sed dolo interficitur & succedit filius natu major Cotebedinus in Mussula, & Noradinus natu minor in Alapia l 3. p 6. c 19Sultanus Baldac dictus Degrisotorilfa misit Artoch contra Romanos qui civitatem Roays primo dein totam Mesopotamiam suo subdidit imperio. l 3. p 13. c 7.Expeditionem Haolonis eodem fere modo narrat Sanutus ac Haythonus. nisi quod addit Turcos Asiaticos etiam tunc devictos fuisse.78r
Artemidorus. Apomasar.De arboribus c 261Si arbores diuturnitate temporis vitiatæ et putrefactæ corrueruntnaturali morte proceres morientur. c 151Si quis edere carnem bubulam visus sibi fuerit ab amplissimo viro divitias consequetur c 239Si rex imperasse visus sibi fuerit ut boves aratores mactarentur principibus ejus ab ipso rege periculūum imminebit: sin boves immorigeros et indomitos occidi jusserit, ad extraneos et alienigenas ea calamitas spectat c 238Draco regis [hostilis] ad personam refertur, serpentes ad personas maximorūum et parvorum hostium pro ipsorum magnitudine c 283 — Si quis Draconem fulgetris peti visus sibi fuerit, bellum et ruinam alteri regi qui hostis est ei regioni, portendi sciat. c 283 — Si regi per quietem visus sit apparere draco, alterius fama terrebitur &c c 283De equo et cauda c 152, 153Flumina pro ratione magnitudinis ad magnates et divites, Mare ad regem spectat.Flumina pro ratione magnitudinis ad personas tam humilium quàm magnorum hominūum referuntur ex Ind. c 175. Mare cum profunditate sua magni regis ad personam refertur: utque amnes universi in mare fluuntse exonerant sic ad regem opes universæ confluunt. Ex Ind Pers Æg c 178 Si carne leonina vescitur a rege divitias consequetur c 269Locusta generaliter ad hostiūum multitudinem refertur — c 300 ex In Pers et Æg.Naves ad diversas personas interpretando referuntur c 179 Ind. Siquis visus sibi fuerit ædificare navem mercatoriam arcanæ rei causa quosdam homines convocabit. Ibid. Navis in qua rex sedet ad Augustæ personam refertur c 181. Pers. Æg. [Si novam classem multarum navium condidisse visus sibi fuerit validas adversus hostes suos copias rusus coget Ibid: c 181 Pers Æg.] Si videre visus fuerit naves ignem emittentes ad incendendum naves alias vel terras: quantum sanè virium et efficacitatis ignis ipse habuit, tantundem victoriarum de hostibus reportabunt. Si naves suas accensas videre visus fuerit, interritus eis imminet. Si novam classemmultarum navium condidisse visus sibi fuerit, pro earum numero validas adversus hostes suos copias rursus coget. Cap 181 Pers et Æg. Note ytthat this is of Land forces.Siquis videre visus fuerit in mare delapsa sidera hominum a Rege profectam internecionem per hoc visum intelligat. Si rex tale somnium 78vsomnium habuerit cladem populi sui morientis maximam videbit ex Ind c 170Pluvia de impletione voti ac precationis deque misericordia intelligitur c 171 ex Indoꝝ disciplina.Sol proculdubio ad regis personāam interpretando refertur et ad principis a rege secundi luna. Venus ad personam angustæ. Itidem alia maxima sidera ad viros apud reges applissimosamplissimos. Stellæ reliquæ ad mundum universum. c 167 Ind Pers Æg.Si quis visus sibi fuerit quasi flamma solis cum in itinere calefecerit opes a rege consequetur pro modo caloris. Si visus sibi fuerit a sole plurimum adustus, pœnam pro modo adustionis inveniet. Ibid.Grando c 191 Nubes c 164.Si quis per quietem visus sibi fuerit sublatus a vehementi vento, de loco in locum transferri: longam expeditionem instituet & prout ipse venti motus levis expeditusque fuerit, potestatem adipiscetur c 165 Ind. Si rex in itinere visus sibi fuerit a vento impediri: nuncium è longè dissito principatu accipiet quo perturbabitur. Pers & Æg c 166.Si rex videre sisusvisus fuerit quassatam terræ motu ipsius urbem aut regionem — hoc ad bellum a nationibus imminens & formidinem ipsius vel ad insidias ei structas et inimicorūum ejus detectionem refertur c 144 In Pers Æg.Si carnem ursinam 274 aut Pardi 272, aut Leporis 278 aut canis 279, aut Leonis 269aut caput hominis vel ovis c 39 & 4079rOs pro hominis domo interpretari solemus qua ejus domestici continentur: Quippe dentes sunt personæ domesticæ. Ind c 41.Vox et oratio viri nihil aliud est quam ejus apud populum fama et prædicatio. Siquis in somnijs canere sibi videatur et eleganti voce præditus esse gaudium atque commendationem apud populum inveniet. — Siquis autem in somnis videre sibi videatur et audire vocem suam tenuem factam et imbecillem: vitam plenam doloris & afflictionem inveniet. Ind 50. Siquis sibi cithara canere videatur aut cithara canentem audire: si rex est, adversus hostes consilia struet, ac superabitur [forte superabit] Per & Æg c 51.Omnes hominis dentes ad omnes ipsius cognatos referuntur. Ind. Pers. Æg c 60Brachium — ad fratrem vel primum ex servis — refertur Pers Æg 71.Carnem universam ad omnes divitias et aurum interpretando referrimus. Siquis carnem suam magis auctam videre visus fuerit aurum et opes pro modo carnis ipsius nequiret Ind c 87.Sanguinem et hulcera de auro et et facultatibus interpretamur Ind c 102Caput ad eum qui rebus summa cum potestate præest refertur. Cervix ad illum cui somnium offertur; Dentes ad omnes cognatos: Humerorum claviculæ ad concubinas: Brachia ad fratrem vel propinquum, qui alicui in delicijs et amoribus est: scopulæ ad uxorem: Manus ad auctoritatis primæ servum. Femora ad cognatos: Crura et pedes siquis pauper est ad vitam ipsius: si rex, ad primæ auctoritatis et arcanorum conscium servum. Pers Æg. c: 106 & Ind Pers & Æg c 113.Si quis vino sibi visus fuerit inebriatus magnam auri copiam acquiret: sin absque vino fuerit inebriatus acrem morbum inveniet. Pers Æg c 112.Siquis visus sibi fuerit defectum aliquem rerum ad sepulturam pertinentium — is defectus ad spem refertur Ind c 130Siquis in somnis visus sibi fuerit recens dominio terræ nemorialis, saltuosæ, opacæ et irriguæ potitus: si rex est regiones & & homines et familias & opes eorum in potestatem rediget. Ac regionibus quidem hominibusque potietur propter propter arbores, familijs propter nemorum denistatem; opibus propter aquam. Pers Æg. 142.Si rex videre visus fuerit inextincto montes suos igne combustos cum vento vehementem: hostili bello populus ipsius segetis instar exinditurexcinditur. Sin absquevento79v vento cædes minor erit. Atque hoc ipsum quoque regi Prs Æg c 142.Terræ motum de edicto regis montem de magnate interpretantur In Per Æg c 144Siquis integra munitus armatura visus sibi fuerit in equo exijsse si populi princeps est hostem suum maxima clade afficiet, famosamque gloriam armis belli reperiet &c Pers Ind Æg c 156. Siquis videre visus fuerit populum armatum sibi cognitum ad bellum paratum et instructum, ejus loci homines et lætitiam maximam & victorias invenient. Si populus incognitus fuerit — ab hostibus erit afflictio. IbidSiquis videre visus fuerit aliquem locum vel prædium vel domum per ignem flammæ conflagrantem penitus: earum ædium dominus & locorum incolæ vel bello vel acuto morbo peribunt In c 159Si rex videre visus fuerit templi vel palatij sui columnas inflammatas: ea res imperium portendit alterius & interitūum procerūum quos ille prior constituit. Si rex videre visus fuerit capillos suos incensos: opes suas pro modo flammæ in prælio populi sui jacturam faciet alius quidam hostis ejus pro more pilorum. Si rex videre visus clabulam sive currum suum exustum regnum ejus deprimetur Pers Æg c 160Siquis in cælo quasi sedere visus sibi fuerit ——— si de necessariorum regis numero fuerit celebris et amplissimus evadet Ind Pers Æg c 161Si rex ad cælum quasi volasse visus sibi fuerit ubi sidera essent supra reges cæteros et eminentia potietur et fama. Si rex visus sibi fuerit sursum profectus in cælo consedisse regionem ea majorem quam possidet in potestatem rediget. Si palatium ibidem habuisse visus sibi fuerit in ditionem rediget ac possidebit ampliorem terram alienam & domicilium in ea constituet. Si visus sibi fuerit in ascendendo præcipitasse, ac cecidisse. regnum suum amittet ac morietur. Ind Pers & Æg c 162Si rex mare vehementer a vento quodam noto turbatum videre visus fuerit, a natione versus illum ventum habitante turbas accipiet.Si tranquillum mare videre visus fuerit ex regno suo delectationem capiet Ind Pers Æg. c. 178Nix grando gelu ærumnas sollicitudines & tormenta portendunt Si in populum nix decidit ingens hostium multitudo pro amplitudine loci homines illos torquebit. Siquis videre visus fuerit grandinem alicubi delapsam, hostilem impressionem subitam expectet. Si videre visus fuerit grandinem quæ frumenti hordeique culmos læserit: in eo loco prout culmi fracti fuerint etiam bellicæ cædes evenient Ind Pers Æg c 191.81rEx Athenagoræ Athen. Christ. Philos. pro christiani Legatione sive Apologia, circa A.D. 178. Imperatoribus M. Aurelio Antonino, et Aurelio CommodoNegare nos divinam naturam calumnia est. Diagoras quidem — Deum esse negabat, Nos verò qui Deum a materia separamus et aliud quippiam esse materiam, & aliud vero Deum docemus; alia insuper quamplurima in medio partem materiæ partim Deo propiora: Nempe Deum increatumingenitum æternumqueasserentes, materiam genitam et corruptibilem, nonne inique impietatis accusant? — Quoniam omnis sermo noster Deum unum celebrat conditorem illum universitatis, qui increatusingenitus ipse (neque enim crearigenerari potest quod est sed quod non est,) omnia verbo suo crearit: tum verbis quod incusamur tum re quod infestamur ac profligamur, injuria nobis fit. p 130. B.C.Porro Deum esse unum universitatis opificem, ut professionis nostræ etiam rationes percipiatis, hoc modo considerate. Si duo aut plures ab initio dij fuerunt, vel conjuncti illi pariter in una eademque natura vel separati fuere singuli. At conjuncti simul esse non poterant, utpote dissimiles. Nam ut divinitate similes sunt, eo tamen erunt dissimiles, quod alij ingeniti (unus nempe verus et summus Deus ingenitus est,) alij verò geniti sunt. Genitum autem exemplari suo simile est: ingenitum non item, cùm neque ad aliquid neque de aliquo factum sit. Quod siquis ita plures Deos in unum conjunctos existimet ut partes quædam totius &c. p 131. B.Satis jam mihi demonstratum est non negare nos numen, qui unum illum ingenitum, æternum invisibilem, impassibilem; qui nec loco includi potest, nec aliter quàm sola mente et ratione comprehendi, qui luce pulchritudine, spiritu et potentia ineffabili continetur: a quo facta sunt omnia per Verbum ipsius, per quod et digesta sunt et stabiliuntur hunc inquam unum prædicamus Deum. Quin et Dei filium mente complectimur. Nec est quod aliquis ridiculum putet Deo filium a me attribui. Non enim ut Poetæ fabulantur qui nihilo meliores hominibus suos Deos faciunt, vel de Deo et Patre vel de filio sentimus. Sed filius Dei est Verbum Patris in Idea et efficacia. Ab ipso enim et per ipsum facta sunt omnia, quem pater et filius unum sint ita ut filius sit in patre & pater in filio per unionem et potentiam spiritus; siquidem Mens et Verbum Dei et filius Dei est. Iam si vobis qui intellectus subtilitate excellitis, altius repetendum videtur quidnam sibi velit hic filius Dei; paucis dicam. Primigenia hic est Patris progenies, quæ non ut facta (a principio enim Deus, qui est mens æterna, ipse in seipso logonλόγον hoc est verbum aut rationem, habet, quum 81vrationalis ipse æternum sit) sed ut rerum cunctarum Idea et perfectio foret, progressa est. Hac enim indigebat materia informis illa natura et terra cæteraque elementa quæ omnia quum materiæ duntaxat rationem obtineant & subjecti quod se formandum præbet: confusa inter se adhuc, necdum discretis crassioribus ab ijs quæ leviora sunt, divinitus digeri perficique opus erat. Orationi nostræ Propheticus etiam spiritus assentitur Dominus enim, inquit, creavit me initium progressionis ejus ad opera sua (Prov 8). Quanquam et ipsum spiritum sanctum, agentem illis qui propheticos sermones fundunt ita a Deo emanare ad ipsumque reflecti dicimus, ut emissi a sole radij reciprocant. Quis igitur non miretur nos qui Deum Patrem prædicamus, & Deum filium & spiritum sanctum ita ut et unionis eorum vim et ordinis distinctionem exponamus impios et sine Deo homines vocari? Neque tamen intra hunc finem nostra de divinis essentijs professio continetur sed etiam magnum numerum angelorum et ministrorum Dei esse fatemur, quos opifex et architectus mundi Verbo suo tanquam in classes ordinavit centuriavitque ut elementa cælos mundum et quæ in mundo sunt vicesque et ordinem omnium moderarent. p 131. F.G.Note that he interprets (a little before, p 131 E) of God yethe Father these prophetick expressions. Dominus est Deus noster non comparabitur alius ad ipsum. Et: Ego sum Deus primus, et præter me non est Deus. Similis ante me non fuit Deus alius et antepost me non erit. Ego sum Deus et non est præter me. Is: 66.Deum cum Verbo suo cognoscere optamus ut quænam filij ad patrem sit unio intelligamus, quid Pater cum filio communicet, quid sit spiritus; quæ unitas trium, quæ unitorum Spiritus scilicet filij et Patris. p 132. C.Vni Deo et filio ejushoc est verbo inseparabili subjecta sunt omnia. p 133 F.Vt Deum asserimus et filium ipsius Verbum et spiritum sanctum: [tria quidem secundum potentiam patrem filium et spiritum, actu verò et essentia unum. Filius enim Patris mens verbum et sapientia est, et ab eodem spiritus ut lumen ab igne profluit:] sic et alias quasdam potestates esse cognoscimus, quæ vel circa materiam vel intra eam versantur. p 136 C.Quantum igitur in me fuit, etsi non dignitate rei, nequaquam nos esse a deo alienos, qui universitatis hujus opificem, simulque ejus Verbum ceu verum Deum, veneramur, demonstratum est. p 138 E.82rTheophilus Patriarcha Antiochenus contra Christianæ religionis Calumniatores. Ad Antolycum Lib 1. A.D: 178. Vixit tempore M. Aurelij Imp. et obijt sub Commodo.Disputans de Deo Christianorum contra Atheos Ethnicos qui Christianos dicebant esse Atheos: Et interroganti quid esset christianorum Deus; respondit; Lumen si eum dixero, principatum ejus dico, — spiritum si dixero respirationem ejus demonstro; Sapientiam si dixero, filium ejus sentio — Principio caret est enim ingenitus, (p 157 A B) — Hic ille deus solus est qui ex tenebris creavit lucem — spiritum subministrat liberalissimè qui orbem vegetat, quem si apud se retineat, deficiet hoc universūum. — per sermonem et sapientiam suam condidit universa. Nam sermone ejus firmati sunt cæli & spiritu ejus. (p 157 F, G. —— Cùm igitur tu mihi imperaris ut tibi ostenderem, o amice, quis sit Deus meus, puto me meo officio perfuncturum cum tibi significarim quis meus sit Deus. (p 159 B.)Ad Autolicum lib 2.Cæterùm Dei altissimi qui omnia regit reque vera existit, hoc quasi proprium est, ut non solum ubique, verum omnia præsens inspiciat et audiat. Præterea nec loco capitur alioqui locus qui ipsum capit eo major inveniretur. (p 159 F.)Prophætæ consensu magno nos docuerunt Deum ex nihilo omnia creasse. Nihil enim cum Deo Floruit aut vixit sed ipse sibi locus erat, nullius indigens ante sæcula subsistens —— Deus igitur habens suum sermonem in suis visceribus creavitgenuit hominem cùm eum produceret cum sua sapientia ante hæc universa. Hoc sermone usus est in mundi creatione et omnia quæ condidit per ipsum fecit. Hic principium dicitur (Gen 1.1.) quia omnium est principium dominatorque omnium quæ per ipsum facta sunt. Hic igitur spiritus Dei principium et sapientia, altissimique potentia, descendit in Prophetas per quos, ceu organa, de mundi creatione, nec non de reliquis locutus est. Non enim erant Prophetæ cum mundus crearetur: sed sapientia Dei quæ in ìpso est, sermoque ejus sanctus semper præsto erat. Quapropter per Solomonem Prophetam sic fatur. Cum ipse præpararet cælos aderam; & cum firmaret terræ fundamenta, aderam: simul cum eo disponens et ordinans. — ut constaret Deum sermone suo creasse cælum et terram; scriptum est: In Principio creavit Deus cælum et Terram. p 161 D. E.Tres dies, qui præcessere creationem duorum luminarium, Trinitatismysterium sacrosanctum representant, videlicet Deum, sermonem, sapientiāam. Quare dies typus est hominis qui lumine indiget, nempe ut sit Deus sermo, sapientia, homo. Atque hæc est causa quare quarto die luminaria sunt condita. p 163 A.Cùm cætera omnia sermone nudo constitueret Deus, et ea quasi obiter nulla peculiari adhibita diligentia, hominem existimavit solum esse opus 82vsempiternum, suisque manibus dignum. Præterea dum hæc loquitur videtur ea proferre quasi auxilio aliquo egeat: Faciamus hominem ad imaginem nostram. At hæc verba ad neminem alium quam ad suum sermonem sapientiamque dixerit p 163 E.Objicias mihi: supra tradidisti Deum loco non comprehendi, nunc verò ais eum in Paradiso ambulare? Audi responsum. Deus quidem universorum Pater loco nec includitur neque loco invenitur. Non enim est locus in quo ipse quiescat. Cæterum sermo ejus per quem omnia creavit, existens potentia et sapientia Patris assumpsit personam Patris et domini universorum, is venit in Paradisum sub persona Dei et colloquebatur cum Adamo. Siquidem scriptura sacra diserte ponit Adamus dixisse, vocem tuam audivi. At vocem quid aliud dixeris quàm sermonem Dei qui ejus filius est? Nec arbitreris ut poetæ & fabularum scriptores perhibent Dei filios ex concubitu natos esse: sed intellige hoc loco enarrari sermonem perpetuò existentem & insitum in corde Patris Dei. Antequam enim quicquam eorum quæ facta sunt, fieret, hunc consiliarum habuit ut qui meus et prudentia ejus foret. Cùm verò jam condere quæ deliberaverat, instituisset, hunc sermonem genuit prolatum, primogenitum universæ creaturæ, nec interim Deus exinanitus est sermone sermonem gignens & sermone alloquens quæ volebat semper. Hæc nos docent sacræ literæ et omnes sancto spiritu afflati quorum de numero est Ioannes ad hunc modum disserens: In principio erat sermo et sermo erat apud Deum, et sermo significans solum fuiss significans in principio solum fuisse Deum et in eo sermonem postea infert. Deus erat ille sermo. Omnia per ipsum facta sunt, & sine eo factum est nihil. Deus itaque existens sermo, & ex Deo progenitus, quando vult Pater mittit universorum, mittit eum sermonem ad aliquem locum. Qui adveniens auditur et in loco reperitur. p 164. C. D.Tatiani Assyrij contra Græcos Oratio. Fuit primò discipulus Iustini Martyris, post cujus martyrium evasit hæreticus. Vide Euseb lib 4. cap 29. scripsisse videtur circa AD 156Deus noster non consistit intra tempus, solus sine principio cum ipse sit principium rerum omnium quæ inceperunt. Deus est spiritus non insinuans se materiæ sed spirituum materialium et formarum in materia opifex, invisibilis intactibilis, omnium autem pater quæ vel sensu percipiuntur vel visum fugiunt. —— Deus erat in principio, principium83rum autem Verbi potentiam esse accepimus. Quippe dominus mundi cum ipse sit universorum substantia, nondum condito mundo solus erat; si verò respicias potentiam ejus in qua visibilia et invisibilia cuncta consistuunt, omnia cum ipso erant. In ipso enim per potentiam verbi tum ipse tum verbum quod in eo erat, existit. Cùm voluit autem ipse, Verbum ex ejus simplicitate prosilijt. Et verbum non inaniter prolatum, primogenitum opus fit ipsisu spiritus. Hoc scimus esse principium mundi. Natum est autem per divisionem, non avulsionem. Quod enim avellitur, a primo separatur: quod verò dividitur, id functione donatum propria nihil imminuit illum a quo vim suum sumpsit. Quemadmodum enim ab una face aliæ multæ accenduntur nec tamen primæ facis lux minuitur propter plures inde succensas. Sic etiam Verbum e patris potentia progressum non relinquit genitorem verbi expertem. Nam et ego si loquar, et vos audiatis non tamen propter transitum sermonis ego qui vobiscum loquor sermone vacuus fio sed vocem meam proferens incultam in vobis materiam exolere mihi propono. Et quemadmodum Verbum in principio genitum, mundum et nos vicissim genuit cum sibimet materiam produxisset, – sic ego &cDyonysius Alexandrinus Episcopus adversus Paulum Samosatenum. A.D. 270 or2EpistolaSatis vero refelli posse quæ tibi visum et temerè ac præcipitanter enunciare cùm dicis duas hypostases esse et duas personas unius & solius Christi, & duos Christos ac duos filios, unum natura filium Dei qui fuit ante secula et unum homonymè Christum & filium David qui non fuit ante, & fuit in tempore & secundum beneplacitum Dei accepit nomen filij, sicut civitas accipit nomen Domini et Domus nomen ejus qui eam ædificat. Volens ignoras, ô amice, unum et unigenitum filium Dei prædicatum esse, ut scripturæ divinitus afflatæ de eo testantur, et christum Iesum vocatum Dominum gloriæ, sicut de eo dictum est, qui propria passione salvos facit credentes in eum, secundum divinitatem, non inquam, salvos facit, & non secundum humanitatem. p 69. C.Deus est natura qui in omnibus dominatur: et excitatus a mortuis atqueagnitus ex vulneribus vere Deus esse qui fuerat crucifixus et surrexerat. Et&æquali honore Deus dominus a Thoma prædicatus. Dominus enim et Deus habens in manibus cicatrices surrexit qui fuerat propter nos vulneratus —— Propter nos enim volui nasci ex muliere, unde et passionem pro nobis suscepit, qui se exinanivit & humiliavit usque ad mortem, mortem autem crucis, cum esset alioqui æqualis Deo. sicut veri — Vnus est Christus qui est in Patre, coæternum verbum, una ejus persona, Deus invisibilis et visibilis factus. Deus enim apparuit in carne natus ex muliere, qui erat ex Deo Patre genitus ex 83vutero ante Luciferum, tanquam ex corde verbum ex Patre editum; et simplex atque expers partium Verbum caro factum est, secundum scripturas, non divisum in carnem et verbum quasi in homine habitet Verbum. —— Cùm ergo autem hæc ita dicta sunt, eversa sunt omnia quæ a te pronunciata sunt cum ais alium virum esse Christum præter Deum Verbum ab alterius Christi substantia et dignitate differentem, & unum christum inhabitantem et opera divinæ justitiæ operantem. — Vides in quantum absurdi the præcipitas cum dicis virum sumptum a Deo Verbo?ut nequehomo possit esse cum ejus liberam voluntatem confundis, nec esse suæ potestatis, hoc enim est hominum tantùm et angelorum. Salvatorem autem Christum dicis fuisse desertum, non illi parcens quod in cruce dixerit; Deus Deus meus, ut quid me dereliquisti? Desertum dicis eum qui erat natura dominus et Verbum patris per quem omnia pater fecit et quem sancti patres homousion Patri vocaverunt. [consubstantialis Deo filius dicitur in Tertulliano Appollogia ]. Et Athanasius in Epist. de sententia Dionisij Alexandrini contra Arianos, testatur vocem illam ὁμοούσιον non fuisse primum adinventam a patribus consilij Nicæni sed acceptam ab antiquoribus et nominatim a Dionysio Alexandrino qui Dionysius in hac epist. ait, Quem sancti patres homousion Patri vocaveverunt.] p 69 H. & 70 A, BObjectiones Pauli Samosateni et Responsiones Dionysij.1 Obj: Videmus Christum ire ad Passionem et dicere nunc anima mea turbata est.Resp: In Osea 11.8. Idem dominus dicit: Conturbata est pœnetentiapœnitentia mea. Quare nec in Passione vox prophetæ sancti est illud; Turbata est anima mea &c.2 Obj: Dixit etiam tristis est anima mea usque ad mortem.Resp: Scribit Paulus nolite contristari Spiritum Sanctum (Ephes 4) Non est igitur homo qui dixit Tristis est anima mea usque ad mortem: alioqui & spiritum intelliget Samosatenus patibilem esse Scribit enim Paulus: Nolite contristari Spiritūumsanctum (Eph 4). Quare neque spiritus sanctus ut homo tristatur, sicut necuniunigenitus iterus ad passionem: sed sicut qui prave agunt, tristitia afficiunt spiritum sanctum, similiter unigenitus tristatur.Note ytthat in yethe3dthirdA Objection Paulus Samosatenꝰus hath these words:Vnamautem Hypostasin dicis crucifixi et unam personam quam dicis Verbumet sapientiam Patris et Deum coæternum patri. Vide supra. Whence it appears that Dionysius held noe solul hypostatically united to verbum toyethe person of christ to be yethe logos alone & not yethe logos & a human soul together hypostatically united. for ymthem he would have reproved Dyonysius for calling such a person yethe Logos sinly, & Deus coæternus patri.In yethe4thfourth objection he saith.ChistusChristus est Patris Verbūum et filius, noster vero Deus et Dominus 84r–ejusdem cum patre formæ coæternum verbum — ex æternitate una cum generante — Christus æqualis patri, nulla dissimilitudine substantiæ coæternum Domino spiritui, cui quia Ananias et Saphira mentiti sunt, non homini sed Deo expiaverunt. Paraclytus enim Deus est, sicut et Pater christi coæternus christo.And in yethe sixt Objection. Vnus et impartibilis Christus, coæternus Patri, simul cum Patre non factus, & concreator —— & Spiritus sanctus movit quomodo DeusPater est in patrefilioet quomodo filius in Patre.Paulus Samos: urging that Christ took upon him the form of a Servant(Philip 2.7) & ytthat as yethe form of a person is theGod is a divine person vizvidelicetyethe word or Son of God, so yethe form of a servant must be a human person, that is a man & therefore Christ took upon him a man that is inhabited or dwelt in a man. Dionysius answers — Manifestum esse sophisma quod formāamhominis hominem appellat, et formam ac habitum servi servum: quia forma Dei est Deus. (In epist: p 69. H). Paulus again returns (in Object 7)Quia in scriptura Divina non reperi quod forma et sapientia sine Hypostasi sunt partes hominis, vellem scrirescire ex vobis quod scriptum est in Apostolo cum ait quod in forma Dei cum esset Christus, exinanivit seipsum formam servi accipiens. Si accepit formam servi sine Hypostasiquomodo potest dici quod formam et habitum accepit? &c. And so becaus the form of a servant cannot subsist without yethe person of a servant he would infer that Christ took upon him the person of a servant together with yethe form. But Dionysius answers: Si Christus formam servi quæ per se esset accepit ita ut esset servus qui acceptus est (hic enim est actus tuæ fabulæ) oportebat, sicut tu ais, ut diceret Apostolus: Exinanivit se servum hominem accipiens. Sed cujus servum? quantia quo eum emit? & quanti? &c. —— Christus coram Apostolis transfiguratus est in monte sancto – et alia species ejus visa — Responde jam: dicisne formam qua transfiguratus est esse per se, an non per se? Quod si non potes dare Hypostasin transfigurationi, neque formæ dare poteris, neque vestimentis: et ipsa enim facta alba sunt sicut nix. —— Christus cùm accepisset formam servi, cæna mystica facta, surgit a cæna Deus Apostolum Iesus et ponit vestimenta sua, et cùm accepisset linteum, præcinxit se: Hæc est forma servi, et habitu inventus est ut homo — Et postquam lavit pedes Apostolorum ponit linteum, formam et habitum servi, – inquiens – Exemplum dedi vobis — Quomodo igitur quod est exemplum, vocetur servus qui per se sit? — Si enim exemplum quod dedit est servus per se subsistens, requirat Samosatensis ab Apostolis ut acceperint formam quam dicit per se subsistentem. By all wchwhich it appears ytthat according to Dionysius the form of a servant wchwhichyethe word in his incarnation took upon him was not a man or person but forma sine persona, that is the fascion, or likenes or conditionor conditionhabitud of a man, the word 84vbeing made flesh as yethe soule of a man is made flesh when it is invested with a body. For this is yethe form or fashion of a man that his soul by being incarnate sees, heares, & feels, by the organs of yethe body &foryethe word by being thus incarnate take upon him the form of a man; but not yethe Hypostasis of a man no more then orour Saviour took upon him a new Hypostasis when he was transfigured, or girded himself with a napkin Note: To take upon him yethe form of a servant is to be made in expounded in yethe next words to be made in yethe likeness of men & how can yethe word be made in yethe form or likenes of men by being onely Hypostatically united to a man. If the word neither sees wthwith corporall eyes as a man sees nor hears as a man hears nor is subject to yethe senses passions & infirmities wchwhich a man is subject to it cannot be said to be like yethe in yethe form or likenes of men. Tis one thing to be united to a man & another thing to be in the likenes of a manformed like a man, so as to become a man.In quest 9 Paule objects ytthat Christ was hungry, &wchwhich god cannot be, An Dionys answers, Dixit deus: Si esuriam non dicam tibi (Psal 49). Reperimus autem eundem esse Deum Iesum christum qui cum esurisset non dixit, esurio; sed accedentes Angeli post tentationem ministrabant. —— Verbum caro factūumesurivit, qui dat cibum omni carni Iesus Christus. And therefore the word it self was made subject to orour infirmities by virtue of its incarnation.Ipse factus est mihi in Deum & Dominum & Christum, qui est unus Verbum, una ejus Hypostasis, una persona. pag 76. G. So ytthat Dionys acknowlegeth no other person in orour Saviour ynthenyethe word alone.Ex Epistola missa Paulo Samosatensis ab orthodoxis Episcopis Synodi Antiochenǽ priusqam deponeretur.Decrevimus fidem scripto edere et exponere quam a principio accepimus & habemus traditam et servatam in catholica et sancta Ecclesia usque in hodiernum diem a beatis Apostolis —— Esse unum Deum ingenitum, invisib sine principio, invisibilem immutabilem — Hujus autem filium genitum — virtutem Dei ante secula, non præcognitione sed substantia et Hypostasi Deum, Dei filium cum in veteri et novo testamento cognoverimus, confitemur et prædicamus. Qui autem contra dicit filium Dei non esse Deum ante constitutionem mundi, dicitque credere et confiteri duos prædicari Deos si filius Dei prædicetur Deus; hunc alienum esse ab Ecclesiastica regula arbitramur; et Omnes Ecclesiæ catholicæ nobiscum consentiunt. Afterwards they produce in short yethe places when orour Savior appeared to yethe Patriarchs &c And then add Et Apostolus in alio loco: Regi autem seculorum immortali invisibili, soli sapienti Deo. Filium verò qui est apud Patrem Deum quidem et Dominum omnium creaturam dicit a Patre autem missum de cælis et carne assumpta [non homine assumpto] factum esse hominem. Quamobrem corpus ejus ex virgine sumptum [non homo integer] in quo omnis plenitudo divinitatis corporaliter habitavit, divinitati [non animæ humanæ] immutabiliter unitum & deificatum est. — Signa et prodigia quæ in Evangelijs descripta sunt. Deus operabatur, participatione verò carnis et sanguinis tentatus est per omnia pro similitudine [nostri] absque peccato. pag 77 See yethe whole epistle wchwhichis a most excellent one.Testimonies of yethe Millennium &cPapias Eusebius relating several things out of yethe Books of Papias saith Dicit autem (Papias) et alia plurima a majoribus sibi tradita miracula, et novas quasdam parabolas Salvatoris & doctrinam incognitam magisque fabulosam, Mille annos futuros post resurrectionem quibus corporaliter regnum Christi in hac terra futurum sit. —— Multisque post se ecclesiasticis viris erroris hujus præbuit causas, authoritatem dogmati tantùm ex vetustate tribuens, non etiam ex ratione, sicut Irenæo, & siquis alius eum in hac parte visus est sequi.**** Alia quoque quam plurima supra memorati Aristionis refert tanquam ei ex verbis domini tradita, et Ioannis Presbyteri, quæ siquis vult plenius noscere ipsos ejus relegat libellos.] Note that this Ioannes Presbyter seems to be another person ynthen Iohannes Evangelista by wtwhat Eusebius recites out of Papias Hist lib 3 cap 39. Who this Papias was Eusebius describes in the same chapter. Papiæ quoque feruntur quinque libri qui adtitulantur: VerborūumDomini explanatio. Horum facit et Irenæus mentionem per hæc verba. Hæc autem et Papias Ioannis auditor, Polycarpi verò condiscipulus et sodalis, vir unus ex antiquis, protestatur in primo libro suo, quinque enim volumina conscripsit.And a little after; Papias frequenter nominatim in commentarijs suis a Ioanne & Aristone traditum sibi de singulis quibusque commemorat. And after Ipse vero de se ita indicat. Neque enim multa dicentibus Non pigebit autem nos tibi omnia quæ quondam a presbyteris didicimusSee there also the testimony that Papias gives of himselfe. 🅇🅇 And in another place Eusebius writes (lib 3. cap 36.) Quibus temporibus apud Asiam supererat adhuc et florebat ex Apostolorum discipulis Polycarpus Smyrnæorum Ecclesiæ Episcopus et Papias similiter apud Hierapolim sacerdotium gerens. Whence it appears ytthat Papias wasOut of Tertullian in M. Mede p 572. 602. 815. 1stfirst Nicene Council p 813. StSaint Hierom 898 899 contra. ibidem 898 899 defendunt Tertullianꝰus, Lactantius, Victorinus, Severus Irenæus Apollinarius. / Dyonysiꝰus Alex: Eusebius. contradicunt p 900, 898.86rIn urbe Roma sub Novato & Sabellio & Valentino hæreticis factum concilium ab Orientalibus confirmatum est: & iterum, in oriente sub Paulo Samosateno quod statutum est ab omnibus est signatum. Hoc Orientales ut suaderent consensum occidentalium Epist. Cathol. Concil. Sard. Apud. Baron 347. 92.Gregorius Ep. Alexandr. perit post annum circiter a Concil Sardic. (Athan ad Solitar.) occisus scil ab Alexandrinis pertæsis longas Athanasij moras. (Baron 349.1, ex Theod l 2 c 12.) dein Constantius impulsus a fratre minitante Bellum accersit Athanasium. sedique restituit. Constans mox post Consil. scribebat at Constantium sed Constantius moras trahebat, donec frater minitabatur bellumIn reditu versus Alexandriam populus Antiochenus incipit in hymnis dicere gloriam patri et fil. & SS. Quo audito Leontius ep. manum capiti canescenti admovens dicebat hac nive liquefactâ multum erit licti. Sozom l 3 c 19. Bar 349. 15.Athanasius (in Apologia ad Constantium) vocat fratrem ejus Constantem martyrēem& Episcopi homusiani Imperatorem ab obitu suo dignum omni memoria (apudAthan. de synod.) Et tamen ab Ethnicis describitur turpissimus.Anno 350, Valens & Vrsarius fatentur crimina Athanasij ficta sed non subscribunt verbo homoüsio Athan Apol 2. Sozom l 3. c 22. Baron 350. 21☞ Ægyptij ad singulos motus excandescentes, controversi et reposcones acerrimi. Erubescit apud eos siquis non inficiando tributa, plurimas in corpore vibices ostendat: & nulla tormentorum vis inveniri ad huc potuit quæ obduratum ullius pectus latrocinij invitum elicere potuit, ut nomen proprium dicat. Ammianus Marcelin. l 22 in fin. Baron 350. 38.Macedonius primo Arianus epist. Constant contra Paulum primo Arrianus dein turbarum & cædium author, tandem et hæreticus. Baron 351. 45 & c.Constantius victo Magnentio, statim aggreditur frangere fastum & factionem & fastum Occidentalium Episcoporum. Et omnibus proponit subscriptionem damnation Athanasij Statim consentiunt Episcopi Saturnus Arelati & Fortunatianus Aquileiæ & post se haud pauces plures alios trahunt. LiberiusIn Consil Tyri habitæ: nulla tamen vi adhibita sed suasione et demonstratione Act. Tyr. ( l c ) [Statim consentiunt Saturnius Arelati, fortunatianus Aquileiæ, Herminus Thessalonicæ &c & post se plures alios trahunt Baron 353. 17, 18.] Liberius Quo animadverso Liberius per Legatos postulat consilium convocandum, & promittit se Orientalium sententijs in hâc re succumbere velle, dummodo ijdem Arij hæresin condemnarent. (Baron 353. 17 ex epist Liberij quæ extat apud Lucif Calarit. in fin.) Sed Imperator [videyou see yetheoccidendalsoccidentals by yethe Popes confession were guilty of yethe crime wchwhich they accused yethe orientales of viz: not regarding Athanasius his guilt or innocence but yethe homousian cause.] Sed Imperator recusat & Liberio nolens ecclesiam Orientalem in judicium vocari coram Occidentalibus & satis esse putans quod Athanasij facinora semel coram toto mundo Orientali exubi acta erant judicata& condemnata fuerant, quodque ex Papæ confessione, non erat non simpliciter recusabant agnoscere æquitatem cosilijconsilij Tyri (seu condemationēem Athan) sed more politico tantum exigebant 86vconditiones vicissim concedendas, recusat Interea Vincentius episcopus Capuæ & primarius Legatus Papæ, Saturninus Arelati, Herminus Thessalonicæ Fortunatianus Aquileiæ aliqueincipiunt subscribere. Baron 353. 17, 18. Non multo post mittitauditurquod Imperator sibi ira mittit et aliam legationem et Imp in qua pergit postulare cōonsilium, et nititur purgare se de accusatione quod cælaverat orientalium literas ne crimina Athanasij apud omnes paterent. Sic enim e (Epist. prædest Liberij ad Constantium in appendice ad Lucif op. Baron 354 3.) Id enim ex colloquio Orientalium cum occidentalibus qui Concil. Sardic. interfuerant patefactum occidentalibus hac ratione se excusantibus & ideo, ut opinor, Imperator ei succensuit. Non tamen omninò celasse puto, sed vel mutilasse vel ita prodidisse puto ut OrientalesOccidentales non intelligerent qualis fuerit Orientalium evidentia contra Athanasium de criminibus Athanasijcù græcè scriptæ fuerint epistolæ. Et idem fortè factum in cocilioconcilio Sardicensi.Quomodo Athanasius ad Imperatorem accersitus reccusat accedere & se excusat vide Sozon l 4. c 8. Soc Athanas: Apol. ad Constantiāam. Barōon354. 17, 20. & 351. 33. Sed quære an excusat se de hac vel priori citatione.Postquam Legati Athanasij Alexandria solvissent, recepit Imperatorum literas quæ eum ad aulam vocabant — Attamen Athanasius mansit Alexandriæ, & qui literas attulerat re infecta revertitur. Sequenti autem æstate alter Imperatoris mandato cum magistratibus ejusdem gentis accedens ad Athanasium, coegit eum ex urbe exire, clerum illius ecclesiæ graviter exagitavit. At cum primum populum, Ecclesiæ causa, magnos sumere spiritus & ad bellum se instruere videret, iste quoque labore frustra suscepto inde recessit. Sozom l 4. c 8. Confer cum Athan Apol ad Constantiūum.Vbi Imperator modò cœperat comparare subscriptiones Franci invadunt Gallias A.C. 344. Quo bello Imperator distrahitur a curâ rerum ecclesiasticarum. Sed eo finito, mox convocat ConciliumEpiscopos ad Mediolanum. non ut de religione consulant, vel de novo judicent dein judicium vocent orientales Episcopos,sedin judicium revocent quæ priùs judicata sunt sed ut cognoscant justas fuisse Marcelli [Photini] & Athanasij condemnationes eisque subscribant. Concilio igitur impulsu Imperatoris Constantij Mediolani convocato, ex Oriente pauci Episcopi illo adventarunt: at episcopi Occidentis ibi congregati fuere trecenti et amplius. Sozom l 4. c 8. Conveniunt A.C. 355. Albetione & LollianoCossConsolibus (Sever. l. 2.)Eusebius Vercellensis qui consilium ingressus, ut in Athanasium subscriberet ait, de sacerdotali fide prius opportere constare: compertos sibi quosdam ex ijs qui adessent hæretica labe pollutos. Nicænam fidem posuit in Medio: spondens omnia quæ postularent esse facturum, si pro fidei professione scripsissent. Dionysius Mediolanensis Episc. chartam primus accepit ubi profiteri cœpit scribendo cœpit: Valens calamum et chartam e manibus ejus violenter extorsit (Hilar: ad Constant.) Res ad Imperatorem per Valentem Vrsacium aliosque defertur. Imperator (penes quem est jus limitandi argumentumSubjectumdiscutiendum æque ac convocandi consil ad aliquod subjectūum discutientdum) jubet mitti omnes controversias præter causas damnatorum. Explicantur itaque acta Tyria et gradatim o87rsubscribunt præter Eusebium Vercellensem Dionysiūum Mediolanensēem, Liberium. Lucif hac scilicet illaqueati confessione quod lubenter vellent subscribere dummodo Orientales vicissim subscriberent fidei Nicænæ: quod perinde est ac si dixissent se justam esse judicium Concilij Tyrij sed respuerevereri tantum ne ab Arianis latum fuerit, & sic fides Nicæna detrimentum capiat excidio tantisummi propugnatoris. Quasi verò re Quinetiam Liberius & Eusebius Verc. cæteriquequi non subscripseruntperin perinde fecerunt hac sua confessione. / Dyonysius autem propriâ manu subscripsit sed Eusebius per fraudem et medaciummendacium effecit nomen ejus expungi, dixit enim se etiam assentiri & velle subscribere, sed non infra filium Ssuum Dionysium. Quare Dionysij Chirographum deleverunt, priorem locum subscribendi Eusebio deferentes. Quos ille irridens recusavit subscribere persuasit, Dionysio ne iterum subscriberet. Vnde dicit AmbrosiusMaximus Taurinensis (in sermone in natalibus ejus habito) quod hæreticis hæreticum se esse mentitus est ut de hæresi filium liberaret (Apud Ambros: serm 69)Hunc Dionysium subscripsisse damnationi Athanasij testantur, Sever l 2 Lucifer pro Athan l 2. Ea lege Dionysius subscripsit in Athanasij damnationem ut tamen in detestationem Arrianæ hæresis inter Sacerdotes de vera fide exquireretur. Sever l 2. Dionysium qui jam tibi falsa asserenti credens damnaverat Athanasium, quod Arianus esse noluerit miseris in exilium. Lucif pro Athan Apol 2. ad Constantiūum. Baron 355. 21Plures fecere confessores: ex quorum numero clarissimæ sunt confessionis Paulinus Ep Trevirens. Lucifer Sardiniæ, Eusebius Verc. & Dionysius Mediolani. Athan Epist. ad Solitar. Hi exularunt ante Liberium.Vbi cæteri Episc. subscripserant, Imperator accersit Liberium & quia noluit subscribere mittit in exiliumrelegat in Thraciam. Mox et Osium accersit & post annum exulat in Eusebius exulabat in Palæstinum. A.C. 355.Anno 356 Hilarius Pictaviensis & Rhodamius Tolosanus exulant.Anno 353. Convocatur Consiliuambulum Arelati in quo deponuntur Paulinus Trevirensis, Rodanius, & Lucius Moguntinus, & exulant Baron 353. 22. In hoc concilio episcopi incipiunt subscribere sed interventu belli Francici res ad annum 355 quando consilium Mediolanense convocatur.Pæna capitis subjugari præcipimus eos, quo operam sacrificijs dare, vel colere simulachra constiterit. Dat 11 Kal. Mart. Mediolani Constantio 8 & Iuliano coss.consolibus l 6 de Pagan. C. Theod.Constantius contra Magnentium profecturus miltesmilitessolosomnes Christianos baptizari eosque baptizatos adhibuit, cæteros omnes qui baptizari noluere cingulo militari exuens domum reverti jubens. Theod l 3. c 3 unde hi indeque tandem omnes Ethnici dicebantur pagani hoc non milites. Baron 351. 16.Illucescente 5toquinto Kal Feb. vigilantibus nobis in Dominico & precibus vacantibus eo quod Synaxis Parasceves die celebranda esset. Dux Syrianus cum multis legionibus militum supervenit, januas fregit, &c. Episcopus per id tempus sedebat in Throno, omnes ad preces cohortans. — Is autem hinc inde rapitur, & cum in gravi deliquio animi pro mortuo jacuerit & jam nusquam compareat, nescimus quid de eo factum sit — nec pro levi argumento illius hostilis incursionis arma illa haberi debent quæ in Dominico ab illis qui irruperant relicta fuere, quæ etiamnum in ecclesia pendent, adeo ut scelera87vscelera sua inficiari nequeunt. Sæpe autem ille misit ordinum militarium carnificem una cum duce ut ea tolleret, rerum id illi hactenus a nobis, ut res ut res omnibus innotesceret, negatum fuit. Quod si edictum Principis est ut persecutio in nos fieret, parati sumus omnes ad martyrium subendūumsin minùs – obsecramus ne illis liberum fiat alium episcopum introducere Quod nè fieret, usque ad mortem restitimus Athanasium reverendissimum desiderantes. Illustrissimis Consulibus post Consulatum Arbetionis & Lolliani designatis, septimo die Mensis Mechir quæ est prid. Kal. Feb. Hæ erat litera Populi Alexandrini ad Ecclesiam Alexandrinam catholicam quæ est sub Athanasio, datæ tertia die post illatam cladem: Quibus scilicet cierent omnes ad rebellandum. Apud Athanos. post ep. ad solitar. & Baron: 356. 3.Nox erat multique ex populo ad proximam synaxim in orationibus pervigilabant cum Dux exercitus Syrianus ingessit se pluribus quam quinque millibus, & Ecclesiam militibus ne quisquam elaberetur cinxit. Ego autem cum in tanta tribulatione populos deseredeserere absurdum putarem, manebam sedens in Cathedra mea, Diacono jusso ut Psalmum recitaret & post recitationem quisque domum abiret. Vbi cùm dux in templum irrupisset, relicta Cathedra obsecrabam ut populus abitum maturarent. Digressis itaque plerisque, cæteris eos subsequentibus Monachi mei & nonnulli ex clericis inter inter abeundum me secum abstraxerunt. Atqueita per milites (testor veritatem) inofense transivimus, – populo prius sine noxâ dimisso. Athanas. in Apologia d de fuga suâ.Visa in ecclesiam impressione, primum admonui populum ut discederet: quibus digressis cum demum abitionem inde molitus sum, ac jam inde in solitudine versor. Athan Apol ad Constantium.☞To yethe infamy of yethe homousian faith, yethe homousians thought yethe justificatiōonof ytthat their faith to depend upon yethe justification of a person (Athanasius in these consils) whom they were ready to acknowledge justly condemned [for murder sacriclegesacrilege & other, crimes,] so soon as their faith could be secured wthwithout him.Adveniente Georgio, videre erat, post septimanam Paschæ [Athanasio jam pulso A.C. 356] virgines in Carcerem detrudi, Episcopos vinctos a Militibus duci pupillarum viduarumque ædes populari (nam et in domos irruptiones factæ sunt) noctu Christianos raptari, ædesque obsignari, & fratres clericorum pro fratribus in periculum devocari. Gravia sunt quidem ista, sed graviora tamen quæ postmodum commissa sunt, [nempe tempore Pentecostes] Athan: Apol: de fugâ sua.Hæc cum mihi in oculis essent, nihil mihi mali conscius, ad pietatem tuam cum hac defensione properabam. — Iamque mihi iter ingredienti, relictarelicto eremo fama derepente advolat Liberium Romæ Episcopum, Osium Hispaniarum, PaulinūumGalliarum, Dionysium et Eusebium Italiæ, Luciferum Sardiniæ Episcopos, aliosqueplures una cum Presbyteris & diaconis in exilium exterminatos esse eo quod contra nos scribere recusassent: Vincentium autem Capuæ, Fortunatianum Aquileiæ & HerminusIrenæum Thessalonicæ cæterosque in occidente Episcopos vim non 88rvulgarem gravesque contumelias passos esse donec promitterent sese a nostra communione abstinere. Deinde alia ferox fama de Ægypto et Lybia nobis ad aures allabitur: Episcopis prope nonaginta pulsis, Ecclesijs professoribus Arij traditis, sexdecim in Exilium actis, cæteris deinde aut fugatis aut ad simulationem hæreseos coactis, summam fuisse persecutionem. — Atque ita Episcopi Monachi et devotarij ab Alexandria profligati sunt. Athan Apol ad Constant.Plerique in hac urbe [Alexandrina sc.scilicet] cæcutiebant rerumque potiebatur homo ab infimis barathris emersus, qui quasi in tenebras cupidos veritatis ad mendacia abducens non frugi sermonibus sed præstigijs animos corrumpebat. Assentatores igitur clamare, applaudere, aliosque admiratione percellere, quos ad huc intra dente mussitare, verisimile est: simpliciores verò ad istorum hominum dictata vivere resque publica quasi æstu rapi; omnibus tanquam si diluvium inundasset contemptis. isquevir multitudini præerat, qui (ut verissimè dicam) nihil a cerdonibus differebat; cui ea de causa unica contentio cum civitate fuit, quod eam in barathrum dejicere non posset. Atqui præclarus ille et egregius vir se sistere ad causam dicendam minimè ausus, quasi judicio condemnatus ultro in exilium abijt: quem etiam ex re barbarorum est e medio tolli; ne etiam illos dum ut quisque ei primum obvius est, quasi in scena lamentans impietatem condoceat ———— absistant ab Athanasij studio neve recordentur superfluæ illius garrulitatis: alioqui serò sentient se summis periculis obnoxios teneri; ex quibus hand scio an quisquam eloquentium seditiosos illos eripere possit siquidem absurdum esset perditissimum Athanasium & de turpissimis sceleribus convictum quibus nanquam par supplicium luerit, etiamsi decies occidatur, solum ex solo vertentem in alias perpetuò sedes depelli; & ejus assentatores & ministros, homines præstigiatorestores, talesque quos nefas sit nominare, sincere hic turbas facere; de quibus jam dd jampridem judicibus mandatumpreceptum est ut eos occidant: qui fortasse ne sic quidem perituri sunt si mature a prioribus delictis resiliant, & tandem ab ijs transfugiant quibus sceleratissimus Athanasius se ducem præbuit, qui Reipublicæ nocuit, & sanctissimis hominibus impias & nefarias manus intulit. Epist. Constantij ad Alexandrinos apud Athanas: Apol: 1In epist contra Frumentium Constantius de Athanasio ait quod: cùm ex omnibus criminibus jure ipsi objectis nihil prorsus diluere posset, excidit statim a sua Cathedra, & ut in vitâ ita in locis omnibus errabundus &c. Apud Ath. Apol 1 ad Constantīium.Athanasius recitatis his literis sic pergit: His ego auditis in eremum me retuli.Populis in magnam Ecclesiam convenientibus (erat enim quarta Sabbati ante Pentecostem) postridie Heraclius Comes, adjuncto sibi Ægypti Præfecto Cataphronio & Faustino Catholico, Iuvenes forenses et Idolorum adoratores concitant ut ex præcepto Imperatoris invaderent Ecclesias et populos lapidarent. &c Ath. ad Solit. Baron 356. 32.Acti in fugam ex Ægypto & Africa plusquam triginta Episcopi: Athan: Apol. de fuga sua. Baron. 356. 47.88vEpiscopi pulsi ex Ægypto et Africa fiere Eulogius Adelphius Alexander, Arpocration Isidor. Isaac. Anubio, Pitimus, Euphration, Aaron. Ammonius, Muis, Agatho, Anaganphon Caius, Philo, Herme, Plinius, Psenosyris, Marcus, Ammonius, Marcus alter, Dracontius, Adelphius, Athenodorus &c. Presbyteri Hierax et Dioscorus. Baron 356. 47, 54Ex Ægypto et Libya Episcopi Presbyteri et Monachi ferro vincti, plagis usque ad mortem cæ alio atque alio transmittuntur, omniaque in singulis locis tu multibus agitantur. Athan. ad Solitar. Bar 356. 50In tantum rabiem per milites extendere ausi sunt ut non solum civitas clericos effugarent sed etiam ad Eremitas exirent & funestas suas manus adversus μονάζωοντας immiterent. Inde factum est ut ego me longius abducerem, ne etiam qui nos susceperunt negotium ab eisdem paterentur. Athanas Epist ad Lucif. Baron 356 76.Post exilia Paulini, Eusebij, Luciferi, Dionysij, quinto abhinc anno a Saturnini Vrsacij et Valentis communione me cum Gallicanis Episcopis separavi, inquit Hilarius contra Constantiūum. Baron 356. 106. Hoc factūum credo paulo ante exiliūum Liberij. Finito Consilio MedialanensiMediolanensi Imperator accersit Liberium Osium aliosque ad se ut subscriberent. Ex dialogo inter Liberium et Imp. constat omnes fere tunc subscripsisse.Sed ne putes populum solummodo propter has turbas in culpa fuisse & Athanasium innocentem, Non potuit, obsecro, Athanasius audito Imperatoris edicto dixisse Amicis se debere et velle obtemperare Imp. & ipsis persuasisse ut quia& quiete decedere & Christianāam religionēem este ut nemo per violenter resistat AthoritatiAuthoritati. CerteCerta tanta fuit Athanasij apud suos authoritas ut ipse per ministros suos facilè posset sedasse populum. facile potuisset persuasisse populo nisi maluisset per ministros concitasse. Imò si non provisi fuissent Athanasij mores cur milites ex alijs regionibus adducti, Imò cur militibus accedentibus fores templi clausæ repertæ sunt, cur clausæ detinentur usque dum fregerunt milites Athanasio, hoc omni tempore in thonothrono suo in medio populi inclusi populi sedente si non hoc factum animo resistendi et animandi populum. Cur deniquecum de his turbis loquit suos pro his turbis laudavit. Nam seditionis authores qui propter hæc facinora in judicium vocati sunt & pro meritis eorum ad varia supplicia mortem flagellas vel alia supplicia cōondamnati, omnes summis laudibus prosequitur & pro martyribus celebrat, ut et eos qui in tumultu cecidêre Athanasius itaque dum hæc flagitia probat, collaudat, & premio vitæ æternæ ad suos commendat & prædicat, fit ipse omnium reus et demonstrat se non rebellionis tubam veræ religionis prædicatorem sed rebellionis Apostolum, & rebellium facilè principemducem& propugnatorem acerrimum. Vidimus ergo quales sunt Athanasij Martyres, & qualis persecutor Constantius.Triduo post ejectionem Athanasij principes rebellionis nomine populi Alexandrinis mittunt prædictam Epistolam ad omnemcatholicam Ecclesiam sub Athanasio positam, ut in auxiliumseditionemsecumcierent reperent. Quod et effectum est.89rAnno 357 (vide Baron 357. 1, 2.) procontra novam hæresin Photini Episcopi Sirmiensis, celebratur CociliumConcilium Sirmiense. Hæresis ejus erat quod dicebat Christum esse nudūumhominem & non ante virginem extitisse.Photinus non tantum Pauli Samosatenio sed Cerinthis & Ebionis damnatas hæreses de Christo quod non fuerit ante Mariam restituere conatus est. Sozom l 4. c 5. De divinis personis idem sensisse quod Paulus Samosatenus ac Sabellius ait Theodoretus (Theod. hær. fab. lib. 2.) unamque tantùm operationem Patris filij & sp. sancti esse docuisse. Et Christum esse cœpisse cum Sp. Sanctus visus est super illum Epiphan. hæres. 71.Lucifer ( in lib. de non parcend. Deum delinquent) alloquens Constantium, dicit nihil interesse inter illum & Photinum vel Paulum Samosatenum, nisi quod ille ante omnia dicit illi vero post omnia; nam omnes creaturam & nudum hominem constituere. Baron 357. 5.In hoc Consilio tria proponuntur Symbola a diversis Episcopis a approbantur. Primum Symbolum grece scriptum fuit a Marco episc Arethusio (Sacr l 2. c 25) & extat apud Athanas. de Synod. & Hilar. de Synod. Socr. l 2. c 25. Cujus hic est finis: Eos porrò qui dicunt ex non ente aut ex alia substantia, & non ex Deo filium extitisse, aut quod tempus aut ætas fuit quando ille non erat, alienos a se censet sancta & Catholica ecclesia. Huci Hilarius assentitur ut et Antiocheno et Sardicensi, & exponit ipsa.Secundum Symbolum postea scriptum latine, postea proponitur, in qua vox ουσίαι & ομοουσίου rejicitur ut quia non in sacris literis reperitur.extat apud Hilariūum. Athanas. Socrat & hǽc dicitur Blasphemia ab Osio & Potamio conscripta ((apud Hilar de Synod). Hunc OsiūumImperator per annum apud se detinuerat ut conferendo cum suis Episcopos convinceretur, tandemque veritati succubuit, ejusque exemplum alij plures mox secuti sunt. Fuerat enim Fuerat enim Princeps Episcoporum in Concilio Nicæno et Sardicensi, & symbolum Nicænum ipse erat qui composuit, & præ cæteris omnibus in admiratione apud omnes habebatur, ita ut eo superato cæteri rem seriò perpendentes facilìus se dedêre. Erat jam admodum senex.In hac secunda formula, qua dicebatur filius Patri essentiâ dissimilis quod omnibus Orientalibus displicuit, & propterea recedebant a Concilio, & in Asiam commigrarunt. Et Ancyræ in Galatia convenientesconvocatis Episcopis Orientis, omnes, fidem suam duodecim propositionibus definiunt in quibus affirmant filium non esse creaturam sed substantiamsubstantiamessentiam a natura patris indivisamindiscretam, perfectam Imaginem patris, eique similem essentiâ, & neutiquam posteriorem tempore. (Hilar. de Synod. Vigilius contra Eutych. l 5. tom 5. Bibl S. Epiphan Hæres 73. [vide HilariumEpiphan.]) Dicit Vigilius quod universi Orientales Episcopi conveniebant Ancyræ Et has propositiones miserunt per legatos as Consilium Sirmiense, quibus inter Occidentales, & Orientales ad Sirmium demo reversos, disputatis, conveniunt tandem Orientales et Occidentales ut messa voce ουσίας propterea quod in s: scriptura non reperiatur & & populo rudiori offendiculum pariat, filius prædicaretur per omnia similis Patri. Atque ita conveniunt incomponunt hoc symbolūum quod primò latine concsriptumconcscriptum est. Credo in &c Baron 357. 20, 21, 22 23, 24.Vide itaquequod Cum autem Valens in subscriptione suâ posuisset tantum similes patri, Imperator pius adegit ipsum post habitam usque ad noctem cum episcopis disputationēem addere per omnia. Epiphan hæres 73. Germinius in Epist. Bar 357 29Vides itaquequomodo quantum distant Orientales ab Arij doctrina, qui Arium tem in Ecclesiam recepere quique facinora Athanasij damanrunt. Et quāamsincero pectore & firma fide filium 89vhonorantes & extra numerum creaturarum Deum super omnia collocantes, Occidentalibus de extremo ad extrumumextremum vergentibus restiterunt & in viam reduxerunt.Adversus sacrilegam impiæ professionis unitatem quæ per Osium Valentem Vrsarium, Germinium, cæteros similis pravitatis apud Syrmium fuerat conscripta, Vniversi Orientales Episcopi convenientes, alias, id est duodecim sententiarum definitiones ediderunt, quæ Nicæno concilio non continentur. Vigilius contra Eutychium l. 5. Tom 5 Bibl. S.Hilarius recitata Sirmiano Symbolo ab Osio & Patamio (ut ait) conscripta, mox subdit: His itaque tot & tantis impietatis professoribus editis; has rursum e contrario Orientales Episcopi in unum congregati sententiarum definitiones condiderunt. [Recenset deinde et interpretatur, dein addit] Hæc conscientiæ suæ & adeptæ jampridem doctrinæ suæ instituta decernunt & eos qui hanc apud Sirmium hæresin conscripserunt, vel conscriptam susceperunt ignorantiam confitentes ad subscriptionem decretorum talium cogerunt: ubi filius imago Patris perfecta est: &c Deinde ad Orientales ut de pietate in tanto naufragio benemerentes, hæc habet Hilarius. O studiosi tandem Apostolicæ et Evangelicæ doctrinæ viri quos fidei calor in tantis tenebris hereticæ noctis accendit! Quantam spem revocandæ veræ fidei attulistis — — Domino gratias, quod ignorationem per vos admonitus Imperator, ignorantiam et errorem non suum, sed astantium per has fidei vestræ sententias recognovit, & se invidia apud Deum et homines impiæ voluntatis exemit: cum legationem vestram honorificè habens falsitatem eorum, quorum auctoritate in invidiam ducebatur, coacta a vobisvobisignorantiæ suæ professione cognovit. Hilar de Synod. Vides itaque quod Imperator nihil egit tyrannicè sed hoc tantum curavit, ut sensus majoris cederet Vtinam Constantinus Pater in Concilio Niceno sic fecisset. Nam siquam habet authoritatem Ecclesia in definienda fide, certè hæc a majori parte Episcoporum non qui in Concilium aliquod congregantur, sed qui sunt in toto orbe, pendere debet. Qua ratione sola Arianorūum, quos vocant, concilia admittenda erunt.NB. Concilium hocce Ancyranum (ex Hilar) misit tantum legatos Episcopos ad consil Sir. sed forte nonnulli ex OrientaVide Epistolam Germinij apud Hilar fragm l 1. pag 41, 42, 43. Baron 357, 27.Confessionis fidei formulam a Liberi abduxerunt, quæ illis qui filium Patri non substantia et cæteris rebus similem aseverarent, interdixit Ecclesia. Sozol l 4. c 14. Hoc est tertiam Sirmianam non primam ut vult Baronius. Nota quod hoc factum post reditum Imperatoris a Roma Sirmium Sozom. Ib. hoc est in scdosecundo Sirmiensi Consilio (vel continuatione prioris) adeoque postquam rejectis duabus formulis propter nomen ουσίας & dissimilis ουσίας, consenserant in tertiam ab omnibus subscribendam, quod factūum erat in priori consil. Sirm (i.e antiquam Imperator Romam petijt.) Adeoque Liberius in hanc (i.e in Ariminense subscripsit.Ego Athanasium non defendo, sed quia susceperat illum bonæ memoriæ Iulius Episcopus decessor meus, verebar ne forte ab aliquo praevaricator judicarer. At ubi cognovi quando deus placuit juste vos illum condemnasse, mox consensum meum commodavi sententiis vestris &c Liberius ad Orientales. Baron 357. 43.The remainder of the text on this page is written upside down.Nicephorus ex Philostorgio. Suidas ex Thalassio hominibus Arianis multa desumpsit. Thala (Baron 354. 15) Thalassius erat Constantij delator (Ammian: l: 14.) ejus est mentio apud Athanas. in Ep ad Solitarios. eratque Theophilo Indo conjunctissimus Baron. ibThe following passage is written upside down and runs from f. 91v backwards to f. 90r.91vp 51 C.D. & 44 A, B, D Verbum Patris mens propria. 95 A, B, C D, 96 A. 167 A. 263 C. 276, A, B. 295 A. 296 D. 297 D 298 C D. 299 A B. 311 A. 315 A D. 317 D. 321 B. 323, C. x Verbum primogenitus omnis creaturæ p 45. D. 241 D, 242 A. 276 C. 345 D A 33 A B DVerbum non incarnatum pro solito more naturæ p 54 ACultus Angelorum Dei per imagines damnatur Tom 1. p 21. D.Verbum pro omnibus passum p 60, A. 72, B. 73, C. 91, C. 159 D. 164, C, D. 165, A. Sed non ut Verbūum 262 C.x Corpus Christi a verbo movebatur 69 C. 95 D.Edere bibere nasci &c dicitur de Verbo Dei, ut verum fuisse corpus ejus constaret, licet ea pertineant a Vers Corpus solum 70. D.Christus ejus templum & corporeum organum morti offerensobtulitἀντίψυχον ὑπὲρ τῶν πολλῶν λ πάντων loco animæ pro multis. 61 D.Athanasius in Orat. de incarnatione Verbi nullibi meminit animæ Servatoris a λόγῳ diversæ sed Verbum ubique dicit corpus assumpsisse quod nunc corpus nuncσωμαvocat nunc σῶμα ἀνθρώπινονnunc ὄργανον Verbi, nunc ἀνθρώπου σῶμα, nunc ναόν verbi nunc ὄργανον ανθρωπνον quo Verbum utitur. rarissime ἄνθρωπον & ubi ἄνθρωπον vocat, statimibidem se per hominem intelligere corpus humanum interpretur mox vocando id ἀνθρώπινονσῶμαvel quod prius vocaverant ἄνθρωπον, & dicendo mentem peruniversumtotum hominem se porrigere, & ex minima parte corporis, linguanempe, manifestari 96 D. In hac profusa oratione nulla est mentio Arrianorum.Athanasius in illud Omnia mihi tradita sunt a Patre sæpius ab Eusebianis objectūum: dicit filium omnia possedisse ab initio ut creatorem, postea vero vero ea traditaesse ipsa a patre ut redemptori, eo ut creata restitueret. Et Orationem concludit cum documento Te Trinitate personarum in una essentia ex eo quod Animantia Act 4 clamant triplicem glorificationem proferunt: Sanctus, Sanctus, Sanctus.Cert. Athanasius in Epistola ad Adelphium, respondent Arianis obijcientibus quod homousiani adorando Christum ut Deum summum adorant etiam carnem corpus Christi quod caro est. In tota hac Epistola (quæ imperante Constantio scripta est) loquitur de verbo ut in corpore solo, neque ullo modo reprehendit Arianos negantes animam ch a Verbo diversam. Nulla igitur de hac re jam erat controversia. Imo p 159 D & p 160 A plenissime tradit Chris ipsum Verbum ex mente, Petri 4 & Tit 2 in carne traditum et passum.Ad Maximum Philosophūum Epistola ejusdemmodi est. Persuadet Crucifixūum adorandūum & Sub finem accusat Arianos quasi impios etiam in Sp. sanctūum. Vbique loquitur de Verbo ut corpore induto non homine toto. Vide p 164, C, D & 165 A de passione Verbi & infirmitatibꝰusex parte corporis.x Explicatur vox consubstantialis specificè 167 D. 169 C, D. 170, A B, C 241 A. 272, B, C. 573 A B. 45 A B C D & seq. (script. suppos) 160 A B. 168 C. 175. 442 B. 611.1, A B CTōom 1: 928 B C91rChristus Verbum quædam fecit ut Deus quædam ut homo 171 D. 172 A, B, C, D. 300 A B.Ariani Christo quamquam creaturæ religionis cultu cæremonijsque inservientes ab Ethnicis non differunt. 296 B.xx Exponitur deus creavit me initio viarum 172, B, C, D. 173 A. 242 C. 140 D 261 A B C D 262 A B. [Exponit aliter 276 C. ] 299 D. 449 Dx Exponitur De die ille et hora ne filius quidem novit. 172 C, D. 173 A, B.Epistola ad Serapionem contra eos qui Spiritūum S. non esse creaturam scripta videtur sub finem Imp. Constantij. Nondum enim admisisse videtur animāam humanam in Christo, Arianos tamen culpat ob Sp. StūumSanctum. Forte tamen scriptum Imp Valente.In Epistola Liberij et responso Athanasij dicitur Patris et filij μιὰν ὑπόϛασιν. 343 C 245 A, B. Item Orat 5 contr Arian 520 A. Vide tamen 539 BHistorica de Concil Nicæn 251 A. B. 253 C. 267 B C. 268 B. 269 A. 290. 291 B. 302 C.De concilio Serdicensi 576 C. 580 D. 676 A BDe temporibus post Constantium 576, 577, 8, 9, 10, 11. 582 40 D. 41 A.Filius manus patris 255 C D. 265 A B C. 441 D. 442 B 545 A. 610 BArriani dicunt filium dici ex eo quod Pater filium solum solus condidit cætera per filum 255 A B.Trinitas ab Athanasio mox post Concil. nicænūum prædicata 276 D. vide 324 A: C 325 A. 467 D. 468 B.Athanasius citat Origenēem 277 A, B Theognostum 274 A, B. Dionysios 274 C D provocat Arianos de auctoritate Patrum asserens nullos ab eis citatos. 277 D.cert. Athanasij Epistola de Syn. Nicen. contra Arian. decretis scripta videtur mox popaulo post synodum ubi Eusebiani Concilium istud convellere primūumaggressi sunt: tum quod scopus ejus erat ut acta Synodi declararet, tum qEusebianos memorat subscriptiones suas tunc revocasse p 251 & 253 tum deniquequod OrigemOrigenem citans pro dicit adversarios ne unūum quidem ex prudentibus & doctis citare posse. Quod occasionem dedisse videtur Eusebio scribendi tractatum de Sententia Origenis. Loquitur etiam hic Athanasius de verbo Corpus induto, non insinuata aliqua sententia de Anima.Orat 1 contra Arianos script. in Papatu Liberij com modo Georgius destinatus erat Episcopus Alexandrinus, trigesimo sexto anno a Synodo nicæna elapso p 305 quinquagesimo quinto anno a Shchismate Meletij. ib.Arij perjuriæ res paulo post medius discrepuit: Quam Historiam Athanasius nar post 30 annos fere narrat quia exitus Arij tunc non erat vulgaris p 301 C D. 670, 671, 672. 809 D 810 AOrat 5 contr Arian. Script ex occasione objectionis quod Homousiani non nonnon constituebant verbum ens substantiale sed qualitatem patris. Hic asserit Athanasius Verbum esse οὐσιώδηςsubstantiale & non vulgarem rationem vulgarem, rationem ex rationali sapientiam ex sapiente ita tamen ut sine hac ratione pater sit insipiens & irrationalis. Asserit præterea unum principium, ὀύσιαν & ὑπόϛασιν ex quo uno est filius Verbum ejus proprium et indivisibile. Neque distinguit inter Hypostasin et ουσιαν. p 5209v90vThalia Sotadica 308 A. 310 A B. 552 C. 883 D Ejus contenta 310 D 311. 883 Dx Verbum propria ratio patris 326 C. 330 D 331 A D. 335 B C338 D. 373 B. 376 B. 529 D. 22, D. 23 D. 24 D. 25 A. 184. 187 D 188. 212. 441 439.x Vt ad nomen Iesu flectatur omne genu: Arriani interpretantur de Adoratione filio post resurrectionem concessâ p 344 D, 345 A & seq. Vide solut Ath 603 CΤὸ εἶναι ἴσα θεῷ 346 C AthanasusAthanasius non urget.x Ideo unxit te Deus oleo lætitiæ supra socios: fuse explicatur 352 & seq.x Pater me major est exponitur de verbo 365 B de humanitate 597 DFidelis ei qui ipsum fecit Heb 3 exponitur ab Athanasio 372 A. 377 B C 378 AFilius mox ex voluntate patris 373 A 372 D. 512, 514 A. 516 D.Verbum corpus induit 378 B, C D. 379 D. 381 B. 382 D. 384 D. 415 D. 417 D 418 A B, 423 A. 425. 432ABC 4365 D. 436 A. 437 A D. 440 A D. 441 B. 452 A. 474 D. 476 B C confer 479 A cum 482 C D, 483 A B D 484 A B C D. 496 D. 501 D. 502 A 504Respondetur Arianis dicentibus Verbum creatura est sed non ut una ex creaturis 389 D.Angeli non Adorandi 394 B.x Ante omnes colles genuit me 402 D. 261 D.x Ante ævum fundavit me Prov 8. 443 C 445 C D 447 B. 167 Bx Cum in forma dei esset ἴσα θεῷ, οὐκ ἅρπαγμον &c 458 B. 597 D 182 A B. 430 AFilius Angelus 464 D 465 A. 466 A. 514 C.Ariani Idolatriæ 468 D 469 Afilius et Pater unum & in se invicem sicut nos Ioan 17.11, 21, 22, 23. Ion 14.11, 20 Ioan 10.1, 470 A. 472 DFilius ἴσος θεῷ 480 B.Respondetur Arianis obijcientibus infirmitates humanas Christi 479 A & seq. 496 C. 504. 506Verbum in carne passum putativè confer 482 C D, 483, 484 507 A. 586 D 647 B. 648 C 30 D. 311. 312. 313 317Asterius Advocatus hereseos συνήγορος 511 B.Verbum assumpsit hominem 530 C 534 B. 535 D (Hæc ex mente Arrian). 565 D 567 B.SptusSpiritus sanctus Deus ultimo circiter anno Constantij 571 B C. Variæ sectæ & opiniones Homousianorūum 582 D & seq. 632 C D 637 B & seq. 649 A.Christus prædicavit spiritibus in Orco positis 586 B. 626 B. 630 DDuæ voluntates in christo. 611 D suspectum reddunt tractatum illum neque genium Athanasij sapit.Anima in Christo 626 C. 628 A B CD 629, 630, 631. 634 B. 637 D. 648 B.Animāam in Christo negant Ariani et verbum ponunt patibile 628 B. et Arius635 D. 636 A., 644 A90rvide p 525 lin ult.Athanasius aliquandiu latuit Alexandriæ 697 B dein fugit in eremum ib.SrSirI wrote to you about 4 or 5 months since, but not having you were then from home & not having heard from you since, I have sent this to beg a line or two from you to let me know how my affairs stand & when you may be f I may find you & your brother at home. I desire you would put your brother in mind to have his arrears ready against yethe time you appoint, & I will wait upon you. In yethe mean time I restDe Vrsatio et Valente 675 DDe seditione Alexandrina 690 ad 700. 704 & sequ. 716 & sequ.Episcopi exules sub Constantio 692 A B. 702 D. 703. 705 B. 706 D.The remainder of the text on this page is written upside down.Si Verbum patibile erit Pater et SS. patib. 644 DMulti ex Homousianis credebant Verbūum patibile (sc. Apollinaristæ) 643 &cDracontius fugiens met angustis temporibus (forte tempore concilij Ariminensis circiter) invitad Episcopatum multorum exemplo 957 C D. eo tempore Et Episcopi et monachi aliqui facti liberorum parentes. 958 D.xοὐσία = ὑπόϛασις = substantia. Filius οὐσία de οὐσία 520. 557. Conciliatio terminorum contradicentium circa Hypostasin & incarnationem p 575 & seq.Origenes laudatus 971 B1 Cor 3 Templūum Dei estis, sptusspiritus Dei in vobis. 12 B per Deum Ath. non intelligit SS. Ad probandam deitatem sptusspiritusStiSancti Ath non usus est Act 5.4 et aliter interp 1 Cor 3. p 11 & seq.Testimonium Luciani martyr cont. div. SS 210 A B 211 D.Macedoniani secuti concil. Nicæn. dicebant Christum esse Deum ex Deo & non eundem Deum cum patre, hoc est ne deo essentia patris ut voluntas et sapientia rei volentis et sapientis esse dicerent. Vnde Mens adversariorum patet. 210 & A B 211 D.Macedoniani negabentnegabantὁμοούσιον & animam in christo diversam a λόγῳ 286 concedebant tamen ὁμοιούσιον 290 B.Alij cum Ario relaxati 302 C92rScripta est autem antepost an 427 quo Pannoniæ (testibus Marcellino et Iornande) a Romanis receptæ sunt. Nam in Notitia Pannoniæ omnes singulæ, prima, secunda Valeria, & Suavia cum ducibus suis Præfectisque & singularum fere civitatum Præsidijs ita latè accuratèque describuntur, ut in plena pacatissimaque Romanorum potestate eas tum fuisse nimis certum appareat. Imò post decessum Burgundionum e Germania prima anno 436. Deniquepost Aremoricos si non omnino subactos certe valde repressos qui cum Baugadis et Gallia ulteriore anno 435 a Romana societate discessêre Scripta est ergo intercirca an 437 vel 438. Quære annon potius anno 456 Buch l 16 c 5 sec 1NB. Omnia plene in Africa et Germania prima æque ac in Pannonia plene describuntur: licet Vandali ante annum 436 multa in Africa possederant et Burgundiones ab anno 413 ad an: 436 Germaniam primam tenuerant. Vnde Bucher notitiam ex varijs variorum temporum Indiculis consarcinatam esse veretur. Buch l. 16, c. 5, sect 5 n. 27.Salvianus scripsisse circa annum 442 ostendit Buch l 16 c 6.Cum ad Chlodovæi mortem — Typographi nostri pervenissent, suam ad me Childerici Anastasim misit humanissime D. Chiffletius, Eques et Regius Archiater, sanè auream, amænitate juxta & doctrina varia reconditaque longè gratissimam: mihi tamen tanto præ cæteris gratiorem quanto primorum Franciæ Cisrhenanæ Regum tempora e certissimis ejus sepulchri reperi nummis alijsque monumentis, statutæ a nobis Chronologiæ per omnia quadrare vidi. Bucher in Ανακε Anakephaleosi, cap 6.Pharamundum cœpisse anno 417 consentiunt Bucherius, Vindelinus resipescensapud Chiffletium, Chi& Chiffletius &c. Vide Bucheri Anakeph. c 6, ubi pro hocce regni Pharamundi exordio bene disputatur.Chiffletius de Dispargo multum disserens, in Duisburgo Babantiæ, Bruxellas inter atque Lovaniam amplo municipio conquiescit Neque mihi (inquit Bucherius) quid meliùs hactenus occurrit. (Buch Anakeph c 7. n 39. Ibidem disputat Bucherius pro hac Duisburgo Brachbantiæ.93rDionysius Alexandrinusde initio Vortigerni vide lib Olanfredi Arturi, & Antonini Chron Cap 2 tit 11 Cap 2. § 1 Cœpit nempe Tempore Theodosij & Valentiniani cum Vandali in Africam trajecerunt forte an 430.Apud OstroGothos regnavit Winitharius anno primo Gratiani deincepsque annis sex IllūumBalamber rex Hunnorum in bello peremit. Et post eum regnavit Hunnimundus annis duobus. Horismundus fil etiam duobus. Post quem Ostrogothi fuere sine rege annis 40 Posthæc Valamer regnum suscipiens regnavit annis triginta uno. Quo in bello perempto regnavit frater ejus Theudemir annis undecim. Theodericus hujus filius ei successit cui annotantur anni novendecim. Theodericus autem Odoacro rege Italiæ quem in fide susceperat perempto, Italia potitus est, ibique regnavit annis 32. Anton. Chron. tit 11. Cap 87. § 3. Vincent l 16. cap 14.A primo anno Gratiani regnarunt super Hunnos Balamber, & Mudruth pater Attilæ, Octer & Rugila fatresfratres ejus. Bleda & Attila frater ejus annis circa 80. Dein Heruac ann 6. ex quo regnum contritum Anton. Chron Tit 11. c 8. & Vincent l 16 Cap 16 post Sigebertum.De Pantheone vide Vicent. Spec. Hist l 23. c 13. & Ant Tit 13 p 325.Vincent l 23 c 13 & Plat hoc ad Bonif 3 referunt. Blondus tamen Dec 1 lib 9 & Naucler gener 21 hoc ad Bonifacium 4 referunt. Beda in lib de sex mundi ætatibus & Diac lib 4 de gestis Longobard cap 11 hujus rei meminere (ut et concessionis suprematus Romæ super ecclesias;) sed sub quo Bonif. hoc factum sit non exprimunt. Anton. Tit 13. cap 1. § 1.Vigesimus annus Artaxerxis Longimani concurrit cum ultimo anno Olympiadis octogesimæ tertiæ apud Iulium Africanum in quinto temporum volumine ut refert D. Hieronymus in 9 Danielis & Euseb l 8 de demonstratione Evangelica, demonstratione secunda sub medio.Artabanus XexemXerxem occidit anno 4 Olymp. 78. (Diodorus) puta sub finem anni, & regnatmens 7. (Diodorus & forte Iustini.) Cœpit Artaxerxes Long anno 1 Olymp 79 Archonte Athenis Archimedonte, & regnat an 40 Diodor l 11. Ponit etiam 40 annos Tertullianos in c 8 adversus Iudæos & Hieronym in c 4 Ezek. Euseb chron, (ubi ἔθη τεσσαράκοντα tamen corruptè vertuntur annos 44 l) Diodorus Olymp 78 an 4 & rursus Olymp 88 an 4, (ubi cum in græco legatur ἔθη τεσσαράκοντα corruptè vertitur annos 44;) Beda l de sexta ætate, Addo in quinta ætate. Sed Clemens Alexandrinus l 1 Strom. Niceph Constant c 7 Artaxerxi annos 41 tribuunt, & Ctesias annos 42 quem sequitur Sulpitius licet apud eum mendosè legatur ut notavit Sigonius.Post Artaxerxem regnavit fil XexesXerxes dies 45 juxta Ctesium & Sogdian dies mens 6 dies 15. Sed Sogdiano septem mensem tribuit Euseb Diodorus, Euseb & S. Hieron in 4 Cap Ezek, Addo, Nicephorus, Beda alijque. Vtrosque hos reges nonnulli propter brevitatem omiserunt.Diodorus & Euseb. in fine Olymp 89.1 & rursus initium Darij nothi ponunt an 2 Olymp 89 & dicunt regnasse an 19 sed Ctesias an. 35. Diodorus & in fine an 1 Olymp 89 & rursus ad finem lib 13 ponit 19 an & Ptolome.Thucyd conjungit 13 Darij cum 20 Belli Peloponnesiaci sed vel menda in numeris irrepsit vel puta 13 pro 12. Vel init Darij ann 13 finiente an 20 vel (quod magis probabile est) author quia omittit Xerxem & Sogdianum, incipit regnum Darij a morte Artaxerxes.Dario Natho Artaxerxem M. statim successisse dicit Xenophon initio expeditionis.93vArtaxerxes Longim. obit anno 7moseptimo Belli Peloponnesiaci hieme jam incæpto juxta Thucydidem l 4.Festūumomn̄.omnium Sanctorum Greg 4 circa AD 834 ex 4 Id. Maij ad Cal Novemb transtulit. De tempore hujus festi vide Platinam, Iacob de Voragine in Lombardica historia. Belæus & Platina in vita Bonifacij. Durandi Rationale l 7. c 4 & 34. Petrus de natalibus l 4. c 159. & l 10. c 1. Polydorus l 6. c 8. Beda l 2 c 4 Angl Hist & de ratione temporum l 2. Regino lib 1. Vincent l 24 & 25Non autem voluit ut fæstum hoc in honorem solum Apostolorum sedMartyrum celebraretur sed generaliter omnium sanctorum sanctarum & electorum Trinitatis & angelorum idque per universum mundum Durandi Ration l 7. c 34. Petrus de Natal. & Polydorus.Hæc ex Hospiniano de origine festorum.Phocas Imperator fit An 605 per an. S. Greg. lib 11 Epist cap 1 & 43. sub id tempus Theodoricus rex Galliæ agnoscitur Greg l 11 Epist c 12 & Richaredus rex Visigothorum claret. Greg l 7 Epist cap 126.Greg. magnus creatus Pontif. 3 Sept die Dominica Indic 8. Præfuit annis 13. Mens 6. dies 10. 7 Id. Octob. vel 9 Kal Decemb. (i ePhocas coronatus in festo StiSancti Clementis,. Erat indictio sexta inchoata quando Mauritius occisus erat sed nondum erat 602 salutis annus impletus. Chronicum Mundi p 185 Licet universi quos viderem (præter epistolare sancti Gregorij) aliter assignant. Anno 604 Obit Greg. papa. Mart 12 fer 5. Vacat sedes mens 1 d 19. Sabinian sedit a 1 Mart anno 1 mens 10 Obit 24 Feb Indic 10. Vacat sedes mens 10 d 20. Ann 607 Indic 10 Ian 11 init Bonifac 3 sedit m 10 d 25. obit 11 Decemb vacat sedes d 36. An 608 Ian 17 init Boniface 4 sedit an 6. mens 4 d 9. An 611 interficitur Phocas. Ex Chronico Mundi Cameracenatis.Vincentius l 25 c 34, scribit Greg 4tumquartum rogasse Ludovicum pium pro confirmatione ferti omnium sanctorum.Con̄suleConsule Theophylacti libros 8 de vita Mauritij Imp.Ann Hegira 19 vel 20 vel 21 obit Heraclius cum regnasset annos 31 Elmacinus. cœpit An 20 A.C. 640. Decemb 21Mauricius cœpit Indic 15 mense Augusto quod in Alexandr Chron & apud Theophanem legitur. Estque annus iste Christi 582 ut diserte a Beda proditūumest. (Beda 1 Hist. Angl. c 23. Atque insuper demonstratur ex initio lib 2 Epist Greg. Papæ ubi depositus legitur Laurentius Diaconus 7moseptimo anno a Consulatu Mauritij Indic 10 a Septembri mense cœpta anno 2 Gregorij: Porro ait Theophanes Mauritium anno 2dosecundo Imperij Indic 2 Decemb 20 Consulatum cœpisse. Estque hic annus 583 Igitur anno 591 erat in cursu annus septimus a consulatu Mauricij quo Indict 10 & annus 2 Gregorij. Adhæc Romanum concilium 2 Sub Greg 1 Notatur Indic 13 anno 13 Mauritij Iulio mense. Estque hic annus Christi 595. Idem docent Epistolæ Gregorij quas Beda recenset loco jam citato. Objici tamen potest. Theophylactus Simocatta Theophanes et Miscella referunt anno 9 Mauricij vere ineunte Solem defecisse. Convenit ista defectio Anno Christi 592 Mart 29 hor 10 & 12 post med. noctem Ex quo Mauritij foret 583. Sed forte ex Simocatta cæteri descripserunt δέκατον pro ἔνατον94rEpiscopi Concilij AntiocheniEpistola. Diodorus l 11. A 4. Ol 78 describes both yethe death of XexesXerxes & Artabanus & puts yethe reign of ArtaxXerxes 40 years (in yethe latin corruptly 44 years.) Lib 12 An 4 Ol 88 he put yethe reign of Xerxes 40 years, & his death & yethe reign of Xerxis one year. Lib 12 An 1 Ol 89 he puts yethe one years reign of Xerxis (or according to some two montsmonths,) his death, & yethe reign of Sogdian 7 months & then of Darius 19 years. Lib 12 sub finem. Scil ad An 4 Olymp 93 ponit abitum Darij & regnum ejus 19 an.Euseb puts Artabanus m 7. Artaxerxes an 40 including Artabanus, Xerxes m 2 Sogdianus m 7. Darius an 19. And make Artaxerxes begin an 4 Ol 78, SogdianusArtabanusend an 1 Ol 79. Xerxes begin & Sogdianus begin & Darius begin An 4 Ol 88 & Artaxerxes an 3 Ol 93. The beginning of yethe Peleponnesian war An 1 Ol 87. its End an 4 Ol 93In excerptis ex Euseb. Iulio Africano & alijs ab homine quodam Barbaro quæ Edidit Scaliger, Xerxi assignantur menses septem quinque & Sogdiano mens 7.Salianus in his An̄alsAnnals puts yethe death of Xerxes An 4 Ol 78. Of Artabanus An 1 Ol 79. Of Artaxerxes An 4 Ol 88. Of XexisXerxis Sogd An 1 Ol 89. Of Darius. Or rather yethe Sogd An 2 Ol 89 sub initio, & of Darius An 1 Ol 94 sub initioPtolome. Orosius. Petavius. Chron Alexandrin. IulianusVsser puts yethe beginning of Artaxerxes Long Anno Per. Iul. 4240. Of Xerxes An. Iul. Per. 4289 & his reign one year. & yethe beginning of Sogdian A. I. P 4290 who reigned 7 m or 6 . & of Darius Ann I. P. 4291 ad finem decurrente an 1 Olymp 89 ut ex Thucyd l 8 & Diodor l 12 intelligitur & yethe beginning of Artaxerxes an 5310 a little after yetheend of yethe Peloponnesian war.Colliguntur autem sic quoque Persarum Tempora. Cyrus annis 30 Cambyses 19. Darius 46 Xerxes 26. Artaxerxes 41. Darius 8. Artaxerxes 42 &c. Clemens Alexandr. Strom. l. 1.Regnavit Artabanus menses 7. Artaxerxes Long mens 40. Xerxes mens 2 Sogdian mens 7. Darius an 19. Artaxerxes an 40. D. Hieronym. in Ezeck c 4.An. 1 Ol. 75. Expeditio Xerxis in Græciam. Diodor l 11Cyrus regnavit an 29 (Herod) vel 30 (Dionysius apud Ciceronēem l 1 de Divinat. Trogus Clemens Alex 1 Strom. Euseb. Hieron in 7 Dan. Oros l 2. Beda Pererius Harvillæus &c). Cambyses 7 an & junctis 7 mens Smerdis 8 an (Herod. l 5.) vel seorsim an 8 (Euseb. Beda.) Smerdes mens 7 (Herod & reliqui). Darius Hystasp an 36 Herod. Euseb. Sulpitius l 2.) Xerxes an 20 & & amplius (Diodor l 11.) vel 21 Euseb. Sulpitius Orosius Beda Pererius &c). Cyrus in Babylonia(devicta Babylonia absolutus Monarcha 6 an Xenophon l 6. vel 3 an fere juxta Hebræos apud Genebrardum l 2. Salianus. Beda, Addo. Harvillæus. Torniellus. Scaliger.94vAnno 602. a (a Chron Alexandr ) Novemb 27 interficitur Mauritius Cœpit Phocas Indic Novemb 23 a (a Chron. Alexand. Theophan. Paul Diac. l. 17. Zon. Cedren.) regnavit fere mens 10 annos 8.Heraclius cœpit Octob 3 a (a Chron. Alexandr.) Indic 14. (i.e. 610) obit Et Maximus Martyr qui paulo ante obitum Heraclij Computum scripsit annum ejus 31 notat Indict. 14 aitque Dioclesiani fuisse 357 quo Paschalis terminus incidit in Kal. Apr. fer 1 Pascha vero celebratum est Apr 8. Theophanes item obijsse scribit Indic. 14 Mart 11 cum imperasset an 30 mens 10. Sed Nicephorus in Breviario rectius tribuit annos 30 mens 4 dies 6. Proinde annus ejus 31 cœpit AC 631 adeoque primus 610. Hæc e Petavio Rat. Temp. part 1 l 7 c 13 & part 2 l 4 c 15.Anno Phocæ secundo incipit Sabinianus. — & Bonif 4 vertit Pantheon in Ecclesiam Spec Hist Vincentij lib 22. cap 117.Κὰι ἀπ᾽ ἀυτῆς &cΒασιλέυειν μὲν γὰρ αὐτὸν. Ait Plegon Tiberium Cæsarem imperasse secundo anno centesimæ nonagesimæoctavæ olympiadis, eclypsim autem hanc contigisse anno quarto duecentesimæ secundæ Olympiadis: ita ut si supputentur anni a principio Imperij Tiberij usque ad quartum annūum duecentesima sedæsecundæ Olympiadis fere sint novendecim anni — Quod etiam Lucas in Evangelijs narravit. Nam anno 15 Tiberij ait prædicationem Ioannis contigisse, unde Salvatoris Evangelica prædicatio initium sumpsit quænon omnino per integros 4 annos duravit ut Euseb l 1. Hist Ecl: ex libro Antiqu. Iosephi id colligendo demonstravit. Cum enim cœperit sub Anna Pontifice & post ipsūum tres alij Pontifices extiterint, (erat autem annuus Pontificatus) sub Caipha qui post ipsos pontificatum gessit, finem sumpsit Christo crucifixo. Erat autem annus ille Imperij Tiberij cæsaris decimus nonus. Philoponus l 2 c 21 De Mundi Creatione, (περί κοσμοποιίας/Inter Pugnam Marathoniæ & Salaminicam 10 anni. (Thucyd. Herod l 6. Gellius ibid.) Macerino et Augurino CossConsolibus (Sulpitius.)Tres annos tantum Hebræi tribuunt Cyro & Assuero 14 (Seder Minor.) vide Genebrardum l 2 Chron.95rA Primo anno Gratiani & deinceps regnavit super visigothos Fritigernus annis 3. Post hunc Athanaricus an 1 qui obijt Constantinopoli. Ex tunc Visigothi sine rege sub Theodosio Imp. fuerunt annos 14. Post hæc Visigothi rupto cum Romanis fœdere Alaricum super se regem creant qui regnavit annis 15. &c. Vincent. Spec. Hist. l 16. c 13Damasus Papa instituit, rogatu Hieronymi, dicere in ecclesia in fine PsalmorūumGloria Patri &c Sicut erat in prin &c Et instituit Psalmos in Ecclesia nocte dieque cantari. Vincent Spec Hist l 16 c 92. & Baronius anno Chr 38 in principio.Ad Nicephori breviarium Notæ Chronologicæ Petavij stabiliunt tempora Mauritij Heraclij Phocatis & HeraclijTemplum anno 2 Darij Nothi denuo cœpisse his rationibus probatur. ① Fuit inter 2 Artaxerxes medius. ② Habuit filium & Collegam Artaxerxem Esdr 6 14. 3③ Sanballat Horonæus qui fuit sub Artaxerxe (Nehem 13) sub quo et Nehemias præsidatum obijt in Iudæa, in vivis erat tempore Alexandri Magni ut testatur. Iosephus Qui duos faciunt, ut ille sub Alexandro alius fuerit, historiam & Chronologiam accuratè intueantur. ④ Cum Darius Hystaspis in solium exaltaretur recens erat memoria edicti Cyri: Sed sub hoc Dario jam ex hominum memoria obliteratum erat. Ideo hostes vocant in dubium ⑤ Præter Cambysem præcessere Assuerus & Artaxerxes Esdr 4.6, 7. ⑥ Scriptura inhibitionem longi temporis innuit, vers 24. Cessabat opus cessabat usque ad tempus an 2 Darij. ⑦ 70 annis incoluerunt terram & supplicarunt ante 2 an Darij Zachar 1:12 & 7.5. ⑧ A 2dosecundoDarij Histasp ad Christum sunt plusquam 70 Hebdomades annorum.Pro contraria opinione urgetur ① Consensus antiquitates dogmatis. ② Longævitas Zorobabel & Iesus puta annorūum 130 vel 140. ③ Longævitas Esdræ, nam genitus est a Saræa Pontifice quem Chaldæi occiderunt & proinde vixisse debuit 200 annos ferè, sed non desunt exempla tam longævorum tam longævi divina benedictione multi fuere. [Hæc ex Commentarijs Schotani in Historiam Sulpitij Severi. pag 1144. Seu Schotari Historia sacra.]Hæc ex eodemAnno mundiAn NabonOlymp3421Cyrus perit342622464Cambyses occupat Ægyptum3464262Obit Darius Histaspis & incipit Xerxes seu Assuerus, qui regnat an 213485284Xerxes occiditur, incipit Artaxerxes & regnat an 413525Ineunte Hieme moritur Artaxerxes & regnat Darius Xerxes mens 2. Sogdian frat mens 7 & Darius an 19.NB Sulpitius. Severus ponit regnūumAxtaxerxesArtaxerxes an 41 Xerxes mens 2. Sogdian mens 7. Darij an 19)Contra tertiam objectionem facit quod si Esdras sub Longimano vixit ejusque anno 7moseptimo(anno Mundi 3492) venerit in Iudæam, qui post preces suas ingressus est in cubiculum Ioannis patris Iaddue (cap 10.6) qui vixit circa ætatem Darij ultimi & Alexandrimagni, eum oportuit pervenisse ad An. Mundi fere 3600. Nehemias etiam ab Artaxerxes 20 ad Ijadem pervenit Nehem (ch 13.28) in præsidatu suo tanto tempore constitutus. ④ Argumentum præcipuum est ab Haggai 2.4. Sed locus ille sic vertitur a Grotio Siquis ex vobis superesset qui vidisset templum hoc loco in priori magnificentia, certe ea quam nos videmus videretur judicio nostro res esse nihili.95vAnnos 41 Artaxerxi largitur Ptolomæus in Canone, Clemens Alex, Nicephorus Const. &c. sed 40 Diodorus, Eusebius, Beda, Iulianus, Ado, Freculphus, Marianus, — Pererius, Torniellus, Salianus, Petavius. Ejus obitum in an 1 Ol 79 collocat Diodorus Eusebius, Pererius, Torniellus, Salianus Darium Nothum 19 annos regnasse testatur diserte Ptolomæus, Diodor. Euseb. Petavius. Pererius. Beda. Marianus. Bellarmiminusnus, Salianus, Torniellus, NicephorusEleipsisEclipsis Lunæ 15 Apr An Olymp 93.3. Bell. Pelop 26. & Solis 3 Sept post bell finitumXenophon l 1.NB In Ezra 7.3 Between Azariah & Merajoth, are omitted no less then 6 persons together see 1 Chron 6.7, 8, 9. So Ezra 10.6 Iohanan (or Ionathan) is called yetheson of Eliashib, & yet he was his grand–son. Nehemiah 12.10, 11, 22. So Ezra though he be called yethe son of Serajah who was slain at yethe captivity 2 King 25.18, 21. yet he might be his grand son If he were his son he must have been 131 years old at least in yethe7thseventh year of yethe first Artaxerxes.Assuerus pater Darij Medi ab alijs Xerxes Medus & Axares vocatur & pleniore vocabulo Cyaxares, addita videlicet syllaba Cy quæ in ea lingua dynastam aut principem denotat. Drusius in Sulpiciim Severim Historiam sacram l 2. c 8.Herodotus l 7 sub init scribit Xerxem fuisse a patre Dario successorem regni declaratum 2 annis autem obitum ejus.Horodotus l 7 (longe post init) Mardoniūum ita cum Xerxe loquentem inducit: Etenim res indigna est si Sacas & Indos & Æthiopes & Assyrios aliasque multas & grandes nationes, quæ nihil Persas læsêre, tamen potentiæ protelandæ gratia in provincias redegimus: Græcos qui nos lacessere injuria incœperunt incœperunt non ulciscemur.Xenophon lib 8 Cyropædia tribuit Monarchiæ Cyri (puta in Babylone) 6 annos completum tantum.1 Esdra 5.6. Darius non tantum Templi sed et Civitatis Hierosolymæ ædificationem mandavit. Herodot. Cyrus An 31. Cambyses an 7. m 5 (l ) Smerdes m 7 (l ) Darius Hyst 36 an (l 7 sub initDarius Histasp divisit imper in 120 Provincias tantum. Herod. p 87. Qtouarto anno post pugnam Marathoniæ currente, rebellat Ægyptus, proximo anno obit Darius obit Darius l 7. initIones & Æoles Asiatici fuere Pelasgorum Herod l 7. p 180 Hellenes non.XexesXerxes secundo anno a morte Darij domuit Ægyptūum, dein 4 totos annos post recuperatam Ægyptūum parat bellum in Græcos & quinto anno ineunte incipit expeditionem Herod l 7. p 168.95rCœpit Darius Hystasp an 4 Olymp 64 (Euseb in Chron & lib 5 de Præp Evang p 283 Euseb l 10 de Præp Evangel scribit ex omnium consensu primo anno 55 Olymp Cyrum in Perside regnare cœpisse auctoresque citat.Ptol refert ex Chaldeorum monumentis an 7 Cambysis ☾amLunam defecisse an Nabonas 225 Phamenot 17 hor 1 postante mediam noctem Babylonijs (Ptol l 5. c 14.) hoc est An per Iul 4191. Iul 16. Rursus lunæ defectio altera incidet in an 20 Darij. Nabonass 246 Epiphi 28, quadrandte horæ ante mediam noctem Babylonijs. (Ptol l 4. c 11) Tertia 31 hoc est an Per Iul 4212 Novemb 219. Tertia anno Darij 31 Nabonas 257 Tibi 3 semihora ante mediam noctem Babylonijs hoc est Per Iul 4223. Apr 25 (Ptol l. 4. c 9)Eusebius lib 10 de Præp. ait 2dumsecundum annum Darij in an 1 Ol 65 incurrerePlutarchus in Aristide refert pugnam Mrathonicæ ad an ad Boedromionis 6tūumsextum diem regnante Archonte Athenis Phanippo.Scribit Herodotus l 8 Persas 4toquarto post transitum mense in Atticam pervenisse Archonte Calliade quod est Halicarnass l 9 & Diodorus confirmatnt. Paulo post navale prœlium ad Salamina commissum est autumno, cum æstivis diebus antecedentibus Olympici agones indicti forent Herod p 298. Et paulo post pugnam illam dum sacrificaret Cleombrotus Sol defecit (Ex eodem Herod l 9) Convenit hæc Eclipsis an 1 Ol 65 Octob 2. ad digit 7 .Eratosthenes apud Clem Alexandrin Diabasin refert ad An 1 Ol 75 idem forte facit Halicarnass & Diodor et alij plerique utpote quod initium expeditionis & anni ejus fere conveneant. Halicarnassus collocavit transitum anno Vrbis 273, Fabio & Furio CossConsolibus.Bellum Peloponnesiacum init Ænesia Ephoro, Pythodoro Athenis duos adhuc menses Archonte (Thucyd) ineunte vere (ib.) Ejusque anni duodecimo Olympia celebrata sunt (ib) utpote 90 Cœpit Bellum anno 4 Olymp 87 (Diodor) Ann urbis 323 (A GelliusNabopolasser 21. 143. Nabocolasser 43. 186. Ilvarodami 2. 188 Niricassolassari 4. 192. Nabonadij 17. 209. Cyrus 9. 218. Cambyses 8. 226. Darius primus 36. 262. Xerxes 21. 283. Artaxerxes primus 41. 324. Darius 2dussecundus 19 343. Artaxerxes 2dussecundus 46. 389. Ochus 21 410. Arogus 2 412. Darius 3ustertius, 4. 416. Alexander 8. 424 — ATiberius Augustus 43. 337 a morte Alexandri. Tiberius 22 359. Caius 4. 363. Claudius 14. 377. Nero 14 391. Vespasian 10. 401. Titus 3. 404.96vThe text on this page is written upside down.Ἐν τούτοις μέν Ποι τοῖς χρόνοις &c. Cæterum his temporibus Scythæ (i.e. TartariTartari) etiam Euphrate superato. Syriam usque & Arabiam subigunt, &c — & multis manubijs onusti, domum inde redeunt cun reliquijs Arabum Syrorum, Arabum & Phœnicum veluti miseris mancipijs annua tributa imperassent. Anno sequenti, etiam in Asiam intra Euphratem irrumpunt eamque prædatifacile subigunt: limitibus excursionis & motus illius constitutis, versus septentrionem Cappadocia & flumine Thermodonte: ad Meridiem Cilicia [& Tauri monti Asiæ maximi partibuses quæ paulo post ejus initium multifariam dividuntur.] Deinde Turcorum quoque regia potiuntur. Quare Sultanus Azatines cum fratre Meleco exul ad RomanorūumImperatorem Michaelem Palæologum confugit. &c. Nicephori Gregoræ Hist Rom. Lib 4 cap 5. This the Author joyns wthwith Michaels recovering Constantinople.Azatines wthwith his brother were then confined by yethe Emperor in yethe town Aenum but freed by an irruption of yethe Scythians from beyond Ister. Azatines dies soon after he had passed Ister wthwith them, but Melecus (Melec), Μελὴκ) escapes into Asia & was accepted of all yethe Satrapæ as their Lord except Amurius who forced Melecus to fly to Heraclea a city of Pontus. And in spring Melecus returning to yethe Turks again to obtein his father dominion is after a while slain by treachery, & so yethe Turkish Empire overthrown & turned into yethe greatest confusion yethe Satrapæ & nobles dividing it into many parts — Turci autem Satrapis illis variè divisis, cum a Scythis pellerentur Romanos pellebant: & quàm infirmi erant adversus Scythas tam fortes contra Romanos extiterunt: ut Scytharum incursio non calamitatis causa sed summæ felicitatis occasio illis esset. Nam et e Paphlagonia & e Pamphylia irruebant, Romanasque Provincias populabantur. Tandem etiam ad bella & assiduas dimicationes ventum: e quibus unum prælium Romanos in omnia mala conjecit. Niceph. L 5. This battel he immediately describes (joyning it wthwith or rather) setting it before yethe expedition of yethe Latines under Carolus king of Italy against Michael. And then proceeds to describe how theSatrapæ conquered & divided between them yethe Roman Provinces & afterward invaded Europe & afflicted Thrace & Peloponnesus & Thrace beating yethenext Emperor MichaelAndronicus in two set battels Chalcocondylas de rebus Turcicis lib 1 p. 7yethe first in Thrace neare yethe Towns Cypsella & Aprosyethe next in Peloponnesus, after yethe last of wchwhich he adds: Post victoriam illam Barbari ingenti superbia elati Thraciam fere omnem vastarunt & pessimè tractarunt ut Romani duobus propemodum annis mœnibus egredi nec ad arandum nec ad serendum auderent. &c Niceph l 7.Chalcocondylas l 1 de Rebus Turcicis describes yethe same beginnings of yethe Turkish invasion, & yetheirruption partition of yethe E Asia between yethe seven Satrapaies, & the irruptiōonof yethe Turks into Europe in yethe reign of Ottoman.97rHoc ipso anno (820) qui et tertius incipit Apollinari Cassinensis Abbatis author est Leo Ostiensis in Cassinensis Chronico Saracenos invasisse Siciliam atque potitos esse Panormo nobilissima civitate. Leo Osti. Chron Cass. l. c 28 Baron Ann 820. sec 20Hic annus (821) numeratur primus Habdarragman Regis Saracenorum in Hispania, cujus primordijs Cordubæ, ubi sedem Regni fixerat coronati sunt martyrio Adulphus et Ioannes. Ambros. Moral. in Scol ad Eulog. Baron ann 821. sec. 58.Hujus Papæ (Greg 4 qui incœpit A.D. 827. Ludov. 14. Imp. Mich Balb 7oseptimo& desinit AD 844. Lothar 5. Mich 3.3) temporibus impia atque nefaria, & Deo odibilis Agarenorum gens a finibusfinibus suis consurgens pænè omnes insulas & omnium regiones terrarum circuiens, deprædationes hominum & locorum desolationes atrociter faciebat, easque hactenus facere nullatenus cessat [Hoc est ad annum 867 & ultra. Anastasius in Vita Pontif.Pelagius 2 Ordinatur absque jussione Principis eo quod Longobardi obsiderent civitatem Romanam et multa vastatio ab ejis in Italia fieret. Eodem tempore tautæ pluviæ fuerunt ut omnes dicerent quia aquæ diluvij super nos inundatntur, & talis clades fuit qualem a seculo nullus meminit fuisse. Anastasius in Vita Pontif. Creatus erat an 577. Iustin 12Plinius l 3. c 11. forte et 5, 10 & 12. &c) Ptol in Georg l 3. c 1. Strabo l 6 Geogr. Livius l 7 qui Græcos nominat quos postea Siciliæ Tyrannos appellat. HiHi autores dicunt Græciam magnam et Siciliam. nempe Plinius in Græcia magna ponit tres Ausonij maris sinus Tarentinum Locrensem & Syllaceum. Ptolomæus his addit Iapygiam, atque ita Leucania Apulia & Brutij in Græcia magna continentur. Strabo his adjungit Campaniam et Siciliam. Athenæus l 12 magnam Græciam definit prπασαν τὴν σχεδὸν τὴν κατὰ τὴν Ιταλίαν κατοίκησινM Idem ait Pompeius Festus. Magnæ Græciæ populi recensentur tres 1 Pelasgi, 2 Oenotrij (ab Oenotro Lycaonis filio qui ex 22 filijs unus cum Peucetio fratre (unde Pecentij) in Italiam venit Dionys. Halicarnass. l 1.) & 3 Chones qui genere fuerunt Oenotrij Aristoteles l 7 Polit c 10.Iapygia Græci dixerunt a Iapyge Dædali filio ut Plinius et Solinus volunt.Itala nam tellus Græcia major erat. Ovid 4 fast.Anno 12450 Regni Ludovici 124 Damascus ae Sultano Ægypti seu Babiloniæ per Sultanum Halapiæ capitur. Speculūum Historiæ Vincentij l 31. c 102.97vDe Sultano Musulæ Anno 1248 memorat Vincentius in speculo Historiæ l 31. c 93. Ipse (sed non subditi) in corde christianus eratGræci, inquit Trogus, non partem sed universam fere Italiam olim occupaverunt. Græci de ea, ait Plinius, judicavere, genus in gloriam suam effusissimam, quotam partem ex ea (Italia) appellando Græciam magnam. Servius ad 1 Æneid: Italia, ait,μεγάλη Ἕλλαςappellata est quia a Tarento usque ad Cumas omnes Civitates Græci condidere. Seneca de Consolatione Italiæ latus quod infero mari adluitur, Magna Græcia fu fuit. Missenio servus apud Plautum ex persona Græcorum vocat Exoticam Græciam (Ἔλληνας εξωτικοὺς) quam Romani vocant magnam Græciam. The Latins themselves are supposed to spring from ÆneasE filijs Saphadini fratris Saladini, Melchiphus possedit terram quæ Gemella dicitur, Meliemodam possedit regnum Asiæ, Melchisamephat possedit regnum Sarco, Meltinoch regnum Baldac, Cordinus Damascum, & Meledinus Egyptum. Noardinus autem fil. Saladini possedit Alapiam protegent Soldano Iconij. Hic fuit rerum status sub Innocentio 3 Papa.Constantinus cœpit 8 Kal Aug A.C. 306. / Maxentius 6tosexto Tyrannidis anno expleto; a Constantino vincitur idque ipso imperij sui natali 16 Kal Novemb. 312. / Constantinus, Licinio jam victo, factus Orientis Dominus componendis inter Alexandrum et Arium dissidijs missis ad eo litteris per Osium Episcopum incubuit A.C. 324. / Cœpit Consil. Nicænūum XI Kal Iun (Maij ) AC 325, & ei finis fuit 8 Kal Sept. (August ) ejusdem anni. / Constantinopolitanæ urbis fundamenta jacta AC 328 mense Decembri Novembris 26tovigesimo sexto die / Vrbs illa dedicatur Maij XI AC 330 / Templa et Idola Gentilium celeberrima una cum superstitionis gentilitijs eversa AC 333 Opesque et redditus templis detracta de quo v. Iulianum orat p 424 &c Vide locum / Circa Mense Iunij vel Iulij AC 388 incipit bellum Theodosij adversus Maximum. / DonatistæVandali & Alani trajecto Rheno Gallias intrant Arcadio 6 & Probo Coss.Consolibus (Cassiodor. Prosper ) Indic 6 Basso et Philippo Coss.Consolibus (Marcellin qui com cæde Stiliconis conjungit.) NB Prosper & non ponit hanc invasionem eodem anno cum eversione Radagaisi sed ad finem sequentis refert. Iornandes sic refert cædem Stiliconis uti mox sequeretur invasionem Galliarūum (de Regn. success. Prosper. ait Honor 7 & Theod 2 coss.consolibus Constantinus in Britannia tyrannus exoritur & in Gallias transit. A.C. 411 Constantinus occiditur (Marcellin. Prosper Ante Honorij consulatum septimum, in seditionem versus exercitus Marcum quendam Imperatorem crearat, quo ab ipsis sublato Gratianus suffectus est. Hic ubi menses 4 illis præfuisset interficitur. Tum Constantinus &c Olyp.Olymp. apud. Phot. Videtur tamen Olymp scripsisse πρὶν ἐνEt non ἢὉνώριον τὸ ὐπατεῦσαι& non πρὶν ἢ. Et Zosimus hunc secutum.98rTheodosij M. Edictum de fide Catholica.ImpppImperatores Gratianus, Valentinianus & Theod AAAAugusti tres. ad populum urbis ConstantinopolisCunctos populos quos Clementiæ nostræ regit temperamentum in tali volumus religione versari &cEdictorum primum, sed ob absentiam Imperationis contemnatūum Dat III Cal. Mart. Thessal. Gratiano 5 & Theodosio 1 CossConsolibus [380]. Hoc erat XVI Cod Theod Tit 1. Impp.Imppp.Imperatores Gr. Val & Theod AAAAugusti tres Eutropio P.F. P.Præfecto PrætorioNullus hæreticis mysteriorum locus — Arceantur cunctorum hæreticorum ab illicitis congregationibus turbæ. Vnius & — Nivænæ fidei dudum a majoribus traditæ — observantia semper mansura teneatur. Fontinianæ labis contaminatio, Arriani sacrilegij venenum Eunomiæ perfidiæ crimen monstruosis nominibus autorum, prodigia sectarum, ab ipso etiam aboleantur auditu. —— ab omnium summoti Ecclesiarum limine penitus arceantur cūummcum omnes hæreticos illicitas agere intra oppida congragationes vetemus Ac siquid ereptio factiosa temptaverit, ab ipsis etiam urbium mœnibus exterminatio furore propelli jubeamus, ut cunctis orthodoxis episcopis qui Nicænam fidem tenent, Catholicæ Ecclesiæ toto orbe reddanturDat IV Id. Ian. CP Eucherio & Syagrio Coss.Consolibus (381.) XVI Cod Theod Tit 5 Imppp.Imperatores Gr. Val. & Theod AAAAugusti tres ad Auxonium Proc. AsiæEpiscopis tradi omnes Ecclesias mox jubemus qui unius majestatis atquevirtutis Patrem & Filium & Spiritum Sanctūum confitentur, ejusdem gloriæ claritatis unius; nihil dissonum profana divisione facientes sed Trinitatis ordinem, Personarum assertionem& divinitatis unitatem. Quos constabit communione Nectarij Episcopi Constantinopolitanæ, * Timothei * i.e. & Timothei intr nec non intra Ægyptum Alexandrinæ Vrbis Episcopi esse sociatos: Quos etiam in Orientis partibus Pelagio Episcopo Laodicensi, & Diodoro Episcopo Tarcensi: In Asia * nec non Proconsulari atque Asiana Diœcesi Amphilocio Episcopo Iconiensi & Optimo Episcopo Antiocheno: In Pontica Diœcesi Helladio Episcopo Cæsariensi, & Otreio Militeno, & Gregorio Nyseno: Terennio Episcopo Scythiæ, Marmario Episcopo Marcianop. communicare constiterit: Hos ad 98vobtinendas Ecclesias Catholicas ex communione et Consortio probabilium sacerdotum opportebit admitti. Omnes autem qui ab eorum quos commemoratio specialis expressit fidei communione dissentiunt ut manifestos hæreticos ab ecclesijs expelli, neque his posthac penitùs posthac obtinendarum Ecclesiarum Pontificium facultatemque permitti, ut veræ ac Nicenæ fidei Sacerdotia casta permaneant, nec post evidentem præcepti nostri formam malignæ locus detur astutiæ. Dat III Kal. Aug Heracleæ Eucherio & Syagrio Coss.Consolibus XVI Cod. Theod. Tit. 1.Imppp.Imperatores Gr. Val. & Theod ad Clicherium Com. Orientis.Nullum Eunomianorum & Arrianorum vel ex dogmate Aëetij in civitatibus vel agris fabricandarum Ecclesiarum compiamcopiam habere præcipimus. Quod si temere ab aliquo id præsumptum sit, domus eadem ubi hæc constructa fuerint quæ construi prohibentur, fundus etiam vel privata possessio protinus fisci nostri viribus vindicetur: atque omnia loca statim fiscalia statim fient quæ sacrilegi hujus dogmatis vel sedem [i.e. Ecclesiam] receperint vel ministros. Dat XIV Kal. Aug. CP. Eucherio et Syagrio CossConsolibus [381]. XVI Cod Theod Tit VNB Hoc mense Iulio vizvidelicet: VII Id Iul. hujus anni finita Synodus Constantinop.There followed other decreees to yethe same purpose in one of wchwhich dated 8 Kal Aug CP Merobaude et Saturnio CossConsolibus [383] it was commanded ne ad imaginum Ecclesiarum parietes privatos ostendant XVI Cod Theod Tit VImppp.Imperatores Valentin. Theod. & et Arcad AAAAugusti tres Tatiano PF. P.Præfecto PrætorioQuicumque sub professione Monachi reperiuntur deserta loca, et vastas solitudines sequi atque habitare jubeantur. Dat III. Sept Veronæ Valentiniano A. IV. & & Neotherio CossConsolibus [390.]Imppp.Imperatores Valentin Theod & Arcad. AAAAugusti tres Tatiano PF. P.Præfecto PrætorioMonachos quibus interdictæ fuerant civitates, dum judiciarijs aguntur injurijs, in pristinum statum, submota hac lege, præcipimus. Antiquata siquidem Nostræ clementiæ jussione, liberos in oppidis largimus ejs ingressus. Dat XV Kal. Maij. Constantinop. Arcad. A II & Rufino Coss.Consolibus [392] /99rAnno 306. 8 Kal Aug cœpit Constantinus. / An 312 16 Kal Novemb vincitur Maxentius ad pontem Milvium. Initio sequentis anni lex de immunitate clericorum ab omnibus omnino muneribus civilibus, quæ alio edicto mense octobri ejusdem anni firmatur. / An 314 8 Id Octob Licinium vincit in Pannoniam eique adimit Pannoniam Daciam Mœsiam Macedoniam Illyricum et Achaiam, relicta Thracia Mœsia minore Scythia Asia et Oriente cum reliquis provincijs ulterius sitis. / An 315 Constantinus tulit suppliciūum crucis & in fronte (quæ tum quoque cruce signari solita teste Lactantio & autore vitæ Constantini) incriptionis pœnam. Eodem Anno lex de immunitate Ecclesiarum ab annonis et tributis lata vel potius confirmata. Item causa inter Cæcilianum et Donatistas cognita Constantinus Cæcilianūum innocentissimum Donatistas vero improbissimos judicavit ut scribit August. ep 162 / An 319 bellum sarmaticum, Quod anno 322 finitur. / An 321 Crispus Cæsar bellum Alemannicum conficit in Gallia. Eodem anno Donatistæ 3 Non. Maij post quartum exilij annum et mensum fermè sextum ab exilio relaxati. Eodem anno Ecclesijs Catholicis testamento quidlibet cuique relinquendi potestatem fecit Constantinus: unde opes Ecclesiarum et inter alias Romanæ. / Anno 323 bellum Gothiūumset et Licinianum, Licinio victo 14 Kal Octob. / 324 Constantinus jam Orientem potitus componendis inter Alexandrum Ariumque dissidijs, missis ad eos literis per Osium Episcopum incubuit. / Anno 325 Licinius Thessalonicæ interemptus. Incipit Concil. Nicænum XI Cal. Iun. desinit 8 Kal Sept. / An 326 Crispus Cæsar occiditur nono Imperij anno. / Eodem anno Constantinus Romæ moratus eradicandæ superstitioni Gentilitiæ studuit. Vnde Senatum populūumque Romanūum sibi inconciliavit, & exinde de Constantinopoli excitanda concilium. / An 328 Constantinus de Macarij et Athanasij causa videtur cognovitsse. Et 26 Novemb Constantinopoleos fundamenta jacta sunt. Ann 330 Donatistæ per Numidiam ab exilio (ut supra) revocati jam, auctore Donato, exitiosiùs erumpunt, et exindè grossantur adjuncta jam hæresi ad Schisma, & Circumcellionibus institutis: De quo Hieron. in chron. Donatus Hæresiarches sexto post Ariūum anno unitatis vinculūum rupit. / Eodem anno Constantinopolis dedicata 5 vel 11 Id maij. / Ann 332 Gothi in Sarmatia victi. An 333 Templa et Idola Gentilium eversa una cum superstitionis Gentiliciæ ornamentis eversa. Opesque et redditus detracta de quo v. Iulianum orat 7 p 424. Eunapium in v. Ædesij p 37. Libanium in Orat Apolog 26 p 531 & orat pro templis p. 9. & Theodoret l 5 c 10. & CedrenumHieron. chron. & Cedrenus factum aiunt 25 26 & 27 Imperij anno Anno 335 Hoc tempore Gallias regebat Constantinus junior, Orientem Constantius, Africam Illyricum et Italiam constans; ripam Gothicam Dalmatius &c. An 336 Post Synodum Tyriam cum Athanasius ad ConstantinuopolimConstantinopolim ad Constanstinumtinum se contulisset, Synodus ibi in causa Athanasij habita. / Ann 337 Constantinus suscepta in Persas expeditione obijt Nicomediæ XI Kal Iun (22 maij.) [Vide dissertationes in Philostorgium.] Dein filij ejus Imperium inter se partiti in Pannonia, et Constantino natu maximo Cessit Gallia Hispania Britania & Africa pro consularis ex parte: Constanti natu minimo Italia, Africa reliqua, Illyricum Macedonia Græcia Pontoque Euxino finitima: Constantio Mysia Thracia Constantinopolis Asia. Ægyptus Orientisque Imperium ab Illyrico ad Nisibin. Vide 99vAnno 338 Athanasius Constantium primo Vicimasij in Mæsia infer. (ibique scriitApollogApologiam dein Cæsariæ tandem et Antiochiæ anno 349. / Anno 339 Constantinus Treviri agens literas ad populum Alexandrinum dedit quibus munitus Athanasius Alexandriam repetit. An 340 Constantinus juxta Aquileiam occiditur ante 5 Id April. Eodem anno et post Constans Aquileiæ egit & una cum eo Athanasius, & quidem post Consilium Sardicense Anno 348. / An 341 Consilium Antiochiæ habitum, & Dominicum a Constantino M excitari cœptum Antiochiæ dedicatum fuit v Hieron chron. Socrates l 2 c 5. Sozom l 3 c 5 Athan de Synodis p 689. Eodem anno Constans Gentilitiam superstitionem et sacrificiorum usum abolevit (l 2 de paganis, l 3 eodem cit an prox.) Sozom l 3 c 16.) ijs non destrui jussis sed usu et ingressu abolito. An 342 Franci victi. / Constantius bello Persico, annis 338, 343, 344, 345 349 350 implicatur / Ann 346 Constans Mediolani constitit ante consilium Sardicense ubi Athanasius ab eo Româ, quarto moræ ipsius ibi anno, evocatus cum eo congressus est. Eodem anno Donatus Bagiensis in Numidia cum Macario bello congredi ausus in prœlio cecidit cum Circumcellionibus An 347 Sardicense concilium. / Anno 349 Athanasius Constantium Antiochiæ congreditur et sedi suæ restituitur: de quo vide literas Constantij et quidem binas apud Athanasium Apol 2 p 600, apud Socr l 2 c 18 Sozom l 2 c 20 Anno 350 componitur bellum Persicum. Eodem anno Constanti occiso Magnentius 15 Kal Feb imperium in Galijs Italia et Africa potitur, Veteranio in Pannonia Mursæ vel apud Syriciūum Kal maij Nepotianus Romæ. Sed Nepotianus a Magnentianis post 28 dies Romæ occiditur & Veteranio 8 Kal Ian in ordinem redigitur a Constantio. An 351 Constantius in Pannonia convocat Consilium Sirmiense adversus Photium. & & exitu Autumni prelio vincit Magnentium. An 353 bellum cum Magnentio (qui se Lugduni intefecti 4 Id Aug. Dein Constantius nocturna sacrificia a Magnentio Romæ permissa interdixit abolevit, perqueItaliam Templa ubique claudi, & sacrificiorum usum præcludi jussit. Quod et per orientemconstituit. Anno 355 Athanasius depositus. An 357 358 & 359 Quadi & Sarmatæ regiones Romanas infestant. Ann 358 incipit bellum Persicum An 359 Consilium Ariminense quod duravit 7 menses ad Decembrem usque. An 360 incipit expeditio Persica. An 361 Constantius obit 3 Non. Novembris. Ann 367 Alemanni Franci Saxonesque Gallicanos tractus incursant. Durat bell Ann 367 incipit Gothicum bellum cum Valente quod per tres annos durat. An 368 Valentinianus a bello Francico et Alemannico redit. An 369 finitur bellum Gothicum. An 372 Athanasius moritur 6 Non. Maij et Petrus illi a Catholicis suffectus Lucius ab Arianis. Ann 376 Gotti sive Scythæ ab Hunnis expulsi a Valente suscepti in Thraciam. Eodem anno Gracchus fuit Præfectus Vrbi ut et anno 377, ut e legibus ad eum inscriptis patet. Hujus meminit Hieron Ep ad Lætam 7, & Prudentius l 1. adv. Symmachūum de simulachris excisis. An 378 Valens perijt 3 vel 5 Id. Aug. & Gothi sæviunt vide Eunapium in excerptis, Ambrosium l 2 c ult in fine. &c Anno eodem Gratianus libertatem religionis hæreticis omnibus concessit exceptis manichæis Photinianis et Eunomianis. An 379 Theodos fit Imp 14 Kal Feb vel 16 Ian Eique cessit Oricus cum Thracia (Zos l 5 p 751. Oros l 7 c 34. Paul Diac l 12 Eodem anno Gratianus Hæreticorum omnium cætus vetuit l 5 de Hæret. Eodem anno compescuit etiam Suevos et Alemannos teste Ausonio in grat. act. Sacr l 5 c 6 Sozom l 7. c 4. lex 7 de reparat appellation. Item Theodosius multis 100ret ingentibus prœlijs vicit Gothos, & victoriænunciatæ 15 Kal Decemb Proximo anno ferè toto moratur Thessalonicæ ibique ægrotat. Dein post victos Barbaros Constantinopolin venit 8 Kal Decemb. & fine ejus mensis adimit ecclesiam Arrianis. Philostorg l 9 c 19. / Ann 38 Arriani impetrant a Valentiniano Consilium Aquileiense quod proximo anno convenit. Ann 382 Rhetia et Illyricum Marcomannis Quadis Iugunthis Alamannis perturbatum. An 383 Gratianus proditus Lugduni occiditur 8 Kal Sept. An 385 Iugunthi Rhætias populabantur & Hunnus adversus Iugunthus adscitus est teste Ambros Ep 27. An 386 Valentinianus jun firmato Ariminensi Consilio Arianis licentiam conveniendiin Ecclesias concessit. Eodem anno Gothum Thraciam infestant et ad Theodosium Maximo in Italiam irrumpente. An 388 Theodosius adversus Maximum movens post Macedoniam (ubi erat mense Iunio) emensa Pannonia duobus prœlijs in Norico uno Sisciæ altero Pætavione Maximum vincit deinde in Italiam contendit tandemque apud Aquileiam superat etiam et capite truncat, 5 Kal sept: vel 5 Kal Aug. Vide et Ambros l 5 Ep 29. Pacatus in Panegyrico. Sulpitius Alexander l 3 historiæ ἀυαὐτόπτης ipse. Claudian. Ausonius in Aquileia. &c. Anno 392 Valentinianus laqueo perit Viennæ 15 Maij Ann 394 Eugenius vincitur 8 Id Sept. An 395 1 Kal Feb Theodosius moritur Mediolani 50 vel 60 ætatis anno, et Arcadius annorum 17 in Oriente succedit, ac Honorius annorum 11 in Occidente in quo Occidente Illyricum quoque erat teste Olympiodoro apud Photium. Finiente anno 396 incipit Guildonis rebellio, qui incipiente anno 398 superatur. An 398 Tribigildi in Phrygia Pisidia & Pamphylia commotio. Ann 401 Gainas ab Hulde Hunnorum duce occiditur caputque Constantinopolin allatum 3 non. Ian. / An 402 Gothi Italiam petunt Alarico duce, et proximo anno vincitur Polentiæ deinde et Veronæ / An 406 Radagaisus Italiam invadit. et prid. Kal. Ian. Vandali et Alani trajecto Moguntiaci Rheno Gallias ingressi sunt. / Ann 407 Constantinus tyrannusin Gallias transit. Eodem anno Stilicho ad Illyricanan expeditionem se accingit Zos. l 5. p 803. / An 408 Roma ab Alaricho obsessa auroque & obsidibus datis liberata. An 409 Roma ab Alaricho primo capta Honorio & Innocentio Episcopo Romano Ravennæ constitutis (Oros 7 cap 39) Atalusque Romæ a Gothis Imp. factus. Item Vandali Alanique & Suevi a Francis (qui hoc anno pedem in Gallijs fixere) in Belgica attriti peragrata Aquitania Hispanias invasere 3 Id vel 4 Kal Octob. / A 310 mense Augusto Attalus deponitur Arimini, & Alaricus 9 Kal Sept. ab Alarico (ait Theophanes) Vrbs ab Alarico vastata unde sexto die post digressus, 26 Aug. ait Cedrenus. unde statim lex de indulgentiæ criminum Ann 411 Constantinus occiditur 14 Kal. Octob. Marcelline Idacius / An 413 Heracleonas in Africa rebellat / An 416 Adaulphus Gothorum rex a Constantino comite coactus fuit relicta Narbona Hispanias petere. / An 426 Paganorum sacrificia arceri templaque destrui crucisque collocatione expiari jussit Theodosius, annoque sequenti crucis signum in solo vel in silice vel marmoribus humi positis sculpere vel pingere vetuit. / Stilico cæsus Ravenna A.C. 408. 10 Kal sept. (Zos l 5. Obit Arcadius A.C. 408 Zosim. Prosp. Casiodor Marcellin. Socrat l 6 c 11 & l 7 c 1. Sozom l 9. c 11 Maij 1 (Socrat) 11 Kal Sept (Theoph.) Vide Petavium.100vChristophorus Richerius. ex Scilice / Reineccius. / PetrusPizarrus Sentinas Theodorus Gaza. Egnatius. Nicholaus Euboicus. Gemistus Pletho. Iohannes Ramus. Camerarius. [Haythonus.seu Churchinus.P: Venetus. & Vincent.] Annales Turcici a Turcis ipsis scripti. Authores de reb. Turcicis. Alexander Gagninus. Historia Tartarorum. Laonicus Leunclavius.Provinciæ transtigritanæ a Galerio cœptæ Azarsavena, Carduena Rhenumana, Nozena, Zabdicena. In Ducæ Historiâ Byzantina cap 2 limites turcici ad an 1260 et inde progressus TurciciΑρταξάρης apud Agathiǽ Hist. Iustinianam lib 4.Cæsarea or Masaca Ieonium Miepherkin Aleppo Edessa Nineve Damasc Ierusal Bgd101rEt in hoc tempore floruit Quadratus vir æque insignis, qui una Philippi filiabus in Prophetica gratia celeberrimus fuisse perhibetur. Sed et alij plurimi per idem tempus Apostolorum discipuli superstites erant — quorum nonnulli, facultatibus inter pauperes divisis — atque electis quibusque ex ipsis officium regendæ Ecclesiæ quāam fundaverant committentes ipsi rursum ad alias gentes aliasque provincias properabant & Evangelistarūum fungebantur officiô, quosque simiterliter, ut in exordio Apostolos, divinorum signorum commitabantur effetus & sancti spiritus gratia. l 3. c 37.Quadratus Apollogiam ad Adrianum pro christiana religione scripsit. Et idem fecit Aristides, qui libri in tempore Eusebij extitêre lib 4. c 3.Alexandriæ Episcopi fuere 1 Marcus, 2 Annianus (l 1 c 17 & l 2. c 25) 3 Abilius (l 3 c 21.) 4 Cerdon, 5 Primus, 6 Iustus (l 4. c 1 & 4)Antiochiæ Episcopi 1 Evodius (l: 3. c 22) 2 Ignatius (l 3. c 36) 3 Heros (c 37)In Hierusalem Episcopi fiere 1 Iacobus, 2 Simeon, 3 Iustus, 4 Zachæus, 5 Tobias, 6 Benjamin, 7 Ioannes, 8 Matthias, 9 Philippus, 10 Seneca, 11 Iustus, 12 Levi, 13 Effrem, 14 Ioseph, 15 Iudas, 16 Marcus qui primus fuit gentilis Episcopus, (l 4, c 5 & 7.). Marcus autem eligebatur sub finem belli Iudaici ubi Iudæi omnes prorsus expellebantur Iudæam A.D. 135.Egesippus Romam venit temporibus Aniceti et inibi permansit usque ad Elutherum quibus temporibus simul florebat Iustinus l. 4. c 11.Irenæus in libro 3 adversus hæreses, de Polycarpo sic loquitur; Polycarpus qui non solum ab Apostolis eruditus est neque solùm conversatus est cum his qui Dominūumviderant sed et ab ipsis Apostolis ordinatus Smyrnæorum Ecclesiæ Episcopus, quem nos quoque in prima nostra ætate vidimus. Docebat autem semper ea quæ ab Apostolis ipsis didicerat, hanc solam prædicans tenendam esse veritatem quam ipse sciret se ab Apostolis suscepisse, quam et tradebat Ecclesiæ. Et sunt adhuc etiam nunc qui adierunt ab ipsoquod Ioannes Apostolus apud Ephesum cum balneas lavandi gratia fuisset ingressus, et vidisset ibi Cerinthum exiluerit continuò & discesserit non lotus, dicens: Fugiamus hinc ne et Balneæ ipsæ corruant in quibus Cerinthus lavatur. Idem et ipse Polycarpus Marcioni aliquando cum occurrisset dicenti sibi; Agnosce nos, Respondit; Agnosco agnosco primogenitum Satanæ. – Sicut et Paulus dicit: Hæreticum hominem post unam et alteram admonitionem devita. Euseb l: 4. c 14In Epistola Ecclesiæ Smyrnæorum ad Ecclesias Ponti, sui hæc habentur. Scripsimus vobis fratres de martyribus & de beato Polycarpo qui velut signaculo quodāammartyrij sui finem persecutionibus posuit. See yethe cruelty of yethe persecution & yethe apprehending & behaviour of Polycarp when they would persuade him to acknowledg Cæsar a a God & to sacrifice, till heard ymthem with silence till they urged him, And afterwards 101vbeing urged to swear fortunam Cæsaris & to cry tolle Sacrilegos, he cried wthwith a loud voyce tolle sacrilegos, And being further urged to swear for fortunam Cæsaris, he cry answered — Tibi quidem respondi. Docemur enim Principibus et Potestatibus ijs quæ a Deo sunt honorem deferre, eum scilicet qui religioni non sit contrarius. — Cum in ignem poneretur precationem sic concludit. Verus es tu sine mendacio Deus, propterea — glorifico te per æternum Deum et Pontificem Iesum Christum dilectūum filium tuum per quem et cum quo tibi cum spiritu sancto gloria et nunc et futura secula. — Cum Polycarpo alij duodecim ex Philadelphia venientes, apud Smyrnam Martyrio consummati sunt. — Posthæc etiam aliorum apud Perganum Asiæurbem martyrum gesta referuntur. &c.Irenæus ad Florinum Hæreticum scribens, Hæc dogmata, inquit, sancti illi Presbyteri qui ante nos fuerunt nunquam protulere, illi, qui et Apostolos viderant, quos et tu nosti. Vidi enim te dum adhuc puer essem in Asia apud Polycarpumcum quidem præclarè quidem agentem dum adhuc esses intra Palatium & studentem placere Polycarpo. Multò enim magis mihi illius temporis rerum gestarum inhæret memoria quàm præsentis, qui hæc quæ a pueris discimus cum anima ipsa coalescunt & adhærent ei. Vnde etiam locum ipsum tibi dicere possum in quo sedens disputabat beatus Polycarpus, & incessum illius et vultum, ac totius vitæ modum, & ipsius quoque corporis habitum. Sed et disputationes quas habebat ad Populum, & conversationem quæ fuerat ei cum Ioanne quomodo narrare solitus erat, vel cæterorum qui ipsum dominum viderant et quomodo recordabatur omnia ac recensebat verba quæ dicta a Domino ab illis audierat & de virtutibus ejus ac doctrina. Et tamen omnia hæc cum scripturis consona proferebat; quæ tunc ego pro misericordia Dei quam mihi donare dignatus est attentius & studiosius audiens describebam, non in chartis sed in corde meo, quæque per gratiam dei fideliter custodio, & mecum sine intermissione quodammodo rumino. Deum ergo testor & in conspectu ipsius tibi affirmo quia siquid tale audisset beatus et Apostolicus vir Polycarpus, exclamasset statim & aures suas obturasset, ac sicut moris erat ei, dixisset, Deus bone, in quæ tempora me reservasti ut hæc videam audiam? Nonne ipsum continuò locum fugisset in quo sedens vel stans hujuscemodi verba audisset? Lib. ad Florinum de Monarchia. Euseb: l 5. c 20Vide Polycratis Episcopi Asiani ad latinos epistamepistolam de tempore Paschæ et Victoris pertinaciam qui vellet omnes Asianos excommunicare. Et Irenæi dehortationem in qua hæc habet verba: Non solùm de die Paschæ agitur controversia sed et de ipsa specie jejuniorum. Quidam enim putant uno tantum die observari debere jejunium, alij duobus, alij pluribus, nonnulli etiam quadraginta ita ut horas diurnas computantes, diem statuant. 102rQuæ varietas observantiæ non nunc primùm neque nostris temporibus cœpit sed multò ante nos, ex illis (ut opinor) qui non simpliciter quod ab initio traditum est tenentes, in alium morem vel per negligentiam vel per imperitiam postmodum decidere. Et tamen nihilominus omnes isti etiam cum in observanttia varient variarent inter semitipsos, & pacifici fuerunt semper nobiscum & sunt. Nec dissonantia jejunij fidei consonantiam rupit. ——— Nunquam ob hoc repulsi sunt ab Ecclesiæ societate, aut venientes ab illis partibus (Asianis) non sunt suscepti: imo potius et omnes presbyteri(Episcopi Romani) qui fuerunt ante te, omnibus semper qui non ita observabant Presbyteris (Episcopis) Ecclesiarum, Eucharistiam solennitur transmittebant. Beato autem Polycarpo, cum ad Vrbem Romam venisset, neque Anicetus suadere poterat ut non observarat ea quæ noverat Ioannem discipulum Domini nostri vel cæteros Apostolos cum quibus semper fuerat, observasse, neque rursum Polycarpus Anicetum persuasit ea deserere quæ ille dicebat a se majorum more servari. Cumque hæc ita inter se habuissent, communicarunt sibi invicemita ut concederet Anicetus Polycarpo etiam sacerdotali ministerio, honoris duntaxat contemplatione perfugi, & ita ut ab invicem plena pace integra et firma caritate discedunt, ut omnes Ecclesiæ sive quæ ita Pascha sive quæ non ita observarent inter se tamen concordiam custodirent.Magna dona spiritus sancti ad usque tempora Irenæi in Ecclesia perdurarunt & Elutheri Episcopi romani lib 5. c 3, 4, 5, 7.Christiani apud Viennam & Lugdunum Galliæ urbes mittunt et commendant Irenæum ad Elutherum Epis Episcopum Lugdunensem ad Elutherum Episcopum Romanum his verbis Rogavimus fratrem et socium nostrum Irenæum hæc tibi scripta deferre quem deprecamur ut habeas com̄mmendatūum. l 5. c 4.De septuaginta interpretibus divinarūum scripturarum Irenæus his refert verbis Deus inquit homo factus est, & ipse dominus salvavit nos. dein 70 refert quomodo, seorsim interpretabantur. l 5. c 9.Irenæus scripsit librum Ad Blastum de Schismate; aliūum Ad Florinum de Monarchia, & Quod non sit Deus malorum creator; item De Ogdoade librum, in quo significat consecutum se esse quosdam ex successoribus Apostolorum cujus libri transcriptores jurejurendoadjusacramento adjurationis ad fidelitatem devincit. l 5. c 20. Item lib egregium adversus gentes quem De Disciplina adtitulavit, ad Martianum quendam scribens. Sed et Dialogos de diversis, in quibus testimonia de Epist ad Hebræosponit plurima & de Sapientia Salomonis. l 5. c 26.In quinto libro adversus Hæreses Irenæus dicit; Et optimè Iustinus (Martyr in 5 lib adversus Marcionem)affirmat, quia ante adventum domini nunquam ausus est Satanas Blasphemari deum quippe qui nondum agnovisset damnationem suam.Iustinus Martyr scripsit Apollogiam ad Antoninum Pium & Senatūum pro Christianis & secundam ad Antoninum verum, tertium etiam librum Adversus Paganos. Est et alius adversus Paganos qui superscribitur Confutatio, & alius de Monarchia, & alius De anima. Composuit etiam 102vquasi cum Iudæis, quem apud Ephesum cum Tryphone Hæbreorum nobilissimo doctore habuit, in quo Apocalypsim Ioan̄nnis esse dicit, Et propheticis quibusdam utitur testimonijs ad Tryphonem convincens eum de his, quod Iudæi abscinderintabscideritde scripturis & abstulerint. Irenæus citat etiam librum Iustini adversus Marcionem. l 4. c 18.Dyionysius Episcopus Alexandriæ meminit epistolæ Clementis ad Corinthios scriptæ, significans veteri instituto & antiqua consuetudine semper ipsam Epistolam lectam esse in Ecclesia. Commendat soterem Episcopūum Romanūum quod non solum servavit quæ patres tradiderumtradiderunt sed et auxit in melius. Et ait sui Epistolas quasdam ab Hæreticis corruptas fuisse auferentibus quædam et alia addentibus. lib 4. c 23.Melito Ecclesiæ Sardinensis Episcopus (circa AD 175) inter alia quam–plurima scripsit librum de Revelatione Ioannis, & alium de Deo corpore induto. lib 4. c 26.Blandina Martyr circa tempora Irenæi in 5taquinta persecut. clamavit, Multùm erratis o viri quod putatis infantum visceribus vesci eos qui ne mortuorum quidem animalium carribus utuntur. lb 5. c 1.In edeadem Epistola fratrum Lugdunensium, de de Martyribus sic Loquuntur; Qui, ad imitationem Christi, qui cùm in forma Dei esset, non rapinam arbitratus est esse se æqualem Deo, in tanta gloria positi et semel atque iterum Martyres facti — neque se ipsi Martyres dicebant, neque alijs ita se appellantibus indulgebant, sed siqui eos Martyres vocabant increpabant acrius dicentes quod hæc appellatio soli Christo debetur, vel illis solummodò qui post bonam confessionem de hac vita discedere & pergere meruerunt ad Deum, eos autem humiles et egenos esse. lib 5. c 3.In eadem Epistola, Alcibiades dicitur ex sale et aqua et pane vixisse. Et cùm hunc vitæ rigorem vellet in carcere positus obtinere: Attalo post primam confessionem suam quam in Amphitheatro confessus est revelatur quia non rectè fecerat Alcibiades, creaturis dei et ipsum non uti, et alijs formam scandali derelinquere. Quibus cognitis cepit oiaomnia cum gratiarūum actione percipere: quia quæ illi revelabat spiritus ut doceret et huic ut sequeretur idem spiritus persuadebat. lib 5. c 3.Pantenus Stoicus tanto ardore christianus fuit ut ad prædicandum Evangelium omnibus gentibus quæ in Orientis ultimis secessibus reconduntur profectus est et usque ad Indiam citeriorem verbum Dei prædicando perveneri. Erant enim adhuc in illis temporibus et Evangelistæ nonnulli qui ad imitationem Apostolorum — fidem Christi ignorantibus quibusquegentibus inferebant. In quibus præcipimus et illustris Pantænus habebatur. Quem ferunt cum ad Indos pervenisset, reperisse quod Bartholomæus Apostolus 103rapud eos fidei semina prima condiderit. Et Matthæus Evangelium hebræis scriptum literis dereliquerit, quod per idem tempus supradictus Pantænus inibi repertum detulerit. &c. Lib 5. c 11Artemon (circa tempora Severi illius hæreseos autor est quam postmodum Paulus Samostasenus, nostris jam pene temporibus instaurare conatus est. Hæc hæresis purum hominem, id est, absque Deo fuisse Salvatorem contendit Idque antiquitùs ab ipsis etiam Apostolis traditum esse mentitur, Et eam veritatem esse servatam ad usque Victoris tempora. Sed quomodo successores eorum scribentes adversum gentiles, vel adversum hæreticos, id est, Iustinus & Miltiades et Tatianus et Clemens, et alij quamplurimi de deitate Christi apertissimè dissrunt? Irenæi vero et Melitonis cæterorumque qui per idem tempus fuerunt volumina, quis ignorat, quibus deum et et hominem simul prædicant Christūum? Sed et Psalmi vel cantica quæ a fratribus fidelibus ab initio scripta sunt, verbum Dei esse Christum, & Deum tota hymnorum suorum laude concelebrant. Quomodo ergo tot seculis fidem prædicatam isti asserunt quæ a Victoris temporibus exordium sumpserit? — Imò Victor Theodotum Coriarium qui princeps et Pater extiterat impietatis ipsorum e communione ecclesiæ repulit, qui primus Romæ ausus est dicere purum hominem fuisse Christum. Si enim Victor (ut dicunt) ita credebat, quomodo ejiciebat de Ecclesia Theodotum Blasphemiæ istius inventorem. lib 5. c 28. Historiam Pauli Samosateni Episcopi Antiocheni historiam vide lib 7 cap 25 et ejus vitam scelestam.104rConstantinus dejcit idola & aras mox post victum Licinium. Baron A.C. 318. 38.Historia Arriana collecta ex Baronio.Contoversia Arriana orta ultimo anno belliante persecutionēem Licinianāampaulo Baron 315. 22 sed in Baronio incerta oiaomnia.Controversia Ar. — ab exigua scintilla ad ingens incendium excitavit, quod quidem ab Ecclesia Alexandrina tanquam e summo capite (i.e. orientalis Ecclesiæ) exorsum omne Ægyptum Libyam & Thebaidam deinceps peragravit. Iam verò per reliquas civitates provincias eo usquediffuditdiffundit sese populo ut non modo ecclesiarum præsides, sed et reliquorum hominum multitudinem diversè distractam (dum hi in istorum illi in aliorum sententiam inclinarent) cernere licuisset (Euseb in Vit. Const. l 2. c 60Then Alexander then expelled AriusEusebius nicomediæ Episc: cum primis adhæsit Ario. Quæ cum accepisset Alexander, iracundia cœpit excandescere: ac consilio multorum Episcoporum convocato Arium et ejus fautores presbyterij gradu abdicat: qua de re ad Episcopos cujusquecivitatis scripsit ad hunc modum: (Socr hist l 1. c 3.) vide literam. ⊛⊛ Alexander dein scripsit ad omnes Epistolam in quæ calumniatur Eusebio quasi ambitiosum et inveteratè malevolum: & sinistrè representat opinionem Arij quasi diceret filium quasi diceret filium abusivè verbum et sapientiam Dei, et unum esse ex creaturis, contenditque sapientiam λογον seu intellectum Dei patris originalem quæ est attributum Patris esse verbum filium &c. Dein Eusebius ad eum scribens reprehendit 2 ejus falsam representationem opinionis Arij. Vide epistolas. Sic Alex. plures delusit Episc.Interea et alia litera ab Ario inter alia hæc habet ad Eusebium in qua docet quare expellatur, quot expellantur, omnes Episcopos orientis secum sentire. & quæ sit sua sentent.Alexander deinEpiscopi duo et Presbyteri atque diaconi quods Alexander Anathemate percussit scripserunt Epistolam ad Alexandrum. aliasque epistolas Eusebius et alijQuamvis certi homines nonnulla quasi quæ deessent concilio Nicæno concilio adscribere vellent, idque acriter contendant: sancta tamen Synodus, quæ Sardicæ convenit indignè id tulit, decretoque sancivit nequid ulterius de fide scriberetur, & se contentos esse Nicæna fide declararunt ut cui nihil deesset & in qua integra & solida pietas declar contineretur: neque edendam esse aliam professionem fidei, nec illa quæ Niceæ scripta est suos numeros non habere videretur, neve illis quibus libido est semper nova statuere, occasio hujusmodi suppeditaretur ut iterum atque idterum de fide definiant. Athanas ad Antioch. Baron an 347. 40.In concilio Ariminensi. Imperator præfecto Tauro mandatum dat ut synodum non ante laxaret, quam conscriptæ fidei consentire ✝⊛ consentire se omnes subscriptionibus profiterentur: ac siqui pertinacius obsisterent dummodo is numerus intra quindecim esset, in exilium pellerentur]. Deinde paulatim]paulatim plerique nostrum – dedere se adversarijs: factaque semel inclinatione animorum, catervatim in partem alteram concessum donec ad viginti usque numerus nostrum imminutus estest. Illi diutius in sen104vtentia perseverarunt donec clausi intra unam urbem Episcopi septimum mensem agebant. Tandem verò cùm intellexerunt hanc esse Episcoporūumsententiam: Filium Dei non esse creaturam sicut cæteras creaturas: huic subscripserunt omnes. Sulpitius Severus l. 2. Baron 359. 36, 37[A.C. 371. Lucifer Episcopus moritur qui cum Gregorio Episcopo Hispaniarum & Philone Lyibyæ nunquam Arianæ se miscuit pravitati. hieron in Chron. Baron. 371. 121.]Ierome describing how the consel abolished yethe word homousion & how some ofsometwo of yethe Bishops Valens & Claudius anthematized also yethe expressions of Arius before the multitudeyethe people wchwhich were gathered together all consenting, & then yethe consel being dissolved. And how yethe Bishops declared that they denyed not yethe son to be a creature but like yethe other creatures, adds: Tunc Vsiæ nomen abolitum est: tunc Nicenæ fidei damnatio conclamata est. Ingemuit totus Orbis, et Arianus se esse miratus est. — Periclitabatur navicula Apostolorum; — nihil jam supererat spei &c. Vide locum. Sic autem incipit: Sub Rege Constantio, Eusebio et Hypatio Coss: nomine unitatis et fidei infedelitas scripta est ut nunc agnoscitur nam illo tempore nihil tam pium nihil tam conveniens servo Dei videbatur quàm unitatem sequi & a totius mundi communione non scindi. Hæc Hieron. adversus Luciferanos. Vide quæ retulit ex actis istius synodi.Quinetiam Baronius hoc fatetur Patres conversos Nicænæ fidei proditores, qui cum Arianis connivere in dispendium Nicænæ fidei. Baron 359. 44Of this & the constantinopolitan counsel wchwhich was gathered at yethe same time Greg. Nazienzen writes thus. Veterem doctrinam, ac Trinitatis patronam, labefacta homoüsij voce sustulit. H — Hinc alij ab Ecclesiarum thronis injuste pellebantur alij in eorum locum subrogabantur sic tamen ut ab ipsis impietatis Chirographia, utnon secus atque aliud quippiam necessarium, exigerentur. Ea res [sc:scilicet Prætextus pietatis et pacis] permultos e nobis invictos alioqui viros, in fraudem impulit, qui quamvis mente nequaquam prolapsi fuerint subscriptione tamen transversi acti sunt, atque cum illis utroque nominè consenserunt; ac si non flammæ, fumi quidem certè participes fuerunt. — Nam si perpaucos exceperis qui vel ob nominis obscuritatem contemptui habiti fuerunt, vel propter virtutem restiterunt, quos Israeli seminis ac radicis loco relinqui oportebat ut de integro floreret, spiritusquepeflationeperflatione ad vitam revocaretur, omnes temporis iniquitate abrepti sunt. Hoc tantum inter eos discriminis fuit, quod alij citiùs, alij seriùs in eam noxam inciderunt; quodque alij duces impietatis et antesignani fuerunt alij in secundo ordine locati sunt, vel timore perculsi vel utilitate subacti, vel blanditijs inescati vel ignorantia circumventi atque in fraudem inducti quod omnium levissimum est. Greg. Naz. Orat. in laud. Athan. Baron 359. 108, 109. If all these homousian that homousian fatherfathers were either knaves or fools as Greg. Nazienzen would have them it makes little for the cause ytthat it was defended by us better men. But if they were sincere & discreet, ytthat's wors to have their cause so universally deserted by them. Take wchwhich side you will yethe case is yethemost desperate one that ever I met wthwith in a rel controversy of religion.105rSulpitius Sever. statuit Concilium atm fuitSulpitius Setver. tradit quadrigentos & amplius fuisse in occident Episcopos in concil Arim & ex illis 80 tantum Arianos fuisse, cæteros Catholicos. Athanasius verò 50 vel plures (Athanas. de Syn.) sed Athanas (ad African.) ait ducentos partium CatholicarūumAriminum convenisse, inter quos eminebat legatio missa A LibeoLiberio Papa cujus Vincentius Episcopus Capuanus tantummodo nominatus habetur. Inter Arianis principes fuere Vrsacius, Valens, Auxentius Demophilus & Caius (Athan de Syn.) Convenit Synodus Eusebio et Hypatio Coss:Consolibus (Athanas de Synod. Socr. l 2. c 29, 31 Hieron: adversus Lucif.) edita fides eorum 11 Kal Iun. Athan de Synod. Socr l 2 c 29 Fides autem hæc. Credimus in unum solum et verum Deum Patrem omnipotemns conditorem opificemque omnium: Et in unigenitum filium Dei — natum impassibiliter ex Deo, solum ex solo Patre —— cujus (secundum scripturas) generationem nemo novit nisi solus qui eum genuit, Pater. &c — Vocabulum porrò substantiæοὐσίαquia simplicius a Patribus positum est & a populis ignoratur & scandalum affert eo quod in scripturis non contineatur placuit de ut de medio tolleretur &c Vide totūumin Athan: de Syn. & Socr. l. 2. c. 29. Sed hæc fuit fides Sirmiensanatertia in Arimino lecta & confirmata, nisi quod proper omnia similis patri2 ponatur tantum similis PatriVide formulam recitatam in Sozom Theod. l 2. c 21. Baron an 395Occidentalis homusiana pars Consil. Arim. scribentes ad Constantium dicunt quod exAriminum ex omnibus ad occidentem positis civitatibus in unam convenimus ut fides Catholicæ Ecclesiæ cognosceretur &c dein Imperatorem premunturgent ut dimittat illos dissoluto Consilio. (Athan. de Syn. vide Epist) Tunc et alteram Epist. mittunt iterum orando ut dissoveretdissolveret synodum quæ Epistola legitur apud Socr. l 2. c 29. The first letter of yethe hoüsij was sent by ten of their BpsBishopswchwhichConstantius through buisiness would not see, but caused them to stay, & before they went back they all subscribed & communicated wthwithyethe Arians (Sulpitius Sev l 2)))Then yethe Emperor commanding (I suppose after yethe two letters of yethe homousians) that they should not be dismist till they had agreed all subscribed & ytthat those wchwhichpersisted if they were les ynthen 15 should be banisht. Then by little manyDeinde paulatim pleriquenostr nostrum – evicti dedere se adversarijs &c (ut supra) Sulpit l 2.Imperator Liberium accersit et in exilium mittit (fortè sub Coss:Consolibus Arbetio & Lolliano AC 355 Ammian Marc l. 15. Baron. 355. 38 sed verius) mox post consilium Ariminense Socr l 2 c 29. Sozom l 4. c 18. Ruffin l 1. c 22. Damasus apud Theod. l 2. c 13. dicit Liberium huic non subscripsisse. sed quod perinde est non multo post subscripsit.Athanasius ipse Concilium Ariminense pro legitimo habuit. Et Baronius etiam & Bellarminus Catholicūum agnoscit, & summa laude dignum. Non ausi sunt authoritatem convellere sed sententiam corrumpere aggrediuntur & omnibus modis cum Nicæno conciliare. Athanas: l de Synod & l ad Afric. Baron 359. 49, 50. Consule loca. Tempore Consilij Ariminensis coactum fuit Concilium Nicææ Thraciæ ad quàm plureshomoüsiani Episcopi illarum regionum homüsiamlicet inviti convocantur, & omnes colloquio cùm cæteris Episcopis adhibito tandem eò adducti sunt ut rejectisrjectis vocibus usiæ & housiæ, suscripserint lerent fidei formulæ Ariminensi Theo. Theodo l 2. c 21.Consilium etiam Seleuciæ Episcoporum 160 (Athan. de Synod. Socr l 2. c 31) eodem tempore 5 Kal Octob eodem tempore congregatum est qui inter se quidem non conveniebant de sensu vocis ὁμοίου sed omnes tamen in hoc conveniebant ut damrejicerent vocem οὐσίας & ὁμουσίου. (Socr l 2. c 3131)105vConstantinopolis etiam eodem tempore coactum est concilium quo50 Episcoporum 72(Chron Alexander. 52 (Sozom 4. 23) præterex Bithynia præter Marin Episc Chalcedonis & Vlphilam Episc. Gotthorum & decem legatos ex Consilijo Arimnensis et alios decem ex concilio Seleuciensi (Sozom 4. 19, 23) adeo ut omnes fuerint 72)Chron Alexandr.Chron. Alexandr.) Atque hi omnes etiam subscripsere Symbolo Ariminensi. Socr. Sozom l 4. c 22.De Consilio Ariminensi et temporibus subsequentibus hæc Ruffinus: Ea tempestate facies Ecclesiæ fæda admodum ac turpis erat: non enim sicut prius ab extérnis sed a proprijs vastabatur. Fugabat alius alius fugabatur, & uterque de Ecclesia erat. Ara nusquam nec immolatio nec libamina: prævaprævaricatio tamen & lapsus erat ac ruina multorum. Similis pœna sed impar victoria. Similiter concionabantur, sed non similiter glorificabantur: quia dolebat ecclesia etiam illius casum qui impellebat ad lapsum. Ruffin l 1. c 21.– Damus copiam colligendi his qui secundum ea sentiunt quæ temporibus Divæ memoriæ Constantij sacerdotibus convocatis ex omni orbe Romano, expositaque fide ab ijs ipsis qui dissentire noscuntur, Ariminensi consilio Constantinopoli etiam confirmata, in æternum mansura decreta sunt. &c. Hoc edictum ValenHæcValentinianus in edicto l 4 de fide Cath: Cod: Theod.De Concilio Alexandrino sub Athanas. Imperante Iuliano A.C. 362Nihil jam suPericlitabatur navicula Apostolorum – nihil jam supererat spei: Dominus excitatur, imperat tempestati, bestia moritur, tranquilitas redit. Manifestius dicam: Omnes Episcopi qui de proprijs sedibus fuerant expulsi exterminati, per indulgentiam novi principis [Iuliani] ad Ecclesias redeunt. Tunc triumphatorem suum Athanasium Ægyptus excepit. Hieron. adv. Lucif. Tom 2.Iulianus Ætio Episcopo. Cæteris omnibus qui a Constantio vita defuncto ejecti patria fuerant propter amentiam Galilæorum, exilium condonavi. Te autem non solùm ea pœnâ libero &c. Sozom l 5. c 5 This Ætius was a gross hæretic Iulian commanded also yethe Church of yethe Novatians to be built Soz: ib. & tolerated all sects yet exhorted unanimity wthwith one another Amm. l 22.Basilius M. quem Baronius (an 361. 50, 51) probat contendit primum introduxisse monochatum in Armeniam Pontum & Paphlagoniam & vicinas Provincias, anno 354 Philosophiam studuit Athenis Baron 354. 36, 37 dein peregrè profectus incidit in Monachos Ægypti et Syriæ & illorum inflammatus exemplo reversus in patriam atque aliquos ibi videns eorum institutionem sectari modò cœpisse ipse idem vivendi genus aggreditur. Basil ep 79 ad Eustachium. Baron 354. 37. & 362. 55 & sequ. Et sub id tempusA.C. 362 ordinatur præsbyter vizvidelicet A.C. 362ante aut paulo ante Basilab Hermogene Episcopo cæsarensi Iuliani Baron an 362. 56.✝ A.C. 362. Eusebio quodam Eusebio mo Hermogene mortuo in Episcopatum eligitur Eusebius quidam suffragi populi, Cæsareæ cives de Archiepiscopi creatione inter se cotendebant, monachis et e factione monachismultis pro Basilio eorum principemonachorum principe quo se subduxeratconerconcertantibus reliqua autem plebe Eusebium quemdem licet invitum eligente, & Episcopis eum ordinantibus inter quos præcipuus Nazienzeni pater. —— Ergo adversus BasiliumEusebium concitatur Ecclesiæ pars selectior & sapientior, si modo sapientiores ij habendi sunt quam reliquum mortalium vulgus, qui seipsos a mundi consortio segregarunt, ac vitam suam Deo consecrarunt: Nazaræos nostrates dico [i.e. Monachos] qui turpe et indignum esse arbitrari Principis sui[Basilij scil.]contumeliam repulsæque injuriam dissimulanter ferre, pericolosum facinus aggre106rdiuntur: A magno & seditionis experte Ecclesiæ corpore deficere, seque abrumpere constituunt: non exiguam quoque multitudinis ejus partem amputantes tam eorum qui plebeio ordine censebantur, quam eorum qui magistratus gerebant. Id autem ob tres causas, easque firmissimas, perfacilè erat. Primum enim Basilius tantâs apud omnes veneratione erat quanta haud scio an quisquam nostræ ætatis philosophorum; eamque vim habebat ut cohorti suæ, si voluisset, animos ac fiduciam afferre posset. [therefor Bas. was yethe first schismatic becaus he did not repres ymthem] Deinde qui negotium illi facessebat [i.e. Eusebius] propter tumultum in ipsius electione coortum, civitati suspectus erat ut non magis rite ac legitimè qui tyrannicè præfecturam consecutus. Postremò aderant Episcopi quidam ex Occidente qui orthodoxos omnes ad suas partes pertrahebant [i.e. Ⓧ Eusebius Vercel. & Lucifer Calaritanus qui in Oriente exules et a Iuliano in Constantij odium liberati, Apostolica functione a Liberio potiti, eos qui in Arianam hæresin lapsi essent, ad Ecclesiam Catholicam revocare provincias circumeuntes satagebant ut notat Baron 362. 58] Quid igitur præclarus ille & Pacifici discipulus? Nec enim ijs qui contumeliam ipsi inferebant, aut qui ipsius partibus studebant, obluetari poterat: nec illius erat dimicare aut ecclesiæ corpus lacerare, alioqui etiam bello [i.e. a Iuliano] vexatæ, atque ab hæreticis penes quos tum summa rerum erat in periculum adductæ: simul etiam consultoribus nobis ea in usus, nobiscum hinc profugus in Pontum secedit, pietatisque gymnasia quæ in illis locis erant moderatur, atque cum Helia et Iohanne summis philosophis solitudinem amplectitur. Greg Nazianzen. orat in funere patris.Hermogene mortuo Cæsareæ civis de archiepiscopoi creatione inter se contendebant, multis pro Basilio Monachorum principe qui se subduxerat concertantibus, reliqua autem plebe Eusebium quendam licèt invitum eligente & Episcopis (inter quos erat G. Nazianzeni pater) eum ordinantibus. Ob turbas concitatas Imperator Eusebio et urbi totæ valde succensuit, & inde Eusebius in odio cœpit habere Basilium quasi authorem totius rei. — Ergo adversum Eusebium (pergit Nazienzenus) concitatur Ecclesiæ pars selectior &c ut supra. ✝Basilius in tempore Constantij Arianos impugnabat l 5. c 10.Perlato nuncio indicante Artemium ducem Ægypti a Iuliano capite mulctatum: plebs omnis Georgium petit et crudeliter occidit propterea quod religionem Gentilem regnante Constantio acrius insectasset (Amian l 22.) Hoc factum Anno scdosecundoIuliani, vel forte primo finiente Baron: an: 362Post sublatum Georgium Athanasius emersus e latebris in Alexandriam redit (Greg. Naz. Orat. in laud. Athan.) percipiens Arianos, (ut puto) in odio esse apud Ethnicos dominantes, & in multitudine Monachorum confidens. Arriani autem in locum extincti Georgij Lucium mox suffecêre (Socr l 3. c 4. Soz l 5 c 7.)Athanasius cum sedem sic invasisset — prolapsam fidei doctrinam erigit, ac liberè rursus Trinitatems prædicatur sub candelabrum posita, splendidoque unius divinitatis lumine animas omnes collustrans. Leges etiam rursus orbi terrarum præscribit atque106vatque alijs epistolas mittens, alios accersens nonnullos etiam ultro accedentes Erudiens. Greg. naz. Orat. in laud. Athan.Interea Liberius (qui mox post mortem Constantij ut puto ad vomitum reversus erat literas scribit ad Episcopos Italiæ in quibus hæc continentur: Imperitiæ culpam obliterat resipiscens. — non esse parcendūum his qui apud Ariminum ignorantes egerunt —— cùm Ægyptij omnes & Achivi sententiam receperunt multisparcendum his: auctores verò esse damnandos qui obliqua et maligna subtilitate & caligine offenderunt innocentium sensu per quæ velamen obducerent veritati. — Igitur siquis ignorationis captum illud resipiscens illud virus in se pestiferum Ariani dogmatis fuerat expertus reparatus exhauriat, condemnet, vehemetiusque in auctores ejus insæviat quos in se violentos expertus est, totumque se fidei Apostolicæ & Catholicæ usque ad Nicænæ Synodi conventum de integro mancipet. Per quam professionem recuperet id, quod per astutiam amiser rectitatis amiserat. Hilarij frag. l 1. p 37, 38. Baron 362. 178.Sozom: refert Liberij resipiscentiam & restitutionem ad tempus concilij Sirmiensis. Sozom l 4. c 14.Tempore Concilij Sirmiensis propter metum Imperatoris Ecclesia Orientis et Occidentis in doctrina fidei consentire visa est. Sozom. l 4. c 14.Pergit interea Eusebius Alexandriam ([prost Athanasium modo restitutum)]ibique confessorum Concilio congregato; pauci numero sed fidei integritate & meritis multi quo pacto post hæreticorum procellas tranquilitas revocaretur ecclesiæ Ruffin l 1. c 28. Post reditum confessorum in Alexandrina post Synodo constitutum est ut exceptis authoribus hæreseos, quos error excusare non poterat, pænitentes Ecclesiæsociarentur: non quod Episcopi possint esse qui hæretici fuerant, sed quod constaret, eos qui reciperentur, hæreticos non fuisse. Assensus est huic sententiæ Occidens & per tam necessarium consilium e Satanæ faucibus ereptus est mundus Hieron. adv. Lucif. t. 2. Baron 362. 182, 184. — Socrates hic nova patres sanxisse decreta tradit nam ait Spiritus sancti divinitatem stabilire eundemque in Trinitate consubstantiali comprehendere & filium hominem factum non tamen solum carnem sed etiam animam sumpsisse, affirmare sicut antiquis viris ecclesiasticis visum fuit. Socr l 3. c 45.Literæ Athanasij et Sy Episcoporum e Synodo Alexandr. ad Antiochenos datæ hæc habent Magnopere cupimus ut eos qui ad huc in schismate hærent segregati a vobis quiquecum Arianis cœtus faciunt resilire curetis ab ejusmodi insania. — Omnes confiteantur Nicænam fidem. Execrentur item eos qui dicunt SpSpiritum Sanctum esse creaturam — tres Hyppostases et una usia — Verbum assumpsisse corpus mente præditum. &c. (Athanas ad Antioch.) Huic subscripsere episcopi absentes & nominatim Paulinus Ep. Antioch. jam constitutus.Extat etiam apud Athanas: fragmentum epist Liberij ad Athanas: in quo statuit trinitatem personarum in una Deitate, & verbum assumpsisse hominem perfectum ex Maria Virgine. Est et fragmentum responsi Athanasij107rnasij ad Liberium, in quo statuit ipsum λογον esse qui finxit hominem qui rationem fabricandi arcam ostendit, qui pollicitationes Abrahæ fecit, qui descendit ut populum salvaret, qui Mosi legem dedit, quique carnem ex Virgine assumpsit, obnoxiam morti cum tamen ipse nulli obnoxius esset. Illa caro suspensa est in Cruce non ipse, in illa omnes humanas passiones ut homo substinuit non ipse. Baron: 362. 193 ad 208.Ⓧ Euseb Aderant Episcopi ex Occidente qui Orthodoxos omnes ad suas partes pertrahebant. Greg. Naz. in laud Basil. Eusebius partes Orientis peragrans infirmos fide instar præstantis medici ad integram valetudinem restituit. Socr. l 3. c 7. Eodem tempore Athanasius Orationem Apologeticam quam in suæ ipsius fugæ defensionem composuerat jampridem confuerat coram illis qui aderant perlegit. Socr. ib.NB. Hic Eusebius et alij nonnulli quos Iulianus ab exilio revocaverat, una cum legatis Luciferi, audito Athanasij regressu ad Alexandriam, illuc mox confluxerant ad eum visendum & de rebus Ecclesiasticis colloquendum, & hoc concilium celebrarunt. Baron 362. 176.Interea dum Synodus hæc PaulinumMeletium constituit Episcopum Antiochiæ, Lucifer constituerat Paulinum. Euse Quare cùm Eusebius e Synodo ad Antiochiam reversus Meletium confirmaverat, Lucifer se contemptum ducens separat se a communione Eusebij & cæterorum fitque author sectæ Luciferanorum. Hoc te (Socr l 3. c 7. Ruffin lib 1. c 30) Hoc tempore itaque tres fuere Episcopi Antiochiæ, Paulinus et Meletius homousiani, et Euzoius Arianus. Baron 262. 180. Hic MeletiusHilarius qui exulabat, mortuo Constantio revertitur in Gallias (Hieron adv Lucif) convenit Martinum monachum. Sulpid Sever hist lib 2. Concurrebant, inquit Hieron) Episcopi qui Ariminensibus dolis irretiti sine conscientia hæretici ferebantur contestantes corpus Domini, se nihil mali in sua fide suspicatos. Putavimus, aiebant, sensum congruere cum verbis, nec in ecclesia Dei ubi simplicitas est, aliud in corde clausum esse aliud in labijs proferri timuimus. Hieron adv. Lucif. t. 2.Cum plerisque videretur non ineundam cum his communionem qui Ariminensem Synodum recepissent: Hilarius optimum factu arbitratus revocare cunctos ad emendationem & pœnitentiam frequentibus intra Gallias concilijs atque omnibus fere Episcopis de errore profitentibus apud Ariminum gesta condemnant, & in statum pristinum Ecclesiarum faciem reformant. Resistentes Saturninums Ep. Arelatensemis & Paternus a Petrogoricis sacerdotio pellunt pelluntur, cæteris venia data. Illud apud omnes constitit, unius Hilarij benificio Gallias nostras piaculo hæresis liberatas. Sulpit. Sever. l 2.Pene totum mundum gravi errore confusum, factis sæpe in Galliâ synodis per Hilarium fuisse ad viam veritatis adductum confitetur lingua multorum. Hæc Fortunatus. Baron: 360. 15Hilarius hoc anno vel sequenti in Italiam etiam transiebat, & ibi fidem reparavit. Ruffin l 1. c 30 31Ruffin speaking how Eusebius & Hilary reduced yethe lapsed Churches, concludesIta duo isti viri velut magnifica quædam mundi lumina Illyricum Italiam Galliasque suo splendore radiarunt ut omnes etiam de abditis angulis & abstrusis hæreticorum tenebris fugarentur. Ruffin l 1. c 30, 31.107vEo tempore Synodus Parisiensis Epistolam misit ad Orientales in qua hæc. Plures numero qui aut Arimini aut Nicææ adfuerunt, sub auctoritate vestri nominis ad Vsiæ silentium sunt coacti: Quod verbum a vobis quondam contra Ariomanitarum hæresin inventum, nobis semper sanctè et fideliterque susceptum est. — — Itaque carissimi cum ex literis vestris in Vsiæ silentio fraudem se passam simplicitas nostra conoscat — Nos quoque ab his omnibus quæ per ignorantiam perperam gesta sunt, referrimus; Auxentium, Vrsatium, Valentem, Gaium, Megasiūum& Iustinum excommunicatos habemus secundūum literas vestras, & certe, ut diximus, juxta fratris nostri Hilarij professionem qui se pacem cum his qui horum sectentur errores habiturum negavit, Blasphemiasque omnes, quas literis vestris subjecistis, damnamus. &c Hilar. frag. l 2. p 1, 2, 3. Baron 362. 230.Luciferani adeò adversabatur receptioni lapsorum Episcoporum ut inter eos Helladius quidam cum videret tot Episcopos lapsos in hæresin vel communionem hæreticorum restitui, diceret mundum esse diaboli & ecclesiam in lupinar esse conversam. Hieron adv. Lucif. Baron: 362. 223.Athanasio sedem occupante ejus fautores Arrianos Ecclesijs expellunt qui ideo privatis in ædibus conventus egerunt & Lucium crearunt Episc. Soz. l 5. c 6, 7. & l 6. c 5, 19. Socr l 3. c 2, 3, 4. Phil 7. 2. Niceph. 10. 6. Hæc Sandius.Iulianus de Athanasio admonitus, hoc edicto ante Kal Decemb Anni 362 ejecit eum. Æquum erat, eum qui regijs et Imperatorijs edictis compluribus ejectus fuerat, unum saltem edictum regium expectare, ac tum denique domum suam redire; non autem singulari audacia atque amentia fretum, legibus tanquam omninò extinctis ac perditis illudere. Etenim nunc quoque nos Galilæis a Constantio ejectis non reditum ad suas ecclesias, sed in patriam cuiquesuam concessimus, Audio Athanasium hominem audacissimum, solita audacia elatūum, Episcopatus ( sedem iterum usurpare, id verò non mediocriter Alexandrino populo displicere. Quare eum jubemus urbe excedere &c. Iulian Epist 17 or 27. Baron 362. 241.Iulianus initiari conatus res et mores Christianorum Baron 362. 302 & sequ ex Greg. Naz. orat contra Iul. Soz l 5 c 10, 15.Constantius obit A.C. 361. Iu 3 Non Octob. Iulianus occiditur 6 Kal Iul A.C. 363. postero die Iovianus eligitur. Hic ethnicorum philosophos honoribus prosequitur, Maximum præsertim & Priscum quos in Persidem secum duxerat Iulianus tum Philosophia tum magia celebres (Eunapius) indeque Baronius iram Dei in se concitasstamautumat. Baron: 364. 150, & 365. 3. Hic Athanasium in sedem restituit. Greg. Naz. in laud. Athanas. Socr. l 3 c 20. Theod l 4. c 3. Epiphan hæres 68. Sozom l 6. c 5. Valentinianus dein creatur 5 Kal Mart. 364. & omnibus cujuscunque fidei christianis licentiam concilia pro lubitu convocandi dedit. Inde concilium Lampascenūum in oriente A.C. 365Syricius Post Damasum, Romanus Episcopus fuit Syricius qui Præsbyteros cælibes cùm ducerent uxores removebat a ministerio: & Presbyteris maritis prohibuit consuetudinem conjugalem & non obtemperantes removit a ministerio. Extant verba ejus in libro decretorum distinct 82 ubi contra conjugium & declamatio contumeliosa, edicto inseritur, & insulse citatur edictum Pauli Qui in carne sunt Deo placere non possunt. — Gregorius dein decreta de cælibatu exasperavit Canon Chron p 292108rSuch as were cælibacy of the Clergy, abstinence from flesh, the veneration reliquesof reliques & pictures, the feigning of miracles & legends, the invocation of saints & celebrating them with annual festivals & masses & the superstitious use of the sign of the Cross & holy water. ForFor this honour prevailed so much that in any clergymanif any such clergyman were not monkstheywere elected out of Monasteries, they were obliged to liv continency by law. 108vty will proceed to Finish the the School, I thought it my hope you'l please to honour e, I would have waited upon have been spared from yethe School humble & obleged ServtServantJa:James Hodgson109r Divulsis inter se ac distractis sicuti dictum et aliarum opinionum sectatoribus, Ecclesia Catholica magis magisque indies crescebat; cum ad eam plurimi accederent, tum ex dissidentibus inter se hæreticis tum præcipue ex multitudine PaganorumSozom l 7 c 20.Cum Imperator victo Maximo Romam venisset & una cùm Valentiniano insignem triumphum egisset, res quoque Ecclesiasticas in Italia rectè ordinavit. Commodùm enim Iustina e vivis excesserat. Sozom l 7. c 14.Imperator [Theod] lege lata præcepit ne hæretici collectas agerent neve de fide docerent, neve Episcopos aut alios ordinarent: utque alij quidem urbibus & agris pellerentur: alij vero notarentur infamia, nec jus æquum civitatis cum reliquis civibus possiderent. Et graves quidem pœnas legibus suis adscripsit: haudquaquam tamen executioni mandavit. Sozom l 7. c 12.Contentiones & cœtus in foro fieri vetuit, utque de natura & substantia Dei solito more disputare haudquaquam tutum esset effecit, lata lege & pœna in eam rem constitutâ.Merobaude 2 & Saturnino CossConsolibus mense Iunio. Hæreticorum Antistetes ab Imperatore cum mærore dimissi, scripti ad suos litteris eos consolati sunt; monentes ne ob id molestia afficerentur quod multi ab ipsorum partibus deficientes ad Consubstantialis fidem accederent: Quippe multos quidem vocatos paucos autem electos. Quod quidem ipsi minime decebant tunc cum per vim et ac metum omnes fere ab eorum partibus starent. Socr l 5 c 10.Conveniunt Episcopi Concil Constantinop Mense Maio Euchario et Evagrio Coss.Consolibus — Patriarchas constituerunt Provinciarum divisione facta, ita ut nullus Episcopus ultra propriam diœcesim alienas ecclesias invaderet. Id enim antea propter persecutiones promiscuèfactum fuerat. Ac Nectarius Constantinopolim & Thraciæ Provincias Helladius cæsariæ Episc & Greg. Nyss & Otreius Melitinæ, Ponticæ Diœcesis Patriarchatum. Amphilocius Iocon. & Optimus Antioc. diœcesim Asianam TimotheusÆgyptum. Pelagius Laod. & Diodorus Fars. Orientem. Porrò decreverunt ut si necessitas posceret Provinciæ cujusque negotia provincialis Synodus djjudicaretdijudicaret. Socr l 5. c 8.Consilium Constantinopolitanum ex Episcopis Orientis tantum convocatum. Theoderitus. l 5. c 7. Sequenti æstate plures episcopi Constantinopoli convenientes ad Synodūum occidentalium Romæ collectum. &c Theod l 25 c 8.Gaina Arrianorum causa bellum suscipit Sozom l 8 c 4.Gaina Gothus Magister utriusque militiæ factus, Gothorum Gentem universam ex sedibus suis accivit. Et contra Tribigildūum Phrygiam vastantem profectus est ducens secum Gothorum Barbarorum maximam multitudinem Qui cum Phrygiam esset ingressus, cuncta cœpit subvertere. Romanis vero gravis subito invasit trepidatio tum ob ingentem numerum Barbarorum qui cum Gaina erant, tum quod opulentissimis orientis Provincijs & ad omnia opportunis grave periculum imminebat. Socr. Hist. l 6. c 6.Arc. 10. Radagaisus Rex procul fuerant orbe fugati, Barbararum nationum ad quas se contulere, præsidio erigi cœpere. Prosp l 1.Valentin & Martiano 1 Hac tempestate valde miserabilis reip. status apparuit siquidemquum ne una quidem sit absque barbaro cultore Provincia: & infanda Aria109vnorum Hæresis, quæ se nationibus barbaris miscuit catholicæ nomen fidei toto orbe diffusa præsumat. Proper l 1.Indic 10 Theod 5 & Honor 9 CossConsolibus (A.C. 412) Iovinus & Sebastinus tyrannnidem molientem occiduntur. Marcellin. Chr.A.C. 439 Theod 17 & Fausto Coss.Consolibus Vandali sub Geiserico Piratæ multas Insulas sed præcipuè Siciliam vastavere. Marcellin. Chr.Legem de confirmand. Cosil.Consil. Constant. refert & transcribit Sozom l 7. c 9 De divisione Imperij in Patriarchatus consule etiam l 16. Cod Theod tit 1. p 11Impp.Imperatores Arcad. & Honor. Cæsario P.F. P.Præfecto PrætorioSiquos forte Episcopi deesse sibi Clericos arbitrantur, ex Monachorum numero rectius ordinabunt. – Dat 7 Kal. Aug. Honorio A. IV, & Eutychiano CossConsolibus [398]. 16 Cod Theod Tit 2 De Episcopis &c. lex 32Ante hanc Legem multi e vita Monastica in Clerum translati, quam in rem vide Athanasij Epist. ad Draconium. Hieronym. Epist 3 ad Heliodor. Epist 4 ad Rusticum Monachūum de vivendi forma, fol 21. b. In Epitaphio Nepotiani fol 17. Augustini Epist 76, 81 ad Eudoxium: Codicem Africæ cap 80. Palladium in Lausiaca passim. Theodoretum .... Niceph l 11. c 23, 37, 38, 39 40, 41. Zosimus in decretis cap 1 & cap. siquis de religioso d, l 77. Exempla apud Athanasium in d. Epistola Palladium Laus. cap 21 Ita Basilius Epist ad Amphilochium Iconiensem 403 meminit Alexandri in Lycia Corydalo de Monacho Episcopi facti. Ita Severus ex Monaco Episc. factus ut scribit Marcellin in Chron. Vide et Epiphanium sub fin Tom I in expos. fidei. Vide et Iustiniani l 53. Cod de Episcopis & Novellam 6 cap. 1. §. 1. 123. cap. 1. Hæc Gothofredus ad l 32 prædict.ImpppImperatores Valentin. Theod & Arcad AAAAugusti tres Tatiano PF. P.Præfecto PrætorioNulli egresso ad publicum vel disputandi de religione, vel tractandi, vel consilij aliquid deferendi, patescat occasio. Et si quis posthac ausu gravi atque damnabili contra hujusmodi legem veniendum esse crediderit vel insistere motu pestiferæ perseverationis audebit, competenti pœna et digno supplicio coerceatur. Dat 16 Cal. Iul. Stobis. Theod A II & Cynegio Coss.Consolibus (388) / Lex 2. 16 Cod. Theod. Tit 4 De His qui super relig. contend.ImpppImperatores Valent. Theod & Arcad AAAAugusti tres Potamio PF.Præfecto Augustali.Deportatione dignus est, qui nec generali lege admonitus nec competenti sententia emendatus & fidem Catholicam turbat et populum [disserendo scil. de relig.] Dat 15 Kal Aug. Constantinop. Arcad A 2 & Rufino Coss.Consolibus (392.) / Lex 3, 16 cod Theod. de his qui super relig. contend.Finitur Consil constantinop. 7 Id Iul. Gothofred Com in Lex 3. 16 Cod. Theod. tit 1ImpppImperatores Gratian. Valentin. & Theod. AAAAugusti tres Posthumiano PF. P.Præfecto PrætorioOmnes omnino quoscunque diversarum hæresum error exagitat (id est Eunomiani Ariani Macedoniani, Pneumatomachi Manichæi &c) nullis circulis coeant, nullam colligant multitudinem, nullam ad se populum trahant, nec ad Imaginem ecclesiarum parietes privatos ostendant. Nihil vel publicè vel privatim, quod Catholicæ sanctitati officere possit, exerceant. Ac siqui extiterit qui tam evidenter vetita transcendat, permissa omnibus facultate, quos rectæ observantiæ cultus & pulchritudo delectat, communi omnium bonorum conspiratione pellatur Dat 8 Kal Aug 110rCP. Merobaude 2 & Saturnino Coss.Consolibus (383) Lex 11. 16 Cod Theod Tit 5 de Hæreticis.Hæretici sanguinis pœna plectuntur l 9, 34, 35, 51, 56, 57. Inquisitores in hæreticos instituti l 9, 13, 15, 31, 32, 35, 52. 16 Cod Thoed. Tit 5 de Hæret.Ab initioImppImperatores Arcad & Honor AA.Augusti duo Aureliano Proc. Asiæ.Hæreticorum vocabulo continentur & latis adversus eos sanctionibus debent succumbere, qui vel levi argumento a judicio Catholicæ religionis & tramite detecti fuerint deviare. — Dat 3 Non Sept. CP. Olybrio Probrino Coss.Consolibus [395]. In hanc legem sic disserit Gothofredus.Superiores ætate Principes hactenus stetêre ut hæreticorum doctores & hæresiarcas docere prohiberent, urbibus pellerent; Episcoporum nomina usurpare, Sacerdotes Clericos instituere vetarent certo librarum aurearum numero multarent, Hæreticorūumcœtus inhiberent sub pœna proscriptionis et exilij, locique in quo cœtus agitati fuissent publicatione, Ecclesias eorum vetarent vel etiam Catholicis addicerent. Quin et Hæretici omnes non una eademque austeritate habiti plexique: infamia his quandoque irrogata, Romani Iuris communione usuque interdicti, militare prohibiti officijs et dignitatibus exclusi, intestabiles esse jussi, donationum jure privati. Et in universum, ab initio fermè satis habuêre Imperatores cœtus hæreticarūumprohibere, neque ultra supplicijs affecti: paulatim tamen & in quorumdam turpissimorum & præfactorum seditiosorumquesupplicia jure itum: Neque sedibus tantum suis, urbibus et provincijs pelli jussi, deportari plumbo contundi, bona eorum confiscari: cœtus illicitos agitantibus supplicia indicta & quandoque nominatim sanguinis pœna (lex 51 56 infr.) summoque supplicio offici jussi detestabiles execrabiles hæretici, veluti Encratitae, Saccofori, Hydroparastatæ l 9 supr. hoc tit: quæ prima Theodosij M. lex occurrit hoc Codice, de summo supplicio Hæreticis nonnullis (etiam extra cœtus illicitos de quo d. lex 57 & 56) irrogato: cui addenda et altera Honori puta lex 35, quâ utraque etiam his eruendis Inquisitores dati, delatoresque exciti. hæc Gothofred 16 Cod Th. p 146.Quia contigit rebaptizantibus Donatistis hæresin ex Schismate nasci: Decrevit Honorius ut facultatum quisquis fuerit rebaptizasse detactus, facultatum omnium publicatione multatus, inopiæ pœnam (quâ in perpetuum adficiatur) expendat: Quodque iterantes baptisma, aut qui consentiendo rebaptizationem propria hujus societatis permixtione non damnaverint, non solum testandi sibi, verum adipiscendi aliquid sub specie donationis vel agitandorum contractuum in perpetuum copiam denegatam haberent. Dat. Prid Id Feb. Raven. Stilicone 2 & Anthemio Coss.Consolibus [405] Lex 4. 16 C. Theod. tit. 6. Ne Sanctum Baptisma iteretur. There is extant also a law of Theodosius jun. dated 413 (viz l 6. tit 6. Ib) against all rebaptizers in general wthwithreference to a severe punishment injoyned in a former law. Also law of Honorius (A.C. 407 vizvidelicet lex 40 de Hæret.) iterdicting yethe Manichees & Priscilianists yethe use of yethelaws or yethe power of giving or buying or selling or bargaining & making legacies & receiving by legacy &c. Before this the Eunomians had been interdicted yethe use of yethe law & yethe power of giving or receiving or making a will or receiving by a will. Lex 17 25, 49 58. 16 Cod. Theod. tit 5 De Hæret. And afterwards yethe Eunomians are joyned wthwithyethe Donatists & others in yethesame punishment & made all together obnoxius toall togetherincapable of buyin giving or receiving or leaving heirs, & subjected to all yethe laws ytthathad formerly been put out against them ,or other Hæretics. And the Iudges to suffer what they remit in those that are brought before them. Lex 65 De Hæret. Dat A.C. 428.Baronius ex Augustino (Ad an 411. 6.) numerat sedes episcopales Catholicorum 466 Donatistarum 159110vquorum Episcopi venere ad Consil Carthag &præter 120 præter 120 quorum Episco ut numerabant Donatistæut asserebant Donatistæut ass quorum Episcopi non venere ad Concil Chartagillud. Hoc est 625 vel 745 si adjciantur præterea 120 Sedes Donatistarum quorum episcopi non veneVast Vastata est Italia tot jam cladibus ergo Italorum vitia destiterunt? Obsessa est urbs Roma et expugnata, ergodesierunt blasphemi ac furiosi esse Romani? Inundarunt Gallias gentes barbaræ: ergo quantum ad mores perditos spectat non eadem sunt Gallorum crimina quæ fuerunt? Transcenderunt in Hispaniæ sed non mutata vitiositas. Postremò nequa pars mundi exitialibus malis esset immunis, navigare per fluctus bella cœperunt: quæ vastatis urbibus mari clausis et eversis Sardinia et Sicilia id est fiscalibus horreis atque abscissis velut vitalibus venis, Africam ipsam id est quasi animam captivavere Reipublicæ &c. Salvian de gubern Dei. l 6.— diripuit. Verùm quondam, cum e Carthaginis portu passis velis soluturus esset interrogatus a Nauclero, quo tendere populabundus vellet: respondisse: quo Deus impulerit, adeo ut ex nulla causa in obvios quoscunque hostiliter ferebatur.Porro ita formidabilis factus erat Gensericus piratica classe ut Alexandria etiam fuerit timore concussa. Etenim hæc habent hæc acta Danielis Stylitæ Quædam fama in omnes Gentes manavit, Gensericūum regem Wandalorum bellūumgerere adversus Romanos magno apparatu & majori audacia, & quod magna manu pervenit Alexandriam eam sibi volens belli facere præmium. Non parum ergo animo angebatur magistratus et ipse Imperator. &c Baron an 464. 33.Eginardus vocat Campos GothalanicosIn Ecclesijs Basilicisque et cæmiterijs & monasterijs sceleratius sæviebant & cum majoribus incendijs domus orationis magis quam urbes cunctaque oppida concremarunt — Quanti tunc ab ejs præclari pontifices & nobiles sacerdotes diversis pænarum generibus extincti sunt, ut traderent siquid auri vel argenti proprium vel ecclesiasticum haberent. — Nonnullos in frontibus & tibijs Al Alijs palorum vectibus ora reserantes fœtidum cœnum — pag 617 porrigebant. Quantis sacerdotibus — ib — capitis dissipabant. Vbi verò munitiones aliquæ videbantur — p 618 — Fornitana. – Præterea præcipue nequequam cunctatus est Vandalis — est civitatemp 619 ——— parte projecit.Sebastianum prætextu religionis occidit p 619 plures etiam episcopi et clerici exularunt quod regem dicerent HolofPharonemPharaonem, NebuchadonosorūumHolofernem aut aliquem similem nominasset p 620.After yethe description of many deaths, Victor in yethe end of Gensærics reign adds. Quæ vero in Hispania, Italia, Dalmatia, Calabria, Apulia, Sicilia, Sardinia, SrutijsBrutijs, Lucania, epiro vel Hellada gesserit melius ibi ipsi qui passi sunt miserabiliter lugenda narrabunt. lib 1. fin.Huneric Episcopum suum Iocundum & Presbyteros ac Diaconos suos id est Arianos quàm plurimos incedit nec non et bestijs mancipavit Victor l 2.Præcepit deinde sacras virgines congregari dirigens Vandalos cum 111rsuæ gentis Obstetricibus ad inspicienda [Et contrectanda contra jura verecundiæ verecunda pudoris: nec quas cremantes gravi incendio suspendio atque ingentia pondera pedibus colligantes laminas ferri ignitas dorso ventri mamillis & lateribus apponebant; Quibus inter supplicia dicebatur: Dicite quomodo Episcopi vobiscum concumbunt & clerici vestri? Quarum acerbitate pœnarūumplurimas tunc scimus extinctas. Episcopos Presbyteros Diaconos & alia Ecclesiæ membra ad quinque fere millia ad exilium eremi destinavit.Postea Hunericꝰus edicto leges Romanas in seipsos retorquetEx occasione terribilium Iudicium ac legum ne in æterni judicij pœnas incidant, corrigi eos cupimus, non necari; nec disciplinam circa eos negligi negligi volumus, nec supplicijs quibus digni sunt exerceri. – Quæsumus igitur ut potestatem occidendi te habere obliviscari, &c D. Aug. Epist 127 Ad Donatum.Cùm ego PotitianoPontitiano indicassem illis me scripturis curam maximam impendere, ortus est sermo de Antonio Ægyptio Monacho — stupebamus autem audientes tam recenti memoria & prope nostris temporibus testatissima mirabilia tua in fide recta et Catholica Ecclesia. Omnes mirabamur, & nos, quia tam magna erant, & ille quia inaudita nobis erant &c. Hæc Augustinus ad Deum de PotitianoPontitiano communicantie sibi vitam Antonij. Confess lib 8. cap 6.112rX Tu igitur [Theodosj] neque templa occlusi neque ullum aditum arceri jussisti neque ignem neque turificationem, neque alios fug fumigationūumhonores templis arisque ejecisti. p 10.XConstantiConstantiusκαθεῖλε νεὼςthen he adds wthwithout difficulty, & then says. Majus quid ipse addam quod ille templa circa se constitutis dono dedit haud aliter atque equum aut mancipium aut canem vel phialam auream p 22, 23.Iulianus Dijs sacra & honores & templa et aras et sanguinem restituit.Sed neque tales [Ethnicos homines scil.] ab honoribus submovisti, quia et Magistratus contulisti, & Convivas fecisti. Idque & multoties antea fecisti, & nunc præter alios tibi sociasti virum per deos (conducere id imperio sentienscensens) virum per Deos jurantem, tum apud alios tum apud te quoque, neque succenses, neque injuria affici hujusmodi jurejurando putas, neque omnino malum esse, meliores spes in Dijs habentem. Cùm igitur Tu nos non abigas, quemadmodum neque ille qui Persas armis fugavit, quo [Iulian. scil.] quomodo subditos [ethnicos] aliter hanc in partem quàm ipsi sentientes fugant isti [monachi]? This Libanius in his Oration to Theodosius against yethe Monks pulling down Temples. [Liban. Orat ὑπὲρ τῶν ἷερῶν script A.C. 390 ut definit Gothofred. in Comment.] Hæc in Opusculis Iac. GothofredisX Zonaras in Dioclesiano, diserte scribit primum Persanūum regem utroque nomine Artaxerxes & Artaxares vocatum.X Zonaras de victoria Galerij contra Persas scribens; addit: Alijs quoquemultis bellis Dioclesianus & Maximianus partim per se, partim per Cæsares & duces prospere confectis, imperij fines amplificarunt. Quibus victorijs elatus Dioclesianus, se non amplius a senatu salutari, sed adorari voluit.X Dioclesianus & Maximianus consenti persecutionem contra Christianos instituerunt superioribus omnibus vehementiorem & immaniorem. Summo enim studio, ac potius furore, Dei nostri Iesu Christi salutare nomen in omnibus delere terris sunt conati. Quo tempore tanta eorum qui pro Christi confessione in omnibus civitatibus et provincijs fortiter occubuerunt, multitudo fuit, ut eorum iniri numerum ægre possit. Hanc enim carnificinam cæteris rebus omnibus antevertendam esse putabant Zon. in Diocl.X Ait Zonaras quod Decius barbaros persequens cum filio et magna multitudine in Paludem incidit ubi omnes perierunt ut nec corpora eorum invenirentur, cæno obruta.XQuoniam post eum [Constantinum] de filio ejus loquuntur [Monachi scil.] & quomodo Temκαθεῖλε νεὼς templa destruxit, non minùs laboris in ijs destruendis impedentibus destructoribus, quam in ædificandis extructoribus: adeo operosum112v operosum fuit lapides ab invicem divellere vinculis validissimis constrictos. Quoniam, inquam hujus meninerunt, majus quid ipse addam, quod ille Templa circa se constitutis dono dedit haud aliter atque equum aut mancipium, aut canem vel phialam auram. Liban Orat Pro Templis.Nec pago implicitos per debita culmina mundiIre viros prohibet &c. Hoc Prudentius de Theodosio, priore adv. Symmachum circa finem Idque etiam ostendunt Theodosij M. Lex 11 & 12 C. Th. de paganis. Idem fecit et Constans de quo vide Notas Gothofredi in Libanij Orat. pro Templis, in fine.Anno 546 reliquiæ Vandalorum sub Guntharide Duce in Africa contra Mauros militabant: hic est qui Aimoino II. 23 dicitur Vultharith rex Vandalorum a 550. Sandius p 328.Zeno mittit Theodoricum in Italiam contra Odoacrūum. Sand. p 308.Bellum Gothicum extendit in Dalmatiam Ann 535. Sand p 325. Pompon Egnat l 2. Procop in Pest & Hist Arc. Niceph 17. 10, 24. DresserusAn. 406 Barbari invadunt Gallias de quibus vide Aimoinum III. 1. & Paulum Warnefridum in Episcopis MetensibusNB Fredebaldus rex Vandalorum ingredientius Hispanias. Sand p 282.NB A. 423. Post regem Othacarum Alani in Hisp. se submittunt Vandalis Chron Idacij & Isid.Valentinianus ut scribit Machiavellus in Historia Florentina, relicta urbe Roma Ravennam transtulit imperij sedem. Sand p 297 & Ioannem episc Raven. constituit summum patriarcham ib. v. RubeumCum principes Christiani sint, & persecutio nulla sit, & religio non inquietetur, qui ad probandum fidem experimentis durioribus non compellimur inferioribus saltem officijs domino plus placere debemus. Salvian lib 3. de Gub. Dei.Belisarius igitur (qui jam secundo ad Africam transiens Vultharith Wandalorum regem rebellionis insimulatum, sub dolo pacis interemerat, residuosque Wandalorum Reip. jugo substraverat) audito quod Franci (scil. rege Theodeberto) Italiam infestarent, Romam redire maturatò contendit. &c Aimoin l 2. c 23.Historica quædam excerpta ex veteri stemmate Genealogico Regum Franciæ.Gennobaldus, Marchomerus, Suno, Theodomeris. Isti duces vel Reguli extiterunt a principio Gentis Francorum diversis temporibus: sed incertum relinquunt Historici quali sibi procreationis linea successerunt.Pharamundus: sub hoc Rege suo primo Franci legibus se subdunt quas Primores eorum tulerunt Wisogastus, Atrogastus, Salegastus.Chlochilo. Iste transito Rheno Romanos in Carbonaria Sylva devicit Camaracum cepit et obtinuit. Annis 20 regnavit. Sub hoc rege Franci 113rusque Sum̄mmam progressi sunt.Merovechus: sub hoc rege Franci Treverim destruunt, Metim succendunt, usque Aurelianum perveniunt. Hæc ex nova Bibliotheca M.S. LibrManuscriscriptorumManuscriptorum librorum Philippi Labbæi Soc. Iesu.Vide Hadrianum Valesium de lege Salica.Panegyricus (Si mihi) dictus: anno 292 Sicut to Maximiane Auguste nutu Nerviorum et Trevirorum arva jacentia, lætus postliminio restitutus, & receptus in leges Francus excoluit: ita nunc post victorias tuas Constanti Cæsar invicte, quicquid infrequens Ambiano, & Bellovaco & Tricassino solo Lingonicoque restabat, Barbaro cultore revirescit &c – [Tunc ergo videre fuit, quod idem ille prædicat] totis porticibus captivitatum sedere captiva agmina Barbarorum. Windelin de Leg. Salic. c 5In eundem sensum, ac verba etiam alter Panegyricus (Facerem) dictus Quid loquar, ait, rursus intimas Francorum nationes, non jam ab his locis, quæ olim Romana, invaserant [Bataviam scilicet, Menapiam, Taxandriam] sed a propijs ex origine suis sedibus [Sicambricis Transrhenanis] atque ab ultimis Barbariæ littoribus avulsas; ut in desertis Galliæ regionibus collocatæ, etiam pacem Romani Imperij cultu juvarent, et arma delectu? Windelin. ib. p 68.Ammianus principio lib 16 narrat, Argentoratum, Brotomagum, Tabernas, Salisonem, Nemetas & Vangionas, & Maguntiacum civitates a Barbaris Transrhenanis possessas, eosque territoria earum habitare, non ipsas urbes: Nam (addit) ipsa oppida, ut circundata retibus lustra, declinant. Vindelin c 6.Tradunt multi, Francos de Pannonia fuisse digressos, & primum quidem littora Rheni amnis incoluisse; dehinc, trasacto Rheno, a[a edit. Morelij]Tongriamtransmeasse; ibique juxta pagos vel civitates Reges Crinitos super se creavisse, de prima & (ut ita dicam) nobiliore suorum Familia. Quod postea a[a edit. Morelij] probatum Chlodovei victoriæ tradidêre, idque in sequenti digerimus. Greg. Turonens Nam et in consularibus legimus Theodomerem regem Francorum filium Richimeris quondam et Aschilam matrem ejus, gladio interfectos. Ferunt etiam tunc Chlogionem utilem ac nobilissimum in gente sua regem Francorum fuisse qui apud Dispargum castrum habitabat quod est in termino Thoringorum. in his autem partibus, id est ad meridionalem plagam habitabant Romani usque Ligurim fluvium. Vltra Ligerim verò Gothi dominabantur. Burgundiones quoque Arrianorum sectam sequentes, habitabant trans Rhodanum qui adjacet civitati Lugdunensi. Chlogio autem missis exploratoribus ad urbem Camaracum, perlustrata omnia ipse secutus Romanos proterit, civitatem apprehendit: in qua paucum tempus residens, usque summam fluvium occupavit. De hujus stirpe quidam Merovæum regem fuisse asserunt. Greg Turon l 2. c. 9. 113vGennobaldus Marcomer & Sunno duces Francorum TransrhenanorūumImperante Theodosio & Maximo irrumputnt in Gallias. Greg. Turon. l 2. c 9.a NB. Reges ecce juxta Civitatis, hoc est, in solo Romano non Teroana; quas Gregorius velut nominat dum de his Chlodovæi victorijs in sequentibus se digesturum promittit, quod et facit extremo lib secundo Illic enim narrat quomodo Sigibertus Coloniæ Agrippinæ RexChlo, Chlodericus Coloniæ Agrippinæ rex, Chararaicus Rex [Teroanæ ut affirmat Malbrancus] & Ragnacharius Camaraci Rex a Chlodovæo victi et eorum regna occupata sunt. Quos omnes Reges Chlodovæi propinquos ac parentes (hoc est cognatos) fuisse addit idem Gregorius et Chlodoveus ipse apud suosfateturconfessus est. Hi ergo illi reges oriundi a prima illa Nobiliorique Francorum familia, quâ eadem & illa et Chlodovæus prodijt. Cumque hos videamus regnasse omnes juxta pagos vel Civitates Belgicas ColoniamTeroanam Camaracum (inter quas media est Tangrorum civitas) meridiana luce clarius est horum progenitores esse de quibus quos Gregorius ait transacto Rheno Tongriam transmeasse, ibique juxta pagos vel civitates regnasse, exorsos scilicet una cum Pharamundo intra Terminum Tongrorum apud Dispargum Brachbantiæ considente dum dum illi alias atque alias urbes sibi deligunt. Windelinde lege Sal. Cap 6. NB 2dosecundo. In Germania nullæ erant urbes. Nam scribit Tacitus: nullas Germanorum populis urbes habitari satis notum est; ne pati quidem inter se junctas sedes. Colunt discreti ac diversi, ut fons, ut ut Campus ut Nemus placuit. Et Ammianus principio l. 16 narrat Argentoratum, Brotomagum, Tabernas, Salisonem, Nemetas & Vangionas, & Maguntiacum Civitates a Barbaris possessas eosque territoria earum habitare, non ipsas urbes: Nam (Addit) ipsa oppida ut circundata retibus lustra, declinant. Hence therefore yethe criniti reges were over cities wthwith in yethe Empire. Windelin. ib.Quibus paratis Iulianus petit primos omnium Francos, eos vide licet, quos consuetudo Salios appellavit ausos olim in Romano Soloapud Toxiandriam locum habitacula sibi figere prælicenter: cui, cùm Tongros venisset, occurrit legatio prædictorum. Ammian. l 17. De situ Toxandriæ vide Windelin cap. 8. viz: nunc Campinia dicitur. vizvidelicetin Arborick–bant vel Brabantia.Franci Germani quondam vocitabantur: quemadmodum autem a principio fuerint id nomen sortiti, & a Gallias deinde invaserint, ac Gothis simul sint hostes effecti, explicaturus mox sum. Regio ea omnis, quæ ab oceano et Gadibus navigantibus ad dextram jacet Et paulo post sic pgt explicare Paludes præterea his in locis [juxta Rhenum scil.] non paucæ ubi primitus114r Germani, gens barbara habitabant, b nec magni tunc primum momenti viri qui nunc Franci vocitantur. His finitimi Arborichi accolæ erant, qui cum cætera Gallia atque item Hispania jampridem Romanis parebant. Post c hos in Orientem solem Thoringi [Tongri] barbari sunt, qui Cæsaris Augusti permissu, sedes hs tenuere, & ab his Burgundiones haud procul ad notum ventum vergentes inhabitant. Suevi deinceps et Alemanni gens valida, liberi omnes et jam diu ea incolunt loca. Temporis verò processu Visigothi, vi in Romanum Imperium facta, Hispanias omnes et Gallias ultra Rhodanum flumen suæditioni subactas, vectigalesque redditas tenuere. Erant autem Arborichi Romanorum tunc milites, quos sibi Germani [Franci scil.scilicet] cum obedientes facere et subditos vellent, ut qui finitimi essent et prinstinos vitæ mores penitus immutassent, eorum agros assiduè populari, & hos copijs universis invadere: Arborichi verò cum et virtutem præ se et erga Romanos benevolentiam fervent viros fortes eo bello se præstiterunt. cumque his vim inferre Germani non possent, societatem ut secum saltem inirent, & mutua inter se facerent connubia, precabantur: quas non inviti conditiones Arborichi mox accipere. Erant namque utrique Christianæ fidei sectatores. Sic itaque unum hi coeundo in populum ad maximam potentiam evasere. &c Procop. Got. l. 1. Pergit dein tradere bellum inter Gothos & hos Germanos quos et Francos ambiguè vocat.Regionum limites ac confinia lingua nostra vocant Bant. Itaque comitatus Tester-bant est Taxandriæ limes: Buken–bant (Buccinbbantes Ammiano) sunt ad limites Buchoniæ Silvæ populi: Ooster–bant Ostrobandia est, seu orientalis limes Diœcesis Cameracensis: Arborick–bant (familiari nobis Aphæresi est est notissima nobilissimaque regio Brack–bant Arborica tota, totidem litteris scri Arborica tota. &c. Probatur etiam ex situ quod eadem sit Arboricha regio et Brachbantia.[Iulianus Datiano et Cæreale CossConsolibus [358] Parisijs movens] petit primos omnium Francos quos consuetudo Salios appellavit ausos olim in Romano Solo apud Toxiandriam — locum habitacula sibi figere prælicenter. Cui cum Tongros venisset occurrit Legatio prædictorum &c pergit dein dicere quomodo Iulianos hos adortus vicit & supplicantes recepit, sed Francos Chamavos similia ausos expulit. Id quod ipsemet Iulianus in Epistola ad Athenienses sic perscribit brevissimè: Υπεδέξαμην μὲν μοῖραν τοῦ Σαλίων ἔθνους Χαμάβους δὲ ἐξήλασα. Suscepi quidem partem Saliorum gentis, Chamavos verò expuli. Eandem expeditionem Libanius etiam in Oratione funebri super morte Iuliani perstringit. Iulianus in expeditionem profectus, circa fluvium in morem fulminis, ita nationem omnem [forsitan Saliorum] peculit ac consternavit ut mutare sedes, atque in orbem Romanum commigrare statuerint, ac pars Imperij fieri. Agros ergo petierunt, eosdemque obtinuerunt. Zosimus paulo etiam explicatius: Saxones, inquit, Quados suæ [Chamavos] suæ nationis partem 114v in solum ab Romanis occupatum emittunt. Hi Saliorum gentem Francorum portionem, & vi Saxonum in hanc Insulam Bataviam suis sedibus expuleruntexpulsam ejecerunt. Hæc insula cum priùs in universum Romanis paruisset a Salijs hoc tempore possidebatur. Cæsar ea re cognita, Quados quidem aggrediebatur, jusso priùs exercitu cum Quadis acriter dimicare; Saliorūumneminem occidere, vel prohibere quò minùs in Romanorum fines transirent quod non ut hostes Romanam ditionem invaderent sed per vim ac coactionem a Quadis expellerentur. Hâc animadversa Cæsaris humanitate, Salij partim ex Insula cum Rege suo Romanum in solum trajecerunt, partim arrepta fugâ montes [forte[forte limites] seu Bergam] petebant, omnes Cæsari supplices facti, sponte sua se cum rebus suis ejus fidei permittebant. Zos. l. 3Ab anno 358 Franci Salij cis Rhenum per Taxandriam Tongriamquecum suo rege (quod Zosimus habet) fixis domicilijs, suos quidem reges ac principes item habuerunt, perinde ac illi Transrhenani; sed Romanis obnoxios, atque etiam subinde consules. Anno 387 Mellobaudem Domesticorum comitem, Regemque Francorum, virum fortem exhibet Marcellinus eodemque anno etiam Ricomerem, Comistem item Domesticorum Gratiani. quem (editum stirpe regia, regem item utique) consulem cum Clearcho creavit Theodosius an. 384. hujus filius fuit ille Theuderm Rex cujus vultus enstat in nummo aureo cum isto nomine, certissime cusus intra Gallias (ac forsam etiam Tongris) cùm monetariam fabricam tunc nondūumintelligerent horum rudis Germania, et quæ non latinis uteretur aut verbis aut literis. Arbogastes item Francus vir insignis. Windelin c. 12Francos trans Rhenum desijsse an 407 circiter vult Windelin. c 13Eclipsis ☉, 421. Maij 17. fer 3. Faramundus erg. regnat an 420.Dispargum Castrum est Diest—Brachbatiæ ad fluvium Tameram Oli olim Dioste, Diost — burg borch. Dies—burch. Windelin l 14.Ricomer et Clearchus CossConsolibus (Cassiod Chron ) comes domesticorum sub Gratiano (Ammian l 31) Comes et Magister utriusquemilitiæ (Lex 13 de re milit. Cod. Theod.)115vBudæus de asse lib 5 p 227. Ritius. Epist: Frank.The remainder of the text on this page is written upside down.X Pacatus Paneg ad Theodosium M. cum Hispaniam laudetlaudat: Hæc Iudicum, ait, Mater, hæc Principum est: Hæc Trajanum illum, hæc deinceps Hadrianum misit Imperio. & Themistius Orat. 5 speaking to yethe same Theodosius calls Trajan & Marcus & Antoninus [or rather Marcus Antoninus]πολίτας ϗ ἀρχηγέτας ejus, [i.e. Populares majoresque ejus, his countrimen & ancestors.X Themistius Orat 12 ad Iovianum habita, de ChistianisChristianis religionem Paganorum cohibentibus sermonem faciens ait ἀλλ᾽ οὐ σύ γε ὦ θεοειδέϛατε βασιλεῦ, ἀλλὰ τά τε ἄλλα ἀυτοκράτωρ ὤν τε ϗ ἐις τέλος ἐσόμενος, τὸ τῆς ἁγιϛείας μέρος ἅπαντος εἶναι νομοθετεῖς Non ita (divinissime Imperator) fecisti sed cum in cæteris et Imperator & esses & perpetuò sis futurus, quod ad religionem cultumque numinis pertineret, in cujuslibet esse arbitrio tua lege constituisti. Idem Themistius Orat 17 ad Valentēem Imp. eandem licentiam a Valente lege sancitam commorat.X Quum duæ urbes primariæ sint universi terrarum orbis altera a Romulo altera, altera a Constantino condita, magis tamen nostram tibi congruere dixerim: quod quum nè tantillum quidem ad genus illorum qui in illa rerum potiti sunt, pertineret, imperij tamen cūumeadem maxima urbe consors per virtutem effecta sit. Themist. Orat. 18 ad T in Legatione ad Theodosium sub initio Imperij ejus.X Monachi homines quidem specie sed vitam turpem porcorum more degentes exigentes, qui in propatulo infinita atque infanda scelera committebant, quibus tamen pietatis pars videbatur, sacri loci [scil.scilicet Templi Serapidis] reverentiam proculcare: nam ea tempestate, quivis atram vestem indutus, quique in publico sordido habitu spectari non abnuebat, is tyrannicam obtinebat authoritatem. Enapius in Ædesio sub finem.X Eunapius there also speaking how theMonks adored yethetheir Saints: says. θεούς τε ἀπεδείκνυσαν ϗ προσεκαλινδοῦντο τοι . . . . . . μολυνόμενοι πρὸς τοῖς τάφοις. μάρτυρες γοῦν εκαλοῦντο ϗ διάκονοι τινὲς ϗ πρέσβεις τῶν αιτήσεων παρὰ τῶν θεῶν. Pro divis ostentabant; ijs genna submittebant – – – ad illorum sepulchra pulvere sordibusqueconspurcati: in his nonnulli martyres, diaconi alij, & legati arbritriqueprecum apud deos petitionumque apud deos nominabantur. Eunap. Ædesio.Iuliano mortuo mansit sacrificiorum usus ad tempus aliquod. Decius regn. an 2 mens 6. Gallus ann 2 mens 4 imp. (Petav. Doctr. Temp. l 11. c 26.Eclipsis ☉ an 421. Maij 17. fer 3. Faramundus116rOut of Ignatius Epistles. Epistle to yethe Trallians.Ἀληθῶς ἀνέλαβε σῶμα ὁ λόγος γὰρ σὰρξ ἐγένετο, ϗ ἐπολιτεύσατο ανευ ἀμαρτίας. Τίς γὰρ, φησὶν, ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας. Ἔφαγε, ϗ ἔπιεν ἀληθῶς. Ἐϛαυρώθη, ϗ ἀπέθανεν επι Ποντίου Πιλάτουi.e. He truely took upon him a body; fFor the Word was made flesh; &And dwelt withamongstmen without sin; For which with of you, saith he, can accuse me of sin? He did eat & drink & was crucified & dyed under Pontius Pilate. [All wchwhich is affirmed of yetheword; And a little after]Ἐι δε, ὥσπερ τινὲς ἄθεοι ὄντες, τοῦτ᾽ ἔϛιν ἄπιϛοι λέγουσιτὸτὸ δοκήσει γεγενῆσθαι αὐτὸν ἂνθρωπον, οὐκ ἀληθῶς ανειληφέναισῶμα, ϗ τῷ δοκεῖν τεθνηκέναι, πεπονθέναιοὐτῷ ὄνοὐ τῷ ὄντι. &ci.e. But if, as some Atheists ytthat is incredulous men affirm, he was born born a man in appearance onely & did non really truely take upon him a body, & that dthe died in appearance & did not truely suffer [note the suffering is affirmed of him that took on him a body ytthat is of yetheλογος. And a little after]Ἀληθῶς τοίνην ἐγένεησε Μαρία σῶμα, θεὸν ἔνοικον ἔχον. ϗ ἀληθῶς εγενήθη ὁ θεὸς λόγος ἐκ τῆς παρθένου, σῶμα ὁμοιοπαθὲς ἡμῖν ἠμφιεσμένος. αληθῶς γέγονεν ἐν μήτρᾳ, ὁ πάντας ἀνθρώπους ἐν μήτρᾳ διαπλάττων και ἐποίεησεν ἑαυτῷ σῶμα ἐκ τῆς παρθένου αἱμάτων. &ci.e. Therefore Mary truly begat his body, having God dwelling wthwithin it, And God the Word was truely born of a virgin being cothed with a body subject to like passions with us as we are, And he was truely conceived in yethe womb who forms all men in yethe wombs; And he m & he made himself a body out of the blood of yethe virgin. &cEpistle to yethe Philadelphians.Ἐάν τις τᾶυτα μὲν ὁμολογῇ, ϗ ὅτι θεὸς λόγος ἐν ἀνθρωπίνω σώμα τι κατῴκει, ὢν ἐν αυτω ἀυτῷ ὁ λόγος ὡς ψυχὴ ἐν σώματι, διὰ τὸ ἔνοίκον εἶναι θεὸν, ἀλλ᾽ οὐχὶ ἀνθρωπείαν ψυχήν. λέγῃ τὰςδὲ τὰς παρανόμους μίξεις ἀγαθόν τι εἶναι — οὗτος οὕτε φιλόθεος, οὐτε φιλόχιϛος εἶναι δυναται. If any man confesse these things, & that God the word doth inhabit a humane body; bei the word being in it, as the a soul in a body; & becausetherefore that wchwhich inhabits it isto be a God, and not a human soul: but yet affirmeth that fornication is a certain good — he can neither be a lover of God not of Christ. [Then this nothing can be plainer]Epistle to yethe Church of Smyrna.Τὸν θεον λογον —Καθηλώμενον ὑπὲρ ἡμῶν ἐν σαρκὶ αηθῶςἈληθῶς ἔπαθε, ϗ οὐ δοκήσει, ὡς ϗ ἀληθῶς ἀνέϛη, ϗ οὐ αλλ᾽ ουχ᾽ ὥσπερ τινὲς τῶν ἀπίϛων ἐπασχυνόμενοι τὴν τοῦ ανθρώπου πλάσιν ϗ τὸν ϛαυρὸν ϗ αὐτὸν τὸν θάνατον, λεγουσιν ὅτι δοκησει ϗ οὐκ ἀληθείᾳ ἀνείλφη τὸ ἐκ τῆς παρθένου σῶμα, ϗ τῷ δοκεῖν πέπονθεν, ἐπιλαθόμενοι τοῦ εἴποντος. Ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο** ** ἐγένετο. ϗ λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον ϗ διὰ ττριῶν ἡμερῶν ἐγεροῦ ἀυτόν. ϗ ἐὰν ὑψωθῷ ἀπὸ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς εμαυτόν. οὐκοῦν — & destroy this temple & in three days I will rais it up. And if I be lifted up from the earth I will draw all men after me.. —— οὐκοῦν ὁ λόγος ἐν σαρκὶ116vὤκησεν. ἡ σωφία γὰρ ἑαυτῇ ᾠκοδόμεσεν οἶκον, ὁ λόγος τὸν ἑαυτοῦ ναὸν λυθέντα ὑπὸ τῶν χριϛομάχων ἰουδαίων, ἀνέϛησε τῇ τρίτῇ ἡμερᾳ. *** *** ἡμέρᾳ. ὁ λόγος, ὑψωθείσης ἀυτοῦ τῆς σαρκὸς, κατὰ τὸν ἐν τῇ ἐρήμω χαλκοῦν ὄφιν, πάντας εἵλκυσε πρὸς ἑαυτὸν εις σωτηρίαν ἀιώνιον. [In this Epistle are many other things to yethe same purpose. He suffered truly & not in appeareance, as also he rose again truely & not as some incredulous men who being ashamed of his incarnation & cross & death, say that he seemed but not in truth did not not take upon him a body of yethe Virgin & that he suffered in appearance onely; they being forgetful of this evangelicall saying; The Word was made flesh. —— Did not therefore the word inhabit flesh? For wisdome hath built her an house (Prov 8): The word on yethe3dthird day raised again its own temple which was disolved by the Christ — opposing Iews (Iohn 2.19) & the word, its flesh being lifted up after the manner of the brazen serpent in the wilderness, did draw all men after him unto æternal life.Τί γὰρ ὠφελεῖ, εἰ ἐμὲ ἐπάινει τὶς, τὸν δὲ κύριόν μου βλασφημεῖ, non confitensμὴ ὁμολογῶν αὐτὸν σαρκόφορον θεόν. What profits it if any one prais me & blaspheme my lord not confessing him to be a God clothed with a body flesh.Μηδεὶς πλανάθω, ἐαν μὴ πιϛεύσῃ Χριϛὸν Ιησοῦν ἐν σαρκὶ πεπολιτεῦσθαι, ϗ ὁμολογέσῃ τὸν ϛαυρὸν ἀυαὐτοῦ, ϗ τὸ πάθος, ϗ τὸ αἷμα, ὁ ἐξέχεεν υπερ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας, οὐ τῆς ζωῆς αἰωνίου τέυξεται, κἂν βασιλεὺς ᾖ, κἂν ἱερεὺς, κἂν ἄρχων, κἂν ἰδιώτης κἂν δεσπότης, ἢ δοῦλος, κἂν ἀνὴρ ἢ γυνή. Ὁ χωρῶν χωρείτο, ὁ ακουῶν ἀκουέτω. Let no man be deceived; Vnless he believe Christ Iesus to have dwelt in the flesh amongst us, & confess his cross & his passion & his blood wchwhich he shed for the salvation of the world, he shall not obtein eternall life whether he be king or Priest, governour or subject, master or servant, man or woman. He that takes itconceivesunderstands let him takeconceive itunderstand it, & he ytthat hears let him hear it.Epistle to PolycarpΠροσδόκα ΧιϛὸνΧριϛὸν τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ τὸν ἄχρονον ἐν χρόνῳ, τὸν ἀόρατον τῆ φύσει, ὁρατὸν ἐν σαρκὶ. τὸν ἀψηλάφητον ϗ ἀναφῇ, ὡς ἀσώματον, δἰ ἡμᾶς δὲ ἁπτὸν ϗ ψηλαφητὸν ἐν σώματι τὸν 117rἀπαθῆ ὡς θεὸν, δἰ ἡμᾶς δὲ παθετὸν ὡς ανθροπον, τὸν κατὰ παντα τρόπον δἰ ἡμᾶς ὑπομείναντα. Expect christ the son of God the timeless in time, the invisible by nature visible in a body, the intrectable & untangible as incorporeal, for our sake possible as a man, him that after all manner of ways indured for our sake.To the Ephesians.Ὁ λόγος γὰρ σὰρξ ἐγένετο. ὁ ἀσώματος ἐν σώματι, ὁ ἀπαθὴς ἐν πἁθητῶ σώματι, ὁ ἀθάνατος ἐν θνητῷ σώματι. For yethe word was made flesh; the incorporeal in a body, the impossible in a possible body, the immortal in a mortal body.To the Trallians.Χριϛὸν ἀγένητον νομίζουσι τὸ δὲ πνευμα οὐδὲ ὅτι ἐϛὶν ὁμολογοῦσι. τινὲς δὲ αὐτῶν τὸν μὲν υἱὸν ψιλὸν ἄνθρωπον εἶναι λέγουσι. ταυτὸν δὲ εἶναι πατέρα ϗ υἱὸν ϗ πνεῦμα ἁγίον. They think christ to be unbegotten, & confess not that the holy ghost they confess not that he is. And some of them affirm that yethe Son is a meare man, & ytthatyethe father & Son & holy ghost are yethe same thing.To the MagnesiansὍς πρὸ αἰῶνος παρὰ τῷ πατρὶ γενηθεὶς, ἦν λόγος θεὸς μονογενὴς υἱός. ϗ ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων, ὁ αὐτὸς διαμένει. Who before ages was begotten of his father, being was yethe word God, yethe onely begotten son begottenof his father before ages, & remains yethe same to yethe end of ages.Εἷς θεὸς ἐϛὶν ὁ παντοκράτωρ ὁ φανερώσας ἑαυτὸν διὰ Ἰησοῦ Χριϛοῦ τοῦ υἱοῦ ἀυτοῦ, ὅς ἐϛιν αὐτοῦ λόγος, οὐ ῾ρητὸς, ἀλλ᾽ οὐσιώδης, οὐ γάρ ἐϛι λαλιᾶς ἐνάρθρου φώνημα, αλλ᾽ ἐνἐργείας θεικῆς οὐσία γενητὴ. There is one god, the almighty, who manifested himself by his son Iesus Christ who is his word, not spoken but substantial (real). For he is not the voycesound of an articulate speech, but a begotten substance of the Divine F efficacy (energy).Πρὸ πάντων μὲν αἰώνων γενεθεὶς παρὰ τοῦ πατρὸς. Begotten of his father before all ages.Τοῖς ἐξοκείλασιν εἰς πολυθείαν, τὸν ἕνα ϗ μόνον ἀληθινὸν θεὸν καταγγείλοντα, τὸν εἁυτοῦ πατέρα. Preaching to them that were addicted to polytheism, the one & onely true God, his father.117vTo the Philadelphians.Εἷς ἀγένητος, ὁ θεὸς ϗ πατὴρ. ϗ εἱς μονογενὴς υἱὸς, θεὸς λόγος ϗἄνθρωπος. ϗ εἷς ὁ παράκληος, τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας. ἓν δὲ ϗτὸ κήρυγμα, ϗ ἡ πίϛις μία, ϗ τὸ βάπτισμα ἕν, ϗ μία ἡ ἐκκλησία. There is one unbegotten, the god & father, & one onely begotten son, God the Word & man, & one conforter the spirit of truth. And so there is one preaching, one faith, one baptism & one church.᾽Εάν τις λέγῃ μὲν ἕνα θεὸν, ὁμολογῇ δὲ ϗ Χριϛὸν Iησοῦν, ψιλὸν δὲ ἄνθρωπον εἶναι νομίζῃ τον κύριον, οὐχὶ θεὸν μονογενῆ ϗ σοφίαν ϗ λόγον θεοῦ αλλ᾽ εκ ψυχῆς ϗ σώματος αὐτὸν μόνον εἶναι νομιζῇ, ὁ τοιοῦτος οφις ἐϛὶν, &c. If any man acknowledge one God & confess Christ Iesus, but supposes not to the Lord to be a meare man, & steems him not to be the onely begotten God, & wisdome & word of his father God, but to consist onely of a soul & body, that man is a serpent.To the SmyneansSmyrneans.— τὸν θεὸν λόγον, τὸν μονογενῆ υἱὸν —— καθηλῳμένον ὑπὲρ ἡμῶν ἐν σαρκὶ ἀληθῶς. —— ϗ ἀληθῶς ἔπαθε &c. God yethe word — crucified for us in true flesh — — He suffered truely &c. See befor above.To the RomansἘπιτρέψατέ μοι μιμητὴν εἶναι πάθους Χριϛοῦ τοῦ θεοῦ μον. Suffer me to imitate the passion of Christ my God.118rTo yet To give them a nearer let me ask how they will understand this rinstance StSaint Greg. Naz. Sets yethe Greg. Naz. Sets yethe inverts yethe order of orour saviour's words & sets teaching baptizing before teachingBut further whhat will they say to this place of Gr. Naz. where yethe order ofHere or baptising tothe order of orour Savior's words is inverted baptizing set beforeafter teaching: which plainly arguesshews that this Fatherunderstood not that there was any force in yethe order of [orour Saviour of orour Saviours] words, so it [& it is & yet nothing can be plainer then that this Father intededintended not to denote yetheorder of yethe things by yethe order of yethe words For had he] for then he would not have varied from that order. Neither did he intend any order of yethe things by yethe order of his own words: for had he intended by setting teaching after baptizing to express such teaching as was to come after it, he should not have put yethe word μαθητευων after the whole sentence βαπτιζω σὲ ἐισ ὄνομα πατρος ϗ υ υἱοῦ ϗ πνεύματος ἁγίου. / Yea Greg. Naz. inverts yethe order of orour Savior's very words, wchwhichit is not likely he had would have done had / Had this Father understood of any force in yethe order of orour Saviours words to signify yethe order of the things he would not have inverted it, or had he intended any such force in yethe order of his own words, that is, by setting — putyethe word μαθητέυων not only after βαπτίζω but after yethe whole βαπτίζω. There cannot be any force therefore in argueing from yetheorder of yethe words to yethe order of yethe things: & yetWthWith a d. c. also putwthwithout a præp. StSaint Basil useth yethe word μαby StSaint Basil thea power to yethe resurrectionSrSir When you were last here you told me it would be necessary for me to go over into Bedfordsh. to take some order about MrMister Day's tenure If you ple before orour Lady day. If you please to let me know by a line or two yethe next opportunity what time I may find you at /Nor let any one think that yethe them citations needles as if because yethe Antipædobaptists reject all authority but that of scripture: [For if they should signif be of little or no force wthwithto convince them, yet may they serve to confirm ing others] For other parties evenyethe Papists themsthemselvs who would seeme to lay so greatermuch weight upon Tradition then any others party are as little moved out it when it makes against them as any other partycry up tradition most seem as hard to be convinced by it as the AntipædobaptisAntipædobaptists, & yethe Antipædobaptists are willingas ready to catch at any things in tradition that seems to make for they have tradition on their sideas any others to possess their followers wthwith an opinion ytthat of tradition from the beginning ... The removal of this perswasion I thought therefore not to be neglected, hopienging that what I have done herein it may provewill work as well to yethe conviction of th some that are already lapsed as to yethe establishing of othersasytthat are wavering: wchwhich if it doFor wchwhich ends I have not scrupled to make use of all kinds ofvarious Authors, of divers kinds leaving others118vthat relish on that relish not all to choosepike out what they relish most. such as The remainder of the text on this page is written upside down.Hæc Probat Gothofr. in Comment. in l. 7 de Pagan Cod. Theod. Scil. SymmachusEt Scilicet Themistius Orat 12 ad Ii Iovianum A.C. 364. habita, de Christianis —— constituisti &c. Idem Them. — commemorat et utrumque Imp. eo nomine laudat. Porrò de Valentiniano — servabat. Quin etiam Libanius (Orat pro Templis) aitd Constantium alludens ait: Valentinianus melior extitit — est. Et Baronius an 371. 171 docet quodHactenus itaque post Iulianum floruit Gentilitas. Et huic est quod Symmachus in Relatione ad Val. jun. ait: Si numerentur hi Principes utriusque sectæ utriusque sententiæ; proximus eorum [scil. Iulianus] ceremonias patrum coluit, recentior [scil:scilicet Iovianus Valentinianus & Valens] non removit. Dissimulationem ideò et conniventiam horum posteriorum principum Symmachus laudat, memorat et Ambrosius l 1 & 2 adversus Symmacum. Sic et Libanius (Orat pro Templis) ait quod mortuo Iuliano mansit sacrificiorum usus ad Tempus aliquodDe simili licentia a Gratiano et Valentiniano jun. ad usque an 380 vel 381 circiter concessa, & sacrificijs deinde (reliquo cultu permisso inhibitis vide Gothofredi Comment. in l. 7 de Pag. C. Th.Imp. Valentinianus, Theod. & Arcad. AAAAugusti tres Tatiano PF. P.Præfecto PrætorioQuicunque sub professione Monachi reperiuntur, deserta loca et vastas solitudines sequi, adque habitare jubeantur Dat 3 non. Sept. Veronæ, Valentin. A. 1V & TheNestherio CossConsolibus [390] Revocantur dein 15 Kal. Maij A. 392.Scripsit Symmach relat A.C. 383 (Baron ) & respondit Ambros anno sequ (Baron. ) Et cùm Symmachus prætenderet. Respondit Ambros: Absit ut hoc Senatus petisse dicatur. Pauci Gentiles communi utuntur nomine. Nam et ante biennium fermè cùm hoc petere tentarent, misit ad me Sanctus Damasus Romanæ Ecclesiæ Sacerdos, libellum quem Christiani Senatores dederunt, & quidem immunerari, postulantes nihil se tale mandasse, non congruere gentilium istiusmodi petitionibus, non præbere consensum, quæsti etiam publicè privatimque se non conventuros ad curiam si tale aliquid decerneretur. [Vide Baron an 384. 9.Sic et Sym Prudentius post viginti circiter annos, primo de Senatu dein de populo hæc loquitur.Respice ad illustrem, lux est ubi pubblica, cellam,Vix pauca invenies gentilibus obsita nugis Ingenia &cPosthinc ad populum converte oculos, quis in urbe estQui Iovis infectam sanie non despuat aram? &cEt dubitamus adhuc Romam tibi Christe dicatamIn leges transisse tuas? omnique volentem cumCum populo & summis cum civibus, ardua magniIam super astra poli terrenum extendere regnum?Nec moveor, quod pars hominum rarissima clausosNon aperit sub luce opulos, & gressibus errat.119rRoma abAlarico capta 9 Kal Sept. A D 410: P. Diac misc: l 13. p 398Sub Snyone Rege Danemarchiæ, exonerata multitudine gentis, Longobardi egressi sunt, et ad Danubium pervenerunt, contraque Herulos feliciter pugnarunt Iustiniano imperante. Lazius l. 9. p 517— Igitur egressi de Scandinavia [Insula sub Rege Sueciæ vel Danmarchiæ] sive Scandavia insula Wynnili [sic enim primò dicti sunt Longobardi] sub Ibore et Agione ducibus, in regionem quæ vocatur Scoringa [forte Livonia et Prussiæ] adducti, per aliquot illic annos consedere. Illo quoque tempore Ambri et Asij Wandalorum duces vicinas Provincias bello premebant. Hi multis elati victorijs nucios ad Wynnilos mittunt ut aut tributa Wandalis persolverent aut se ad belli discrimina præpararent Paulus Diac — Mandant igitur per legatos Wandalis pugnaturos se potiùs quam servituros. Erant siquidem tunc Wynilorum universi juvenili ætate florentes sed numero perexigui. Paulus Diac. l 1. c 7. Igitur Wynnili, qui et Longobardi, commisso cum Wandalis prelio — victoriam obtinent. P. Diac. c 9. Dein Hoc fuit sub ducibus Ibore et Angione — Igitur transmisso, de quo diximus, flumine [forte Rhenono cum ad ulteriores terras pervenissent, illic per tempus aliquod commorabantur – Noctau autem quadam — subito super eos irruentes Bulgari — multos prosternunt tamdiu tamque acriter per eorum castra grassantes sut ipsum Agilmundum regem interficerent. Resumptis tamen viribus post hæc incommoda Longobardi Lamissonem sibi regem constituutntP. Diac. l 1. c 11. Ex hoc loco potiti victoriSub ducibus forte in RugilandeamRugilandiam e Scoringa transeunt, dein fluvium transeunt sub Rege Agilmundo. Dein sub Tadone ingrediuntur Mor qui — in Bulgaros arma convertit. P. Diac l 1. c 11. Ex hoc loco potiti victoria – in Germaniam transmigrarunt haud procul a Reno ubi est modo Palatinatus inferior consederunt proxime Cheruscis Lazius l 12. p 642. Post in Moraviam transeunt Laz Ibid. — Postea sub Tadone bellum cum Rodolpho Herulorum Reges exortum est, et Herculi vincuntur et prorsus delentur non solum castris sed agris quoque in finibus Pannoniæ Noricique secus Istrum amnem exuti Longobardis reliquerunt Diac l 1. 12 — Post Valaritum nonus Andoinus regnum adeptus est qui non multo tempore post Longobardos in Pannoniam traduxit — Gepidæ vero ac Longobardi concepta jamdudum rixa tandem in apertum exarserunt bellum. P. Diac. l 1. c 15. Habitaverunt autem in Pannonia annis 42busquadraginta duobus – DeindeTunc Alboinus sedes proprias, hoc est Pannoniam, amicis suis Hunnis contribuit: eo quidem pacto ut siquo tempore Longobardis necesse foret reverti sua rursus arva reciperent. Lazius l 12 p 645 — Et una cum suis et saxonibus plerisqueet alijs quos addixeratsibi adjuxerat, contendit Italiam, mense Aprili A.D. 562.Sub Ducibus Ibor et Agon ex Insula Scandavia adveniunt A de& Vandalos prœlio vincunt potiti regionibus duabus amplis quas Diaconus recenset Scoringia et Rugilandia.. Et his mortus regem primum sibi constituunt. Agilmundum qui a Bulgaris fines tunc Germaniæ colentibus per insidias vincitur et occiditur A.D. Paulus Diac. l i c 102 Lamisso qui Bulgaros vincit3 Leth Longobardis in Germania colentibus præfuit annos 40 / P. Diac l 1. c 124 Gildeochus in Germania imperavit regnavit.5 Gedeochus Anastasio imperante in Germania imperavitregnavit119vClaffo Gedeochum patrem ibidem secutus est Diac l 1. c 13Tado sive Tato Longobardos ex Rugilandia primus ad campos patentes ut opinor M Moraviæ Et Rudolphus regem Herulorum vicit ejusque sedes in finibus Pannoniæ et Norici secus Istrum occupat Diac l 1. c 13WachoWaltharith septem annosAndous adversus Gottos in Italia regnantes gentem suam in Pannoniam traduxit et vicit Turisindum Gepidarum regem vincit qui tunc ulteriorem Danubij Pannonijs objectam oram tenebat Dia. l 1. c 15.Albinusus Albuinus victis Gepidibus et occiso Chunnimundo eorum rege, sedes in P postquam gens ejus 42 annos in Pannonia habitos commorasset, et sedes in Pannonia quos jam per 42 annos occuperant Longobardi, relinquit amicis Hunnis amicis ejus hac tamen lege ut restituerent siquando reverti necesse haberet.Duravit hoc regnum ab Ann 390 ad an 773Gothorum genera sunt Gotti seu Ostrogotti, Hypogotti seu visigotti, Gepides et Vandali, nomen tantum et nihil aliud mutantes. Lazius p 561 l 10.Gotti diu consederant in Dacia seu TrasylvaniaTransylvania extra Romanam ditionēemdictionēemsed Daciam Gotti quam — Hodiè Transylvaniam Hungariæ ac Vallachiam nominant Gottos paulo ante Alexandri magni ætatem occupasse invenio, reliquisse verò sub Valentiniano et Valente circa A.D. 376. In hoc loco se Gotti proprijs armis cum a Macedonum tum Romanorum quoque jugo fortissimè dimicando usque defenderunt, ait Lazius de Gent. migr. l 10. p 354.Hunnis a Palude Mæotide incumbentibus — fecit Ermarichi Gothorum Regis immaturus obitus — ut in studia partium Gothi dividerentur et alius alium Ermanaricko successorem nominarent. Inter quas disceptationes (authore Iornande) Balamber Hunnorum rex — Gottos defatigatos demum agris Daciæ exuit et ad Istrum fugavit Lazius ibid.Ammianus libr 31Eutropius lib 12 sic scribit. Circa hæc tempora Gothi trans Istrum constitui civile bellum inter se duabus partibus commoverunt. Vnius præerat Fridigernus alterius Athalaricus. [ Frigdigerius autem cum suis omnibus Arrianus erat, Athalaricus vero cum suis paganus. [Cumque prævaluisset Athalaricus, Fridigernus auxilium a Valente postulat per Vlfiam Episcopum suum qui moratus sub Constantio fuerat cum Eudoxio et Acacio Arrianis; qui etiam litteras Gothicas primus adinvenit et scripturas divinas in eam linquamlinguam convertit. Statim Valens præcepit Thraciæ militibus ut Fridigerno auxilia] — tandem Fridigernus cum suis occidentalem partem petijt occidensAthalaricus verò cum suo exercitu ibidem remansit. EtVnde hi dicti sunt Vesogothi hoc est occidentales Gothi,dicti sunt Et illi vero Ostrogothi id est orientales Gothi. — Ea tempestate Gens Hunnorum diu in proprijs sedibus et inaccessis clausa montibus diu repentina rabie exarcit in Gothos eosque conturbatos ab antiquis sedibus expulit. — Gothi transite Danubio fugientes a Valente sine ulla fœderis pactioneAmmianisAmmianusscribit Gothos ab Hunnis prementibus divisos essel. 31120rGotti in duas partes nuper per discordiam divis erantThe Goths where for many ages seated (in Dacia wchwhich is the northern part of Hungary (now called Transylvania, or Vallachia) & ther) or yethe northern parts of Hungary in Dacia (& had ever defended yth) on yethe confines of yethe Empire on yethe northern parts of Hungary under on where they had continued for many ages untill about yethe untill under their ondivers suscepti sunt tribuente eijs terras Thraciarum ad habitandum. — Hoc fuit initium ut illo in tempore Romana respublica calamitatibus subderetur, Barbari enim cum Thracias obtinuissent licenter Romanorum vastabant Provincias. Hæc Eutropius. l 12.Ammianus l 31 scribit Gothos ab Hunnis prementibus divisos esse. Et cum eo consentit Iornandes.The Goths were a large Kingdom seated beyond Ister on yethe northern parts of Hungary awhere bordering upon yethe Epirimin Dacia, where they had for many ages continued under their own Kings neigbours to yethe Roman Empire buntill But about yethe yeare 375 or376 c their King Ermanaric dying they fell into civil dissentions about yethe succession &so divided part were themselves into two Kingdoms yethe& so divided into two Kingdoms whereof one part left their seats & went westward to yethe side of Ister under their King Fridigern, the p the other part staying in their seats under their King Athalaric.dWhence And from this situation they were first called Ostrogoths & Vesogoths. eAbout yethe same time the Hunns made an irruption upon them & conquered yethe Ostrogoths, wchwhich& yethe Ve whom when yetheVesogothothsVesogoths perceived that ytheir brethren were not able to resist they past over the Danube desiring yethe Emperor to grant them seats (sent Vlfia their Bishop to the Emperor Valens to desire) past over the Danube & seated themselves in Thrace having first obteined leave of yethe Emperor Valens.The Goths were a large Kingdom seated for many ages together beyond Ister on yethe northern parts of Hungary in Dacia where they had for many ages continued neighbours to yethe Roman Empire. But about yethe year 376 being invaded by the Huns from yethe confines of yethe Lake Mæotis invadingthem a great part of them quit their seats & remove westward electingleaving their King under yethe conduct of Fridigern, leaving yethe their King & yetherest nation Country to be subdued by yethe Enemy. And still flying from yethe Conqueror they pass yethe Danube anno 377& by permission of the Emperor Valens seat themselves in Thrace under120vhis protection amongst his subjects in Mæsia under his subjects but not long after rebell against the Emperor id & neare Hadrianople circumvent & destroy his whole Army & burn him in a cottage country cottage. This was done Au in August A.D. 378. Afterward thespoileprociding tooverrun Pannonia Thessaly Epire & Achaia. But yethe next year Thedosius is sent wthwitha wonderfullvery great slaughter slaughter, untill (they submitted themselves & supplicated for peacewchwhich Gratian by yethe consent of Theodosius (who was now faln sick) granted them A D 3 & received)TheodosiusBut at lenght he falling sick at Thessalonica, Gratian madeby yethewthwith hiscosentconsentof Theodosius made peace wthwith them; Gratiano 5toquinto et Theodosio Coss.Consolibus A.D. 380 & permitted them to seat them selves in a part of Thrace Gratiano 5toquinto et Theod Coss.Consolibus A.D. 380E Scythia primo egressi Vandali ad oram maris BathiciBalthici inter ostia Vistulæ et Albis amnium consedere ubi Modo Pomerania ac Meclaburgensis Prussiaqueditiones extenduntur. (Polonia Pomerania Prussia et TrasylvaniaTransylvania) Vnde legentes postmodum Vistulæ ripam ad interiora Germaniæ magis transmigravere, ubi mixti Germanis talem linguam didicere cujus voces quasdam in explicatione Iconum præmissimus — Vandalis tunc erant ab oriente Gothi ab occidente Marcomanni a Septentrione Hermunduli, a meridie Ister qui et Danubius dicitur. Lazius p 600, 602Hic ergo Vandalis commorantibus bellum indictum est a Geberich Rege Gottorum — sed mox ipse rex Vandalorum Wisumar magna cum parte gentis suæ prosternitur — Tunc perpauci Vandali collecta imbellium suorum manu infortunatāam patriam relinquentes, Pannoniam sibi a Constantino Principe promissam petiere ibique quadraginta annos plus minus sedibus locatis, Imperatorum decretis ut incolæ famularunt, Hæc Iornandes. Nota Stilico erat de Gente Vandalorum.sed longo post tempore Gepides ipsi, Longobardique, ut proximè habitantes hostes invicem facti et armis sunt — Sed Longobardi haudquaquam Gepidibus pares — cum Romanis sibi ineundum esse fœdus constituunt. — Iustinianus consilio h — cum Longobardis belli societate inita — equitum ultra decem millia ad eos mox mittit. [Ex ijs tamen maxima pars aliò divertuntur] Gepides superantur. Hæc procopius Romanis ducibus commonefactis ut gente Mortuus est Odwin ac deinde regnum jam decimus Albuin celerrimè debellata maximo in Italiam studio cum equitatis omni exercitu contenderent. Sed ex his perpauci ad Longobardos veniunt. &c.Mortuus est Odwyn ac deinde regum jam decimus Albuyn ad regendam patriam cunctorum votis accessit — Albuyn cum Avaribus qui primūum121rHunni postea de regis proprij nomine Avares appellati fœdus perpetuum init. Dehinc ad præparatum cum Gepidis bellum profectus est. Qui cum e diverso properarent, Avares, ut cum Albuyn statuerant, eorum patriam invaserunt. — Chumnimundus Gepidarūum Rex primo cum Longobardis confligere jubet — Longobardi victores effecti sunt, tanta in Gepidas ira desævientes ut eos ad internecionem usque delerent. — Et Gepidorum ita genus diminutum est ut ex illo jam tempore ultra non habuerint Regem sed universi qui superesse bello poterant aut Longobardis subdit aut usque hodie Hunnis eorum patriam occupantibus possidentibus — subjeti sunt. P. Diaconus.Reges Vandalorum.1 Wisumarus, sub Constantino magno, a Gepidis victus et Dacia expulsus. Iornandes.2 Carocus Theodosio imperante, depopulata Germania et Maguntiaco expugnato, primus gentem suam in Pannonias traduxit. (sed in proprias sedes reverti coactus est.3 Godogesitus ex Pannonias in Italiam indeque in Galliam et Hispanias traduxit. Ann. 399. 54, 55, 56.122rBeatus Antonius cum a S. Athanasio Alexandriæ Episcopo propter confutationem hæreticorum in urbem Alexandrinam esset accitus, & isset ad eum Didymus, vir eruditissimus captus oculis, &c. Hieron. ad Castrutium Ep 33. Tom 1. Obit Paulus anno 343 exordio 7miseptimi anni Constantij. Baron: nempe Ann 343. sec 1. nempe 60 annos post 283 persec: vide ibi. Obit Hilarion An 372. Anno Æt 80. Obit Anton. 358: an 105 nat.Etsi credo pervenisse etiam ad sanctitatem tuam de persecutione quam etiam nunc adversus fraternitatem facere conati sunt inimici Christi, quærentes sanguinem nostrum, possunt tamen clarissimi nostri referre quoque religioni tuæ. In tantum enim rabiem per milites extendere ausi sunt, ut non solum civitas clericos effugarent sed etiam ad Eremitas exirent & funestas suas manus adversus μοναζοντας μονάζοντας imitarent. Hæc Athanasius ad Luciferum in qua Luc Epistola Luciferum gratulatur & valde laudat propter epistolāamconvitijs plenam a Lucifero missam Imperatori Constantio, quam et Athanasius in Græcūumvertit & ad ecclesias orientis misit. Baron Ann 356 sect 70 & sequ. In illa autem Epistola Lucifer vocat Constantium Stolidissimum Imperatorem, Arij vermem, beatorum mactatorem, oculos cordis serpentis morsibus conftconfossos habentem, dicitvocat fidem suam heresin Arrianam dicitque credentem secum Iudas Iscarioth Iudæorum imitatorem puniri, & frendores colubri per se illatos — aliaque multa. Consule.20000 virgines & 10000 monachi in civitate Oxirincho apud Theas. Baron A 316. sec 30.Lucifer in lib. 1 pro Athan. ad Const. misso dicit Athanasium perosum habitum a Constantino magno & idcirco in exilium missum quia noluerat esse Arianusquod Athanasius missus fuerat in exilium quia noluerat esse Arianus; idcirco namque Athanasium perosum habitum a patre tuo [Const magn.) non te fugit quandoquidem et tu in ea eum digneris persequi causa in qua fuerit & tuus pater persecutus. — Et inducit Constantium sic loquentem nisi pater meus benè fecisset conferre se ad Arrianos non ejus filij regnaremus. Barōon: 336. 13. Vide locum Hilarij scribentis in Constantium. Baron 357. 60.Cum populus Alexandrinus continenter vociferaretur, & precibus Deum sollicitaret pro Athanasij reditu, & magnus ille Antonius Monachus de eo persæpe ad Imperatorem scriberet observaretque ut Meletianorum sententiæ minimè assentiretur sed eorum criminationes calumniarum loco duceret: Imperator [Constantinus M.] neutiquam suaderi potuit — sed constanter asseruit se neque destiturum de sententia [Meletianorūumscilscilicet] neque Athanasium, utpote seditiosum et judicio ecclesiastico condemnatum revocaturum. Rescripsit præterea Antonio se non posse concilij sententiam contemnere. Nam etsi pauci vel ad odium vel ad gratiam judicare solent tamen non esse probabile ut tanta illustrium et spectatorum episcoporum multitudo in simili errore versarentur: Athanasium autem contumeliosum esse, arrogantem dissidij et seditionis authorem. Sozom l 2. c 39. Imperator incusat etam Ægyptios seditionis.122vAndæus Homoüsianus in Scythiam imperante Constantio relegatur — ubi progressus ad intima Gothiæ — multos Gothorum ad fidem instruxit. Ab ipso sane multa Monasteria in Gothia facta sunt &c. Epiphan Hæres 70. Baron an 341 sec 40Fuit Andæus Anthropomorphita. Ib.S. Basilius author Monachismi in Ponto & Cappadocia.. Basil Ep 63. & 79 & Baron: an 361. sec 50, 51.Monachos fide Catholica præ cæteris enituisse constat, inquit Baron: an: 361. s: 50.Donatistæ in Africa adversabantur Monachis Baron an 340. 9.Athansio propalante Monachismus in urbem introducitur Baronb an 340. 8.Res ab Antonio gestas scripsit Athanasius (Hieron de script. Eccl. in Anton. & in Evagr. quod et alij oesomnes affirmant) quas e græco Evagrius Episc Antioch. & comes Hieronymi in Latinum convertit, ut et Hieronymus (Hieron Ep: 101) unde Gelasius ab eo scriptam Antonij vitam tradit (Gela. decr. lib. authent. & apocr.)Melania ab ipso Athanasio donata est ovina pelle quam dono acceperat abMacario Abbate, aoblata ipsi munere a Leone pro gratiarum actione de catulis ab ipso luci redditis, cujus rei adeo admirandæ Ruffinus historiam narrat (Ruffin l 2. c 4)Florentinus, Bonosus & Ruffinus insignes MonachiAquileienses clerici, quasi chorus beatorum habentur (Hieron. Chron) per quos scil: Ariani expulsi. Sed et qui ibi erant clerici et Monachi, hoc præconio ex ijsdem tres potissimum laudantur in Chronico cum ait: Florentinus, Bonosus et Ruffinus insignes Monachi habentur. Baron. Annal. 372 42Theodosij Anchoretæ cujus precibus S. Hieronymus monasticæ vitæ institutum arripuit res præclarè gestas Theodoretus conscripsit, Theodor. in Philoth. c: 10 Eumque patria Antiochenum eo sanctitatis pervenisse tradit, ut nautes ejùs nomine invocato, tempestatem maris ingruentem sedarent. Baron Ann 372 sec 44.Hyeronym: monachus. Hieron ep: 22 ad Eustochium.Nunc in Occidente Sol justAthanasium juvenem præfectum in eremum adhæsisse magno illi Antonio ipse in ejus vita a se scripta significat Barōon An 311. 63. Athanasius in exilio quæritur de persecutione Monachorum, & quod tunc non liceret illi fratres vide Ep ad Lucif. Baron 356. 76, 77.Gregoriꝰus Nazienzenꝰus factus Presbiter Baron An 362 sec 65 Mox Monachus (in eremum a Basilio invitatus) Baron Ann 363 sec 82 & sequ. BasilGreg. Naz. de silentio & jejunio.Epiphanius Sozomenes cum monachos Palæstinos recenset, ait: Ex eorum numero fuere Hesychius Hilarionis sodalis, & Epiphanius, qui postea Salaminæ, quæ est urbs Cypri, fuit Episcopus. At Hesychius in eo ipso loco, in quo magister ejus vitam egit monasticam: Epiphanius autem in tractu Eleutheropolitano, in Ægypto longissimo tempore inter monochos versatus. Sozom l 6. c 32. Baron an 372. 108.Epiphanius Salaminæ Cyri Episc. qui cum Hilarione plurimum versatus est, laudem ejus brevi Epistola scripsit, quæ vulgo legitur. Hieron: in vita Hilarionis.Basilij Ep: 19 sic inscribitur: Desideratissimis ac religiosissimis fratribus & sympresbyteris Acacio, Aetio, Paulo, Silvano, & Diaconis etiam & religiosis Monachis fratribus Basilius Episcopus. &c Bar an 375 14. fuere hi nominati Monachi primores in Syria apud Chalcidem habitantes. Baron ib. Fuit etiam Basilius quopater Monasterij juxta Eleutheropolim ib sec 16.123rI. Chrysostomus monachus Baron an 382 sec 64 & Chrysostom. de compuctione Cordis lib. 2. postea Episcopus Constantinop.Monachi itaque fuePaulinus (ut puto post Nolanus Episcopus) presbyter mo et mox Monachus Bar A.C. 394. sec 86, 87 & 94. Ejus uxor etiam dissoluto conjungij statu fit monach ib.Mauritius Episcopus Andigavensis Monachus Bar an 394Sulpitius Severus Monachus factus an 394 sed an Clericus quære Baron an 394. sec 96. Presbyter Bar 431. 190Athanasius cum Antonio ab adolescentiâ assueverat, & (urt ipse Author est in ejus vita a se scripta testatur) inservierat, (Baron: 328.5) fit Presbyter Alexandrinus surrogatusdepositoArio cum suis. mox et Episcopus clanculum eligitur unde turbæ maximæ concitatæ () & visitat Ægypti Thebaidis ecclesias & Monachos Pachomium et Antonium (Vita Pachomij Sur. t. 3. Bar: 328. 3, 5.) Introduxit etiam Monachos in Alexandriam et circa se retinuit () & post cædem Magnentij, cum pulsus esset a Constantio, recessit in Eremum et ibi per sex annos continuos vitam monasticam degit. () Cassianus clericus et (diaconus scil.scilicet) et Monachus. Baron 404. 78Vincentius Lirinenis Mon. et Presb. Gennad. de script Eccl. c 64. Baron 434. 19Theodoritus a prima ætate in monasterio institutus, inde ad Episcopatum subvectus.Sozomen monachus ardens sed an clericus haud sciv. SocratesGregorius NyssenusDidymus Alexandrinus. Ephrem Syrus (Theodorit l 4 c 29. Sozom l 3. c 15, 16.Maiarij duo monach & Presb. Sozom l 3 c 14 Sidonius Carm or Epist 16 Ad Faustum EpiscMacarij duoPaphnutius, Or, Ammon, Ioannes, Sarmata, Hilarion, Antonius Monachi. Sidon. ib.SpiridionSiricius Papa sanxit nemineim clericuom nubere licere.Monachi sub Valente A.C. 372 a Lucio dira passi. Sic enim Ruffinꝰusille Hieronymi inimicus in l. 2. c 3, 4. Post fugas civium & exilia, post cædes et tormenta flammasque quibus innumeros confecerat ad monasteria furoris sui arma convertit, vastat eremum, & bella quiescentibus indicit. Tria millia simul aut eo amplius viros per totam eremum & solitaria habitatione dispersos oppugnare pariter aggreditur mittit armatam equitum et peditum manum &c – – – – – – – – – &c – Per id tempus patres monachorum, vitæ et antiquitatis merito, Macarius, Isidorus, aliusque Macarius, atque Heraclides & Pambus Antonij discipuli per Ægyptum & maximè in Nitriæ deserti partibus habebantur. Baron an 372. 85. Multi Monachorum Nitriæ per Tribunos et milites cæsi: Valens enim lege data ut Monachi militarent, nolentes fustibus interfici jussit. Hieron in Chron. Idem testatur Oros l 7. c 35. Vt et l 63 de Decurion. C. Theod. & Cod. Iustin. eodem tit. l 26. Baron Lex autem dat Kal. Ian. Valentinian & Valente AA.Augusti duocoss.consolibus Baron: Ann: 375. c 10, 11.Monachi Nitriæ hominem membris omnibus & præcipuè pedibus aridum sanant inungendo cum oleo et invocando Deum quem Lucius persequitur. Item cæcus absente Macario a cellula sua visum recipit inungendo proprios oculos cum luto ex pariete Macarij resoluto in aqua de puteo ex qua Macarius bibere solebat. Ruffin. l 2. c 3, 4. Subdit post hæc Ruffinus de eodem Macario qui Leunculos cæcitate curavit proque gratiarūumactione a leæna, pelle ovina donatus est: At hæc contigisse alibi dixit Baronius vivente Athanasio. Subjungit verò Ruffinus: Sed his Lucius non erubuit nec aliquidreverentiæ virtutum mirabilibus detulit; quinimò jubet patres ipsos ablatos a gregesuo123v suo, imò clam raptos in insulam quandam Ægytpi paludium deportari, in qua compereat neminem, prorsus esse Christianum. — In ea erat templum quoddam summa veneratione a loci incolis observatum. Cumque primum navicula senum oram Soli illius contigisset: ecce subito sacerdotis templi illius filia correpta spiritu cum ingenti vociferatione & clamoribus usque ad cælum datis agi per medios populos cæpit & crebros ducens rotatus, stridens, huc atque illuc rabida ora vibrare, — & populis sequentibus pervenit ad naviculam senum. Ibi verò projecta eorum pedibus clamare cœpit: Quid venistis huc o servi dei summi &c: Cumque hæc diceret, increpitus ab eis erroris spiritus effugatur: & puella sana una cum parentibus suis jacebat ad pedes nostri temporis Apostolorum. Ruffin l 2. c 3, 4. Baron. an 372. 88, 89.Historiam de Dæmone nigro prohibente templum dirui, cum aqua cruce signata fugato vide in Theodorit l 5. c 21.Miracula S: Martini qui Monochatum in Gallias introduxit vide in vita ejus a Severo scripta cap 10. et Baron ann 389. 110, 111, 112.Miracula Apollonij Monachi (& aliorum forte) vide in vitis Patrum, in Apollonio cap 7. & Baron an 362. 159, 160.Gregorius Nazienzenus ad Hellenium scribens, sic refert mores Monachorum in Ponto. Ipsi, inquit, partim antris solitarijsque, & ad terram stratis rudibusque cubilibus delectantur: a domibus abhorrent: urbium frequentiam fugiunt — Partium ferreis compedibus sese excruciant ut vitium una cum corpore conficiant. Alij rursum ferarum ritu parvis angustisque domibus inclusi nec mortalis quidem cujusquam vultum inspiciunt: ac etiam sæpe totos viginti dies totidemque noctes a cibo abstinent, dimidiaque ex parte Christi jejunium imitantur. Vtque nonnihil ipse gloriosè prædicem, quidam illorum mei gregis ovis erat, hinc parvo quodam oppido egressus. Sunt insuper qui garrulam linguam quasi vinculis quibusdam astringant labiaque silentio comprimant, summæque illi menti laudis sacrificium sola mente offerant. Est etiam qui annos integros in templo stans, puras ad deum manus expanderit nec (quod vix cuiquam fidem facturam est) vel tantillum obdormierit sed vivi lapidis instar Christo defixus steterit, ac velut obriguerit: huic porro exigui cibi reliquias vicinus corvus impartiebat; panemque integrum si fortè duo simul essent afferebat. Then he tells of another that went upon yethe holy mount on Good Friday & stood there in yethe wind & snow wthwithout speech or motion wthwith his mind lifted up to heaven & his arms folded as if he embraced Christ, & could not by any means be perswaded to stirr till he died. Hæc Greg. Naz. carm. ad Hellen et ex eo Baron. an 363. 107, 108.Plerique sub ferreis vinculis ingemescunt: rursumque alij pro cibo cineres habent. Sunt etiam quibus potus lachrymis temperetur. Alij hibernis nivibus impetiti, quadraginta dies totidemque noctes velut arbores quædam per124rstant, corde nempe e terra migrantes, deumque solum in mente habentes Nec desunt qui labra sua vinculis premant. — Quid eos denique commemorem qui oculos claudunt & aures velut pessulo quodam obdunt, ne aculeus quispiam mortis furtim irrepat? Greg. Naz. carm. de calamit. animæ suæ. & Baron an 363. Sed et S. Basilius in secunda allecutione ad Monachum lapsum enumerat fermè omnes vitæ monasticæ asperitates quibus ille sicut et alij assueverat. Ib.Gregorius (quem Constantius in locum Athanasij substituerat) majori studio magistratuum amicitiam quam episcoporum aut monachorum sectabatur. Siquando pater Antonius ad illum e montanis scriberet — sactisancti viri scripta abominabatur — Antonij aliquando Epistolam Duci Blacio conspuendam abjiciendamque tradidit. Hæc Athanas: ad Solitar. Baron A.C. 342. 23, 24. Dicit Baronius quod Athanasius historiam de Blacio aliter narrat in Vita Antonij. Ib.Quomodo Athanasius (qui ante Episcopatum multùm cum Antonio versatus fuerat) suscepto episcopatu visitat Pachomium & Antonium cæterosque monachos. Et rogatur ut cum ipse susceperit munus pontificatus constituat Pachomium Patrem omnium monachorum. Vide Vitāam Pachomij in Surio, Tom. 3. Baron on 328. 3, & sequ.Hilarion ex Alaphione dæmonium ejicit. Sozom l 5. c 14. Baron 362. 144.Eadem ferè narrat Sozom de Hilarione quæ Hieronymus; dicens eum in Sicilia dæmonem ejecisse, in Dalmatia edidisse maxima miracula adeo ut mare ejus precibus secessit Sozom l 5. c 9.Iulianus Imp. in MisopogoneIulianus Imp in Misopogone de Ethnicis Syris, ait: Deorum templa restituerunt sepulchra vero atheorum (i.e. martyrum) omnia signo a me nuper dato evertunt Item Theodoretus ait, Sebaste in Palestina, Ioannis tumulum apperiuntaperiunt: ossa tradunt igni absumenda & eorum cineres passim dispergunt. Theod l 3. c 6. Item Ruffinus: Iuliani temporibus Pagani sepulchrum Ioannis Baptistæ invadunt, ossa dispergunt, atque ea rursus collecta igne cremant & sanctoscremant, & ceneres pulveri immixtos per agros et rura dispergunt. Sed Dei providentia factum est quosdam de Hierosolymis ex monasterio Philippi hominis Dei, orationis illuc causa per idēem tempus venisse. Qui cum tantum nefas fieri viderent, mori gratius habentes quàm hujuscemodi piaculo funestari; inter eos qui ossa ad exurendum legebant, mixti, diligentius, in quantum res patiebatur ac religiosius congregantes, furtim se vel stupentibus vel insanientibus subtraxere, & ad religiosum patrem Philippum venerandas reliquias pertulêre. Ille supra seducens tantum thesaurum proprijs servare viglijs ad Pontificem maximum tunc Athanasium hostiæ immaculatæ reliquias per Iulianum diaconum suum, post etiam Palæstinæ urbis Episcopum, mittit. Quas ille susceptas, paucis arbitris sed cavato sacrarij pariete inclusas, prophetico spiritu profuturas generationi posteræ conservavit. Ruffin l 2. c 28. Has reliquias idem Ruffinus tradit illatas in novum illud super Serapidem erectum TemplūumIb. Baron an 362. 146.Sanctorum vel solæ sanguinis guittæ atque exigua passionis signa, idem possunt quod corpora. Greg. Nazianzen. Orat 1 in Iul. Baron 362. 147.124vPaula vidit Sebastem id est Samariam: ibi siti sunt Elisæus et Abias Abdias Prophetæ, & quo major Ioannes Baptista, Vbi multis intremuit consternata miraculis: namque cernebat varijs dæmones rugire crucialibus, & ante sepulchra sanctorum ululare homines more luporum, vocibus latrare canum, fremere leonum, sibilare serpentum, mugire taurorum, alios rotare caput, & post tergum terram vertice tangere, suspensisque pede fæminis vestes non defluere in faciem. Hæc Hieronymus Ep 27 in Epitaphio Paulæ ad Entochium: qui et in Abdiam ait: Sepulchrum ejus usquehodiè cum Mausoleo Elisæi prophatæ et Ioannis Baptistæ, Samariæ venerationi habetur. Hæc Hieronymus cum tamen alij aliò translata tradunt. Baron an 362. 148.Epiphan: hæres: 30. narrat quomodo fæmina quædam per Christi nomen & signaculum crucis christi et fidem, auxilium percepit contra præstigiatorum incantamentavim incaptationis Narrat etiamhistoriam de Iosepho quodam in cujus domo Scythopoli Eusebius Vercellensis a Constantio fugatus hospitio exceptus erat, quique in Scythopoli tunc solus erat Orthodoxus, omnes verò alij Arriani. Et nisi Comes fuisset, non sustinuisset in urbe morari præsertim sub Patrophilo Arriano Episc. Huic Iosepho nondum Christiano aut Christum sæpiùs in somnijs apparuisse, & dixisse illi: si volueris signum aliquod divinum in nomine meo operari, invoca me et ego faciam. Iosephus igitur volens experiri visionem assumiquendam demoniacum, acceptâque aquâ in manum eaque Crucis signaculo signata, insanum hominem respersit & dixit in nomine Iesu egredere egredere dæmoniūumab ipso & sanus fiat. Homo vero magno clamore edito &c sanatur Iosephus Dein addit aliud miraculum: Iosephus templum alquodaliquod structurus, fornaces plures fieri jussit. Sed judæi quidam incantationibus ignem ligant ne in materiam operaretur. Commotus igitur Iosephus aquam in vase afferri jussit, & magna voce crucis signaculum proprio digito vasi imposuit, & dixit In nomine Iesu — fiat virtus in hac aqua ad reprobationem omnis incantationis atque magiæ &c. Et sic accepit aquam in manum et de aqua singulas fornaces respersit et dissoluta sunt incantamenta & ignis coram omnibus emersit. Hæc Epiphanius ex ore Iosephi se audisse dixit. Baron ann 327 sec 18 & sequ.De ecclesia quadam in Constantinopoli S. Michaeli dicatæ Sozomen l 2 c 2 sic loquitur. Nonnulli in graves casus & pericula, e quibus nullo modo possent emergere, alij in morbos aut perturbationes corporis incognitas delapsi, simulac in eo loco Deum precati essent, calamitatibus quibus premebantur, penitus liberati sunt. Verum quo pacto & quibus hominibus evenerint, sigillatim persequi longum esset. Attamen &c Then he adds an instance or two. Baron. 330. 20.Crucem Christi quem Helenam matrem Constanti invenisse tradunt, a crucibus Latronum agnitam discretam fuisse tradunt Ambros per (in orat. in funeb. Theod) per inseriptionem. Paulinus Episc. Nolanus per (Ep 11 Tom 9. Bibl. S.) per resuscitationem mortui Ruffinus (hist l 1. c 17) per restitutionem semimortui. Vt et Theod l 1. c 18 Socr l 1. c 13. Sozom l 2. c 1. Sed Euseb. (Orat in laud. Constantini) etsi multum de Helena deque templis in loco Passionis extructis, ne verbum tamen de inventione crucis125rExperimento resurrectionis inventa et probata Crux Christi est, dignoquemox ambitu consecratur, condita in passionis loca basilica, quæ arcano positam sacrario crucem servat: quam Episcopus urbis ejus quotannis , cum Pascha Domini agitur, adorandum populo princeps ipse venerantium promit. Paulinus episcop. 9 Nolanus, Ep: 11, tom: 9, Bibl. S. Operante divina virtute jugi miraculo, Crux in materia insensata vim vivam tenens, ita ex illo tempore innumeris pene quotidie hominum votis lignum suum commodat, ut detrimenta non sentiat, et quasi intacta permaneat, quotidiè dividuam sumentibus & semper totam venerantibus: sed istam imputribilem virtutem & indetribilem soliditatem de illius profecto carnis sanguine bibit quæ passa mortem non vidit corruptionem. Paulinus, Ib. / Sed et Cyrillus(qui post Maximum Macarij successorem fuit Episc. Hierosol. tempore Constantij) dicit in Catachesi 4: Ligno Crucis universus terrarum Orbis per partes repletus est. Et rursum Catach 13: Per particulas ex hoc loco per universūumOrbem sparsum est. Et Catach 10: Quinque panes testantur in quinque millia multiplicati. lignum crucis testatur ad hodiernum diem apud nos apparens & apud eos qui secundum fidem ex illo capientes, hinc universum orbem fere jam replerunt. Baron: an: 326 sec 42 & sequ.Corpora Gervasij et Protasij ad Ambrosianam Basilicam translata, non solum quos immundi vexabant spiritus, confessis eisdem dæmonibus sanabantur, verum etiam quidam plures annos cæcus, sudario quo tetigerat feretrum mortuorum, oculis admoto, visum recepit. Aug Conf l 9. c 7. Et de civit Dei l 22. c 8 Tantæ, inquit, gloriæ martyrum etiam ego testis fui, ubi Mediolani eram, facta miracula novi &c dein narrat miraculum de cæco.Sancti martyres Nabor & Felix celeberrimè frequentabantur. Paulin in Vit. S. Ambr.Cognovistis imo vidistis ipsi multos a dæmonijs purgatos, plurimos etiam ubi vestem sanctorum manibus contigerunt, his quibus laborabant debilitatibus absolutos: reparata vetusti temporis miracula, quo se per adventum domini Iesu gratia terris major infuderat, umbra quadam sanctorum corporum plerosque sanatos cernitis. Quanta oratoria jactantur? quanta indumenta super reliquias sacratissimas, ut tactu ipso medicabilia reposcantur? Gaudent omnes extrema linea contingere & qui contigerit salvus erit. Ambros Ep 85. De Reliquijs per Ambros. ad Basilic& dedicandam adhibitis: Idque ex more. Ib. Alia etiam miracula sigillatim enumerata Ib. Baron an 387. 38, 39.Arriani dicunt: Non sunt isti Martyres, nec torquere diabolum possunt, nec aliquem liberare: cum tormenta dæmonum ipsorum voce probentur, & beneficia martyrum remedijs cæcorum & absolutorum indicia declarantur. Ambros: serm 91.Ex hoc tempore sedari cæpit persecutio (quo scilicet inventæ sunt reliquiæ martyrum Baron an 387. 41) sedari cœpit persecutio quæ Iustinæ furore accendebatur125vdebatur ut sacerdos de ecclesia pelleretur. Tamen ad huc intra Palatium multitudo Arianorum cum Iustina constituta deridebat tantam dei gratiam, quam ecclesiæ suæ catholicæ Dominus Iesus meritis martyrum suorum conferre dignatus est, et Ambrosium narrabat comparasse homines, qui se vexari ab immundis spiritibus mentirentur, atque ut ab illo sic et a martyribus se torqueri diceret. Paulinus in Vita. S. Ambros.. Subdit inferius ipsos dæmones clamare solitos non a martyribus tantum sed etiam ab Ambrosio se torqueri: quod etiam S. Augustinus testatur in Comment. de cura agenda pro mortuis. Bar Bar. 387. 41O Ambrosi! Hæcne decent virum Christianum & episcopum? Qua fronte hæc fecisti?Audivimus hodie dicentes eos, quibus manus imponebatur: neminem posse esse salvum qu patrem et filium & Sp. sanctum negaret, qui trinitatis omnipotentem virtutem non crederet: confitetur hoc diabolus sed Ariani nolunt fateri. Ambros serm 91. Baron 387. 40Dæmoniacus Vnus ex multitudine spiritu immundo subitò arreptus clamare cœpit, ita torqueri eos, ut ipse torquebatur, qui negarent martyres, vel qui non crederent in Trinitatis unitatem quam docet Ambrosius. Paulinus in vit Ambr. & forte Ambros ser 91. Baron 387. 41Inventio Crucis per Helenam inseritur in Euseb Chron: nam Hieronymus fatetur se nonnulla inseruisse (Baron 325. 216. & Hieron præfat.) Et ejus inventio competit anno post Nicenum concil, cùm tamen in hocEuseb in hoc Chronico refereferaraturtur ad an 15 Constantini et Eusebius historiamchronicon non nisi ad an 20 ejus perduxit. Baron ib et sequ.Diabolum per perse ethnicorum Imperatorum persecutiones vicimus, sanctus ubique martyrum sanguis exceptus est dum in his dæmones mugiunt, dum ægritudines pelluntur, dum admirationum opera cernuntur, elevari sine laqueis corpora & dispensis pede fæminis vestes non defluere in faciem uri sine ignibus spiritus, confiteri sine interrogantis incremento fidei. Hilarius in Constantium. Baron an 357. 60.Augustinus cum Pontitiano Afro in Curia militante et didicit vitam Antonij magni (Aug confes l 8 c 6.) ex qua adeo duo viri nobiles profecerint ut relictis sponsis vitam deligerint solitariam. Et hoc tempore convertur ab Ethnicismo. An 385. sec 3. Baronij.HiromeHierome speaking of clergimen saith: Quasi et ipsi aliud sint quàm Monachi, & non quicquid in Monachos dicitur, redundet in clericos qui patres sunt Monachorum. Detrimentum Pecoris pastoris ignominia est &c. Hieron ep 10. Baron an 385. 10.Pht Aphrates monachus sanat equum Valentis Imp. per aquam cruce signatam et oleum consecratum. Theod in Philotheo, c 8. Baron 370. 71. Thod in Philot c 2 narrat aia aliorum miraculaOmnes Eunomij sectatores basilicas Apostolorum & Martyrum non ingrediuntur &c. Hieron adv. Vigilantium. Et inferius deo eodem Eunomio tradit ipsum instar Porphirij, impiè detraxisse reliquijs sanctorum martyrum &quæ dicebat esse præstigias dæmonum. Baron an 360 sec 39. Docuit Eunomius rebaptizare Homoüsianos. Ib. & Epiph Hæres 75. Eunomius vir corpore & anima leprosus, & interius exteriusque morbo regio corruptus Ruffin l 1. c. 5. Aliter dicit Philostorgius qui ipsum viderat. Saperstes erat anno 14 Theodosij Baron 360. 41.126rFilium Patri deitate æqualem, & humanitate tantum minorem, assert Athanasius Dialog. 1 de Trinitate sub finem. Greg: Naz. Orat 35 dicit patremquantum ad causam filio majorem esse, sed non quantum ad naturam. pag 572. In trinitate dicitponit etiam φύσεως ὁμοτιμίαν. pag 562 & 574. Item voces hasce Deus meus et Deus vester, Major Obedi mandavit, dedit, nisit; Obediens &c non ad divinitatem s filij pertinere sed ad assumptamejus humanam naturam p 574.Hilarius etiam ponit filium natura et honore æqualem patri. lib 12 de Trinitate, sub initio. p 253. Item Damasus Papa in Epistola ad PaulinūumAntiochenum dicit æquales estse Pat. Fil. & SS. & unam trium potestatem majestatem & gloriam.De Concilio Constantinopolitano generali hæc invenio.Ex patribus illius Concilij plures proximo anno Constantinopolin convenientes, in epistola ad Conciliūumtunc Romæ collectum, scripserunt divinitatem, potentiam & essentiam unam esse patris filij & SStiSpiritus Sancti & (ὁμοτίμου τε τῆς ἀξίας ϗ συναιδίου τῆς βασιλείας) æqualem dignitatem & coæternum regnum in tribus personis. —— Atque ista de fide nostra summatim disserximus: de quibus pleniorem delectationem percipere. Si libellum in concilio Antiochiæ convocato de fidei decisione editum, et eūumetiam qui superiore anno a Constantinopolitano Concilio generali compositus est legere placuerit: in quibus tum fidem nostram uberius exposuimus, tum hæresibus anathema denunciavimus. Theodorit. lib 5. c 9Hoc concilium a Damaso PPPapa confirmatūum tradit Photius in libello de 7 synodis. hoc est, in doctrina ejus de fide, sed an alia ejus statuta recepta sunt ab Eccl. Rom. disputatur. Præterea de Synodo hæc sic scribit Photius (in lib. de syn.)In Concilio Aquileiensi episcoporūum 32 ex Italia Gallia & Pannonia Anno 381 (quo et Concil. Constant. celebratum est) contra Palladium & Secundianum Episc Arianos convento, æqualitas filij cum patre quoad deitatem verbis plamissimis asseritur, idque et in disputatione cum Palladio & in epistola ad Imp. Gratianūum et Valentinūum: in qua Epistolâ subjectionem filij secundūum divinitatem vocant sacrilegium, & pro hæresi habent Arianorum habent.In concilio Codice canonum Ecclesiasticorum Afr Eccles. Afric. artic. 2 scribitur, Patris filij & SStiSpiritus Sancti unitatem esse quæ nullam noscitur habere diversitatem. differentiam. Vide et Concil. Carthag. 2 celebratūum A.C. 397In Concil. Toletano celebrato A.C. 400 dicitur Trinitatem personis distinctāamsubstantia unitam, virtute potestate & majestate indivisibilem, indifferentem.In Concil. Bracarensi A.C: 411 quando Barbaris, quorum pars arriana erat, Hispaniāamvastantibusbant, contra Arrianos convocato, fides hæc profitetur: Quod in trinitate non sit majus & minus prius aut posterius sed in tribus distinctis personis ina æqualitas una deitas una divinitas. pag 1508Consil. Ephesinum seu 3ūumtertium generale confirmavit epistolam Cyrilli Alexand in qua statuit: filium appellare Patrem Deum suum, & ipsum patri suo obedire non ut natura Deus est sed at homo factus (Artic 3. p 401.) dicitqueεν ἰσότετι τοῦ πατρος θεὸν λόγον verbum esse Deum æqualem patri. (Artic 8. p 402) vide et pag 817 Declar 4. Tom 3 Concil.126vIdem Cyrillus etiam a Concilio quarto æcumen. seu Chalcedonensi pro summè orthodoxo celebratur. p 151 Tom 4 Concil. Et tamen statuit filumfilium non adorasse patrem nec Patrem fuisse Deum filij ante incarnationem, sed ambos æquales. Et in alios invehitur qui contra sentiunt. Comment in Ioan, c 5. v 22 &c127rEuseb D. Evang. l 4 D 15 in Psal 45. 7128rChrysostomꝰus (in orationes in Martyres Iuvent. & Maximum Crat 3 Tom: 3) having told yethe story of these two that were martyred by yethe Emperor Iulian, adds: Idcirco sepe eos invisamus, tumulos adoremus, magnaque fide tumulos eorum contingamus ut inde benedictionem aliquam assequamur. Etenim sicut milites vulnera in prælijs sibi inflicta Regi monstrantes fidenter loquuntur: ita et illi in manibus absecta capita gestantes, & in medium afferentes, quæ voluerint, apud regem cælorum impetrare possunt. Proinde magna fide promptitudineque huc veniamus, quo et visis sanctorum monumentis et consideratis eorum præmijs inde varios thesauros undequaque colligamus. Baron. an 362. 130.Ideò a majoribus provisum est ut sanctorum ossibus nostra corpora sociemus; ut dum illos tartarus metuit, nos pœna non tangat; dum illis Christus illuminat, nobis tenebrarum caligo diffugiat. Cum sanctis ergo martyribus quiescentes, evadimus inferi tenebras eorum proprijs meritis, attamen consocij sanctitate. quidam apud Ambrosiūum Serm 77. De sepultura juxta mortuos. ubi et alia similia. Baron: An 383. 17. Vide et Ambros. de ViduisSic Paulinus Episc. Nolanus de sepultura Celsi. Ep: 43.Quem Complutensi andavimus urbe propinquisConjunctum tumuli fœdere martyribus:Vt de vicino sanctorum sanguine ducat,Quo nostras illo purgat in igne animas.Baron 383. 18.Hic Paulinus petijt a S. Augustino ut scriberet commentarium utrum prosit alicui post mortem quod corpus ejus apud sancti alicujus memoriam sepeliatur. Præstitit id ipse cum de Cura agenda pro mortuis ad eundem Paulinum tractatum scripsit quem consule. Baron an 383. 18.A martyribus dæmones Martyres non extimuisti quibus præclara dæ præclariMartyres (Ioannem Petrum Paulum Iacobum Stephanum, Lucam Andream Theclam aliosque) non extimuisti quibus præclari honores & festa constituta: a quibus dæmones propelluntur, & morbi curantur; quorum sunt apparitiones & prædictiones, quorum vel sola corpora idem possuntquod animæ sanctæ, sive manibus contractentur sive honorentur: quorum vel solæ sanguinis guttæ, atque exigua passionis signa [i.e. signūum crucis] idem possunt quod corpora: hæc non colis, sed contemnis et aspernaris? Greg Naz Orat 1 in Iulian. script: eo imperante ni fallor. Baron an 362. 97. Historiam Babylæ martyris & Oraculi a Chrysostomo prolixe conscripti. (Chrysost Orat. contr. Gent. Tom. 5.) Baron. Ib.Basilius de 40 martyribus sub Licinio passis ait: Hi sunt, qui nostram obtinentes regionem, quasi quædam turres contra adversariorum incursum refugium exhibent. —— Paratum est hic Christianis auxilium: Ecclesia videlicet martyrum, exercitus triumphantium, chorus laudantium Deum. sæpe operam dedistis, sæpe laborastis, ut unum pro vobis orantem inveniretis: quadraginta hi sunt, unam orationis emittentes vocem. Vbi enim duo vel128v duo vel tres in nomine Domini congregati, ibi Deus est: Vbi verò quadragintafuerint, quis dubitet Deum esse præsentem? Qui aliqua premitur angustia, ad hos confugiat: qui rursus lætatur, hos oret, &c Basilius M. Orat in 40 martyres. Baron 316. 44. Consule Basil.Greg. Turonens: ait de Hilario ait quod multis undique virtutibus editis migravit ad cælos; nam et ipse legitur mortuos suscitasse. Gr. Tur l 1. c 39Liberius Papa ob religionem suam restitutam vota fecit Martyribus & persolvit. Baron. 367. 19, ex antiqua incriptione.A.C. 370Ecclesiastici aut ex Ecclesiasticis vel qui continentium se volunt nomine nuncupari viduarum ac pupillorum domos non adeant &c Lex Valentiniani Valentis & Gratiani anno 370 edita. lL 20 de Episc & cler C. Theod. Baron 370. 117 unde Monachi tunc habebantur ex Ecclesiasticis, seu ordo ecclesiasticus.Miracula per reliquia Eusebij Vercellensis vide in vide in Greg. Tur. de gloria confes c 3. Obit Eusebius Verc. & Lucifer Calarit. A.C. 371.BasilA.C. 371 B Ruffin l 2. c 4 dicit se præsentem fuisse cum persecutio illata est Monachis post Athanasij obitum ab Arianis: Ea enim, inquit, quæ præsens vidi loquor. VideLeo monachus Episcopus Ancyræ post Athanasium Soz. l 6. c 34. Bar 374 34.Angelus ad aures Ambrosij concionantis loquentemtur, Arrianus quidam videt, ut verba Angeli populo Episcopus renunciare videretur: quod viso Arianus ad Ambrosij fidem convertitur. Paulin. in vita Ambros. Bar 386 24Eunapius speaking of yethe demolishing yethe temple of Serapis in Egypt A.C. 389 Iidem postea in sacra loca Serapidis loca invexerunt Monachos, sic dictos, homines quidem specie sed vitam turpem porcorum more exigentes, qui in propatulo infinita atque infanda scelera committebant, quibus tamen pietatis pars videbatur sacri loci reverentiam proculcare. Nam ea tempestate, quivis atrāamvestem indutus, quique in publico sordido habitu spectari non abnuebat, is tyrannicam obtinebat authoritatem: in eam virtutis opinionem venerat id genus hominum de quibus etiam dictum est in universæ historiæ commentarijs. Eunap. Vit. Philos. in Ædesio. Bar 389. 79.A little after Eunapius speaking of yethe Adoration of Martyrs by yethe Monks, saith Iis genua submittebant, eos in deorum numerum receptabant, ad illorum sepulchra pulvere sordibusque conspurcati: in ijs nonnulli martyres, diaconi alij & legati arbitriquepetiti precum et petitionumque apud eos nominabantur. Eunap: ib.☞ Augustinus factus Presbyter A.C. 391, mox fit Monachus & Monasterium fundavit in Africa (Possid in Vit. S. Aug. ) Aug. de divers: serm 29 (vel 49)) & Post quatuor annos fit Episcoptunc nece cum necesse erat Episcopum exhibere humanitatem quibuscunque venientibus, & ista consuetudo in Monasterio non permittebatur, ideo fundavit secūumin domo Episcopi (seu Ecclesia) Monasterium Clericorum (S. Aug. de divers serm 28 vel 48. Bar 391. 23) primus transvexit Monachismus ex Italia in Africam. S. Aug. cont. litt. pepetil. l 3. c 40. Bar 391 23. Aquileienses clerici quasi chorus be129r beatorum habentur (Hieron. Chron) Et Ex ijsdem tres potissimum in Chron laudantur cum ait Florentinus bonosus & Ruffinus insignes Monachi habentur. Baron an 372. 42. Ex his manifestum est Monachos ubi evaserunt Episcopi ex clericis subditis Monasterium constituisse eo quod haud aliter speciem Monachorum Episcopi possent gerere. Locus Augusstini jam citatus hic est. Perveni ad Episcopatum: vidi necesse habere Episcopum exhibere humanitatem assiduam quibuscunque venientibus, sive transeuntibus: quod si non facissem, Episcopus inhumanus dicerer. Si autem consuetudo ista in monasterio permissa esset, indecens esset. Et ideo volui habere in ista domo Episcopi mecum Monasterium clericorum. August. de divers. serm 28 vel 48. Nota quod Augustinus diu versatus in Italia, redibat in Italiam Africam A.C. 389 et inde secum abduxittransvexit ritus Monachales. Iam cum sedes episcopales in Monasteria convertebantur, cum Presbyteri erant etiam præfecti monasteriorum laicorūum. Annon hoc bestia bicornis?Cum populus Africanus ad basilicas martyrum offerentes pro animabus defunctorum, ebrietati et gulæ convivando indulgerent, Ep Aurelius Carthagenensis Episcopus ritum illum prohiberi voluit. Sed Augustinus ab usūum tolli ritum corrigi non dolens ritum tolli suasit ut abusus tantum corrigeretur, Quo sic enim ad Aurelium scribit. Quoniam istæ in cæmeterijs ebrietates & luxuriosa convivia, non solum honores martyrum a carnali et imperita plebe credi soletnt sed etiam solatia mortuorum: mihi videtur facilius illis dissuaderi posse istam fæditatem ac turpitudinem si et de scripturis prohibeatur: & oblationes pro spiritibus dormientium, quas verè aliquid adjuvare credendum est, super ipsas memorias non sint sumptuosæ atque omnibus petentibus sine typho & cum alacritate præbeantur, neque vendantur. Aug. Epist 64. Tandem cum ex prohibitione excessus conviviorumexcessus commessationum cessarent viderent omninoetiam oblationes, Concilium Cartha ide Concilium Carthaginense 4tūquartumcelebratum A.C. 397 edict compulit populum ad abomintionem hoc edicto: Qui oblationes defunctorum aut negant ecclesijs aut cum difficultate reddunt, tanquam egentium necatores, excommunicentur. Concil. Carthag. 4. c 95. Baron ad ann. 391. 43.Theodosius contra Maximum iturus, ad Iohannem in Ægypti eremo constitutum, quem Dei servum prophetandi spiritu præditum fama crebrescente didicerat misit atqueab eo nuncium victoriæ certissimum accepit. S. August de Civitate Dei l 5 c 26. Idēemhabet Ruffin l 2 c 32, ut et Evagr. vit. 5. Patr. cap 1. qui dicit quod: Iohannes Imperatori Theodosio vel quos belli exitus habiturus esset vel quibus modis victoriam caperet de Tyrannis, &c. Eundem Iohannem Hieronymus valdè laudat (Hieron ad Ctesiph adversus Pelag.) Imperator etiam contra Eugenium profecturus Iohannēem(Ruff l 2. c 32. Sozom l 7. c 22. Et Iohannes, qui primam de Maximo victoriam prædixerat incruentam, etiam hanc, licet non absqueplurima utriusque sanguinis inundatione promittit Ruffin. ib. & obitūum Theodosij mox secuturum proffatur profatur. (Evagr vit. S. Patr. c 1. Theodor l 2. c 24. Igitur præparatur ad bellum non tam armorum telorumque quam jejuniorūumorationumquepræsidijs subsidijs: nec tam excubiarum vigilijs, quàm obsecrationum pernoctationem munitus circuibat cum sacerdotibus ac populo omnia orationum loca ante martyrum et Apostolorum thecas jacebat cilicio prostratus129vtratus & auxilium sibi fida sanctorum intercessione poscebat. Hæc de Theodosij apparatu Ruffinus tradit qui hoc fermè tempore ista scribebat. Ruff l 2 c 32. Vide Baron de alia historia ex Theophrast (apud Metaphrast die 21 Ian.) nempe quod Theod iturus contra Maximūumaccersebat ad se misit ad Senuphium celebrem monachum Ægypti maximorum effectorem miracolorum ut ad se veneret constantinopolim veniret, t virtute sua tutaturus urbem, sed Monachus recusavit, & benedicens suum superhumerale & baculum ea misit ad Imperatorem dicens: Ille superhumerale imponat capiti & baculum manu ferat & cum opus fuerit consere cum hostibus audacter præcedat omnes alios & audacter procedat omnes alios: & Imperator perinde fecit cum successu. Baron 388. 53. / Sozomen l 7. c 24 scribit quod Theodosiusin itinereiter instituens adversus Eugenium, in ecclesia illa quam in honorem Iohannis Baptistæ 7 milliar: a Constantinopoli construxerat — auxiliatorem sibi invocaverit ipsūumBaptistam.S Fertur, inquit, Sozom: (l 7. c 24) quod Theodosius cum egressus Constantinopoli [adversus Eugenium] ad septimum milliare pervenisset Deo preces nuncuparet in ecclesia illa quam in honorem Iohannis Baptistæ construxerat, & axiliatoremauxiliatorem sibi invocaverit ipsum Baptistam.Monachorum color erat pullus (seu subniger) clericorum verò nec pullus nec albus sed potius violaceus vel castaneus, jam clerici omnes ex Monachatu adscito, colorem mutarunt in nigrum. Baron 393. 48.Crux in dextris imaginum ad Sepulchra duo sculptarum anno 394 circiter. Baron an 394. 9, 10Vide Chrysostomi homiliam de cruce.Ad tantam arrogantiam provecti sunt Ecclesiasti ut inferiores clerici & monachi cænobitæ ut a Præsidibus Provinciarum damnatos ut damnatos ultimo supplicio sententia Præsidum Provinciarum, vi publica ab apparatoribus auferre solerent: donecadeo utdonec Arcadius & Honorius ne id in posterum fieret lege prohibuerint. l. 16. de pœn. C. Th. Baron 8 326. 89.Negari non potest fuisse Monachismum seminarium in Ecclesia Dei sanctissimorum Episcoporum, ex quo Basilij, Gregorij, Chrysostomi et alij tam in Oriente quàm in Occidente viri spectatissimi prodiere quorum omnium Antonius Magnus Patriarcha fuit dein Pachomius, Hilarion, Macarij, Ioannes, Ammon & alij fere innumeri his similes in quibus sunt innovata antiqua miracula Prophetarum et Apostolorum. Baron 328. 25Constantius modo gravissimo laborans monetur in Visione de Spiridione, episc: monachico venit Spiridion & contactu suo statim fugat morbum (apud Metaphrast die 12 Decemb Sur Tom 6.In bellis inter Constium et Persas, Persæ Persæ Nisibin obsidentes disjecēerant in duobus locis partem aliquam murorum. & Postridie autem ubi cum omnibus copijs urbi appropinquabat, expectabatque per disjectas urbis muri partes in eam ingredi: tum murum utrinque de integro ædificatum vident. Nam Iacobus [ejus urbis episcopus qui Nicæno concilio interfuerat] suæ præcationis virtute murūumdenuò extruxit, & insuper machinis oppositis hostes irruentes repulit: quas res perfecit non accedendo ad muros mœnia, sed intus in sacrosanto templo Deum precibus emixè sollicitando. Theod: l: 2. c: 30. Eodem tempore idem Iacobus precibus suis immittit cyniphum & culicum examina tanquam nubes in Persarum copias quorum morsibus acies Persarum valde perturbatur Theod ib.130rA sancto Arsacio apud Nicomediam fuisse Draconem extinctum auctor est Sozomen l 5. c 35. De S. Hilarione idem affirmat Hieon.Hieron. in vita ejus. De S. Donato Episcopo in Epiro idem ait Sozom l 7. c 35. De S. Theodoro Metaphrastes. De S. Martello Fortunatus & alij de alijs. Baron 324. 101. Cur Ariani se non adnumerant Gentibus. Nam si Ethnici uni increato inserviunt et multis creatis, isti autem uni increato & alteri creato: ne ita quidam quicquam discriminis inter ipsos & Ethnicos fuerit: cum is, qui ab ipsis creatus censetur, unus sit ex multitudine Gentilium Deorum, & vicissim Gentiles dij eandem cum isto unico naturam possideant. Athanas: contra Arian: Serm: 4.Anno 321 Constantinus edicto decernit Auruspices conlulendosconsulendos esse. (l 1 de Pag. Cod. Theod.) Licinio scilicet jam modo superato. Vide Baron 321. 19 & 323. 1, 2 Dein Ann 325 cœpit prohibere sacrificia, & sacra ethnicorum. 325 Baron 325. 92, 93, 94. Annoque sequenti Idololatriampluribus edictis pessundat. (Baron 326. 26, 76. Constantinus fano toto orbe celebratissima evertebat. Eunapius Sardianus de vita Philos. in Ædesio. Baron 326. 26.An 321. Constantinus lege prohibuit omnia negotia die Dominico præter agriculturam. l 1 de fer. Cod. Theod. Baron 3221. 211.D. Chrysostom speaking of an incursion of Barbarians into yethe Empire saithIllic quidem barbarorum multitudo hic angelorum Phalanx est. Nam pro pijs hominibus & angelicus exercitus propugnat et Prophetarum potestaschorus & Apostolorum potestas & martyrum preces. Noli enim existimare Martyres tantum pro nobis orare &c. Chrysost Orat 8. in Tom 5 Habemus sanctam virginem Dei [Vos (Petre & Paule) estis Regum protectio, Christianorum muri, Barbarorum adversarij. Chrysostom Orat in Petrūum & Paulum Tom ] genetricem Mariam quæ pro nobis intercedit. Si enim quævis e vulgo & multitudine victoriam obtinuit quanto magis Christi mater hostes veritatis confuiditconfundit? Sed et Apostolorum precibus opus est. Dicamus et Nos Paulo quemadmodum et Prisci illi: Cùm in Macedoniam transieris nobis opitulare auxiliare. Habemus Apostolos ne torpescamus; habemus Dominam nostram Dei genetricem sanctam, ne cessemus; habemus chorum martyrum ne desides simus. — Rogemus sanctam gloriosam virginem & Dei genetricem Mariam; rogemus sanctos & præclaros Apostolos; rogemus sanctos Martyres &c. Chrysostom Orat 8. Tom 5.Vos (Petre et Paule) estis Regum protectio, Christianorum muri, Barbarorum adversarij. Chrysostom orat. in Petr. & Paulūum. Tom 5.Q. gr.Dominus Deus custodiens vos ab omni malo atque cælesti suo regno vos donans per intercessiones incontaminatæ Dominæ nostræ Deiparæ ac semper virginis atque omnium ipsius sanctorum ad gloriam Patris et Filij & SS.Spiritus Sancti nunc et semper Amen. Chrysostom Tom 1 in Psal 118 stat 3 in fin. Est autem non Chrysostomi sed Theodereti commentariūumPæd Pedes in ecclesijs occupati domibus precationum & sanctorum martyrum loculis occupatentur ut ab illis benedictionem percipiamus. Chrysost Hom 15 in Gen 3. in gr.Multis solibus illustriores sunt martyres & magnis luminibus clariores. Proptertales eos hodie si dici potest cælo ipso ornatior terra lætatur. non tales de superno solis circulo in terram radij jaciuntur quales a corporibus eorum prosiliunt corrusca luce fulgores et ipso diaboli oculos invidentis obcæcant. — Dæmones ubi coronatorum130vrum martyrum corpora viderint posita, longe illicò a conspectu eorum pavidi figiunt & resiliunt. Chrysostom de Nativ. septem Machabæorūum homil. 44 (gr.)Hic fontes sunt martyrum, hic reliquiæ sanctorum ac radices quæ in terris plantatæ sunt & ramos in cælum protendunt. Visus ramorum etiam istorum fructum intueri? Hic corporum mutilatorum sanatio et peccatorum remissio, abolitio vitij, morborum animæ curatio, oratio continua &c. & a little after speaking of their feasting at yethe tombs. Martyr e propinquo spectatus & cum sit vicinus ipsique mensæ astet voluptatem in peccatum effundi non sinit &c. Chrysost Hom 47 In S. Iulianūum (gr)Cum ardore coram Martyrum reliquijs procidamus, ipsarum capsulas complectamur: multam enim possunt virtutem capsulæ martyrum obtinere, quemadmodum et ossa martyrum vim magram habenti. Neque die tantum hujus festivitatis sed alijs etiam diebus ijs assideamus eas obsecremus, obtestemur ut patronæ sint nostræ. Multam enim fiduciam obtinent, non viventes modò sed et mortuæ, multoque magis cum sunt mortuæ. Iam enim stigmata ferunt Christi; cum autem stigmata hæc ostenderint, omnia Regi possunt persuadere. Quando igitur tanta illæ virtute pollent, tantaque apud cum amicitia, cùm continua velut obsessione ac perpetua illarum visitatione in familiaritatem nos illarum insinuaverimus, ipsarum opera Dei misericordiam impetremus. Chrysost. de Martyr: Bernice & Prosdoce: homil 51. in fin. (gr)Exhauriamus urbem, trajecto mari nos ad sepulchrum martyris conferamus. Nam et reges una nobiscum chores ducunt & martyris sepulchroquamnam igitur veniam meretur privatur cum regia palatia deserant Reges & martyris sepulchro assideant? talis nimirum est virtus martyrūumut non modo privatos sed eos etiam qui diademata gestant sagena concludat. Hæc Gentilium en Gentilium ignominia, dæmonum perditio, nostra nobilitas & Ecclesiæ corona. Chrysost: de Phoca Mart Homil 71. (gr.)De Babylæ Martyrūum virtutem describens, ait, Orationi nostra fidem faciunt quæ quotidiana a martyribus edita miracula eduntur. Chrysost. lib de Babyla Martyre grin cujus libri conclusione addit: Ea est martyrum virtus & viventium et mortuorum — Ea est sanctorum fortitudo tam inexpugnabilis et terrifica tum regibus tum dæmonibus tum ipsi etiam dæmonum principi, speaking of Iulian & Babylas.Vos omnes cohortor fratres siquis vestrum ægritudine animi vel corporis morbo vel quavis alia calamitate premitur, ut cum fide huc scil. ad reliquias accedatvel profunditate peccatorum, ut cum fide huc [scil. ad reliquias martyrum] accedat & ab alijs illis omnibus liberatus magna cum lætitia reverteturSanctorum corpora non modo corpora sed et ipsi loculi et Monumenta spirituali gratia conferta sunt. — Quamobrem vos omnes cohortor fratres, siquis vestrum ægritudine animi vel corporis morbo, vel profunditate peccatorum vel quavis alia calamitate premitur, ut cum fide huc accedat (scil. ad Ignatij reliquias) accedat, & ab illis omnibus liberatus magna cum lætitia revertetur. Chrysost in S. Ignatiūum mart. Hom 42Sanctorum corpora quovis adimantino et inexpugnabili muro tutius nobis urbem communiunt: et tanquam excelsi quidam scopuli undiqueprominentes, non horum qui oculis cernuntur hostium impetus propulsant tantum sed etiam invisibilium dæmonum insidias omnesque diaboli fraudessubvertunt131r subvertunt ac dissipant non minùs facilè quam si fortis vir aliquis ludicra puerorum subverteret ac prosterneret. — Neque tantum adversus hominum insidias aut fallacias dæmonum utilis nobis est hæc possessio, sed et si nobis communis dominus ob peccatorum multitudinem irascatur, his objectis corporibus continuò poterimus eum propitium reddere civitati. Chrysostom in Martyres Ægyptios hom 70. (gr)Sanctorum corpora fontes et radices & unguenta nuncupo spiritualia quoniam virtutem eorum apud se non retinent tantum sed ad alia multa longe lateque diffunditunt. Chrysost: hom: 52, De Eustachio Antiocheno (gr).Cum Davide hodie succinamus qui licet corpore non adsit spiritu tamen præsens est. NamCognoscas enim justos nobis adesse, pariterque nobiscum conversari unaque psalmos concinere. ChysostChrisost hom: in Psalm 145Vita Antonij certe ab Athanasio scripta est quia scripturæ inibi com̄mmendantur ut in omnibus sufficientes & nulla fit de martyrum reliquijs mentio nulla sactosanctorum invocatio.In Liturgia Chrysostomi fit invocatio Mariæ & Sanctorum & commendatio nostri ad eorum tutelam. & mediati sed hanc plures suspectam habent.Corpus Pauli urbem illam (Romam scil.) munit quod quavis turri innumerisque mœnibus ac vallis est tutius, & cum isto corpus etiam Petri. Chrysost in Roman. Hom 32. (gr. bon.)Civitates et Pagi corpora martyrum inte se partiti Σωτῆραςservatores eos appellant, & tanquam urbium custodes ac presides venerantur. Theodoret 8 de curat. Græcarūum affectionum.Sume quempiam a dæmone correptumOrationem ex ijs quæ hodie fiunt comprobabo. Sume enim quempiam a dæmone correptum ac furentem & ad sepulchrum deduc quo reliquiæ Martyris Iuliani continentur, tum resilientem plane atque fugientem videbis.Chrysost hom 47 in S. Iulianum. And a little after. Hic fontes sunt martyrum, hic reliquiæ &c ut supra. (gr. bon.)Sepulchra eorum qui Christo inservierunt regias aulas splendore vincunt, Nam non tam magnitudinis, aut pulchritudinis ædificiorum ratione (nam hac etiam parte superant) quam quodquod multò majus est coeundi studio & alacritate. Nam et ille qui purpuram gestat, ad sepulchra illa se confert ut ea osculetur, abjectoque fastu supplex stat, sanctosque obsecrat ut ipsi apud Deum sibi præsidio sint, atque ut — fato functos patronos habeat precibus is contendit qui diademate cinctus est. Ergone, dic quæso, horum dominum mortuum dicere audebis cujus servi etiam defuncti eorum qui universo orbi imperant patroni ac defensores sunt? Chrysost hom 26 in 2 Cor . (gr. opt. And a little after Sanctorum ossa Dæmones sistunt et excruciant, acerbissimisque illis vinculis eos qui adstricti sunt solvunt. Quid hoc tribunali terribilius fingi potest? Quum nemo cernatur nemo dæmonis lateri incumbat, voces et dilacerationes verbera et cruciatus linguæ conflagrantes audiuntur, dæmone videlicet eximiam illam & admirabilem potentiam minime ferente. Atque isti qui corpora gestarunt, virtutes illas corpore vacantes superant, pulvisque & ossa et cinis naturas ab oculorum aspectu remotas excarnificant. Ob eamque causam multi plerumque reges peregre131v peregre profecti sunt et hoc spectaculo fruerentur. Siquidem sanctorūummartyrum templa futuri judicij vestigia & signa exhibent dum nimirum dæmones flagris cæduntur hominesque torquentur ac liberantur. Vide quæ sanctorum etiam vita functorum vis sit? Chrysost ib.CoviviaConvivia in ipsa Ecclesia solitos Christianos intruere testatur Chrysostomus in homil in dictūum Apostoli: Oportet hæreses esse: Quod S. Ambrosio displicuisse scribit Augustinus 6 Confes c 2 & prohibitum legitur Concil Laodic c 28 & Carthag 3 c 30. sed ut in tabernaculis ex arborum ramis juxta ecclesiam positis, solennitates martyrum religiosis convivijs celebrarent, Anglis permisit Gregorius M. lib 9 Epist 71. qua de re vide Baroniūum 1 Annal an 57 & in Prolegom in Martyrolog cap 4.Precibus sanctorum & amicorum Dei quorum precandi libertas multo plus valet quàm sermones nostrûm verba nostri fiat ut omnes nos ac quicunque ad plenitudinem Ecclesiæ pertinent his liberati malis per ad tribunali christi cum libera securitate stemus cui sit gloria, Amen. Sic concludit Chrysostomus hom 62 de Fato et Provident. orat. 2In hom 8 in Colos. cap 3 Chrysostomus prohibentusuamuletaincantati usum amuletorum pro sanandis ægrotis, dicit Amuleta enim etsi de ijs millies philosophentur qui ex ijs rem faciunt, dicentes, Deum invocamus & nihil amplius facimus, & quæ sunt hujusmodi, & Christiana est inquit vetula et fidelis; ea res est Idolatria. Et fidelis, signa te; dic hæc arma habeo sola: hoc medicamentum, aliud autem nescio. — Hic autem non est Idololatria, sed solum, inquit, incantatio. Imò hæc est cogitatio satanica tegere imposturam & in melle dare venenum. Quoniam novit se illa non persuadere, hac via est ingressus ad amuleta & aniles fabulas. Chrysost hom 8 in Colos.The encomia of yethe pieces of orour Saviors cross wchwhich men hung about their neks in gold to guard them see in Chrysostomhom Sermone quod Christus sit Deus.Cum regeneramur crux Domini adest, cùm sacratissimo atimur cibo, cum in ordine consecrandi statuimur, ubique ac semper id victoriæ signūuminsigne nobis assistit. Quapropter & in penetralibus & in parietibus & in fenestris & in fronte quoque ac mente magno studio crucem inseramus. ChrysotomChrysostom hom 54 in Matth. cap 16. Then he goes on to tell yethe vertue of this sign to fright away devils, expell poison, check wild beasts tame cure yethe biting of serpents &c provided it be made wthwith faith, that is wthwith a persuasion of its efficacy through yethe death of Christ.132rQuod non oportet Christianos, relicta Dei Ecclesia, abire & angelos nominare, vel congregationes facere; quod est prohibitum. si qui ergo inventus fuerit huic occultæ idolatriæ vacare, sit anathema, quia reliquit Dominum nostrum Iesum Christum & accessit ad Idolatriam. Concil. Laodicenum sub Constantino circa annum 320 celebratum. Can. 35.Si extra corpus positi vel sancti qui cum Christo sunt, agunt aliquid & laborant pro nobis ad similitudinem Angelorum, qui salutis nostræ ministeria procurant, vel rursum peccatores etiam ipsi extra corpus positi agunt aliquid secundum propositum mentis suæ, Angelorum nihilominus ad similitudinem sinistrorum; habeatur hoc quoque inter occulta Dei, neque chartulæ committenda mysteria. Origen lib. 2 in Epist. ad Romanos, prope initium non procul ab initio. ✝ Alibi tamen Origenes docet sanctos nos juvare or videre quid agimus & juvare Orationibus libvizvidelicet lib 8 contra Celsi circa finem Hom. 26 in lib. Num. Hom 16 in Ios & alibi.Solent (Gentiles) pudore passi neglecti Dei miseranti excusatione, dicentes per istos posse ire ad deum sicut per comites pervenitur ad Regem. Age, nunquid tam dem eus est aliquis, aut salutis suæ immemor ut honorificentiam regis vindicet comiti, cum de hac re siqui etiam tractare fuerint inventi, jure ut rei damnentur majestatis? Et isti se non putant reos qui honorem nominis dei deferunt creaturæ & relicto Domino conservos adorant, quasi sit133rquasi sitsit aliquid plus quod servetur deo. Nam & ideo ad regem per tribunos aut comites itur, quia homo utique est rex & nescit quibus debeat rem publicam credere. Ad deum autem (quem utiquenihil latet, omnium enim merita novit) promerendum suffregatore non opus est, sed mente devota. Ambros in Rom 1.In superioribus Celsus, quantum in eo fuit, animam hanc nostram ad dæmones ipsos traduxit: nunc vero libet per nos ut potentiores isti placentur, & secundum hos reges: & quoniam sunt quæ ad hos attinent vulgatiora, & ut exemplorum plena est vita ita et omnis historia, haudquaquam necessarium duxi de his aliquid in præsentiarum proferre. Vnus tamen Nobis placandus est Deus & ut propitius sit exoptandum, qui utique et pietate et virtute placatur. Quod si quos alios velit præter deum omnipotentem placatum hic iri, intelligat quemadmodum et corpus id cum movetur & umbram habet se subsequentem, sic item et qui summum Deum placarit & illius propitios ut habeat sequitur, Angelos scilicet Animasque & spiritus cæteros beatiores, quippe qui simul et sentiant quinam Dei sint benignitatem promeriti. Nec solum se hi erga digniores quosque propitios reddunt sed et deo gratificari volentibus opitulantur, hisque & placatiorem hunc reddunt faciunt unaque et supplicant & precantur, & ita ut affirmare id ausim vel hominibus ultro quæ potiora sunt animo destinantibus deoque134r deoque supplicantibus, potestates illas innumeras nec vocatas quidem ultro deum una comprecari, generique huic nostro adesse & cum dæmonibus, ut ita dixerim vel certamen inire, quos viderint eorum impugnare salutem qui se deo permiserint. Origen. contra Celsum lib 8 prope finem.
132vOpinatur Celsus, eo quod una cum Deo filium ejus colamus; sequi secundum non quoque non solum Deum verum ministros ejus colendos esse Qui quidem si intellexiset veros ministro Dei post ipsius unigenitum, Gabrielem, Michaelem, reliquosque angelos & archangelos, eosque colendos contenderet: fortasse colendi siτὸ περὶ τοῦ θεραπεύειν colendi significatum repurgantes & actiones colentium, dixissemus aliquid de hoc loco pro tantæ rei dignitate, próque captu nostræ intelligentiæ, nunc quando ministros coli postulat hos dæmonas qui adorantur a gentibus: non evincit ut eos colamus quos scriptura docet ministros esse illius mali principis hujus sæculi —— et post aliqua: Apage hoc Celsi consilium jubentis adorari dæmonas —. Solus enim adorandus est Deus optimus Maximus, soli præces offerendæ unigenito Dei verbo, primogenito omnis creaturæ totius, qui ut Pontifex eas ad Deum suum et ad Deum nostrum perferat — Quod si multorum etiam favor captandus est discimus in nostris litteris, quod millia millium assistebant ei, & myriades myriadum ministrabant ei. quæ multitudo, cùm videt homines suam erga Deum pietatem imitantes, adjutat eos contendentes ad salutem & Deum invocantes, interdum apparendo precantibus, non indignam rem censens si eis ministret, magnaque alacritate ac consensu prompta ad gratificandum celestis numinis invocatoribus, cui et ipsa preces offerre non desinit. Omnes enim hi sunt administratorij spiritus, in ministerium imissi propter eos qui hæreditatem capient salutis. — t post multa Celso contendenti quod tam reges et dynastas hominum quam dæmonas placare133v placare debemus Origenes respondet: Vnus est nobis placandus Deus universorum dominus, unius favor ambiendus per pietatem virtutesque cæteras. Si vult propter hunc placari etiam alios, cogitet quod sicut moto corpore umbra quoque ipsius movetur; ita cum aliquis Deum habet propitium sequitur ut amicos habeat omnes ejus angelos animas & spiritus. Sentiunt enim qui sint digni favore cælestis numinis; quibus non solum ipsi bene volunt, verum etiam dant operam ut Deum ei servire volentibus concilient, & una nobiscum precantur ut quotquot eum colimus audeamus dicere, hominibus bonæ voluntatis precantibusἐυχωμένοις τῷ θεῷ μυρίαί ὅσαι ἄκλητοι συνεύχονται δυνάμεις ἱεραὶ, precantibus Deum non inocainvocata se adjunge innumera sanctorum angelorum millia & intercedere pro mortali nostro genere, & ut ita loquar laborare nobiscum in hoc certamine &c Origen Contra Celsum lib 8.
134avNothingThe remainder of the text on this page is written upside down.Si Celsus intellexisset illud: Ego et pater unum sumus: & illudin precatione dictum a filio Dei, Sicut ego & tu unum sumus: non putasset nos [colendo Christum] & alium colere Deum præter Deum universorum dominum. Ait enim Pater est in me & ego in Patre. Quod siquis his motus verebitur ne forte transfugiamus ad eos qui negant δύο εἶναι ὑπόϛασεις πατέρα ϗ υἱὸνduas esse substantias Patrem et filium: audiat illud; erat omnium credentium cor unum et anima una: ut contempletur illud dictum: Ego et pater unum sumus. [Origen. contra Celsūumnon lib 8 non procul ab initio.] Et paulo post — Itaque religiose colimus patrem [veritatis & veritatem] filium, duos quidem subsisὄνταδύο τ ῇ ὑποϛασει πράγματα duas quidem quoad substantiam res unam vero concordia consensu voluntatisque identitate: adeo ut qui vidit filium (qui est splendor gloriæ Dei characterqueejus substantiæ) viderit in ipso Deum ut in imagine Dei. Hæc Origen cont. Cels. l 8 prope init. — Et post aliqua. Esto autem non Esto autem deesse quosdam in tam numerosa credentium multitudinem qui discrepantes ab alijs temerè affirment quod Servator sit Deus ille universorum Dominus: nos certe hoc non facimus, qui credimus ipsi dicenti; Pater qui misit me major me est. — Pergit dein (Celsus:) Alium supercælestem Deum hujus Patrem faciunt, in cujus cultum consenserunt ut sub prætextu magni Dei colant hunc quem sibi præfecerunt Dei filium, quem aiunt ut fortiorem dominum esse Dei tementis imperium solumque venerantur —. Hæc quoque rursum (respondet Origenes) a nescio quaϗ ἐν τούτοις δὴ πάλιν, οὐκ ὀιδ᾽ ἀπὸ πόιας ἁιρέσεως ἀσημοτάτης ταυτα λαβὼν, πᾶσι χριϛιανωῖς ἀπ᾽ ἀυτῶν ἐγκαλεῖ. Et de his iterum, nescio (respondet Origenes) Hæc quoque rursum a nescio qua obscurissima hæresi desumpta objicit universis Christianis objicit. Orig contr Cels. l 8 non longe ab initio.Quicunque intelligit quomodo sit audiendum de unigenito Dei filio, primogenito omnis creaturæ, quod Verbum caro factum est; intelliget quo modo quisquis vidit imaginem imagineminvisibilis dei cognoscet patrem et factorem hujus universitatis. Origen contr. Cels. lib 7 post med.135rDe India, Perside, Æthiopia monachorum quotidie suscipimus. D. Hieron. Epist ad Lætam, epist 7. Tom 1.Hieron exhorting Heliodorus to take up 2 a Monastic life & leave 1 his country Monach Ex hac supputatione [i.e. discursu ejus] nascitur illa summa nascitur, monachum perfectum in patria sua esse non posse. Hieron ad Heliodor. ep 1Summæ stultitiæ est renunciare seculo, dimittere patriam, urbes deserere, monachum profiteri, & inter majores populos peregrè vivere quâm eras victurus in patria. De toto huc orbe concurritur. Plena est civitas [Hierosolyma] universi generis hominum, & tanta utriusque sexus constipatio, ut quod alibi ex parte fugiebas hic totum sustinere cogaris. Hæc Hieron ad Paulinum Ep 13 exhorting him from visiting Ierusalem. And a little before Antonius & cuncta Ægypti & Mesopotamiæ, Ponti Capadociæ & Armeniæ examina Monachorum non videre Hierosolyma. Ib.The Hilarian having taken upon him a solitary life is reported by Hierom to have given a beginning to monkery by doing a certain miracle, for having described that miracle he adds. Quod postquam auditum est, & longè latéque percrebuit, certatim ad eum de Syria & Ægypto confluebant, ita ut multi crederent in Christum & se Monachos profiterentur. Necdum enim tum Monasteria erant in Palestina nec quisquam Monachum ante Sanctum Hillarionem in Syria moverat. Ille fundator et eruditor hujus conversationis & studij in hac Provincia fuit. —— Non solum autem in Palæstina & in vicinis urbibus Ægypti et Syriæ sed etiam in longinquis provincijs fama ejus percrebuerat. Namque Candidatus Constantij Imperatoris — (inter Saxones et Alemannos gens ejus non tam lata quam valida, apud Historicos Germania nunc verò Francia vocatur) – ab infantia possessus a dæmone, secreto ab Imperatore evectionem petijt &c —— —— Exemplo itaque ejus per totam Palæstinam innumerabilia monasteria esse cœperunt, & omnes ad eum monachi certatim currere. — Then he tells how he left his Monastery to travel, saying to them that would have deteined him Certè ex posterioribus cognoscetis non sine causa ne subito ambulasse Igitur (Pgt Hieron) altera die Garenses cum lictoribus profecti (nam pridiè eum venisse cognoverant) intrantes Monasterium, cùm illum minimè invenissent, invicem loquebantur: Nonne vera sunt quæ audivimus? Magus est & futura cognoscit. Vrbs enim Gaza postquam profecto de Palæstina Hillarione, Iulianus in imperium successerat, destructo Monasterio ejus, precibus ad Imperatorem datis, & Hilarionis & Hesychij mortem impetraverat, amboque ut quærerentur toto orbe scriptum erat. Afterward he tells his travels into Lybia & Sicily & then to Epidaurum a town of Dalmatia. Venit ad Epidaurum Dalamtiæ oppidum ubi paucis diebus in vicino agello mansitans non potuit abscondi: siquidem Draco miræ magnitudinis, quos gentili sermone Boas vocant, ab eo quod tam grandessint ut boves glutire solent, omnem late vastabat provinciam, & non solum135v solum armenta et pecudes sed agricolas et pastores tractos ad se vi spiritus absorbebat. Cui cùm pyram jussisset præparari & oratione ad Christum missa evocato populo præcepisset struem lignorum. scandere, ignem supposuit. Tum itaque cuncta spectante plebe immanem bestiam concremavit. — Ed tempestate (pergit) terræ motus totius orbis qui post Iuliani mortem accidit maria egressa sunt terminos suos, & quasi rursum Deus Diluvium minitaretur, vel in antiquum chaos redirent omnia, naves ad prærupta de latere montium pependerunt. Quod cum viderent Epidauritani, frementes fluctus & montes gurgitum littoribus inferri, verentes quod jam evenisse cernebant ne oppidum funditus subverteretur, ingressi sunt ad senem, & quasi ad prœlium proficiscentes, posuerunt eum in littore. Qui cum tria crucis signa pinxisset in Sabulo, manusque contra tenderet, incredibile dictu est in quantam altitudinem intumescens mare ante eum steterit: ac diu fremens & quasi ad obicem indignans, paulatim in semetipsum relapsum est. Hoc Epidaurus & omnis illa regio usque hodiè prædicat, matresque docent liberos suos ad memoriam in posteros transmittendam. [If he calmd yethesea it would have been a miracle.] Then he tells how he went to Cyprus, & desiring there to retire from yethe multitude wchwhich daily came to visit him, he went inter secretos asperosque montes, & quo vix reptando manibus genibusque posset ascendi. Qui introgressus, contemplatus quidem est terribilem valdè & remotum locum arboribusque hinc inde circundatum, habentem etiam aquas de supercilio collis irriguas & hortulum peramænum, & pomaria plurima, quorum fructum nunquam in cibo sumpsit: sed et antiquissimi juxta templi ruinam, ex quo (ut ipse referebat, & ejus discipuli testantur) tam innumerabilium per noctes et dies dæmonum voces resonabant ut exercitum crederes: quo ille valde delectatus, quod scilicet antagonistas haberet in proximo. Habitavit ibi per annos quinque. And then he died there. And after almost 10 months Hesychius stole away his body & carryied it into Palæstine, toto Corpore quasi adhuc viveret integro, tantisque fragrante odoribus ut delibutum unguentis putares. Hie tells many stories of his cures & casting out devils & such like miracles and adds tempus me deficiet si voluero universuniversa signa quæ ab eo perpetrata sunt dicere, & in if all were true his miracles far exceeded yethe Apostles for number if not orour saviours. One faculty he saies he hadat ut ex odore corporum vestiumque, & earum rerum quas quis tetigerit, sciret cui dæmoni, vel cui vitio subjaceret One of his miracle was to tame yethe Devil wchwhich had taken upon him yethe shape of a mostrous great terrible Camel & destroyed many men & was brawnbrought to him bound in ropes & dragged by above 30 men p 246. He says also that (before he went from Gaza) when he went up & down to visit Monasteries he had sometimes two thousand Monks following him p& that one time when he would have left Palestine there flocked to him then ten thousand men to stay him. Hæc Hieron in vita Hillarionis Tom 1 p 2136rNomen Monachi frustra a Latinis in turba commorantibus imponitur, cum a Græcis solitariè viventibus legitimè deputetur. Hieron de scientia divinæ legis Tom 4. p 63.The Hierom describing the travels of one Paula in Ægypt says ytthat she went to Alexandria & yethe twon Nitria: quod cum vidisset, occurrente sibi sactosancto et venerabili Episcopo Isodoro confessore, & turbis innumerabilibus monachorum ex quibus multos sacerdotalis & leviticus sublimabat gradus, lætabatur quidem ad gloriam domini sed se indignam tanto honore fatebatur. Hieron. Epitaph. Paulæ ad Eustochium. Tom 1 p 175Hæ vel maximè gentes Monachorum florent examinibus Ægyptus & Assyria Mesopotamia & pari inter se pietate contendunt. Hieron in Isa 20 Tom 5 p 65.Nitriæ in Ægypto quidam ex fratribus 100 solidos moriens derelinquit. Initum est inter Monachos consilium (nam in eodem loco circiter quinquemillia divisis cellulis habitabant) quid facto opus estet &c Hieron ad Eustochium Tom 1 p 146. Ibi etiam de 3 generibus Monachorum disseritur.Paula fundabat 4 Monasteria Hieron Epitaph Pauli Tom 1 p 175 o 178Ægyptus fertilis Monachorum Hieron ad Marcellam Tom 1 p 127.MonochosMonachos in Syria Hilarion in Ægypto plantavit Anotnius. Vit HilarZosimus in relating yethe History of Chrysostom, having occasion to mention a sedition of yethe Monks at his departing from Constantinople, gives this description of them.Hi legitimis nuptijs abstinent, & tam in urbibus quam vicis populosa collegia complent hominibus innuptis, nec ad bellum nec alium reipublicæ necessarium usum idoneijs, nisì quod via quadam progressi ab eo tempore in hunc usquediem, magnam terræ partem ad se transtulerint, & sub prætextu quasi cum pauperibus omnia communicarent omnes prope dixerim ad paupertatem redigerint Zos: l 5.Non ita varijs astrorum choris cælum fulget in Ægypti Eremus innumeris Monachorum ac virginum distinguitur atque illustratur habitaculis Chrisost. in Matth. Hom 8. Denique siquis nunc ad Ægypti veniat solitudines Paradiso quovis omnem illam videbit Eremum dignorem & innumerabiles angelorum cœtus in corporibus fulgere mortalibus &c. ChysostChrysost in Mat 2, hom 8.Indus Persa Gothus Ægyptius philosophantur: Bessorum feritas & pellitorum turba populorum qui mortuorum quondam inferijs homines immolabant, stridorem suum in dulce crucis fregerunt melos. Hieron: Ep: 3.Certum exploratumque est Occidentalis irbis Epis provincias fermè omnes una cum insulis hoc eodem seculo [i.e. ante an 400] fuisse refertas agminibus Monachorum Baron ad an 328 sec 20 Licet enim nunquam antea defuerint viri sancti qui seorsum ab alijs agerent solitarijs atque persecutionum ingruentium occasione potissimum laternet — ut tamen esset tam virorum quam mulierūumcœtus qui monasticam exercerent disciplinam, id primum accepit Roma ab Antonio isto magno per Athanasium Episc. Alex. a Romana vero Ecclesia, velut a promptuario disciplinæ, aliæ omnes occidentalis orbis ecclesiæ mutuatæ sunt, omnes ex more cupide amplexantes quod vidissent Romam esse secutam Baron Ann 328. 20.136vRomana Eccl. prima voluit intra urbem et in suburbijs cœnobia monachorum, quod quidem imitatæ sunt deinceps aliæ ecclesiæ. Baron an 328 s 21Qui vero in orbe Occidentali monachismum conjunxit clericatui prædicatur a S. Ambrosio S. Eusebius Ep. Vercellensis utpote qui in Ægyptum profectus fuerat. Primus, inquit in Occidentis partibus diversa inter se Eusebius sanctæ memoriæ conjunxit, ut et in civitate positus instituta Monachorum teneret & Ecclesiam regeret jejunij sobrietate. & post aliqua: Hæc igitur patientia in S. Eusebio monasterij coaluit usu, & durioris observationis consuetudine hausit laborum tollerantiam Namque hæc duo in attentione Christianorum devotione præstantiora esse quis ambigat, clericorum officia & monachorum instituta, &c Ambros ad Vercel lib 10. Ep 82. Quod ipsum (pgt Baronius) præstantissimum vitæ genus S. Martinus Episc. Turonensis transvexit in Gallias & S Augustinus in Africam, qui clericatum et Monachatum in unum conjungentes, tanquam lucidissimis astris ecclesiam exornarunt. Baron An 328. sec 21, 22. At parum visum est Athanasio monachorum instituta in clerum transferre, sed et monachos pquos nosset moribus et peritia antecellere in Episcopos diversarum Ecclesiarum adscivit, quod fortissimos hos fore sciret adversus ingruentem Arij hæresin pugnatores & quasi munitissimas turres contra Meletianos schismaticos. Quinam verò hi essent — ipse Athanasius ad Dracontium Monachum scribit, quem contentiosius reluctantem ad idem ministerium suscipiendum expertus, his monet post multa: Neque enim tu solus ex monachis es constitutus [Episcopus scil] neque solus præ monasterio præfuisti neque solus a monachis delectus es. Nosti enim Serapionem monachum esse & quot Monachorum præfectum. Neque a te ignoratur quot monachorum pater fuerit Apollonius. Nosti Agathonem: Neque ignotum habes Aristonem. Memor es Ammonij cum Serapione peregre profecti: Fortassis etiam audisti de Cuein superiori Thebaide, poteris etiam resciscere de Paulo, qui est apud Latos & de alijs multis: & tamen isti Episcopi constituti non contradixerunt. &c. Hæc et alia plura Athan. ad Dracontium, quem tandem persuasisse constat, & pro fide Catholica strenuè certantem cum alijs orthodoxis Episcopis exilium subijsse idem Athanasius tradit in Apolog: de fuga sua. Baron ann 328 sec 23, 24. Negari quidem (pgt) non potest fuisse monachismum seminarum in Ecclesia Dei sanctissimorum Episcoporum, ex quo Basilij Gregorij Chrysostomi & alij tam in Oriente quam in Occidente viri spectatissimi prodiere: quorum omnium qui Antonium magnum dixerit Patriarcham veritatis scopum attinget: in quo mille signis atque virtutibus, & quàm sit Deo gratum, relicto seculo & quæ sæculi sunt vitæ concupiscentiis monasticam vitam deligere et profiteri fuit evidentissimè declaratum, et in alijs ejusdem genus vitæ agentibus ut in Pachomio, Hilarione, Macharijs, Ioanne, Ammone & alijs fermè innumeris his similibus, in quibus sunt innovata antiqua miracula Prophetarum et Apostolorum. Baron An 328 sec 25.De monachorum abstinentia a cibis et rebus mundanis consule Baron Ann 328 sect 27 & 28 & 30patex Hieron Ep 22. & scriptis Pachomij Basilij Cassiani Climachi & Benedicti de Monachorum institutis. Item Epiphan Hæres 80 & Aug. de moribus Eccl. c 31137rTam multas Hypocritas sub habitu monachorum usquequequaque dispersit [hostis scil. humani generis,] circumeuntes Provincias, nusquam missos, nusquam fixos nusquam stantes, nusquam sedentes. Alij membra martyrum, si tamen martyrum venditant: alij fimbrias & phylacteria sua magnificant: alij parentes, vel consanguineos suos in illa regione se audisse vivere, & ad eos pergere mentiuntur: & omnes petunt, omnes ab omnibus exigunt aut sumptus lucrosæ egestatis aut simulatæ pretium sanctitatis: cum interea ubicunquein factis suis malis deprehensi fuerint vel quoque modo innotuerint, sub generali nomine monachorum vestrum propositum blasphematur, tam bonum tam sanctum, quod in Christi nomine cupimus sicut per alias terras sic per totam Africam pullulare. D. Augustin. de opere Monachorum. c 28.Difficilè expertus sum meliores quam qui in Monasterijs profecerunt ita non sum expertus pejores quàm qui in Monasterijs reciderunt. D. Aug. Ep 137Hinc dicit Baronius: Nonnulli Ægypti monachi a recto disciplinæ tramite deviantes Meletianis adhæserunt & Arianis, ac monstrosascalunnias adversus Athanasium suum ipsorum Episcopum construxerunt: ex ijsdem pariter prodiere complures hæresiarchæ ex quibus denominati hæretici Euchaitæ, Aeriani, Eustathiani, Massaliani, Athropomorphitæ, Iovinianei, Origenistæ, Eutychiani, Severiani alijque. Baron An 328 sec 33. De hoc vide et Ann 361 sec 34 & sequ.Vita Antonij ex Athanasio, ad Monachos scripta.First he tells how Antonius born of noble & religious Parents in Ægypt would not litteris erudiri but addicted himself to piety in his childhood. Then sold all, & took upon him an austere solitary life, Whereupon yethe devil observingpray constantly & hearing yethe scriptures read. Whereupon yethe Devil observing his extraordinary devotion & piety, began to tempt him first invisibly by sugesting various thoughts, exciting divers passions & affections in him. Per dies etiam tam apertis in eum telis irruebat ut nullus ambigeret quin Antonius contra Diabolum dimicaret (p 4346. e.) Then he appeared to him like a horrid black boy howling & gnashing his teeth, but Antonius still overcame, & intended his devotion so much yethe more, passing whole nights in prayer, & fasting sometimes two or three days together. De carnibus verò & vino tacere melius puto quoniam nec apud plurimos quidem monachos ejusmodi escæ in usu habentur (p 447 a) & for yethe more austerity he went to live among certain sepulchres where another Monk shut him up in a marble urn & brought him meat at set times. Then yethe Devil fearing least he should by his example fill yethe desert wthwith Monks, assaulted him & ita ut cum aggregatis satellitibus suis varia cæde laceravit ut doloris magnitudo & motum auferret & vocem Nam et ipse postea referebat, vulnera fuisse tam gravia, ut doloris magnitudo & motum auferret et vocem. And when a while after the devil again set upon him & laid him ith florefor half dead. But Antony still persisted wthwith his devotion. Wherefore yethe Devilwould not be frighted from the place. Where yethe devil wthwith hiscrew assaulted him again more horribly Sonitus igitur repentinus increpuit, ita ut loco funditus agitato, parietibus patefactis, multifaria dæmonum exinde turba se effunderet: nam et bestiarūum& serpentium formas induentes omnem protinus locum replevere phantasijs leonum, taurorum, luporum, aspidum serpentum, scorpionum, pardonumpardorum et ursorum, & hæc singula secundum suam fremebant naturam, rugiebant Leo &c. Truces omniumvultus & vocis horridæ dirus auditus. But yet they had no power to hurt himsignum enim crucis & fides ad dominum inexpugnabilis nobis murus est. ThAntony looking up saw yethe roof open & a great light shining in, & knowing that137v Christ was come to him, he said Vbieras bone Iesu ubi eras? Quare non a principio adfuisti ut sanares vulnera mea? Et vox ad eum facta est dicens: Antoni hic eram sed expectabam videre certamen tuum Nunc autem quia dimicando viriliter non cessisti, semper auxiliabor tibi, & faciam te in omni orbe nominari — Erat autem tunc Antonius annos natus trigintaquinqueThen he went in yethe desert to a cer inhabit a certain mountain, & eremi adhuc monachis ignotæ vitæ, rupto metu viam conatus est pandere. And yethe devil to hinder his purpose, cast a silver dish in yethe way, but Antonius perceiving it was a plot of yethe devil, yethe dish suddenly vanished away in smoke TheThen Antonius saw a great mass of gold in his way but despised ytthattoo, & so came to yethe mountain where passing over a river he found a desert castel & forrest of wild beasts, & many serpents wchwhich fled from him. There he stayed shut up in a house alone receiving in but once every half year so much bread as would sustein him, & there certain flocking to yethe house heard strange voices speaking against Antonius, wchwhich at lenght they perceived to be Devils & being affrighted Antonius bad them Signate vos, & abite securi. In this manner he continued shut up 20 years, & then many flocking to see him came out to them, & did many miracles, & at a certain day yethe monks desiring him to institute them with precepts he told themad omnes quidem mandatorum disciplinam scripturas posse sufficere, p 499 ebut yet he would now stick to give them counsel according to his knowledge And then after in a grave discours amongst other things he tells them ytthatyethe devil would apear often to tempt 'em in divers shapes of weomen beasts serpents, huge monsters as high as yethe tops of houses, &c Quæ omnia ad primum crucis signum evanescunt. And then he adds how he adhad seen yethe devil in strange shapes as Iob saw him wthwith eyes like lucifer, lamps of fire coming out of his mouth, hair mixt wthwith flames, smoke coming out of his mouth as of a furnace &c. Omnia (pgt Antōon) dæmones simulant, colloquuntur sæpe cum fratribus & eos sæpe conturbant, sæpe inconditos excitant sonitus, manus apprehendunt, sibilant, cachinnos, insipienter cachinnant, ut vel in puncto peccati Christianum pectus introeant. Cumque ab universis fuerint repulsi ad extremum debilitatem suam lamentatione testantur. p 454 b. Then Anthony repeats & divers apparitions of yethe devil to him in various shapes sometimes wthwith his head up to heaven wthwith various noises &c & so concluds his speech. After this Athanasius tells how Anthonius behaved himself in yethe persecution of Maximian, & after ytthat went again into a desert where he divers exploits. Illic enim tumultus & voces populi, armatorumque sonitus prorsus plenum montem dæmonum multitudine se vidisse referebant [monachi,] ipsum etiam quasi contra inimicos palam resistentem & fortiter colluctantem. p 464. Vidit etiam bestiam pube tenus humanam faciem præferentem quæ exinde in asinam finiebatur: post cujus aspectum vexillūumcrucis in fronte sua pungens &c. p 465 C. Vidit animam Ammonis monachi, lætantibus ad ejus occursum Angelis ad cælum pergere. Ammon vero moriebatur Nitriæ quæ ab eo distabat itiner 13 dierum p 468 E. Ambulabat super aquas p 469 D. He heald many sick cast out devils. Innumera et et alia istiusmodi signa sunt quæ monachorum concordi sæpe relatione cognovimus. p 470. E. By yethe testimony of Angels & devils he never after he was a monck. p 470 F. Arrianos detestabatur ut omnibus diceret 138r nec juxta eos quidem esse accedendum. Nam cum venissent quidam Arrianitæ reperit post eorum examinationem infidelissimam sectam & fugavit eos de monte dicens, multo serpentibus deteriores horum esse sermones. – Rogatusque ab Episcopis atque universis fratribus Alexandriam descendit, ibiqueArrianitas publico sermone condemnavit, ultimam hanc esse hæresin & præcursorem Antichristi affirmans, — & illos nullo intervallo a gentibus separari, &c. Hæc tanti viri prædicatio exprimi non potest quantum ad fidem populos roboravit. p. 472 E & 473 A, B. Lætabantur quippe hostilem & Christo inimicam hæresin anathematizari ab Ecclesiæ columna. / Nulla tunc ætas, nullus sexus domi remansit. Taceo de Christianis, Pagani quoque ad dominicum imperium convolabant — QantiQuanticerte ab errore gentium retracti nostro juncti sunt gregi? tanti certe ut paucorūumdierum spatio ex Idolatrum superstitione conversio omnem per annum credentium vinceret turbam. p 472 E & 473 A, B, C. Varie tentabatur ab ethnicis sapientibus p 474 Epistolas etiam ab Imperatoribus Constantino Magno, Constantio et Constante quibus rescripsit. p 478. prædixit Arrianæ insaniæ eruptionem et grassationem. & repressionem p 479. Totius orbis homines ad eum confluebant, & universarum gentium varietas bellicosissimum contra dæmones virum conspicere gestiebant. p 481 D.Consulatur doctrina ejus num sapiat antiquitatemA.C. 340 Athanasius Romam venit — & & in Vrbem invexit ipse primus Ægyptorum Monachorum institutionem, Vitamque admirandam Antonij Magni licet adhuc viventis a se conscriptam detulerit. — tradit enim de his S. Hieronymus: Nulla eo tempore nobilium fæminarum noverat Roma propositum monachorum, nec audebat propter, propter rei novitatem, ignominiosam (ut tunc putabatur) & vile in populis assumere nomen assumere. Hæc (Marcella scil:) ab Alexandrinis prius sacerdotibus, PapaqueAthanasio, & postea Petro qui persecutionem Arrianæ Hæressos declinantes quasi ad tutissimum communionis suæ partum, Romam confugerant, vitam beati Antonij adhuc tunc viventis, monasteriorumquein Thebaide Pachomij et virginum ac viduarum didicit disciplinam Hieron ad Princip ep. 6. Hæc Baron An 340 s 7.Anathas et Macharius, discipuli Antonij Hieron in vita Pauli Eremitæ Ep 50. De Antonio tam græco quam Romano stylo diligenter traditum est. Ib. Paulo cibum et vestimentum palma præbebat. Quod ne cui impossibile videatur Iesum testor et sanctos angelos ejus, in ea eremi parte quæ juxta Syriam Saracenis jungitur vidisse me monachos de quibus unus per triginta annos clausus, hordaceo pane et lutulenta aqua vixit. Alter in cisterna veteri quinque caricis per singulos dies sustentabatur. Hæc igitur incredibilia esse — Cum jam 113 annos Paulus vixisset & nonagenarius in alia solitudine Antonius moraretur (ut ipse assere solebat,) hæc in mentem ejus incidit cogitatio nullum ultra se perfectum Monachum in eremo consedisse. At illi per noctem quiescenti revelatum est esse alium ulterius multo se meliorem ad quem visendum deberet proficisci. Illico erumpente luce Paulus Antonius cœpit ire velle quò nesciebat, dicens: Credo — quia Deus quod mihi promisit, ostendet. 247 Nec plura his conspicit hominem equo mixtum cui opinio poetarum Hippocentauro vocabulum indidit. Quo salutaris impressione armat frontem. Et heus tu, inquit, quânam in138v in parte hic servus dei habitat? At ille barbarum nescio quid infrendens & frangens potius verba quam proloquens, inter horrentia ora senis balandum quæsivit eloquium. Et dexteræ portensione manûs cupitum indicat iter, & sic patentes campos volucri transmittens fuga, ex oculis mirantis evanuit. — Stupens itaque Antonius et de eo quod viderat secum volvens, ulterius progreditur. Nec mora, inter saxosam convallem haud grandem homunculum videt, aduncis naribus, fronte cornibus asperata cujus extrema pars corporis in caprarum pedes desinebat — & palmarum fructus Antonio ad viaticum quasi pacis obsides afferebat. Quo cognito, gradum pressit Antonius & quisnam esset interrogans, hoc ab eo responsum accepit: Mortalis ego sum, & unus ex accolis eremi quos vario delusa gentilitas Faunos Satyrosque et Incubos vocans colit. Legatione fungor gregis mei. Precamur ut pro nobis communem Deum depreceris quem pro salute mundi venisse cognovimus &c – Dein quasi pennigero volatu petulcum animal aufugit. — Antonius tandem invenit Paulum et cum salutarent se, inter sermocinationes suspiciunt alitem corvum in ramo arboris consedisse, qui inde leniter subvolabat et integrum panem ante ora mirantium deposuit. Post cujus abscessum: Eia (inquit Paulus) dominus nobis prandium misit — Sexaginta etjam anni sunt quod accipio dimidij semper panis fragmentum: verum ad adventum tuum, militibus suis duplicavit annonam. — Proximo die Paulus ad Antonium sic locutus est Olim te frater in istis regionibus habitari sciebam — sed quia jam dormitionis tempus advenit — tu missus et a dnodominoqui humo corpusculum meum tegas, — quamobrem quæso ꝑperge nisi molestum est et pallium quod tibi Athanasius episcopus dedit ad involvendum corpusculum meum defer. — Stupefactus ergo Paulus Antonius quod de Athanasio et Pallio ejus audierat — ad monasterium suum regrediebatur — & cum pallio revertitur, timens, quod evenit, ne se absente, Christo spiritum redderet. Cum jam dies illuxisset & trium horarum spatio viam remeavisset, vidit inter angelorum choros, inter prophetarum et Apostolorum populos niveo candore Paulum fulgentem in sublime conscendere. — Deinde ingressus speluncam vidit corpus exanime — &quo foras prolato & hymnis decantatis contristabatur Antonius quod sarculum quo terram foderet non haberet & — et secum multa reputante, Ecce duo leones ex interioris eremi parte currentes directo cursu ferabantur et ad cadaver substiterunt: ad ul usque — deinde haud procul cœperunt humum pedibus scalpere, arenamque certatim egerentes unius hominis capacem locum foderunt. Ac Statim quasi mercedem pro opere postulantes, cum motu aurium cervice rejecta ad Antonium perrexerunt, manus ejus pedesque lingentes. At ille animadvertitbenedictionem eos a se preciari. Nec mora, in laudationem Christi effusus quod muta quoque animalia Deum esse sentirent, ait, Domine — Da illis sicut tu scis. Et manummanu annuens eis ut abirent impetravit. Cumque illi recessissent cadaver sepelivit. Hæc Hieronymus in vita Pauli Eremitæ. Tom 1. p 23139rIubet enim Deus ut omnes nobis invicem cari simus, omnes autem nos mutua inlaceratione infestatione laceramus. Iubet Deus ut cuncta egentibus sua tribuant: cuncti admodum aliena pervadunt. Iubet deus ut omnis qui Christianus est etiam oculos castos habeat: quotusquisque est qui non se luto fornicationis involvat: & quid plura? grave est quod dicturus sum. Ipsa Dei Ecclesia quæ in omnibus esse debet placatrix Dei quid est aliud quàm ....... vitiosum. — In templa autem vel potius in altaria atquein sacraria Dei passim omnes sordidi ac flagitiosi sine ulla penitus reverentia sacri honoris irrunpunt non quia non omnes ad exorandum deum currere debeant sed quia qui ingreditur ad placandum non debet egredi ad exacerbandum. Novum siquidem monstri genus est: eadem pene omnes jugiter faciunt quæ fecisse se plangunt. Et qui intrant ecclesiasticam domum ut mala aliqua defleant exeunt, & quid dico exeunt? in ipsis pene hoc orationibus suis ac supplicationibus moliuntur. Aliud quippe ora hominum aliud corda agunt et dum verbis præterita mala plangunt sensu futura meditantur: ac sic oratio eorum rixa est magis criminum quam exoratrix: ut vere illa in eis scripturæ maledictio compleatur; ut de oratione ipsa exeant codemnati & oratio eorum fiat in peccatum. Denique si vult quisque ho quispiam hominum scire quid in templo hujusmodi homines cogitaverint videat quid sequatur. Siquidem consummatis solemnibus sacris, statim ad consuetudinaria omnes studia discurrunt, alij scilicet ut furentur, alij ut inebrientur, alij ut fornicentur, alij ut latrocinentur: ut evidenter appareat hoc eos esse meditatos dum intra templum sunt quod postquam egressi fuerint exsequuntur. Sed videlicet hæc mala & omnem vitiorum probrositatem quam supra dixi ad servos fortasse quidam et ad abjectissimos quosque homines referendam putant: cæterum nomen ingenuum hac flagitorūum non pollui. Quid autem aliud est cunctorum negotiantūumvita quam fraus atque perjurium? Quid aliud curalium, quam iniquitas? Quid aliud officialium quàm calumnia? Quid aliud omnium militantium quàm rapina? Sed putas forsan quod hoc etiam de personis istiusmodi ferri possit. Hic est enim inquis eorum actus quæ et professio, ac per hoc nihil mirum est si agunt quod profiterunt. Quasi vero aut agere ullum Deus res malas velit & profiteri — sed omnis inquis nobilitas ab his sceleribus immunis est. Parum est id quidem: quia non aliud videtur nobilitas in omni mundo quam unus homo in grandi populo. Sed quis est vel dives omninò vel nobilis aut innocentiam servans aut a cunctis sceleribus manus abstinens? quamquam superfluè a cunctis dixerim. Vtinam vel a maximis: quia volunt sibi id forte majores quasi privilegium vendicare ut jure suo crimina vel minora committant. Itaque de peccatis facilioribus nihil139v nihil dico. Videamus si vel a duobus illis quasi capitalibus malis ullus immunis est, id est ab homicidio vel a stupro. Quis enim est aut humano sanguine non cruentus aut cænosa impuritate non sordidus? unum quidem ex his ad pænam æternam sufficit, sed prope nullus divitum non utrumquecommisit. Sed cogitat forte aliquis de hoc numero. Ego jam ista non facio. Laudi si non facis, sed tamen forte ante fecisti; & non est nunquam omninò fecisse facere cessasse. Quod si ita esset quid proderat tamen unum a scelere desistere & multos in scelere permanere? non sufficit ad placandum Deum quod unus peccata deserit quem universitas totius hujushumani generis offendit. Loquens Deus de populo peccatore sic dicit. Si fuerint tres viri in medio ejus Noc et Danielet Iob, non liberabunt filio, et filias, ipsi soli salvi erunt. Ezek 14. Neminem reor tam inpudentem fore qui se his talibus viris audeat comparare. Ac per hoc sublata est omnis spes falsæ opinionis qua credamus innumeram perditorum hominum multitudinem suffragio paucorum bonorum a præsentibus malis posse defendi. Cum enim nullus illis quos supra diximus parsit, quæ esse spes ullis potest quod liberari et extranei et innumeri & mali a paucissimis bonis possint? cum illi familiarissimi deo sancti ne hoc quidem a Domino promeruerint, ut in filijs suis vel sua membra salvarent: & rectè. Nam licet omnes admodum filij membra parentum esse videantur non putandi sunt tamen membra eorum a quibus affectu cœperint discrepare: quia morum degenerantium pravitate pereunt in talibus beneficia naturæ. Quo fit ut etiam nos q nos qui nos christianos esse dicimus perdamus vim tanti nominis vitio pravitatis. Vnde cum Omninò enim nihil prodest nomen sanctum habere sine moribus: quia vita a professione discordans abrogat illustris tituliVnde cum pene nullam Christianorum omnumomnium partem, pene nullum ecclesiarūum omnium angulum non plenum omni offensione & omni leletalium peccatorum labe videamus, quid est in quo nobis de Christiano nomine blandiamur? Cum utique hoc ipso magis per nomen sacratissimum rei simus qui a sancto nomine discrepamus. Nam et idèo plus sub religionis titulo Deum ludimus, quia positi in religione peccamus. Sal Savian libCæterum quod ad Salvianum spectat: ne putes eum dum pravos mores Africanorum sugillat ex parvis magna componere, quasi eloquentiæ arte amplificationibus rem exagerans, ex paucis multa vel ex minimis maxima reddere sit conatus: sed parcius dias egisse dum his non leviora intacta penitus prætermisit &c Baron an 428. 7.Homicidia in servis rara sunt terrore et metu mortis; in divitibus assidua spe ac fiducia impunitatis – ill cum occidunt servulos suos jus putant esse, non crimen. Quotus en Nec hoc solum sed eodem privilegio etiam in exercendo impudicitiæ cæno abutuntur. Quotus enim quisque est divitum quam non libidinis furor rapiat in præceps? cui non domus ac familia sua scortum sit? — Se concubinis quippiam dici forsitan nimis injustum 140r esse videatur quia hoc in comparatione supradictorum flagitorum quasi genus est castitatis uxoribus paucis esse contentum & intra certum conjugum numerum frenos libdinum continere. Conjugum dixi quia ad tantam res impudentiam venit, ut ancillas suas multi uxores putent: atqueutināmutinam sicut putantur esse quasi conjuges, ita solæ haberentur uxores. Illud magis tetrum ac detestabile quod quidam matrimonia honorata sortiti alias sibi rursum servilis status congugesconjugesdeform sumunt deformantes sanctio connubij honorem per degeneris contubernij vilitatem. — Ab his sceleribus prope omnis servorum numerus immunis est. Nunquid enim aliquis ex servis turbas concubinarum habet? nunquid multarum uxorum labe polluitur: ut canum vel suum more tantas putet conjuges suas esse quantas potuerit libidini subjugare? Sed respondebis quod faceris servis ista non liceat: Nam profectò facerent si liceret. Credo, sed quæ fieri non video quasi facta habere non possum. Malos esse servos ac detestabiles satis certum est: sed hoc utique ingenui ac nobiles magis execrandi si in statu honestiore pejores sunt. Salvian l 3. Pergit dein describere quomodo divites misere opprimunt pauperes demendo sibi vetera vectigalia et imp istis addendo nova, & quomodo universitas hominum pios despiciuntspernunt impios honorant. [In yethe4thfourth Book after he had described yethe iniquity of Servants in thieving, running away, gluttony & lying, he makesdeclaresyethe great ones more wicked then they. Homicidia, inquit, in servis — ]— Peccatis veteribus nova addimus: nec solum nova sed quædam paganica ac prodigiosa, & in ecclesijs Dei ante non visa, jactantes scilicet profanas in Deum negligentem, Deum non gubernantem, & per hoc et immisericordem & impræstabilem, inhumanum, asperum, durum. O cæcam impudentiam, ô sacrilegam temeritatem! Non sufficit enim nobis, quod peccatis innumerabilibus involuti, rei in omnibus Dei sumus, nisi et accusatores Dei simus. Et quæ rogo hominum spes erit qui ipsum accusat judicem judicandus? Si ergo, inquiunt, respicit res humanas Deus, si curat, si diligit, si gubernat; cur nos infirmiores omnibus gentibus, & miseriores esse permittit? Cur vinci a Barbaris patitur? Cur juri hostium subjugari? Bervissimè, ut jam dixi ideò nos perferre hæc mala patitur, quia neremur ut ista patiamur. Respiciamus enim ad turpitudines &c. lib 4.Quis est omninò secularium hominum præter paucos qui non ad hocsemper Christi nomen in ore habeat, ut pejeret? Vnde etiam pervulgatum hoc fere et apud nobiles & apud ignobiles sacramentum est, per Christum: Et quid plura in id penitus deducta res est, ut sicut de paganis Barbaris prius diximus, Christi nomen non videatur jam sacramentum esse, sed sermo. Nam intantum apud plurimos nomen hoc parvi penditur ut nunquam minus cogitent quippiam facere quàm cùm se jurant per Christum esse facturos. Et cum scriptum sit, non nominabis nomen Domini Dei tui in vanum, in id reverentia Christi decidit ut inter cæteros seculi140v seculi vanitates nihil jam pene vanius quàm Christi nomen esse videatur. Denique multi non ociosas tantummodo res & aniles, sed etiam scelera quædam si jurant per Christi nomen esse facturos. Hic enim loquendi usus est talibus: Per Christum, quia tollo illud: Per Christum, quia cædo illum. Per Christum, quia occido illum: Ad hoc res cecidit ut cum per Christi nomen juraverint, putent se scelera etiam religiosè esse facturos. lib 4In yethe sixt book he declaims much agtagainst their Theaters.ꝑperge p 350.Hinc ergo cognosci potest quam iniqui et pravi sumus: alijs severissimi sumus, nobis indulgentissimi: alijs asperi, nobis remissi. In eodem crimine punimus alios, nos absolvimus. Intollerabiles prorsus & contumaciæ et præsumptionis: nec agnoscere volumus in nobis reatum et audemus de alijs usurpare judicium. Quid esse injustius nobis, aut quid perversius esse potest? Id ipsum scelus in nobis probabile esse ducimus, quod in alijs severissimè vindicamus. Et ideò non sine causa ad nos Apostolus clamat: Propter quod inexcusabilis es ô homo omnis qui judicas. In quo enim alium judicas, teipsum judicas. Eadem enim agis quæ judicas. Salvian l 4. Then he proceeds to compare yethe people wthwithyethegtgreat ones.Dum in Theatris et circis ludimus, deperimus secundum illud: * [* Prov 10 Stultus per risum operatur scelus. Per turpitudines criminosas æterna illic salus Christianæ plebis extinguitur, per sacrilegas superstitiones majestas divina violatur. Dubium enim non est quod lædunt deum, utpote Idolis consecratæ. Colitur namqueet honoratum Minerva in Gymnasijs, Venus in Theatris, Neptunus in Circis, Mars in arenis Mercurius in Palæstris et ideo pro qualitate auctorum, cultus est superstitionum. Quicquid immundiciarum est hoc exercetur in Theatris; quicquid luxuriarum in Palæstris: quicquid immoderationis in circis; quicquid furoris in caveis Vbique dæmon Alibi est impudicitia, alibi lascivia, alibi intemperantia, alibi insania. Vbique dæmon, imò per singula ludicrorum loca universa dæmonum monstra: præsident enim sedibus suo cultui dedicatis. Salvian l 6.In theatris, & concupiscentijs animus, et auditu aures, et aspectu oculi polluuntur Quæ quidem omnia tam flagitiosa sunt ut etiam explicare ea quispiam atque eloqui salvo pudore non valeat. Quis enim integro verecundiæ statu dicere queat illas rerūumturpium imitationes, illas vocum et verborum obscænitates illas motuum turpitudines illas gestuum fæditates? quæ quanti sint criminis vel hinc intelligi potest, quod et relationem sui interdicunt. Quæ – Alia quoque ommia mala agentes polluunt non videntes vel audientes. Siquidem etsi blasphemum quempiam audias sacrilegio non pollueris quia mente dissentis. Et si intervenias latrocinio, non inquinaris actu qui abhorres animo. Solæ spectaculorum impuritates sunt quæ unūumadmodum faciunt et agentium et aspicientium crimen. Nam dum spectantes hæc comprobant ac libenter vident omnes ea visu atque assensu agunt ut vere in eos Apostolicum id peculiariter cadat: quia digni sunt moorte non [Rom 1 solum qui faciunt ea sed etiam qui consentiunt facientibus. Itaque in illis imaginibus fornicationum omnis omnino plebs animo fornicatur et qui forte ad spectaculum puri venerant de Theatro adulteri revertuntur. Non enim tunc 141r tantummodo quando redeunt sed etiam quando veniunt fornicantur: Nam hoc ipso quod aliquis rem obscænam cupit dum ad immunda properat immundus et Quæ cum ita sint, ecce qualia aut omnes aute pene omnes Romani agunt Et cum hæc ita sint, qui talia agimus negligi non a divinitate causamur relinqui nos a Domino nostro dicimus, cum ipsi Dominum relinquamus. Fingamus enim, quod respicere non Dominus noster velit, etiam non merentes videamus si potest. Ecce innumera Christianorum millia in spectaculis quotidiè rerum turpium commorantur. Potest ergo illos Deus respicere qui tales sunt? Potest eos respicere qui bacchantur in circis, qui mechantur in Theatris? — An fortè in morem veterum paganorum, theatrorum et corcirum nos Deum habere arbitramur? Faciebant enim hæc illi quondam, quia has Idolorum suorum delicias esse credebant. Nos quomodo hæc facimus qui odisse. Deum nostrum hæc certe sumus? Si in conscientia nostra hoc est, quod Deus horret quod execratur quod sicut in his sit pastus Diaboli ita offensio Dei: quomodo nos in Ecclesia Dei colere Deum dicimus qui in obscænitate ludorum semper Diabolo deservimus, & hæc gnari ac scientes, de consilio & industria? lib 6Nos del Ecclesijs Dei ludicra anteponimus nos altaria spernimus et Theatra honoramus. Omnia denique amamus omnia colimus, solus nobis in comparatione omnium Deus vilis est. Denique præter alia quæ id probant indicat hoc etiam res ipsa quam dico. Siquando enim venerit, quod scilicet sæpe evenit ut eodem die, et festivitas ecclesiastica et ludi publici agantur quæro ab omnium conscientia quis locus majores Christianorum virorum copias habeat, caveane ludi publici, an atrium Dei? & templum omnes magis sectentur an theatrum? dicta Evangelorum magis diligant an thymelicorum? verba vitæ an verba mortis? verba Christi an verba mimi? Non dubium est quin illud magis amemus quod magis anteponimus. Omni enim feralium ludicrorum die si quælibet ecclesiæ festa fuerint, non solum ad Ecclesiam non veniunt qui Christianos se esse dicunt; sed siqui inscij forte venerint, dum in ipsa ecclesia sunt si ludos agi audiunt Ecclesiam derelinquunt. Spernitur Dei templum ut concurratur ad Theatrum. Ecclesia vacuatur circus impletur. Christum in Altario dimittimus ut ad ulterantes visu impurissimo oculos ludicrorum turpium fornicatione pascamus postea. lib 6.Ecquid ingressis gentibus barbaris terram illam [Africam] forsitan vel metu vitia cesarunt : aut sicut corrigi ad præsens etiam nequissimi quique servorūumsolent, modestiam saltem ac disciplinam terror extorsit? Quis estimare hoc malum possit? Circumsonabant armis muro Cirtæ Carthagenis populi barbarorum et Ecclesia Carthagenensis insaniebat in Circis, luxuriabat in theatris: alij foris jugulabantur alij intus fornicabantur. — Fragor, uta ita dixerim, extra muros et intra muros prœliorum et ludicrorum confundebatur; vox morientium, voxque bacchantium, ac vix discerni forsitan poterat plebis ejulatio quæ141v quæ cadebat in bello et sonus populi qui clamabat in circo.De excidio Trevirorum ait. Lugubre est referre quæ vidimus Senes honoratos decrepitos Christianos, imminente admodum excidio civitatis gulæ ac lasciviæ servientes. Quid primum accusandum est? quod honorati, an quod senes, an quod Christiani, an quod periclitantes? quis enim hoc fieri posse credat vel in securitate a senibus vel in discrimine a pueris vel unquam a Christianis? Iacebant in convivijs obliti honoris obliti ætatis, obliti professions obliti nominis sui. Principes civitatis cibo conferti, vinolentia dissoluti clamoribus rabidi, bacchatione furiosi. nihil minus quam sensus sui — Sed cum hæc ita essent plus multo est quod dicturus sum, finem perditioni huic nec civitatum excidia fecerunt. Denique expugnata est quater urbs Gallorum Treveris opulentissima Promptum est de quod dicam. Sufficere utique debuerat emendationi prima captivitas ut instauratio peccatorum non instaurasset excidium. sed qui plura? Incredibele est quod loquor assiduitas illic calamitatum augmentum criminum fuit. Sicut enim anguinum illud monstrūumut fabulæ ferunt, quod multiplicabat occisio, ita etiam in Gallorum excellentissima urbe ijs ipsis quibus coercebantur scelera plagis crescebant, ut putares pænam ipsorum scelerum criminum quasi matrem esse vitiorum. Et quid plura lib 6. — Igitur hoc in illa Quid in alia —And of another gtgreat City neare Trevirs & almost of yethe same magnificence:Quid in alia non longe sed prope ejusdem magnificentiæ civitate? Nonne eadem et rerum ruina pariter & morum? Nam præter cætera, cum duobus illic præcipuis ac generalibus malis avaritia & ebrietate omnia concidissent, ad hoc postremò rabida vini aviditate perventum est, ut principes urbis ipsius ne tunc quidem de convivijs surgeret cum jam hostis urbem intraret. — Vidi ego illic res lachrijmabiles, nihil scilicet inter pueros differre et senes. Vna erat scurrilitas, una levitas, simul omnia luxus, potationes, perditiones cuncta omnes pariter agebant: ludebant inebriabantur, enecabantur, lasciviebant in convivijs — Totum incuria et segnities, totum negligentia et gula, totum ebrietas & somnolentia, secundum illud quod de talibus scriptum est: Quia sopor Domini irruerat super eos. Ib.Then describing yethemost lamentable ruin of Trevirs, he adds Et quid post hæc, inquam, quid post hæc omnia? quis æstimare hoc amentiæ genus possit? Pauci nobiles qui excidio superfuerant quasi pro summo deletæ urbis remedio Circenses ab Imperatoribus postulabant. – Quis existimare possit quid primum in his accusandum sit, irreligiositas an stultitia an luxuria an amentia, totum quippein illis est. Circenses Treveri desideratis — p 351.142rThe text on this page is written upside down.Dominus dicit; Servus nesciens voluntatem domini sui, & faciens digna plagisvapulabit paucis: servus autem sciens voluntatem domini sui & faciens digna plagis vapulabit multis. Quid mirum ergo mirum si Christianis temporibus iste mundus tanquam servus jam sciens voluntatem Domini sui et faciens digna plagis vapulat multis? Attendunt quanta celeritate Evangelium prædicatur sedet non attendunt quanta perversitate contemnitur [ab Ethnicis forte ]inttelligitintelligt.] — —— Illorum verba dicis te perferrenon posse quoniam dicunt: Si nos peccatores ista meruimus, quare et servi Dei Barbarorum ferro perempti sunt & ancillæ Dei captivæ ductæ sunt. D Augustin. Ibid.In regione nostra Hipponensi quoniam eam Barbari non attigerunt. Donanatistarumtistarum et circumcellionum sic vastant ecclesias ut Barbarorum fortasse facta mitiora sint. Augustin. ib. Baronius (an 410. § 56, 57) hinc meminit invasionem Mauritaniæ Stifensis a Barbaris factam paucis annis ante hanc epistolam datāamejSed et idem S. Augustinus paucis his diebus quibus capta a Vandalis Africa supervixit, cum cladem Barbaricam non nisi ex undante peccatorum copia ipsos pati testetur, jam in profundum illud scelerum eos pervenisse demonstrat,quod a divina scriptura verbis illis significatur: Impius cum in profundum venerit peccatorum, contemnit. Hinc illæ lachrimæ cum ista gemens;D. August. serm. de temp. Barbar.Inter tantas, inquit angustias & in ipso fine rerum posita est universa provincia et quotidie frequentantur spectacula. Sanguis hominum quotidie funditur in mundo, et insanientium voces crepitant Circo. O planctu omni mæstitia acceptior! O planctus omni mæstitia affligens Cor! Libet flere. Plangimus dilectissimi et illos et nos: quia et nos digni sumus qui cum talibus meritò flagellamur & Baronius an 428. § 8. Ex Augustino fatetur etiam. Africam blasphemantibus nomen Dei scatuisse an 428. § 7. Accusat etiam Augustinus totam Vrbem Idolatriæ quod sacrificum a nonnulli fieri sacrificantibus indulserunt ut sacrificarent Idolis assensum præbuere. vide ibAn non sacrificavit [Vide locum Salviano congruentem 428. 8]Magna quidam Dei vindicta, contigit hoc seculo universum fere Romanūum Imperium dedi Barbaris incursandum deprædandum ac cæde hominum devastandūum —De clade Italiæ post depositionem Attali Vide Baron. 412. 37.BrachriaBrachia ex eo exurgent & polluent sanctuariūum &c (Dan 811) Prosper applicat ad Antichristum. Prosper de Promissionibus part 4 c 10De Treviris incendio Salvianus hæoc: Quia te tria excidia non correxerunt quarto perire meruisti. lib 6.142vThe text on this page is written upside down.Quam vero soluta esset in Gallijs magna ex parte Ecclesiastica disciplina, corruptisque moribus, exundantibus ubique vitijs, eædem provintiæ meruerint tradi barbaris devastandæ, Salvianus Massiliensis Episcopus pluribus docet: vivebat ipse temporibus his, ob oculos habens quæ ab oculis excuterent jugiter lactrynas; novus planè sui temporis Hieremias. Nam hæc de suis Aquitanis in primis. In omnibus quippe Gallijs (inquit) sicut divitijs Aquitani primi fuêre, sic vitijs. Nusquam improbior voluptas Nusquam inquinatior vita, nusquam corruptior disciplina. &c Baron an 406. § 54.Romæ Expugnatione Romæ, Romani sunt conterriti non prostrati. Etenim id professus est post discessionem Alarici populus: qui (inquit Orosius)Oros l 1; c 6.adeo parvo quodam et levi motu hæsitasse erga se parumper consuetudinem voluptatum indubitatissimè contestatus est, ut liberè conclamaret, si repciperet Circum, nihil esse sibi factum: hoc est, nihil egisse Romæ Gothorum enses, si concedatur Romanis spectare Circenses. adeo ut illud propheticum de his fuerit occinendum: Percussi eos & non doluerunt. [Hier. 5.] Baron 410. § 44.Invasio Ægypti et omnis pene Orientis A.C. 410. Baron an 410. § 55, 58, 59 & Mauritania Stifensis A.C. 410 Barbaris data. Baron: an: 410. § 56, 57. Fuga Romanorum urbe capta. Baron an 410. § 35, 36, 37.Laudatur Alaricus pro clementia in expugnatione Romæ D. August. De Civ. Dei l 1. c 1Animas humanas de propria Dei cælo lapsas esse Pythagoras, Omnesque Platonici & Origenes putant: a propria Dei substantia esse Stoici, Manichæus, & Hispaniæ Priscilliani hæreses suspicantur: continuò creari volunt alij, alij ex traduce ut Tertullianus, Apollinarius, & maxima pars occidentalium autumant, ut quomodo corpus ex corpore sic anima nascetur ex anima. Hieronymus Marcellino. Ep 82Ezekielis volumen olim aggredi volui et sponsinem sed in ipso dictandi exordio ita animus meus occidentalium provinciarum et maximè Roman urbis Romanæ vastatione confusus est ut juxta vulgare proverbium, proprium quoque ignorarem vocabulum diuque tacui sciens tempus esse lachrymarum Hoc autem anno cum tres explicassem libros, subitus impetus Barbarorum de quibus tuus dicit Virgilius, Lateque vagantes Barchæi, sic Ægypti limitem Palestinæ, Phænices, Syriæ percurrit, & instar torrentis cuncta secum trahens, ut vix manus eorum misericordia Christi potuerimus evadere. Hieronymus Marcellino Epist 82.Totus mundus tantis affligitur cladibus ut pene pars nulla terrarum sit ubi non talia qualia scripsisti committantur atque plangantur. Nam ante parvum tempus in illis solitudinibus Ægypti ubi monasteria separata ab omni strepitu quasi secura degebant a Barbaris interfecti sunt fratres. Iam verò quæ modo in regionibus Italiæ quæ in Gallijs nefaria ꝑperpetrata sint, etiam vos latere non arbitror. De Hispanijs quoque tot Provincijs quæ ab his malis diu videbantur intactæ cœperunt jam talia nunciari. D. August. Ep 122 ad Victorianum.143rCyprianus de mortalitateEtsi apud plurimos vestrum, fratres dilectissimi, mens solida est, & fides firma quæ ad præsentis mortalitatis copiam non movetur, setsed tanquam petra fortis & stabilis turbidos impetus mundi, & violentos sæculi fluctus frangit potius ipsa, nec frangitur, & tentationibus non vincitur sed probatur: tamen quia animadverto in plebe quosdam — minùs stare fortiter; dissimulanda res non fuit, nec tacenda. — Agnoscere enim se debet qui Deo militat ut – Ad procellas et turbi ad procellas et turbines mundi trepidatio nulla sit in nobis, quando hæc ventura prædixerit dominus, & præprovidæ vocis hortatu instruens et docens, et præparans atque corroborans Ecclesiæ suæ populum ad omnem tolerantiam futurorum, bella et fames, & terræ motus, & pestilentias per loca singula exurgere prænunciavit et docuit. Et ne inopinatus nos et novus rerum instantium metus quateret, magis et magis novissimis temporibus adversa crebescere ante præmonuit. Fiunt ecce quæ dicta sunt; & quando fiunt quæ ante prædicta sunt, sequentur et quæcunque promissa sunt, Domino ipso pollicente & dicente: Cum autem videritis hæc omniafieri scitote quoniam in proximo est regnum Dei. And afterward among other things he says Contra tot impetus vastationis & mortis inconcussis animi virtutibus congredi quanta pectoris magnitudo est? & quanta sublimitas inter ruinasgeneris humani stare erectum? And again speakingspeaking of dying[exhorting to receive death willingly he saies Quod cum semper faciendum fuerit Dei servis, nunc fieri multo magis debet] corruente jam mundo & malorūum infestantium turbinibus obsesso [; ut qui cernimus cœpisse jam gravia, & scimus imminere graviora,] lucrum maximum computemus si isthinc velocius recedamus? Si navigante te turbida & procellosa tempestas fluctibus velocius excitatis, prænunciaret futura naufragia, nonne portum velociter peteres? Mundus ecce nutat et labitur & ruinam sui non jam senectute rerum, sed fine testatur: & tu non Deo gratias agis, non tibi gratularis, quod exitu maturiore subtractus, ruinis et naufragijs et plagis imminentibus exuaris?Quæ autem per totum Orbem singuli gesserint enarrare impossibile est: quis enim voluminum numerus capiet tam infinita tam varia genera crudelitatis? Accepta enim potestate, pro suis moribus quisque sævit. Alij præ nimia timiditate plus ausi sunt quam jubebantur: alij suo proprio adversus justos odio: quidam naturali mentisferitate: nonnulli ut placerent, & hoc officio viam sibi ad altiora munirent: alij ad occidendum præcipites extiterunt; sicut unus in Phrygia, qui universum populum cum ipso pariter conventiculo concremavit — Itaque dici non potest hujusmodi judices quanta et quam 143v gravia tormentorum genera excogitaverint ut ad effectum propositi sui pervenirent, &c. Lactant. Lib 5. c 11.Magnarum illi [Dioclesianus et Maximianus] Christianis calamitatūum& tristitiæ diuturnæ, cruciatuumque gravium ac persecutionis diurnæ duræ authores fuerunt, adeò ut majora sint quàm quæ exprimi possunt, mala quæ illis intulerunt, quà cæde, qua bonorum publicatione; interfectis ex ipsis quorum a nemine, excepto Deo numerus iniri potest, ac martyrium eorum tempore passis millenis martyrum millibus. —— interfecti sunt Maximianus Christianos occidi jussit, & ne professionis ejus quispiam in Imperio ipsius relinqueretur, neve urbem aut oppidum incolere sineretur, sed penitus extirparentur. Interfecti sunt ergo a Christianis, qua viri, quà fæminæ, quà pueri, plures quam qui numerari possint, adeò ut præ occisorum multitudine plaustris delati et in Mare et in deserta projicerentur. Eutychij Pattriarchæ Alexandrini Annales.Constantinus A. ad Maxi Populum.Auruspices et sacerdotes, & eos qui huic ritui adsolent ministrare ad privatam domum prohibemus accedere, & sub prætextu amicitiæ limen alterius ingredi: pœna contra eos proposita, si contempserint legem. Qui verò id vobis existimatis conducere, adite aras publicas atquedelubra, & consuetudinis vestræ celebrate solemnia. Nec enim prohibemus præteritæ usurpationis officia libera luce tractari. Dat Idib Maij Constantino Aug. 5 & Licinio Cæs Coss. l 2 de Malefic. C. Th. Baron an 319. § 29. Eodem anno datur et l 1 de Malefic C. Th. huic similis Baron ib. [A.C 319Imp. Constantinus A. ad MaximumSi quid de Palatio nostro aut cæteris operibus publicisrr disjectum, derasum vel exustum. vide Gothofredum in locūum degustatum fulgore esse constiterit; retento more veteris observantiæ, quid portendat ab Auruspicibus requiratur, & diligentissimè scriptura collecta, ad nostram scientiam refratur: cæteris etiam usurpandæ hujus consuetudinis licentia tribuenda: dummodo sacrificijs domesticis abstineant, quæ specialiter prohibita sunt &c. Dat 16 Kal Ian. Serdicæ. Crispo 2 & Constantino 2 CC.ClarissimisCoss.Consolibus [A.C 321.] L. 1, de Pag. C. Th.Quoniam comperimus quosdam ecclesiasticos & cæteros Catholicæ sectæ servientes, e diversarum religionum hominibus ad lustrorum sacrificia celebranda compelli: hac sanctione sancimus: Siquis ad ritum alienæ superstitionis144rstitionis cogendos esse crediderit eos qui sanctissimæ legi serviunt, si conditio patiatur, publicè fustibus verberetur: si verò honoris ratio talem ab eo repellat injuriam, condemnationem sustineat damni gravissimi quod rebus publicis vindicabitur. Dat 8 Kal Iun Sirmij Severo et Ruffino CossConsolibus [A.C. 323.] Scilicet ob priorem legem Gentiles se erigebant in Christianos adeo ut Silvester Episc Romæ ex urbe fugere & latebras quæ rex hoc compulsus sit Baron an 323. 1, 2.X Maxentius victus 16 Kal Novemb. Constantinus post biduum Romam venit, ibique compmoratur per bimestrem ferèibidemque bimestri ferme egit. Tunc pergit Mediolanūumet, amicitias init cum Licinio, eiquemox dat filiam in uxorem (Gothofred), [atque ambo in gratiam ecclesiæsub. id tempus pro Christianisedictum dscrbentesscribentesedentes, scribunt etiam ea de causa ad Maximinum a persecutione. Quare Maximinus edictomittunt illud ad Maximinum Quo ille compulsus cessare fecit persecutionem in Oriente (Euseb l 9 c. 8)] atqueDeinde ante mensem Novembris constantinus in Galliam redit. (GotQuare finis hujus persecutionis fuit A.C. 313, puta mense Martio vel Aprili Habent Acta Silvestris Papæ, Constantinum Imp ad usque [cædes suorum & adventumRomæ] patrita sectantem persecutionem adversus Dei Ecclesiam concitasse; quam ut Sylvester Papa evitaret, una cum aliquibus suis petijsse secreta montis Soractis [juxta urbem, & Constantinum ob admissa flagitia, lepra percussum Consule BaronAuruspices consuluisse (Baron 324. 33) Putatque Baronius Constantinum jam ad Ethnicisnum deflexisse (ann 324. 34, 35) Idque asserit Mich. Glycas l 4. hist. statuens eum per baptismum Romæ ad Lepam Baptismo Romæ curatam ad Christianismum conversum. Baron 324. 35. Vocatque hæc tempora Neroniana(ib.) Id quod etiam facit Ablavius (ib.) & 324. 8, 9, 10 quod vide.Constantinus victo & occiso Licinio (vel potius A.C 326) lege vetuit ne quisquāamstatuas erigeret, vel curiosas divinationes moliritur, vel denique sacrificare auderet. Vita Const. l 2. c 44. Et nōnon multo post aliud edictumliteras ad Orientales Prov. scripsit in quibus hortatur ad Christianam religionem. Sed hortatur tantum nam addit: Nemo alteri exhibeat molestiam: quod cujusque animus vult, hoc quisque transigat (In vit l 2. C 54.) & sub finem addit. Hæc pluribus persecutus sum, tum quod veramfidem occultare nolueram: tum maxime omnium quod jam nonnullis (ut audio) in ore est, templorum ritus sublatos & nempe potestatem tenebrarum. Quod sane omnibus συνεβουλεισασυνεβουλευσα αν πασινpersuaderemsissem nisi quod violentus perversi eroris impetus ad reip evertendæ periculum præter modum in quorundam animis penitus inhæserit.144vDe Tyrannide Constantini consule Baron 324. 8, 9, 10Anno 23 Constantij Flavianus Antiochiæ Episcopus cantorum chros dividens primus instituit ut Psalmi Davidici alterius cantarentur. Post hunc Petrus cognomento Cnapheus per Tyrannidem eo episcopatu occupato primus author fuit unguenti in Ecclesia coram universo populo consecrandi ac ut in sacris theophanijs aquarum consecratio vesperi fieret, ac ad singulas pre in singulis precibus virgo deipara nominaretur, & in omni conventu symbolum fidei recitaretur quod prius in Vigilia magna [μεγάλῃ παρασκευῇ] tantum recitabatur. Cedrenus in Annal. Anno 2dosecundo Valentiniani Liberius Romæ Athanasius Alexandriæ Eusebius Samosatorūum episcopi ab exilio [prius] revocati claruerunt. (ib.) Septimo sui anno Valens Græcis licentiam dedit sacrificandi, & festos dies agendi. (ib) Anno Heraclij 24 Moritur Abubachar. Saraceni Romanos invadunt Anno 25 Damasco potitiThe remainder of the text on this page is written upside down.Constantinus et Licinius pro Christianis edictum dant Euseb l 10. c 5. quod Baronius ad annum 313 (in § 5) refert, Maxenetio in anno priori devicto Et eodem tempore scribunt etiam ad Maximinum, quorum literis Maximinus compulsus edictum dedit pro cessatione persecutionis. (Euseb l 9. c 8. Baron l an 313. 9. Maximinus a Licinio victus alius edictum plenius pro Christianis edit anno post prius edictum vix elapso, dein statim moritur Euseb l 9. c. 8. Baron an 314. § 5, 6, 7.Licinius circa an 316 rebellat in Constantinum incipit persequi BaronLicinius persequitur Christianos anno Constantini 14. A.C. 321 [320] an Olymp 274. 4, vel fine 3. anno 17 Constantini Licinius interficitur. Anno 6 Constantini Maxentius vincitur. Euseb Chron.Decima persecutio ecclesiæ fit jussu Dioclesiani & maximiani: quæ omnibus præcedentibus gravior fuit et duravit annis 10. In tantum fervebat ut in 30 diebus viginti millia coranentur: ecclesijs & sacris libris combustis. Fascic temp.Licinij persecutio c 8 et exitus c 9 Euseb l 10. c 8, 9.Amplitudo Imperij Constantini [propter multitudinem Christianorum Euseb in vit. Const. l 1. c 4☞ Constantij Aula nihil ab Ecclesiæ forma distare videbatur. Vit. Const. l 1. c 12Eusebius conquæritur duo vitia temporibus Constantini viguisse in Ecclesia: primùm corruptela vafra in explibiliumexplicabilium quorundam et sceleratorum hominum qui reliqua vita dissoluti erant; deinde aliorum inexplicabilis simulatio qui specie quadam ficta, prætexttuque Christiani nominis in Ecclesiam surrepebant; — quibus cum Imperat se credidisset, ejusmodi fortasse calumnijs longè aliter quàm par erat, infamabatur. Sed hos non multò post divinitus immissa pœna consumpsit Euseb in Vit. Const. l 4. c 54. Ol. 277. 2. An Const. 24. A.C. 331 Constantinopolis dedicatur.Ol. 277. 3 An Const 25. AC 332 Edicto Constantini gentilium templo subeversa sunt.Pestis incipit primo Galli. Olymp 257. 4 A.C 253 Gallo et VolusianoBuoluostianoCossConsolibusEuseb in Chron. canone145rImperatores Romani. 1042 Michael Constantinus. 1055 Theodora. 1057 Michael 1059 Isaacius Comnenus. 1061 Constantinus Ducas 1067 Ducas Michael Ducas 1078 Nicephorus Botoniates. 1081 Alexius Comnenus Isaaci f. 1118 Calo Iohannes 1143 Emanuel Comnenus. 1180 Alexius Comnenus 2. 1182 Andronicus. 1185 Isaac Angel: Comnenus. 1194 Alexius Angelus 2. 1204 Theodorus Lascares: Adrion 1228 Baldsinnus 2 )ad 1260) Ioanne 1222 Ioannes Ducas Adrianopoli: 1255 Theodorus Adrionop. 1259 Ioannes Adrionop. 1260 Michael Palæol recuperat Constant. 1283 Andronicus Palæologus. 1328 Andronicus IuniorReges Hierosolymitani. 1100 Godfredus. 1101 Baldvinus 1119 Baldvinus frat 2, dux Edessan 1135 Fulco gener. 1143 Baldvinus 3 f. 1163 Almaricus frat. 1173 Baldvinus 5 or 4 puer. 1184. Baldvin. 1185 Guido. 1187 vel 1188 SaladinReges Cæsareæ vel Iconij. Cutlumuses. Solyman Teuisman vel Muhamet Masut Clizastlan ✝ Iagupasan ✝ Dadune 1187 Mute 2 ✝ Reucratine fil Cliz. // Aladin fil Kei–Husrue. Azatines Iathatines Mesoot or Masut & Kei–cubades Aladin 2. OsmanReges Damasci. 1079 Dgi Tagjuddalas, 1095 Decac or Ducat. 1104 Ababacus 1130 Sanguin. 1144 Noradin 1173 Saladin. 1195 Sephradin frater Saladini. 1209 Caradin Malachnessar ad 1260Cursumen or Corsantes yethe last k of Bagdad. Vngan Chan a Turk immediately after Saked it Zebune a turkish King of Armenia in yethe Begining of ReucratineSultans of Egypt. 1168 Saracon. 1169 Saladin. 1195 Saphradin. 1209 Meledin fil. 1249 Melechsala. 1250, or 1245 Mamaluks. 1517 Selinus.Mahomet King of Machan. or Belch or Balch a city in Chorasan. AD 1123or 1124 Tanismanius moritur, succedit Mashumetus qui urbem Castamonem una cum Cappadocia Et Iberiæ ac Mesopotamiæ parte tenuit eratque tunc Masutus præses Iconij. Et Imp Constant eripuit Castamonem. 1144 Raimundus Antiochiæ princeps Et Masutus Iconij Sultanus in Vivis. Clizastlano plures fuerunt filij, Amasiam Ancyram Dorilæum et alias urbes ponticas Masuto dedit. Meletam Cæsaream et Taxaram Coppatino. Aminsum Doceam et alias maritimas urbes Rucratino. Iconium Cai Cosroi. ut et Lycaoniam Pamphiliam et quæ ad Cottianum usque pertinet. Coppatino mortuo Rucratinus regno ejus potitur, et postea Iconium eripuit Cai cosroe, et e regno expulit. Sed postea Cai–Cosroes recuperavit regnum circa an 1203 aut 1204 et tenuit per Imperium Baldvini.Tempore Alexi Angeli Iathatines Sultanus Iconij fugit ad Imperat Alexiūum et fit christianus. paulo post una cum imperatore Mox cognito fratris Persarūum sultani morte eum Imperator profugus statim adit. Sultanus romanas provincias aggreditur in Anthiochiam irrumpit & tantum non capit, quæ tunc penes Theodorum Lascarem imp const erat. Imp Theodorus autem statim congreditur et interficit.Ad usque Michaelem Palæologum Romano imperio subditæ fut fuerunt tributumque solverunt hæ provinciæ. Asia minor. Paphlagonia, Mysia, 145v quæ et Bithinia, Phrygia magna, Phrygia Capatiana (alijs Pacatiana) Caria et pars Ciliciæ. Turci verò qui jam Licaoniam occupaverant provincijs quoque ulterioribus remotioribusque imperabant: Lycaoniæ scilicet Galatiæ, Pamphiliæ, Armeniæ, Helenoponto, Pisidiæ Lyciæ, Syriæ cavæ & alijs. i.e. Ante Micaelem. Hujus imperij anno * * Asiæ Metropolis Ephesum & Cariāam provinciam Mantachia (Turcarum dux) eripuit, LydiamqueSmyrnam usque subegit Atin. Magnesiam Pergamum usque et totam Magedorum Provinciam subegit Sarchan. Phrygiam universam occupavit Carmiam. Alteram Phrygiam magnam quæ ab urbe Asso ad Hellespontum extenditur, subjugavit Carases. Bythinia tota et Paphlagoniæ pars Othomanno cesserunt. Atque hi omnes Turcarum principes ac duces erant. Anno Ioannis Palæologi 16 annoqueDniDomini 1357 Turci Hellespontum primo transfretarunt sub Homur filio Atinis qui Smyrnam Ephesum et loca vicina tenebant, & Orchani filio Othomanni prædicti domini prusæ, totamque Chersonesum depopulati sunt. Dein Morat fil Orch. urbes Thraciæ potitus est obsessamque Adrianopolim occupat AD 1362, et universam, excepta Thessalonica, Thessaliam. &c Ducæ Michaelis Histnepotis Hist Byzantina.Diogenes Romanus regnavit an 3 men 8 inter Constantinūum Ducam et Michaelim Parapinaciūum antiquam caperetur a Sultano Asan turcico circoa AD 1067146rE continuatione belli sacri per Iohannem Herold.Coradinus filius Saphadini filij Saladini Sultanus Damacsi (dictus etiam rexSyriæ Soldanus lib 3. cap 2.) ab anno 1209 ad annum 1227 et ultra regnavit lib 3. c 12.Anno 1209 fuit tunc. Sultanus Iconij l 3. c 1. & cœpit græcam Europæ urbem Sataliam Anno 1209. sinui Issico adjacentem ex qua Christiani in Asiam trajicere soliti erant. Et christianos ubique vexabat.Saphadinus frater Saladini omnes ejus filios occidit præter Noradinum.Noradinus et Saphadinus cum per novenniūum digladiarentur Mortuo Saphadino Noradinus contentus erat Aleppiensi imperio & Saphadini filius Coradinus Damascūumet Syriam potitur & Meledinꝰus frater Ægyptum. l 3. c 2.Tartari Armeniam diripiunt paulo ante an 1222Anno 1234 plus minus Damascenus et Egyptius Sultanus diversus. Turcæ et Saraceni in plura regna distracti. – Responsum Oratores Iconij Soldani atque Trapezontini, imperatoris tulêre.Chorosanij (alijs Griossonii) a tartaris E Chorasan pulsi et in Syriam a Soldano Ægyptio incitati. Tartari enim gens Scythica anno quarto ante Concilium Lugdunense i.e. A.D. 1242 sedibus egressi fere toti orbi vastitatem induxêre. Davide rege Indiæ cui tributa pendebant obtruncato, devictis tributa imperant: deinde et Chorosanijs finitimis per legatos. Sed Chorosanij (gens Saracenica) legatos interficiunt. Eosque Tartari statim expellunt, totaque ditione ejecti ad Caspios Montes se conferunt ubi in Georgia urbe et Tripoli alijsque præsidijs hostem expectantes tandem etiam finibus ejecti et fugati sunt. Exules a Turcorum Soldano suscepti diu illi militarunt donec ut superius dictum est a Meledino Ægypti Soldano in Syriam vocarentur. Ex Babylonio igitur acciti transito Euphrate per Arabiam primo desertam dein per felicis Arabiæ montana in Petræam veniunt Idumea emensa Gazam a Templarijs occupatam dein Ascalonam aliaque nostrorum loca; & non multo post ipsam Hierusolymam regni caputcapiunt penitusque delent et omnes cives trucidant. quod tum miro splendore et ædificiorum ornamentis splendebat enituit capiunt, funditusque delent, et omnes cives trucidant. lib 3. c 17. Fuit hoc circa A.D. 1246.Sub eodem tempore Damasci Sultania sub Ægyptiam reducitur. Nam post unūum et alterūum annum Meledinus Ægypt. Sult. Damascūum magno cum exercitu adit rebus ibi compositis Hyerusolyma pervenit, recta postea in Mesopotamiam profiscitur, ut cum Alapiensi Soldano ineat consilia. sed dissentiunt, et Gamalam urbem Alapicusis obsidet Meledinus dein Alapiensis in suorūum auxiliūummagno cum exercitu properat. Alapiensem Baldacensis Legati adeunt, que& pacem suadent, dein adeunt Meledinum etiam. Persæ Alapiam, Damascum Ægypti rediere. lib 4. c. 3. Tunc ferebatur Chaam Tartarorum regem Christianūum fore. Quare Meledinus ad Tyrannūum Ninivitarum & Christianis (Sultanum Mussulæ dictum) mittit et suadet socium contra Tartaros & ut amicitiam Christianis renunciaret. Sed Ninivites literas Ægyptij ad Tartaros mittit, et illi se pollicentur suos duces proximo vere rursus in mediam Asiam ducturos, Baldacensis regio146vnem ferro flamma vastaturos Ibid Proin Ninivites rex Ægyptum impugnet ut distroetis sarracenorum viribus gens hominibus Dijsque invisa deleatur. Ibid. Fuit hoc in anno 1248. Fuit ut opinor Rex Ninivites in Armenia.Rex Armenij (inter quem et Antiochenum, nempe Templarios nrosnostros, bellum diuduaraveritduraverit Legatos mittit Francis. Pax conciliatur. Misso Antiocheno auxilia contra Turcas grassantes An 1248 Ibid. lib 34 c 3.Inter Alapianos et Damascenos res sendantur. Melexela Meledini fil. patre mortuo, amissa Damiata urbe, adit Syriæ Dynastias, Arabum Phylarchas, &c dein contendit in Ægyptum. ubi rex salutatur Lib 4. c. 7.Melexala interfecto, Alapiensis Sultanus ægrè tulit translationem regni ad serviles Mamalucas contra eos bellum meditatur. Et eis nunciatum est jam Alapiensem Damascum usque Processisse, post Ægyptum et Syriam invasurus. Interea Cæsarea Ioppa Sidon &c a Christianis recuperantur. l 4 c 8.Duo erant in Oriente totius orbis Emporia celeberrima, Sarracenis Damiata, Christianis Ptolemais, quæ amissis Hierosolymis metropolis erat nostris l 4. c 11.Ayton rex Armeniæ (quod regnum tunc florebat ita 40000 pedites ad bellūumeduxeret) Mangonem Tarta Ochatæ Tartarorūum imperatoris nepotem adit, Turcarūumcum Saracenis dissidium indicat (Nempe Aleppiensiūum et ÆgyptÆgyptianorum). Mango Fratrem Halaonem exercitu ingenti mittit, qui trajecto Oxo fluvio (quem Tanaim nunc vocant) et Imao Monte, in Persidem venit, et sex mensibus totam Subigit. Dein ex Perside in Assiriam movet, Baldacam urbem (i.e. Bagdad) expugnat et incendit. Fuit hæc urbs olim Babylon inter EuphatēemEuphratēem et Tygim condita. Dein capto Calypha, multitudinem omnem captam in conspectu Calphæ occidi jussit, et ipsūum postea in thesaur ærario cum aurio et pretiosissimis referto concludi jussit ut depasceretur. Mesopotamiam post ingressus Euphratem trajecit. Alapiam obsidet et capit ut et Edessam Samosatāamaliasque Syriæ Coinagenæ urbes subdit. Dein Syriam petens oppida omniaoia quæ Antiocheno Imperio adiuverant Saraceni recuperat et diripit. Alapiensem Tyrannum (nomine Malervasam) in Damascenam regionem deducit, Obsidet Damascum & capit & Tyrannūum præmænsibus interfici jussit, dein urbem capit & extincta Alapiensis factione, Abagam filiūum urbi præfecit. Dein Mortuo Mangone domum redit in Catayam anno sexto expeditionis ad regnum capessendum. Et discedens dimisit apud Abagam filium 20000 equites qui christianis auxilio essent si ad recuperandam Hierosolymasolymam trajicerent. Paulo post Abaga audito patris morte etiam domum redit relictis Guirbocha cum 10000 qui ob indignitatem a Christianis oblatam ijs eripit Cæsaream et incendit. Sed ipse paulo post a Mamaluchis fugatur in Armeniam et s. Et periculum jam Ciliciæ atque Adeo Armeniæ imminebat cap 15. lib 4. Sed Melechenius rex Ægypti tunc opportunePaulo pos moritur. Tamen Sed Bandacar successor audacior factus jam Ciliæ Adeo Armeniæ imminebat. Tunc Armeni Socijque Tartari qui ad eos fugevant Legationem in Europam mittunt ad Francūum regem 147r et Carolum Siculum. An 1269. Bandodacar Antiochiam capit et incendit sed eo statim discedente christiani restinguunt, tamen post decennium rursus caputur. Dein Bandodachar Armeniam intrat idque feliciter. Aberat enim tunc Ayton Armenus apud Abagam Tartarūum. Dein Turcorum regnum quod Tartari tenebat (Bagdadi) ingressus sed a Tartaris reprimitur: oppidáque quæ a Tartaris ad saracenos defecerant recepta et diruta, & recuperatas Turcarum regiones Abaga Armenio Ayton gratis offert, sed is respuit. Bandodacar se domum recipit. Armenius Tartarusque iterum nuncios ad reges chr. mittunt qui iter maturare jubent et auxilia pollicentur. Cap 16 l. 4.Sarraceni Antiochiam invadunt et fere delent, dein Armeniam invadunt et vastant, sed dolo tandem repressus Bandogabar Damascus redit et paulo post ex vulnis moritur. Filius Helpis succedit et iterum invadit Armeniam, obsedet Hamam urbem ab Antiochia et Cæsarea haud procul distantem. Armenus opem petit a Tartaro Abaga qui fratrem Mandogamorūum cum 30000 Equ.Equitibus mittit. Sed tartarus corruptus prodit Armenios. Et hi recepta Hama alijsque Syriæ urbibus domum redeunt. Et Abaga Tartaros ignominia afficit. Duces vero et fratrem secum percutit. lib 5. cap 2.Paulo post moritur Abaga. succedit Tangodar frater, dein Argon frater. Et Ægyptijs Melechsites qui Meorgathum seu Marmoream in Syria Phœniciæ a Christianis eripit, anno 1285. Dein Alphir Ægyptijs succedit et nostris eripit Tripolim Sidon Berithum et Tyrum urbes Syriæ. Seraphus Æg. Sult. Damasco moritur succedit Araphus qui etiam Ptolemaida capit et Christianos penitus expellit Syria 1290 et christianis tantum relinquitur Cyprus cum Armenia minore quæ olim Cilia dicebatur. Et hic finis Belli sacri. l 5. c 7.Tartaro Argone mortuo succedit Quegathus frater, et brevi Bandone consanguineus et non multo post Cassonus sed Chaganus Argonis filius. Is cum exercitu 2000000 – Is persas adoritur et subigit ducitque Armenij regis filiam, et cum exercitu 200000 trajecto Amano monte in Syriam ad Hamam usquevenit, Ægyptum vincit et e tota Syria ejicit et ad Molais dux tartarus jussu Chagani persequitur usque ad deserta Ægypti. Recipit Chaganus Hamāam(alias Gamalam) aliasque Syriæ urbes, ut et Damascum: Et Christianis Armeniisquecæterisque ex Christia Cypro et aliis latebris convolantibus christianis concedit Ierusalem habitandam. Sed seditione domi orta revertitur præficiens Capcapum Damasco et Hierosolyma Molaim. Dein Capcapus deficit ad Ægyptios deficit et Molais impar viribus fugit Armeniam et post annum, Cassani jussu bellum renovat missis 30000 tataris auxili a Cassano: et Capcapum fugat, dein in Syria nonnulla instaurans, Et cætero ne hosti præsidio essent diripiens, ad suos reverti conatur sed in trajiciendo Euphratem, fracto ponte multa clate afficitur. Contigit hoc anno 1301. l. 5. c 10.Bajazet yethe2dsecond together wthwith the taking of Constantinople subdued all Greece & almost all Illiriam. l 5. c 11147avThe text on this page is written upside down.De Bello Vandalico et Gottico inter AD 400 et 550 consule Procopium Tom Cedrenus Historiam generalem ad Ann 1080 scripsit. Tom 6. Hist Bizant. Scrip Bizant Index est in Tom 10Ducæ Micaelis Nepotis Hist Bizantina Tom 10 ab an 1300 ad an 1453148rEx historia Belli sacri, Authore Wilhelmo Tyrio Metropolitano Archiepiscopo ac regni Hierolomitani Cancellario inter annos 11Belfercus subactis circa Euphratem nationibus dat Solimanno nepoti ejus Niceam cum provincijs adjacentibusejus; Ducat Nepoti Damascum; et Alapiam servo Assangur qui fuit Sanguini pater & avus Noradini: et Acciano Antiochiam cum finibus modicis. Nam usque ad Laodiceam Syriæ, Calipha Ægyptius universas possidebat regiones. lib 4. c 11.Antiochia a nostris Capta 1098 Iunij 3otertio. lib 5. c 23. Et Ierusalem 1099.1113 Menduc princeps potentissimus cum ingenti multitudine de Perside trajicit Euphratem, sed coercetur et statim redit l 11. c 19Solymannus in vivis anno 1108. l 11. c 6.Doldequin rex Damascenorum anno 1113 l 11. c 20. vixit Doldequinus ad an 1130 et forte ultra l 13. c 27.Gazi rex Turcorum seu Turcomannorum potentissimus & apud suos valde formidabilis Anno 1119 Invadit Iudæam, huic associantur Doldequinus Damasc. Et Debeis Arabum rex. l 12. c 9.Balac alius Turcorum princeps circa an 1122 dicitur et princeps Parthorum l 12 c 25. Occiditur a. 1124. l 13 c 11.Borsequinus an 1125 Turcorum Princeps potentis transito Euphrate venit Antiochiam sed repulsus revertitur. Iterum redit anno 1125 sed occiditur l 13. c 16, 20 & c 2Soldanus erat Alapiensis ( capta Alapia ad anAn 1124 Alapia seu Aleppo nondum erat capta erepta e Turcis. l 13. c 15Sultanus erat Alapiensis Rodoan princeps potentissimus an 1134 l 13. c 27.Sultanus erat quidam Iconiensis potens ad annūum 1135. l 14. c 3. & anno 1175 l 21. c 12.Sanguinus potens Alaphiæ Princeps Turcorum Satrapa 1130 & 1131. lib 12 c 27 & l 13. c 6Sanguinus (post Assangar & Roduan) rex Alapiæ potentissimus circacirca11361137lib. 14. c 6: vel antem: 1137. Invadit autem regnum Damascenorūum an 11376 sed repulsus revertitur ad suos l 15. c 7.Tegel–melud [Tegel melud Damasci Rex l 14. c 17 circa an 1131 vel potius 1130.Alapia et Cæsarea non erant ereptacapta a Turcis circa 1140. l 14. c 30. & l. 15 c 3nec circa annum 1147 l 16 c 27.Anno 1142 (vel forte 1145 or 1146 scilicet Eugenio Papa) Sanguinus in TurcorūumOrienteprincipes potentissimus, & Musalæ, (quæ olim Nineve dicta , erat Metropolis regionis Assur,) Dominus obsedit Edessam Medorum Metropolim olim Rages dictam Hæc sita est ultra Euphratem per iter unius diei. l 16. c 4. Et capit c 5.Anno 1144 (Baldvin anoanno2dosecundo) moriturinterficitur Sanguinius dolosè. Successerunt ejus filij alter apud Mussulam prædictam (Ninive) citrorsum in oriente; alter apud Alapiam natu minor, nomine Noradinus vir provudus l 16. c 7.148vAnn 1144. Eodem nempe tempore fuit Meieredin rex Damascenorum, vir mollis & stultus. l 16. c 7Anno 1146 f Sultani Iconiensis Legiones (absente Sultano) vincunt et fugant Imperatorem et Regem Galliæ. l 16. c 22.An 1148 Soldanus Ieoniensis terram Comitis Edisseni ingreditur l 17. c 10. Et Noradinus regionem Antiochenam occupat Ibid.PontentissimusPotentissimus turcorum Princeps Soldanus Iconiensis iterum cum innumeroequitatu Comitatum Edissenam ingreditur. l 17. c 15. Hinc res perpetuo declinant.Archiepiscopatus Edissanus Hieropolitanus & Toritiensis a Noradino occupatus. l 17 c 17. Anno 1152, Balduini 4tiquarti, 9o nono.Anno 1154 Noradinus regnum Damascenorum invait et, ultro munus dantibus Damascenis, occupat, ejecto & in orientem fugato eorum rege proprio l 17. c 26. & l 16. c 8. Ejectus autem rex erat Meieredin. l 16. c 8 totūum.Anno 1157 Noradinus ægrotans defertur Alapiam: ejusque frater Myrmicam audito fratris defectu credensque in fata concessisse Alapiam pervenit, eamque, tradentibus civibus obtinuit, sed cognito fratrem in vivis esse solutis agminibus discedit. l 18. c 17, 19Cæsara civitas est super Orontem fluvium qui Antiochiam præterlabitur sita. Vulgus appellant Cæsaream et putant eam esse quæ et Cappadociæ Metropolis eximia Beatus doctor præfuit Basilius. Sed errant Nam illa Metropolis ab Antiochia distat plusque itinere 15 dierum vel circa id. Hæc autem in Syiria quæ ab alia Provincia est, a Cappadocia diœcesi multis medijs provincijs disjuncta nec Cæsarea sed potius Cæsara dicitur, una de suffraganeis urbibus Antiocheni Patriarchatus. Hanc civitatem nostri homines Christ: obsidêre anno 1157 l 18. c 18Noradinus Alapiæ erat anno 1158 cl 18. c 25. Invasit Sultanum Iconiensem anno 1169 1160, 1161. l 18 c 27. Et interea rex DamascenusHyerusolmitanus bis ingreditur ejus fines et spoliat sed Et 1161 Nov 18 Princeps Antichenus capitur a Duce Noradini et Alapiam abducitur.Cæsarea Philippi est Civitas in Iudea jam dicta Paneas.Calypha de Baldac (Bagdad) summas etiamnūum Saracenorūum Monarcha Anno D 1166.Sarraconus Noradini dux occupat Ægyptum Ann 1168 l 20. c 11 paulo post moritur et succedit SaldnusSaladinus fratris Negemedini filius. c 12Ann 1170 Noradinus cum exercitu magno estresidet in finibus Pencadensibus l 20 c 27An 11671156 Erat in partibus Ciliciæ circa Tarsum potentissimus quidam Armenius nomine Thoros qui sæpe Ciliciam infestabat sed a Raynaldo Principe Antiocheno vincitur et finibus Ciliciæ expellitur l 18. c 10149rAnno 1157 Ægrotante Noradino Rex Hierosl. invitat Thoros potentissimum Armeniorum principem ut advenire contra Noradinum. Advenit Obsident Cæsaream.Anno 1158 vel 1157 Thoros iterum grassatur in universa Cilicia et occupat Tharsum et Anavarzan duas Metropoleis. Cilicia autem montibus subjacebat in quibus ille inhabitabat castra munitissimaAnno 1171 Thoros moritur et sucedit frater ejus Melier per vim l 20. c 28.Cum Fredericus Archiepiscopus (Authoris antecessor) a Rege Hierosol. missus ad Constantinopolin, Antiochiam pervenisset & inde in Ciliciam, ut per terram Soldani Ieoniensis, imperato prius ejus ducatu, pergeret: Milo Armeniorum alius Princeps potentissimus cujus erat frater Thoros, insidias ei struxit &c l 20. c 27. An 1169 1170.Noradinus moritur Maio mense maio, regni ejus anno 29ovigesimo nono. Et eodem anno moritur etiam Almaricus rex Hierosol: quinto Idus Iulij, regnavit an 1012 mens 5. Obierunt anno D. 1173. Et non multo post (3otertio Cal Novemb obijt etiam Authoris Antecessor, Archiep: Tyrius D. Fridericus. l: 20. c: ult & l 21. c 4. Et Author statim adsciscitur Cancellarius.Eodem Anno, 1173, Saladinus vocantibus secreto Damascenis, & Melehe salah filio Noradini adhuc impupbere apud Alapiam commorante, regnum Damascenorum occupat, tradito ei Damasco, Heliopoli, Camela, Cæsarea magna & omnibus Cælosyriæ civitatibus. Sperabat et Alapiam cum puero tradi, sed inaniter. Cap 6 lib 21.De hoc certus fa Hæc intelligens Cotobedi frater Noradini, dominus Mussulæ, Rex inter Orientales Gentes Parthorum potentissimus cum magnis copijs ad opitulandum nepotem trajicit Euphratem. Erat Mussula seu Ninive Etiamnum totius Assyriæ Metropolis. Circa Alapiam Castra locat. Saladinus tamen Vrbes Hamam Cæsaream et regionem universam, ad usque Alapiam obtinuerat. Pugnatum est. Saladinus vincit. AD 11474. lib 21. cap 8.An 11479 circa INovemb, mortuus est Melechsala Noradini filius cui de omni hæreditate paterna sola manserat Alapia cum paucis ad modum municipijs: quæ omnia testamento novissimo dedit Domino Mussulæ in quendam patrui sui filium Hezedin nomine, filium Thehebet, Mussulæ dominum contulit lib 22. cap 8.An 1180 Aliqui suspicabantur quod Saladinus obsidere vellet Alapiam alij quod domino Mussulæ potenti Turcorum satrapæ, qui ejus quadam oppida circa Euphratem obsidere dicebatur, tentabat occurrere. l. 22. c 18Mortuo Noradini filio, frater Rebedim, Domino Mussulæ fratre permittente, possidebat Sed his Alapiam cum paucis, quæ non occupaverat Saladinus, oppidis. Sed his spretis, Saladinus trajicit Euphratem, & Mesopotamiæ Vrbes splendidissimas Edissam Carram &c et universam pene 149v regionem quæ sub potestate Domini Mussulæ prius jacuerat tam viribus quam munerum interventione intra paucos dies sibi vindecaverat. Anno Dom. 1180 c 19. l 22.Damascus caput Syriæ minoris.Anno 1181 Regionibus in Syria Mesopotamia Syriæ occupatis, et in Amida Metropoli quadam, alijsque præcipuis urbibus collocatis sui fidelibus revertitur et Alapiam obsidet et pacto obtinet. Dein Tarsum cum primæ Ciliciæ metropolim cumquam a Græcis acceperatRupino Armeniorum Satrapæ potentissimo, qui ejus regionis urbes reliquas possidebat, multarum pecuniarum tradidit interventu: eo quod nimis longè ab eo distabat.Saladinus E Continuationis belli sacri libris.Saladinus Hierosolym expugnat 1188. et Tyrum 1189Mortuo Saladino, frater ejus Saphadinus omnes e novem filijs occidit præter Vnum Noradinum quem Alapiensium fides ex insidijs ejus eripuit lib 2 cap 16. Vnde statim odio pernicissimo filius et frater Saladini ubique concurrunt & Sapadinus continuo sævit in Aplapienses Ibid.150avThe text on this page is written upside down.BagdadiSjaizarum Cæsaræ et IconijAlepiDamasci1057 Togrulbecus 1063 Olbarsalanus 1071 Gjelaluddaulas 1092 Barcana1094 Barkiarucus 1105 Mahammedus 1117 Mahmudus &c1080 Sedijduddaulas 1082 Abulmerhafus cognominealiusalius Belferc Cutlu–muses Soliman 1100 Tanisman Masut Clisastlan. – – – – Kai–Cosroes & – – – – Reucratine cūumfratribus in vivis circa an: 1200 1213 — Kai–Cosroes in vivis anno 1213Aladin Azatines Iathatines desiit Anno 1262.1079 TagjuddaulasSjarfuddaulas1085 Tagjuddaulas 1095 Roduwanus 1113 Tagjuddaulas 1117 Bulgarus 1130 Sanguin 1144 Noradin 1173 Melechsala 1179 Rebedim 1181 Saladin 11951195 Noradin in vivis anno 1209 * * * Malervasa Sultanorūum ultimus a Tartaris captus anno 12601079 Tagjudaulas 1095 Decacus 1104 Ababacus aliascogn. Doldequin 1130 Tegel–melud * Meieredin 1154 Noradin 1173 Saladin 1195 Sephadin 1209 Coradin ad annum 1227 & ultra regnavit MalachnessarMesopotamiæ Sjarfuddaulas 1085 Artac vel Artot M1446 in vivis Sanguin Sanguin 1144 Cotobedi fil in vivis 1174 Er Hezedin in vivis 1179151rὉνωρίου δὲ γράμμασι πρὸς τὰς ἐν, Βρεττανίᾳ χρησαμένου πόλεις, φυλάττεσθαι παραγγέλουσι. Honorius autem litteris ad civitates Britannicas scriptis quibus eos hortabatur ut rebus suis consulerent. Zos. l 6.— ἐκβάλλουσαι μὲν τοὺς Ρωμαίους ἄρχοντας, ὀικεῖον δὲ κατ᾽ ἐξουσίαν πολίτευμα καθιϛᾶσαι. Zos l 6. De Gallis ArmoricisἸωβῖνος εν Μουνδιακῷ τῆς ἑτέρας Γερμανιάς κατὰ σπουδὴν ϗ Γυντιαρίου, ὄς φύλαρχος ἐχρημάτιζε τῶν Βουργυντιόνων τύραννος ανηγορεύθη Iovinus apud Mundiacum [Moguntiam] Germaniæ alterius urbem, studio Goaris Alani & & Guntiarij Burgundionum præfecti Tyrannus creatus Olympiadorus apud PhotiūumHoc factum AC 411 vel 412 circiter, Post mortem Alarici, ubi Adaulphus modò in Gallias transijsset. Quo tempore etiam Sarus occiditur.Romanæ urbis mœnia ex Ammonis gemetræ dimensione, quo tempore Gotthi illam priore incursione infestarunt, viginti et unius milliaris spatium in circuitu habere comperta sunt. Phot. B Olympiodor. apud Phot.Alaricus Post Pannoniam Rhætiam invadit dein transito pado Honorium ad Hastam obsedit. — atque interim cædes hominum incensionem tectorum prædasque agrestium ac pecorum quam latissimè potuit fecit. Sigon de Occ. Imp. l 10 ad An 401. sub finem anni.Stilico – Germanos ingentibus pollicitationibus & muneribus in suas partes trahit Auxilia contra Getas emit, contra Radagæsum arma movet. Omnes legiones quæ Rhætias ad Rhenum custodiebant abductæ in Italiam. Goarus Rex Alanorum partes Romanorum secutus est: itidem Vldinus & Sarus ingenti mercede redemptit. &c Annal Boiorum p 126.Stilico interfectus Kal. Sept. A.C. 408 Sigon. de Occ. Imp.Franci Frigerido teste, Constantini rerum in Gallia potientis socordia invitati in Galliam quam toties vario incursionum eventu tentarant nequefirma tenere possessione potuerant, magna mole superato Rheno irruperunt ac cum alia oppida tum præcipuè Vrbe Trevirorum ipsius tum Imperij caput captam diripuerunt. Quod ubi Vandali socijque senserunt, sibi rebusquesuis timentes, ad Rhenum illicò recurrerunt ac conatibus eorum se venisse adversarios ostenderunt. Franci verò postquam Resplendialem Regem Alemanorum, Goare ad Romanos transgresso agmen suum a Rheno retulisse videre sese in Vandalos intulere, ac Godigisilo Rege eorum extincto viginti fermè millia cæcidere, universos deleturi, in periculo cognito Alanorum exercitus in tempore succurrisset. Hac clade fracti Vandali Alani & vevi, ne iterum cum Francis sibi decertandum esset, Gunderico Gondigisili filio rege substituto, consilium Gallia abeundi cœperunt, &c — Hæc in Hispaniam trajectio hoc anno facta est Kal. Octob. ut Prosper Cassiodorus et Iornandes in annalibus scripsere. Sigon–de Occ. Imp. ad an 409Eo tempore (cum Maximus scilicet intra Aquileiam, amissaSulpitius Alexander, cum dicit Maximum intra Aquileiam amissam omni spe Imperij quasi amentem residere, adjungit: Eo tempore Genobaldo Marcomere & Sunnone ducibus, Franci in Germaniam prorupere ac pluribus mortalium limite irrupto cæsis fertiles maxime pagos depopulati Agrippinensis etiam Coloniæ metum incussere— Quod ubi Treviros per151vlatum est Nannius & Quintinus militares magistri, quibus infantiam filij & defensionem Galliarum Maximus commiserat, collecto exercitu apud Agrippinam convenêre. &c Greg. Turon. Hist. l. 2. ex Sulpitij Alexandri 3iotertio Historiæ libro. Dein quomodo Romani in Francia cæsi sunt, & quomode Arbogastes postea Francia invasit & populatus sit.Renatus Profuturus Frigeridus cum Romam refert a Gothis captam atquesubversam, ait: Interea Resplendial Rex Alemannorum [Alanorum in edit G. Badij A.C. 1512., Goare ad Romanos transgresso, de Rheno agmen suorum convertit, Vandalis Francorum bello laborantibus, Godigisilio rege absumpto, acie viginti fermè millibus ferro peremptis, cunctis Vandalorum ad internecionem delendis, ni Alanorum vis in tempore subvenisset. Movet nos hæc causa quod cum aliarum gentium Reges nominat cur non nominet et Francorum. Greg. Turonens. l 2. c 9 [L. 6. 9]Idem (Frigeridus scil cum Constantinum obsideri scribit: ita dicit. Vix dum quartus obsidionis Constantini mensis agebatur, cum repente ex ulteriori Gallia nuncij veniunt Iovinum assumpsisse ornatus regios, & cum Burgundionibus Alemannis Francis Alanis omnique exercitu imminere, obsidentibus, ita acceleratis moris reservata urbe Constantinus deditur. Greg. Tur. l. 2. c 9.Et paulò post: Hisce diebus Præfectus Tyrannorum Decimius agroetinus ex primicerio notariorum Iovini, multique nobiles apud Avernos capti a ducibus Honorianis & crudeliter interempti sunt. Trevirorum civitas a Francis direpta incensaque est secunda irruptione. Greg Tur l 2. c 9. — Cum autem Asterius codicillis Imperialibus Patriciatum sortitus fuisset, hæc adjungit: Eodem tempore Castinus domesticorum comes, expeditione in GalliasFrancoFrancos suscepta, ad FrancosGallias mittitur. Ib.Tradunt multi Francos de Pannonia fuisse digressos, & primum quidem littora Rheni amnis incoluisse: dehinc transacto Rheno Thoringiam transmeasse: ibiquejuxta pagos vel civitates, reges crinitos super se creavisse de prima et ut ita dicam nobiliori suorum familia. Quod postea probatum Clodovei victoriæ tradidere, idque in sequenti digerimus. Nam in Consularibus legimus Theodemerem regem Francorum, filium Ricimeris quondam, et Ascilam matrem ejus gladio interfectos. Ferunt etiam tunc Clogionem utilem et nobilissimum in gente sua Regem Francorum fuisse, qui apud Dispargum castrum habitabat quod est in termino Thoringorum. In his autem partibus, id est ad meridionalem plagaplagam, habitabant Romani usque Ligerim fluvium. Vltra Ligurim verò Gothi dominabantur. Burgundiones quoque Arrianorum sectam sequentes habitabant trans Rhodænum, qui adjacet civitati Lugdunensi. Clogio autem missis exploratoribus ad urbem Cæmearacum, perlustrata omnia, ipse secutus, Romanos proterit, civitatem apprehendit: in qua paucum tempus residens, usque suminam fluvium occupavit. De hujus stirpe quidam Meroveum regem fuisse asserunt cujus fuit filius Childericus. Greg. Tur. l 2. c 9Igitur Childericus Aurelianis pugnas egit Odovacrius verò cum Saxonibus Andegavos venit. moritur Egidius & relinquit Syagrium fil [Romanorum Regem ad civitatem Suessionas c 27 — Britanni de Bti Biturica a Gothis expulsi sunt, multis apud Dolensem vicum peremptis. Paulus vero comes cum Romanis & ac Francis Gothis bella intulit & prædas egit. Veniente vero Odovacrio An152rdegavos, Childericus rex sequenti die advenit, interemptoque Paulo comite, civitatem obtinuit. — His ita gestis, inter Saxones & Romanos bellum gestum est, sed Saxones terga vertentes multos de suis, Romanis insequentibus gladio reliquere: insulæ eorum cum multo populo interempto a Francis captæ atque subversæ sunt. Eo anno, mense nono terra tremuit. Odovacrius cum Childerico fædus inijt, Alamannosque qui partem Italiæ subjugaverant pervaserant subjugarunt. Eoricus autem Gothorum rex Victorium ducem super 7 civitates præposuit anno 14 regni sui. Greg. Tur. l. 2 c 19Ragnacharius parens Chlodovei regnum quoddam tenuit Gr. Tur. l 2 c 27Soboles Gundeuchi regis BurgudiæBurgundiæ, Gundobaldus Godegesilus Chilperic & Godomarus cap 28Clodovæus per victoriam contra Alemannos ad fidem Homousij conversus & baptizatus Gu T Ib. l 2. c 30 & 31.Bellum inter Gundobaldum & Godegisilum, Clodoveo Godegisilum juvante ib c 32 Gundobaldus postea fratrem capit et occidit c 33 & omnem occupat Burgundeam. Ib.Clodoveus vincit Gothos occiso eorum Rege Alarico in Campo Vocladensi &c Ib c 37Clodoveus eripit regnum a Sigiberto quodam c 40, & a Cararico rege c 40 & Ragnacario rege apud Camaracum. 42Gundobaldo succedit Sigismundus fil. l 3. c 5 Quo a Clodomere Francorum rege capto Godomarus frater ejus regnum capescit. Sed non multo post regnum Francis (Burgundiones modo Clodomerem occiderant) amittit. c 6. & iterum forte recipit ib. veYnundatio Tyberis & Draco. cum serpentibus per Tiberim in mare delati Greg. Tur. l 10. c 1. Idque anno 15 Childeberti Franc. Regis.Ex Chronico Ivonis Carnotensis de Regibus Francorum.Franci egressi a Sicambria pervenere in extremos fines Rheni fluminis in Germanorum oppida, ibique aliquot annis cum Principibus suis Marcomere et Sumone resederunt. Vbi primum regem Pharamundum sibi statuunt legibusque se subduunt quas primores eorum Wisogastus Arbogastus Selegastus invenerunt. Pharamundus rex primus Francorum. — Didio Pharamundi filius rex Francorum secundus. Abhinc Franci crinitos reges habere cœperunt. Eodem tempore. Romani Gallias tenebant, ctracitra Ligurim fluvium Gothi. G Clodio post Didionem rex Francorum tertius. Hic de Thoringorum finibus egressus Rhenum transijt, victoque Romano exercitu Carbonariam sylvam tenuit ibique sibi sedem statuit.Vixit hic author post tempora Philippi Willemi Regis 32 Franciæ an 1135. gesta Regum Francorum Epitomata partim e Greg. Tur. scriptis partim aliundeFranci egressi a Sicambria venerunt in extremis partibus Reni fluminis in Germanarum oppidis, illicque inhabitaverunt cum principibus eorum Marchomiro filio Priami & Summone filio Anterioris, Habitaveruntque ibi annis multis. Tunc defuncto Summone & accepto consilio in unum primatum eorum unum habere principem, petierunt consilium a Marcomiro ut regem unum haberent sicut & cæteræ gentes. At ille dedit ejs consilium et elegerunt Pharamundūum filium ipsius 152v Marcomiri & levaverunt eum super regem crinitum. &c Mortuo Pharamundo Clodionem filium ejus crinitum in regnum patris elevarunt. —— Franci relicto Childerico, Egidium principem Romanorum elevaverunt super se regem sed post 8 anno Egidius ejicitur & Childeric restituitur. Hæc e præfatis Gestis Epit. Gregorij Turonensis excerpta Chronica ex Fredegarij Scholastici Historia miscella.Francos Transegisse comperimus usque ad Marcomerem Sonnenem & Genebaudum duces (cap 3) — Dehinc extinctis Ducibus in Francis denuo Reges creantur ex eadem stipestirpe qua prius fuerant (c 5.) Eodem tempore Iovinianus ornatus regios assumpsit. Constantinus fugam vertens Italiam dirigit: missis a Ioviniano principe percussoribus super Mentio flumine capite truncatur. Multi nobilium jussu Ioviniani apud Arvernis capti, & a ducibus Honorij crudeliter iterempti sunt (c 6) Trevirorum civitas factione unius ex senatoribus, nomine Lucijs a Francis capta & incensa est. — (c 7) Castinus domesticorum comes expeditionem accepit contra Francos eosque proterit, Rhenum transit, Gallias pervagatur, usque ad Pirenæos montes pervenit, (c 8.) Franci electum a se regem, sicut prius fuerat, crinitum inquirentes diligenter ex genere Priami Frigi et Francionis, super se creant nomine Theudemerem (al. Theudemirum) filium Richemeris qui in hoc prælio quod supra memini a Romanis interfectus est. Substituetur filius ejus Chlodeo in regno, utilissimus vir in gente sua qui apud Hesbargum castrum residebat quod est in termino Thoringorum. B &c Sequitur Merovæus Childericus &c Narrat et victoriam Clodij in Romanos, qua omnia occupavit ad usque Suminam fl.Item. Cap 32. De Alanis, qualiter in regno Francorum interfecti sunt.Alani a Theudeberto filio Theuderici superantur, omnemque prædam & vitam amiserunt. [NB Hic Theudericus erat rex Mettensis & filius Chlodovei regis Gall. Et factum hoc conjungitur cum Eversione regni Thuringorūumab eodem Theudeberto, cum initio Sygismundi Burgundi jussu patris in regnūumsublimati. & cum regno Theuderici.]Aimonius primum statuit Pharamundum, secundum Clodium. [I. 8. 21]Ann 16 Honorij (A.C. 411) Saxonum incursione devastatam Galliarum partem Vandali atque Alani vastavere. Prosp. ad Euseb l 1Ann. 13. Theod 11. Bellum contra Burgundionem Gentem memorabile exarsit quo universa pene Gens cum rege Peretio deleta. Prosp ap Euseb l 2. (A.C. 435)Indic 7 Zenone & Marciano Coss.Consolibus His coss.consolibus caput Attilæ filij Constantinopolim allatum est. Marcell Chron A.C. 469.Lucio Coss.Consolibus Burgundiones partem Galliæ Rheno conjunctam tenuere. Cassod. Chron.Maximus per duos tantum menses invasit imperium Valentin 8 & Anthemio Coss.Consolibus Cassiod. ChrMaximianus (Maximus) quarto regni sui mense occiditur. In ipso anno Avitus ab exercitu Gallicano primo Tolosæ dehinc apud Arelatum Augustus appellatus Romam pgtpergitinterea Gaisericus Romam spoliat priusquam Avitus Augustus fiebat. Idat Chron.153rOstrogothos constat morte Ermanarici regis sui decessione a Visogothij divisos Hunnorum subditos ditioni in eadem patria remorasse Winithario tamen Amalo principatus sui insignia retinente. Oritur dein bellum in Winitharium ex una ꝑteparte& Balambere atque Sigismundum regem etiam Ostrogothicum ex altera. — Occiditur Winitharius & Balamber omnem Gothorum subactum populum possedit, ita tamen ut Gothis proprius regulus (quamvis Hunnorum consilio) imperavit. — Winthario succedit Hunni mundus & Thorismundus. Post per 40 annos sine rege manserunt. Dein sub Attala regnabant Valamir Theodemir & Widemir. Iornand. Get. Postea Walamirus bellum gerit cum Hunnimundo (& Alarico) Suevorum regibus quos etiam confi Alemanni adjuvabant, utpote Suevis confines, regentes nempe Alpes erectas. Iorn. Get.Vandali a loco suo digressi cum Gundarico rege in Gallias ruunt: quibus valde vastates Hispanias appetunt. Hos Suevi secuti, id est Alamanni, Galliciam apprehendunt. — Gunderico succedit Trasimundus. — Per idem tempus Trasimundus — totam Hispaniam, ut ad perfidiam Arrianæ sectæ consentiret, tormentis ac diversis mortibus impellebant. — Et puella quædam invita ad rebaptizandum deducitur. Et rebaptizatur, sed ea reluctante & aquas fluxu ventris fœdante, tandem occiditur. Greg Tur l 2. c 2.Athananaricus etiam VisiGothorum in Galijs rex maximus fuit Homousis persecutor Gr. Tur l. c 4Chuni a Pannonijs egressi ad Metensem urbem reliqua depopulando perveniunt, tradentes urbem incendio & populum in ore gladij trucidantes ipsosque sacerdotes Domini ante sacrosancta altaria perimentes — dein [a Metensi urbe egrediens] cum multas Galliorūumcivitates opprimeret, Aurelianis aggreditur &c. TGreg. Tur. l. c 6, 7.Bellum Clodovei contra Alemannos apud Tolbiacum, quod ad Christianitatem convertitur. Greg. Tur.Maximus sacrificia gentilibus et aram Victoriæ restituit ob idque laudatus a Symmacho. Socr. l 5 c 4. Petav Doctr. temp. ad an 387. Eugenius Gentilibus favit. Aram Victoriæ Romanis concessit, quo nomine ab Ambrosio qui Florentiam abierat, increpatur Ep. 15. Petav. Ib.Petavius refert dissolutionem Regni Alanorum in Hisp. ad an 417 dicitque ex Idatio Alanos tunc Vandalis & Suevis dominatos fuisse. Meminit etiam ex eodem Idatio Fridebalum Wandalorum regem a Constantio captum A.C. 416. Et Statuit Bellum Alemannicum in Vbijs ad an 495.Alaricus Germaniæ gentes in Romanos concitavit — Saxones Britannias depopulantur Alani Gepides quorum rex Resplendial Rosoppendial, Vandali rege Modogisilo, cujus filij Gunderic et Genseric, Marcomannorum Quadorum Salingorum (Suevi sunt) rex Hermanericus, Burgundionum Gandericus, Franci quoque prid Kal Ian Hieme rigante Rhenum transeunt. Annal. Boiorūum.Sidonius Apollinaris ad Majoranum Augustum Alemannos Rhætias occupasse commemorat hoc carmineRhætorumque juga, per longa silentia ductus,Romano exierat populato trux Alemannus,Perque cavi dictos quondam de nomine Campos,In prædam centum novies demiserat hostes.Laz. Gent. migr. p 375153vDum Constans cum patre resideret, ab Hispania nuncij commeant, a Gerontio maximum unum e clientibus suis imperio præditum atque in se comitatu gentium Barbararum accinctum parari: quo exterriti, Edobecco ad Germanas gentes præmisso, Constans & præfectus jam Decimius Rusticus ex officiorum magistro petunt Gallias cum Francis et Alamannis omnique militum manu, ad Constantinum jamjamque redituri. Item cum Constantinum obideri scribit Frigeridus, ita dicit: Vix dum quartus obsid — &c. Greg. Tur. l 2. c 9 ex Frigerido.A. C. 411 Wandali duce Crosco Gallias multasurbes & Ecclesias subvertunt, Croscus tandem a Mariano præside Arelati captus per victas urbes ignominiose retractus ad mortem tormentatur. 413 Wandali timore Gothorum Gallias relinquunt & cum Alanis & Suevis Hispanias occupant. Roma capta 9 Cal Sept. Wandalis Gallias congressi Franci Modigisilum regem cum 20000 Wand. extinguunt, & suprema forte interitio Wandalorum fuisset, nisi reliquijs eorum Alanorum Resplendial subsidio venisset. Britannorum vires attenuatæ, qui et qu subtrahunt se a Romanorum dominatione. Franci per Gallias incesseantes diripiunt primo: & secunda irruptione incendunt urbem Treverim. 423 Britannis subjectionem Romanio Imperio repromittentibus subsidium mittit Honorius —— sed id frustra fuit. 433 In Gallia cum Suptar rex Hunnorum Burgundiones nimis opprimeret illi baptizati & statim Hunnis congressi. pauci multa millia eorum peremerunt436 Rugilæ succedit Bleda. 453 Attila cum 500000 invadit occidentem. 454 Attila Italiam aggressus, omnes pene ejus civitates aut diruit aut diripuit aut incendit. 476 Franci Treverim capiunt. 499 Clodovæus Alemannos bello congreditur & perempto eorum rege & Alemannia sub tributo redacta baptizatus a sacto est &c Hæc e Sigeberto.Historiam Croci regis Alemannorum (qui ab ab aliquibus Vandalorum dicitur) vide in Greg Tur l 1 c 330 & 32. Vniversas Gallias vastat, tandem capitur Arelati & crudeliter interficitur. Author hic refert ad Valeriani & Gallieni tempora. Spangenberg vocat Garochum (GarhochOdoacer & Childeric Alanos e Gallijs ejiciunt. Suevicorūum Anna l 8. part 1. c 7. Alemannos qui partem Italiæ invaserant subjugarunt dicit Greg. Tur. l 2. c 19.Iudicamur itaque præsente etiam judicio a Deo & ideo excitata est in perniciem ac dedecus nostrum gens quæ de loco in locum pergens de orbe in orbem transiens, universa vastaret. Ac primum a solo patrio effusa est in Germaniam primam nomine Barbaram ditione Romanam, post cujus primum exitium arsit regio Belgarum, deinde opes Aquitanorum luxuriantium. Et post hoc corpus omnium Galliarum, sed paulatim id ipsum tamen, ut dum pars clade cæditur pars exemplo emendaretur. Salvian de Gubern Dei l 7.Excisa ter continuis eversionibus summa urbe Gallorum. [Treviri,] cum omnis civitas bustum esset, malis et post excidia crescentibus. Nam quos hostis in excidio non occiderat post exidium calamitas obruebat: cum id quod excidio evaserat morti, post excidium non superesset calamitati. Alios enim impressa altius vulnera longis mortibus necabant, alios ambustos hostium flammis, etiam post flammas pœna torquebat. Alij interibant fame, alij nuditate, alij tabescentes, alij rigentes: ac sic in unum exitum mortis per diversa moriendi genera corruebant. Et quid plura? excidio unius urbis affligebantur quoque aliæ civitates. Iacebant siquidem passim, quod ipse vidi154v vidi atque sustinui utriusque sexus cadavera nuda lacerata urbis oculos incestantia, avibus canibusque laniata: lues erat viventium, fœtor funereus mortuorum, mors de morte exhalabatur, ac sic etiam qui excidijs supradictæ urbis non interfuerant mala alieni excidij perferebant Salivian De Gubern Dei l 6. p 211Epitaphium Eusebiæ Treviris Honorio 10 & Constantio 1 mens Iul 12.Ricimer infesto exercitu Romam occupat, Anthemium interficit urbem militibus diripiendam tradit 5 Id. Iul. Successit Anicius.Scribi Pestis A.C. 410 non Romam tantum sed totam Italiam afflixit siquidem scribit Ruffinus ad Chromatium tum Aqueleiensem Episc. perruptis ab Alarico duce Gothorum Italiæ claustris morbum se pestiferum infudisse & agros armenta viros longe lateque vastasse Sigon. de occ. Imp. l 10 p 175.Franci sub ducibus Faramundo, Marcomiro Sunnone, Priamo & Antenore fine Gallicorum ingressi. Trithem. / Resplendial Alanus Trithem.Roma capta 9 Kal Sep. Anno V.C 1564. Adonis Comment. Clodoveus credens anno 15 regni sui baptizatur Ib. Focas regnante Bonifacio statuit sedem Romanum caput Eccles. & rogante alio Bonifacio Pantheon concessit Ib. Adonis Viennensis Commentarij ætatis 6. scripsit post an 877.Tunc lugubres vestes Italia mutavit, & semiruta urbis Romæ mœnia, pristinum ex parte recepere fulgorem — Putares extinctam Gothorum manūumet colluviem perfugarum atque servorum domini desuper intonantis fulmine concidisse. Non sic post Trebiam Thrasymenum & Cannas: in quibus locis Romanorum exercitum cæsa sunt milia; Marcellini primum ad Nolam prœlio se populus Romanus erexit. Minori priùs gaudio strata Gallorum agmina, auro redempta Nobilitas et seminarium Romani generis in arce cognovit. Penetravit hic rumor orientis littora &c. Hieron: ad Demetriade Epist 8Tom 1. p 6Proh nefas, orbis terrarum ruit, in nobis peccata non ruunt. Vrbs inclyta & Romani imperij caput uno hausta est incendio. Nulla est regio quæ non exules Romanos habeat. In cineres et falvillas sacræ quondam Ecclesiæ Ecclesiæ conciderunt. Hieron Ad Gaudentium Ep 12. Tom 1. p 100Quis crederet ut totius orbis extructa victorijs Roma corrueret, ut ipsa suis populis et mater fieret et sepulchrum, ut tota Orientis Ægypti Africæ littora olim dominatricis urbis, servorum et ancillarum numero complerentur, ut quotidie sancta Bethlehem, nobiles quondam utriusque sexûs atque omnibus divitijs affluentes susciperent mendicantes? Quibus quoniam opem ferre non possumus condolemus & lachry& lachrymas lachrymis jungimus. Hieron Proæm. in Ezek. 3.Occidentalium fuga et sanctorum locorum constipatio nuditate atquevulneribus indigentium, rabiem præferat barbarorum quos absque lachrymis et gemitu videre non possumus. Hæc Hieron in Manasterio Palastinæ consisten. Proæm in Ezek 7.The remainder of the text on this page is written upside down.Greg. Turon. Hist & Epitomat. Gest. Franc. l 2. c 5 & c 9 p 95. Trithemij Annales. p 62 Gutberlethus Chron Theodemirus Rhenano Theido & Thiedemarus, Ivoni Carnotensi p. 51 Didio dicitur. Sigebert. Diac. Misc. Chron. Belg. / Hieronym. / Crocus in Etrop. Tur. Zos / Echdarichus in Sar. / Trithem. / Zos. de acie Adaulphi. l 5 / Multitudo Revertensium in Romam. / Plag. in Hisp.154rThe text on this page is written upside down.Theodericus Gothorum rex in Italia — Suevis in Rhætia commorantibus ducem dedit Fribadum & præsidem constituit in Rhætia illa Suevica qui Gottorum nomine illic jus diceret, Severianum comitem ut est apud Cassiodorum in Epistolis variarum cognitionum. Præterea Suevos et Alemannos (utpote eandem gentem) eodem tempore rerum potitos esse in Rhætia prima, ex historia Severini advertitur, Eugippo quodam authore, Iustiniano Imperante scripta; utpote quæ Gibolphum ac Chunimundum, Alemannorum unum & alterum Suevorum regem, in Vindeliciam usque Bataviam Oenumqueflumen denique ad Pannoniæ limites usque excursionem non semel fecisse, occupatis etiam Tiberinis et Batavis castris, ipsaque Romana colonia Laureaco, refert. Laz. Gent. migr. L. 8. p 375.Suevorum Reges in Retia Prima. 1 Sumanus [Suomarius] 2 Bondoncarius 3 FribadusFribadus. 4 Esner. 5 Hobingus. 6 Nebus. 7 Ermeric quem alias Annales Ermanarichum vocant interfuit pugnæ Tolbiacensi victus a Lutavico 1, Francorumque ditioni cum gente subjecta mancipatus primus quoque fidem Christi amplexus Annalibus refertur. Laz. Lib 8 p 383.Wallia Romani nominis causa cædes magnas barbaris intulit. Wandalos et Silingos nominis causa cædes magnas barbaris intulit. Wandalos et Silingos in Bætica omnes bello extinxit. Alanos qui Wandalis et Suevis pontenpotendtabantur adeò cecidit ut extincto Atace rege ipsorum pauci qui superfuerunt oblito regni nomine Gunderici regis Wandalorum qui in Gallicia residerant se regimini subjugarunt. Isid Hisp Hist Got.Æra 446 Wandali Alani et Suevi Spanias occupant — Æra 449 post plagarum diram perniciem quibus Spania cæsa est: tandem barbari ad pacem conversi sorte possessionem dividunt. Galliciam Suevi, Alani Lusit. & Carthag. prov. Wandali silingi Bæticam sortiuntur. Spani autem per civitates et castella residua plagis afflicti Barbarorum dominantium se servituti subjiciunt. Isid. Hist. Wand.Æ 446 Suevi principe Hermerico cum Alanis et Wandalis simul Spanias ingressio Isid Hist Suev. Gundericus rex Wand. tandem transit ad Bæticam inde migrat ad Africam Isid. Wand.Tempore Theodosij Marcomirus genuit Pharamundum, Clodio fil. ejus, Merovingue fil &c Chron Virdunense.Ær 446 Vandali Alani et Suevi Spanias occupantes neces vastationesquecruentis decursibus faciunt urbes incendunt, substantiam direptam exhauriunt, ita ut humanæ carnes vi famis devorarentur a populis: edebant filios suos matres, bestiæ quoque morientium gladio fame ac peste cadaveribus adsuetæ etiam in vivorum efferebantur interitum: atque ita quatuor plagis *[* inquit Italius in Chron, perin to ubiquein toto orbe sævientibus] per omnem Spaniam sævientibus Divinæ iracundiæ per Prophetas inscripta olim prænunciatio adimpletur. Isidor. Hist. Wand.Barbari per Sortes dividunt Hisp eo anno quo Constantinus post trien invasæ tyran. occiditur Idat. ChronWandali Alani et Sievi omnes simul ingred Hisp. Isid. Wand & Suev Idat chonchron 3 Id Octob Idat Chron. Wandalis in Afr. trans. Suevi in Gallæcia succedunt Isid Suev.Honor obit ante irruptionem Gallicam Prosp Chron l 1.155rEx Aijthoni Passagio Terræ SanctæRegnum Turquestan ex oriente habet regnum Tarsæ, ex occidente regnum Persarum, ex septentrione regnum Corasinæ, (i.e. Corasan) e meridie desertum Indiæ. Cap 3.Regnum Persarum protenditur versus occidentem usque ad magnum flumen Phison, (cap. 7, et versus meridiem ad usque ad desertum Indiæ.Regnum Babiloniæ extendit ad Nineven.Nineve jam devastata jacet cap 11Regnum Mesopotamiæ extenditur a Mosul quæ sita est ad ripam EufratisTigridisad civitatem Rohais (i.e. Edessa) quæ fuit civitas Abgari c 12.Regnum Turquiæ is the Sultany of Iconium in Asia minor. c 13.Quando Turchi occupaverunt dominium regni Turquiæ non potuerunt civitatem Trapezonde nec ejus pertinentias occupare propter castra fortissima & alia munimenta, & sic permansit in potentia Imperatoris Constantinopolitani ad terram illam regendam donec quidam ex ejus rectoribus fecit se Imperatorem vocari. cap 13. Trapezonda non est in Cappadocia sed in Provincia Genech. Ibid.Regnum Syriæ ab oriente habet Mesopotamiam ab septentrione secundāamArmeniam et partem regni Turquiæ, cap 14Regnum Turquiæ ex oriente habet Armeniam majorem & partem regni Georgiæ, a meriie secundam Armeniam & partem Ciliciæ c 13. continet Trapezondam &c Ibid.Sadock primus Turcarum rex cepit dominari in Persia A.C. 1051 huic successit filius Dogrissa qui misit quendam suum consanguineum qui vocabatur Artot, ad invadendum regnum Mesopotamiæ, & concessit sibi quicquid posset acquire contra Græcos. Vnde idem Artot — obsedit civitatem Rahais (i.e. Edessa), quam sine moræ dispendio occupavit, deinde invasit alias terras & loca, et totum regnum Mesopotamiæ dominio suo subdit. In civitate vero Meredin (quæ est in Mesopotamia vide cap 12) tenuit sedem suam et fecit se vocari Suldanum ab omnibus appellari.Dogrissæ successit Aspasalem qui nepotem ejus Soliman cum magno exercitu misit in Cappadociam misit, & concessit sibi omnia quæ posset acquirere contra Græcos. Soliman itaque cepit quamplures civitates Turquiæ fecitquese vocari Soldanum. Aspasalemo mortuo successit filius ejus Melecla, Iste misit Artot Soldanum Mesopotamiæ & Soliman Soldanum Turquiæ ad obsidendam civitatem Antiochiæ, qui statim ceperunt. Melecla mortuo successit filius natu major Belchiaroc sed alius ejus filius quidam occupavitmagnam imperij partem. Non multo post Christiani obsident & recapiunt 155v Antiochiam. Dein Belchiaroco mortuo cum frater ejus supradictus voluisset succedere sed tumultuosè occiditur & regnum in plures partes per discordiam in eligendo successore distractum est. Quod videntes Georgiani et Armeni Armeniæ majoris, invaserunt prædictos Turquos & de toto Persarum Imperio fugarunt, unde iverunt cum uxoribus & filijs habitare in regno Turquiæ, quorum accessu Sultanus Turquiæ potentior omnibus factus est. Cap 15.Quando Corarmini occidentem petebant & in plures partes distracti erant, ibant alij ad Soldanum Damasci, alij ad Soldanum Ames, alij ad Soldanum Haman, alij vero ad alios soldanos regni Assyriorum qui tunc temporis erant quinque, sed eorum Dux Bartat cum suis ibat ad soltanum Babyloniæ Cap 15A.C 12434 Tartari sub Baydone vincunt Gruiatadin Sultanum Turquiæ & occupant regnum ejus. Hoc filij fuere Iochi (qui superavit regnum Turquestan & minorem Persiam usque ad flumen Phison, & hæredes ejus usque nunc (i.e. ad annūum 1300) ibi regnant, & illi qui nunc tenent sunt duo fratres quorum unus vocatur Capar, alter Dorax.) secundus Hoccota filius Baido Septentrionem, versus Vngariam, debellavit. cap 18Haolon antequam sex mensium spatium laberetur, totum regnum Persarum, quia carebat domino & rectore subjugavit usque ad terram Assirorum &c dein transtulit se ad quandam Armeniæ Provinciam quæ vocabatur Sorloch, ibi tota æstate dedit se solatio et quieti, & hieme veniente obsedit civitatem Baldach cepitque A D 1258. Cap 265Dein ubi Hoalon requievit per spatium unius anni, misit ad regem Armeniæ quod veniret cum gente sua ad civitatem Rohais (Edessa) in regno Mesopotamiæ. Cumque venisset dixit Sultano Haolono: Domine, SultanusHalappi tenet totius regni Syriæ principatum, & si Halappi vestro subditur dominio alias terras omnes facile obtinebitis, Obsedit itaque Haleppi & per novem dierum spatium cepit AC 1260 cap 28.Quando vero Soldanus Halappi qui vocabatur Melecknaser qui tunc erat in civitate Damasci intellexit quod civitas Damasci [forte foret Aleppo] capta fuerait cum filijs et uxoribus qui ibi erant, supplex se projecit ad pedes Haolonis sperans uxorem cum filijs & aliquam partem regnorum sibi redditam fore, sed spes fefellit cap 29Haolon moritur A.C. 1264. cap 31. / Aithonus moritur 1270. Cap 33Melechsala primum instituit & ab ijs regno privatur succedente Turquiniano & post eum Melecmees. Cap 52156rDe divisione regni Iconij inter Masut & Caicubades loquitur Leunclavius lib 1. dicitque Aladinum apud Aythonum scriptum esse pro Azadino & Guiatadinus pro Gaiazadino vel Giassadino vel Iathatine. Dicit etiam Leunclavius quod Aladin jmusprimus e Persia veniens de novo regnum in Asia condidit.Dogrissa (successor Togrulbeci) eripuit Diogeni Romano Imp. Const. occupatam inter Saracenica dissidia Mesopotamiam ac Ciliciam: quas terras donavit ex propinquis suis uni nomine Atorto. Dein Dogrissæ successor Aspasalamus misit Solimannum in Asiam qui pene totam devicit. Et Aspasalami successor Meleclas misit Atortum Sultanum Mesopotamiæ in Syriam ubi occupata urbe Antiochia ad Orontemflu. tota regio illa in potestatem ejus venit Post Meleclam regnavit Belchiaroc vel Belferc, cujus regni tempore gubernatio Antiochiæ commissa est Assani (alijs Cassano, alijs Acciano,) sub quo urbs obsidetur & (interea dum Sultanus Persiæ missurus erat Corbagatham (vel Corbadam) cum exercitu ad obsidionem solvendam). Ioach. Camerar. Narrationes Turcæcapitur & Accianus in fuga occisus fuit, Dein Corbagathus obsidet Antiochiam sed fugatur tandem a Christianis.Dein circa A D 1106 ortis inter Turcas dissidijs Georgiani & Armenij proterunt Turcos Persicos & multos expellunt qui partim sese ad Solymanum partim ad Artortum & partim ad alios in Asia minore satrapas contulerunt. Dein Georgiani & Armenij domum redeunt neque amplius experiri fortunam vellent oppugnando alios Turcicos Satrapas Sultanas, Damascenum Hierapolitam (i.e. Hierapolis = Myriandro = Epiphaniæ = Alepo) Amasensem & cæteros. Ioachimus Camerarius, ejus Narrationes Furcicæ.An 1113 (vel 1115) Persicæ copiæ duce Mendoco strages in Syria feceruntAn 1120 sese conjunxit cum satrapa Turcico Gazi seu Gari Damascenus Sultanus Dollequin & Arabs Debeis contra Christianos in Syria sed profligantur.A 1122 Balacas (vel Alapha) Sultan Turcorum Amesæ potens & superbus Antiochenam regionem vastans in prœlio obtruncatur.An 1126 Post Gazin Borsequin Turcicus Satrapa in Syriam arma intulitTempore Fulconis (4tiquarti regis Hierusolemitani) Turcici Satrapæ qui in Syriam Arma intulerunt, fuerunt Sanguinis (ab alijs Baldecam vocatus) in Assyria potens princeps, pater Noradini, interfectus a suis & Bezeugas. Nominatur et Alapha rursus seu Balacha sultanus Amesæ qui Edessam expugnavit, sed hic est alijs is quem Sanguinum Assyrium & Baldecanem nominari diximus.Baldvinus 3 (5tusquintus rex Hierosol) Noradmum vicit anno 1143 ad Hierichuntem Noradmus post mox (post tentatam a Christianis frutrafrustra oppugnationem Damasci exercitum ad Antiochiam adduxit ubi Romundus occiditur, & postea captus ab eodem Ioscelinus Edessæ dominus & Ramundus Tripolis (seu Acon156vNoradmus videtur alius fuisse a Noradino cujus regiones Saladinus post mortem invasit. Sed dubito. Imo non aliusAnn 1179 Malechsala Noradino fil. mortuo, accersitus fuit e Syria dominus Mussulæ testamento scriptus hæres Alapiæ, sed Saladinus Sultanum Mussulæ invadit, & Mesopotamiam occupat &cAnn 1249 rex Armeniæ Hayton sperans se ope Tartarorum a vi vicinorum Sultanorum Damasci Alepi Amasiæ & aliorum, itemque Caliphæ Babylonij tutum fore, primo misit unum e proceribus ejus ad Mangum Canem Imp. Tar. annoque proximo ipse insecutus est. Contracta est summa amicitia, et Mangus fratrem Allaum (Haullonem seu Haolonum) misit contra Turcos qui cum ingenti exercitu transijt Tigrim hortatu Armenij & conjunctis copijs hujus occupavit totum regnum Persicum & subjecit sibi Corasmios & Asassinos. Annoque 1255 vel secundum alios anno 1258 redijt Allaus cum exercitu & cum Armenio conjunctus obsident Calipham. Anno dein 1260 conjunctis copijs tendunt ad Edessam. Qua capta accedunt ad Alapiam & post novem dies expugnant & mox DamascūumSultanasque harum urbium una cum conjugibus et liberis in Persiam curarunt abducendos.Anno 1283 Tartari conj sub Mangodaniore fratre Abagæ conjuncti cum Armenijs obviam habuerunt eercitum Ægyptij Sultanis ad Amasiam seu Hamesam seu Camellam, pugnatum est Tartari sub Mangodanijore fugantur & Mangodanijor non consistitdonec ad Euphratem pervenisset. Cæteri Tartari vincunt & persequuntur Ægyptios usque dum Amasiam ingrediuntur. Amasia credo non oppidum sed regio fuit. Quære.Tuscorum populi qui oram Inferi maris possident a Lydia venerunt & Venetos, quos incolas superi maris videmus, capta et expugnata Troja, Antenore duce, misit. Adria quoque Illyrico mari proxima, quæ et AndriaticoAdriatico mari nomen dedit Græca urbs est. Arpos Diomedes exciso Ilio, naufragio in illa loca delatus condidit &c vide locum Trogi lib 20.Cethin dicitur Græcia a Cethin Iavanis filio, Iapethi nepote Gen 10.8. Num 24.24. 1 King . 11.11. 2 Chron 1.16, 17. Isa 23.1,12. Ier 2.10. Dan 11.30. Mac 1.1, (10) & 8.5Iavan Dan 8.221 & 10.20157rEx Elmacino.Anno 463 (qui cepit Oct 9 1070) contendit Princeps Olbarsalanus Achlatum in occursum Romanis, & 26 die Dulkiadæ Romani fugantur & Imperator eorum capitur & dimisit eum Princeps certis conditionibus &cAnno 467 (qui cœpit Aug 27 1064) creatus est Califa Muctadis Billa cujus tempore recuperarunt Muslimi a Romanis Ruham & Antiochiam.Anno 470 (1077) erat Muslimus dominus Nasibini et Sergjaræ, et post duostresduos annos filius ejus Sjarfuddaulas dominus Mausilæ cepit Halebum & sic fit dominus Mausilæ & Halebi simul.An 477 (1084) cum Sjarfuddaulas dominus Halebi & Mausilæ imperium Halebi sibi stabilitum reddidisset, ad invadendam Antiochiam concessit, quam tunc tenebat Solymannus f. Ptolomæi: sed in prœlio occubuit.An 478 (1085) Tagjuddaulas consequitur imperium Halebi, cum enim intellexisset Dominum ejus Sjarfuddaulam occisum esse, illuc iter instituit venitque ipsi subsidio Artacus Turcomanus qui Hulwanam & Habelam potestati subjecerat suæ. eratque hic Artacus pater Muluci & Artaciæ, qui simul conspiraverant ut Solymanno filio Ptolomæi Domino Antiochiæ bellum inferrentDimicarunt haud procul a porta Halebi, Solimanus interficitur & Tagjuddaulas Halebum occupat & totius Syriæ imperium sibi confirmattum fuit.Ann 483 (1090) Historia de subditis Batijnæ qui jussu Batijnæ se interfecerunt.Anno 501 (1107) Rex Bagdadi Muhammedus vicit Sadecam Seifuddinum qui imperabat Hellæ Imperaverat autem an 22.An 503 (1109) e vita excessit Coragja princeps Emessanus cujus Imperio successit Sampson Harhanus fil.NB. Mausilia = Mussula. Nasibinum = Nisibin (i.e. Nisibi) vel forte Nasivancasi (i.e. Nicephorium.) Quæ urbes sunt in Mesopotamia. Sergjara = forte Sargoreg (i.e. Bethel, oppidum Palestinæ.) Ruham = Rhoæ (i.e. Edessæ. Amasa = Amesia = Hamesa, = Emissa = Camala = Hemesa. Habela = forte Abela urbs Iudææ. Maredin = Mardin = Merde urbs Mesop: juxta Tigrin e regione Assyriæ. Serjara = forte Zinagiar Zizira (& Seroge) quæ est in insula Tigridis juxta Ameidis & Nisibin. Hulwana = Eloaman proxime Bagdad ad alteram ripam. Habela = forte Elbet.Mahommed natus die lunæ. Octavo die mensis Rabie prioris cui respondet e mensibus Romanorum 22 dies mensis Nisani anni 882 Alexandri magni. Vt autem implevit annos 40 vocatus fuit ad munus propheticum die Lunæ: secundo die mensisRabie prioris anno 922 Alexandri, vigesimo regni Cosroæ. Anno vocationis decimo quarto migravit Medinam, urbem ingrussusingressus die Lunæ (scdūumsecundum alios die Iovis) qui 12 erat Rabij prioris. Atque ab hoc anno æra ducitur, estque annus ætatis Muhammed incipit autem 16 Iuly A.C 622.157vArabes æram AlexandiAlexandri ab abutumno incipiunt [ejusque mensis Nisan (Rabie prior fere cum Aprili convenit.] Ejusque mensis primum Rabie prior incipit mense septembri. Ergo Mahomet natus mense septemb A.C 579, votcatus ad prophetiam mense septembri 609, ingreditur Mecham mense spt 622.158vThe text on this page is written upside down. Togrulbec, Dogrissa, Sadoc Tangrolipix 1063 Olbarsalanus (Aspasalemus vel Alpasalem apud Sanutum 1071 Gjelaluddaulas. Melicsjahus (Melecla) vel Melchsi apud Sanutūum1094 Barkiarucus (Belchiaroc. 1104 Muhammedus GayatuddinusCtesias. Clemens Alexandr. Ptolome.Iuxta Marmora Arundelliana Darius obijt & Xerxes cœpit regnare, Archonte, regnanteAristide I. P Iul. Per 4225 vel 4226.Artoxerxes vitam finivit Archonte Agathocle An Iul Per 4357.Artaxerxes Longim fil Xerxis obijt hieme anni septimi belli Pelop. puta sub initio hiemis hoc est in Autumno Thucid l 4. Anno Olymp 88.4 Ex Diodoro Lib 12XexesXerxes regnat an 1 (vel scdūumsecundumalosalios mens 2) Diodor l 12. Sogdianus regnat menses septem ad an 1 Olimp 89 Diodor l 12 vel mens 6 vel mens 6 & diebus 15 ut habet Ctesias. Darius dein incipit ad finem decurrente an 1 Olymp 89 ut ex Thucydidis l 8 & Diodori Siculi l 20 intelligitur.Bellum Pellop, facta pace, finitum esse Nunichionis 6tosexto (Aprilis Iuliani 14) ex Plutarcho colligit Vsserus in Annalibus, et brevi post hanc pacem Darius Asiæ rex cum per annos 19 imperium tenuisset mortēemobijt (Diodor Sic an 4 Olymp 93Thucidides fœdus inter Lacedæmonios & Regis Darij duces factum sub paulò ante finem hiemis anni 20 Belli Peloponesiaci factum sic refer in hæc verba factum esse refert: Tertio decimo regni Darij anno, Alexipida Lacedemone Ephoro, pactiones factæ fuerunt in Menandri planitie inter Lacedæmonios & Tisiphernem &c. Thucyd. Hist l 8.Darius post Sogdianum regnum ad 19 annos tenuit. Diodor. l 12 Ibidem Didorus refert 7 menses Sogdiani initiumque Darij ad ann Olymp 89.1159rMaximus anno 388, 5 Kal. Augusti cæsus. Marcellinus. Bucherius l 12. § 4. Miscella l 12 sub finem. Baronius.Regiæ Francorum stirpis Richomerum extitisse innuit Ammianus lib 31 c 35 quando Fritigerno duci obsidem spontaneum, dignitatis eum, & natalium suorum indicia dedisse scribit. Ex eo & Ascila uxore Theudemerem regem Francorum Vindelinus (de leg. Sal.) & Bucherius l 12. c 5. § 5 natum putant.Vandali primùm in Germaniam primam sive superiorem primò effusi urbes Moguntiam, Vangionesas seu Wormatiam, Nemetas seu spiram & Argentoratum seu Strasburgum eversarunt et quidem Vangiones longa obsidione ut dicit Hieronymus. Tunc arsit regio Belgarum, nempe Belgia secunda, nam Hieronymus ad Aggeruchiam scribens plures Belgicæ secundæ (nullas primæ) recensetcivitates hac populatione afflictas recenset: Remorum urbs præpotens, Ambiani Atrebatæ, extremique hominum, Morini, Tornacus translati in Germaniam, id est in Germanorum potestatem redacti. At de Treviris cum reliquis Germa Belgiæ secundæ urbibus planè nihil commemorat hac vice Hieronymus. Buch. l 13. c 5 sect 12.Dum Belgiam secundam affligunt, copias auget Constantinus, Britannico Gallum omnem Aquitanumque militem (aiunt Olympiodorus & Zosimus) adjungens. — Nec sibi defuere Barbari. Nam, ut Zosimus lib 6, acri in Constantinum prœlio illati sunt. Ac victoria quidem (pgt Zosimus) Romani (Constantiniani) potiti sunt, majore barbarorum parte jugulata. Sed quod fugientes insecuti non essent &c In Aquitaniam fugisse Barbaros ex Orosio Salvianoque discimus nam hic pos regionem Belgarum opes Aquitanorum arsisse, ille Pyrenæum usque pervenisse memorat. Victor Constantinus Treviros progreditur. Limenius autem ait Zosimus l 5 p 107 apud Transalpinas gentes Prætorio Præfectus & Chariobaudes militum ibidem Magister [victoris adventu repentino perculsi, tempestivè]perduellis[Constantini sc.scilicet non Barbarorum] manus effugerunt & Ticinum in Italiam ad Imperatorem [Honorium] accesserunt. Ita Constantinus Treviros victor ingreditur, Omni Gallia (addit Olympiodorus) ad Alpes usque potitus. Ac primùm, quò tutius Imperium possideret (ait Zosimus l 6 p 112 cap 2 & 31) præsidiarios in hisce locis collocavit; ne barbari in Ga liberūumin Gallias aditum haberent. Rhenum quoque præsidio munivit idoneo: quod a Iuliani temporibus neglectum fuerat. Ib l 13. c 5 sect 1 et 2Stilico (ut refert Zosimus) Sarum contra Constantinum mittit, qui Iustiniani Constantini ducis obviam profectus ipsum vicit et majorem exercitus partem interfecit, & Constantinum in Valentia obsedit, sed metu Edobinchi novi ducis & Gerontij ex Britannia adventantis metu, post septem dies Valentia discessit in Italiam rediens. Cum Saro forte Limenius & Chariobaudes (ut supra) in Italiam fugerunt. Iamque Constantinus Victor non Treviris sed Arelati 159v sedem figit imperij sui figit. Iterim (memorate Hieronymo) Vandali Aquitaniam fere omnem et novempopulariam Lugdunensem et Narbonensem vastant et Stilico detegitur et occiditur. Hæc anno 408. Buch. l 13 c 6.Iamque Constantinus (Honorio 8 & Theod 3 Coss.Consolibus ex Zosimo l 5) societatem Imperij et (ut ex Epitaphio Eusebiano patet) Consulatum obtinuit. Gerontius autem Dux Constantini rebellat et (ait Orosius l 7 c 42) concitatis sibi locorum istorum [in Hispania] militibus, Barbaros apud Celtas seu Vandalos cum socijs adhuc in Gallia sub fœdere degentes adversus Constantinum excitat. quibus ubi Constantinus resistere non posset quod major copiarum ipsius pars esset in Hispania transrhenani Barbari [Galliæ visceribus jam ante immissi & certis fœderibus utcunque pacati] cuncta pro lubitu [rursus] invaserunt [Zosim. ] & Pyrenæi claustris patefactis in Hispanias irrumpunt [Oros. Sozom.] Atque hoc postremum et generale est Galliarum incendium quo denique corpus omne Galliarum simul arsisse notat Salvianus lib 7. De quo Salvianus ita scribit: Collapsa Constantini potentia [Gerontio nimirum cum militibus rebellante] recolligentes sese Vandali, Suevi, Alani, gentes barbaræ Pyrenæi adytum properè occupant — simul præsidia multa, multasque urbes tum Hispanorum tum NBGallorum capiunt; & cum his etiam Constantini Tyranni Præfectos.Buch l. 13 c. 7Iam verò cum Constantinus expeditionem in Italiam anno sequenti 410 aggressus fuerit, putatputa & iterea Barbari populabantur provincias, putat Bucherius Constantinum pacem cum Barbaris fecisse eosquesubinde Belgiam iterum invasisse. Sed hæc incerta.De Remorum urbe præpotente, ut ait Hieronymus, superest quædam satis fusa in Fladoardo ex antiquissimis eorum Archivis lacinia quam hic reddo. Erat per hæc tempora Rhemensium Antistes Nicasius qui perniciosam prosperitatis redarguendo securitatem, imminentem divini verberis ultionem prædixerat. — Ecce igitur ejusdem prosperitatis temporibus, animositas gentium divissimarum commota. Dei iram in diversas vindicatura Provincias. Wandalorum multitudo properanter accelerat. Quæ subversis multarum munitionibus urbium, gladioqueinteremptis utriusque sexus progenitoribus cum filijs, unicam eam dignitatis et lucri gloriam æstimabat, humanum haurire funderequesanguinem. — Castra metantur agmina Wandalorum circa urbem Remorum; — universaque regione depopulata in Christianos veluti Deorūumsuorum mimicos toto impetu ferebantur. &c.Narrat deinde expugniationēemNarrat deinde expugniationēem160rThe text on this page is written upside down urbis. Hæc apud Buch. l 13. c 7. sec 2.De Lugduno urbe etc: Belgica, sin in S. Salabergæ Salabergæ Vitâ legimus: Lugdunum [seu Laudunum urbs] in cacumine saxi sita, munitionem robustam obtinet; ut frangi nequeat a Barbaris. Nam cum eam Wandali Alani Hunni cæteræque Germaniæ et Scythiæ gentes frustra vellassent, nulla aggerum arte imminente, nullis fundibulorum jaculis, non armorum spiculis jacientibus, nec arietum impulsionibus obtinere valuerunt, sed casso labore frustrati inertes recesserunt &c. Apud buch. l. 13, c. 7, s. 2.Romanæ urbis mœnia, ex Ammonis Geometræ dimensione, quo tempore Gothi illam priore infestatione incursione [an 410] infestarunt viginti et unius milliaris spatium in circuitu habere compertum fuisse notat Olympiodorus pag 64. Apud Buch l. 13, c. 8, s. 3Præter urbes Belgicas ab Hieronymo memoratas, Fortunatus in S. Medardi vita Augustam Veromanduorum, hodie Sancto–Quintinum, ab ijsdem Vandalis & Alanis eversam scribit. Bavacum quoque tunc si non ante destructum, sat constat; nulla ejus inde mentione, solis ejus ruinis ingentibus id abunde testantibus. Laudunum oppugnatum etsi non expugnatum. Et similia multa quæ ævum extinxit, licet ad Belgiam nostram secundam attineant. Buch. l. 13, c. 8, s. 3Quando (ut ait Salv. l. 6) totum corpus Galliarum arsit, & (ut clariùs loquitur Sozom. l. 9, c. 12) Hispaniarum et Galliarum multa præsidia, multasæ urbes captasæ & cum ijs Constantini Tyranni Præfectis; Belgiam primam invasam et Treviros expugnatosvult Bucher l. 13, c. 8, s 34. Vbi enim magis in Gallia tunc quam Augustæ Trevirorum & Arelati, Tyranni Præfecti?Tungrorum etiam Advatucam parem cum Treviris Fortunam expertos arguit Buch. ib. Et idem sentit de alijs quibusdam Tum Belgiæ hujus tum Lugdunensium et Celtarum civitatibus ib. Et simul vult Vandalos a Francis victos fuisse et Britannos Celtasque rebellasse. Dicitque etiam exquod Salvianous lib. 7 post primum Germaniæ primæ excidium, alterum agnovit. Forte quod dicit totum corpus Galliarum arsisse.Zosimus Gallos Armorichos non novos sibi Imperatores Regesve creasse sed Remp. suo arbitratu: Remp. inquam, liberam Regumque jugo solutam constituisse, ejectis Romanorum magistratibus. — Et tempus Resignans, sub Constantino factam, cum ipsius secordia moti Barbari grassarentur. Buch. l 13. c 8. s 4. n 30160vEx Cæsare, Hirtio Notitia Imperij, & Plinio Bucherius l 13 c 8 s. 4 ostendit Regione tractum Aremoricanum antiquitùs latissimum esse: Cæsare lib. 7 scribente: Vniversas eas Galliæ civitates, quæ Oceanum attingunt, Gallorum consuetudine Armoricas appellatasVnde nomen Armoricani a Mor aut Moer Mare desumptum Bucherius ib. putat. Et vult Arborichos falso pro Armoricis apud Procopium scribi ib & Procopium idem ac Zosimum de ijsdem Arboricis loqui: ib. eosque Francis in bello Vandalico juvisse ib. num 39 & 40.Recte dicit GoaremResplendialem agmen suorum de Rheno convertisse ad opitulandūum Vandalis, eo scil. temp. quo Roma subversa est. ibThendemer nummum illum aureum a P. Petavio publicatum, adhuc vendelini testimonio exstantem Tungres [forte] cudi rex curavit. Buch. l 13. c 8. sect 5.Gilimer capitur mense Aprili an 534. A primo anno Gunderici Regis quo in HispanianiamHispaniam ingressus est [imò quo Patri Sæso successit] sunt anni 123 mens 7 (Isid.) Cæsus ergo Godigisilus anno 410 mens August Sept. Vel forte sub finem Augusti. Roma autem capta 24 Augusti. Vnde recte dicit Frigeridus hoc Bellum Vandalicum sub ipsum Romæ captæ tempus accidisse. Buch. l 13. c 8. sec 6. Iam Treviris secundò capitur. Francis expugnantibus.Hinc Goar jam ante ad Romanos transgressus est, nempe ad Constantinianos (Frig.), unde mox hujus operâ Iovinus Constantino ruenti in Tyrannide apud Moguntiam sufficitur (Olympiod.) Idem fecisse videntur Burgundiones. Hisce forte amicis securior factus Constantinus Italiam invadere cogitabat &c Sozom. Apud Buch l. 13, c. 8, sec. 7.In Epitomatis cap 7 & Aimoino ubi de Avito Imp.eImperatore Galliarum comprimente uxorem Lucij &deque Lucio propterea prodente Treviros proAvito Bucherius l. 14, c 2. legit Iovinum. Vnde urbs capta regnante Iovino i.e. inter 411 & 413 vel 414.Anno 411 Vandali Suevi et Alanorum pars Hispania se includunt. Cujus rei casusas esse conjicit Bucherius 1 Cladem anno priore Vandalis illatam 2 adventus Constantij bellicosi in Gallias 3 denique et super omnia si Iornandi quidem fides, certus jam de Gothorum ex GItallia in ItGallias migratione rumor. Authaulphus —— in Gallias tendit. Vbi cùm advenisset, Wandali et Alani mox a Gallijs quas ante non multùm temporis occupassent fugientes, Hispania se reclusere: adhuc memores, ex relatione majorum suorūumquid dudum Gebrich rex Gothorum genti suæ præstitisset incommodi, vel quomodo 161r eos patrio solo virtute sua expulisset. Ista Iornandes. Get. Hæc apud Buch l 14 c 2.Postquam Gothi advenerunt, primùm quidem quia ab Honorio missi credebantur, vicinæ gentes perterritæ (ait Iornandes in Get) in suis se finibus cœperunt continere, quæ dudum crudeliter Gallias infestassent, tam Franci quàm Burgundiones. Nam Wandali et Alani metu eorum fugientes, Hispania se recluserant. Apud Buch. l 14 c 3 n 3. Ann 412.Et rursum alia prædatio Galliarum; Gothis qui Alarico duce Romam cœperant Alpes transgredientibus (Prosper Pith.) Honorio 9 & Theodosio 5 CossConsolibus (Prosper alter. Cassiod) i.e. 412An. 413 Lucius in prœmium navatæ contra Iovinum operæ fit consul (Buch l 14 c 3. n 6. & cap 2 n 3.) Gothi Valentiam expugnant (Prosp. Pith.) & Narbonem (Idatius Chron.)Narbone securè degens Adaulphus, cùm pacem non admitteret Placidam non redderet quam et ibidem anno sequenti duxit uxorem; Constantium interim cogitationes aliò vertere, pacemque cum reliquis in Gallia Barbaris & societatem, sedibus in ea concessis, inire coegit. Ac primùm cum Burgundionibus — pacem factam Prosper ac Cassiodorus disertè tradunt: Luciano Cos. inquiunt, Burgundiones partem Galliæ propinquantem Rheno obtinuerunt. Et narrat itd Prosper ante Iovini Sebastianique cædem, ut nesciam an superstites adhuc ipsos (ut Gothi) deseruerint Burgundiones, a Constantio Honoriove jam tum prensati. Vtcunque sit, Tyrannis semel deletis, fixum utrique fuit, Barbaris omnibus, bello deinceps omisso, facere satis, & quas incolerent sedes certis conditionibus indulgere: sive ut Orosius finiens, alcubi comprimere coangustare, & Imperio quomodocunqueaddicere. Ac verisimiliter in Hispanijs anni tam prioris exitu quàm hujus exordio ex certa eorum scientia consensuque Vandali Alani Suevi certas sibi ad habitandum regiones diviserant. Buch. l. 14. c 4. n 1.Burgundiones initio Catholicos (referunt Oros l. 7 c. 32 ). Socrates ) Subsecuti tamen reges plures Ariani. Buch Lib 14. c 4 n 3Alanis Burgundionūum confæderatis simul sedes datas arguitltarguit Bucherius l 14 c 4 n 5.Vbi in Frigerido apud Gr. Tur l 2 c 9 legitur: Cum Asterius Codicillis Imperialibus Patricialum sortitus fuisset hæc adjungit Frigeridus &c Pro Asterius rectè legitur Constantius a Bucherius l. 14, c. 5, n. 4. Nam Patriciatus suprema est dignitas apud Romanos quæ jam Constantio non Asterio contintigit Constantius autem Patriciatum sortitus est Anno 415 (Propser. Idatius.) N161vMox Post Theudemeris interitum, Treviros a Francorum recollectis viribus quartò eversos vult Bucherius. lib. 14, c 6. n 1. idque anno 415.Anno 416 in finemAutumnum vergente Vandalica Gothicaque depopulatione nondum consopitâ Scripsit Prosper ElegiumMaxima pars lapsis abijt jam mensibus anni &c — heu cæde decenniV Vandalicis gladijs sternimur et Geticis &c.i.e. a prima irruptione Anno 406 finiente.Rutilius Anno Vrbis 1169 sub autumno (i.e. juxta computum Tabularum Capitolinarum A.C 417, vel juxta computum Varronianūumquod tunc in usu erat AC 416) scripsit Itinerarium quo dicit Gallias jam sedatas, & Aremoricas oras ab Exuperantio ad Imperium reductas excusso barbarorum jugo. Buch l 14. c 7In Morellij veteri manuscripto pro Thoringia legitur Tongria apud Greg Turonensēem. Quod probat Buch. l 14, c. 9. n 3 & Vindelinus in Lege Sal. c 13 optimè solidè confirmat.Nam et in Consularibus legimus Theodemerem Regem Francorum filium Richimeris quondam (pro quondam meliùs forte Consulis) & Ascilam matrem ejus, gladio interfectos. Gr. Tu. Apud Buch l 14 c 9 n 4Ex genere Priami Prjigij Frisij & Francionis &c Greg. Tur. Apud Buch l 14 c 9 n 4. & l 15 c 9. n 7Pharamundi inauguratio anno 25 Honorij vel incurrit in posteriores menses anni 416 vel in priores anni 417. Buch l 14. c 9 n 6. Vt patet ex Eclipsi solis anno sequenti, et ex pace generali cum omnibus Barbaris facta, anno 416 ad finem vergente. Eclipsis forte incidit in 19 Iulij A.C 418 Nam omnes Chronologi consentiunt Solem tunc defecisse & Chron Alexand scribit Solem defecisse, Indict 1 anno Honorij (a morte Patris) 12oduodecimo Theodosi 8 Cos. (i.e. 4anno 418) 14 Kal. Aug. fer 6. hora 8. Idem tradit Prosper Pith. Idatius ad an Honorij 24 nisi quod pro feria sexta levi mendo legatur quinta. Sed potius incidit in ann 417 Nam cæsus Valentinianus II, idibus Maij anno 392 a quo anni Honorij computandi sunt & 26usvicesimus sextus annus incipit idib.ꝰidibus Maij 417 Marcellinus autem scribit Indic. 15 Honorio 11 & Constantio 2 Coss.Consolibus (seu anno 417 Tenebras in die factas esse. Sigibertus scribit anno 419 Faramundum a Francis regem ordinatum. Qui autem Sigiberto annus est 419 vere est 417Ordericus Vitalis rerum Normannicarum ante annos quingentos scriptor libro quinto, ait: Cùm Galli priùs contra Romanos rebellassent, Franci ijs sociati sunt; et pariter juncti Farramundum Sunnonis ducis (alij communius aiunt Marcomiri) filium sibi Regem præfecerunt. Apud Buch. l 14 c 9. n 8.Orosius finit Historiam anno 417 Buch l 14. c 10162rAnno 417 in Narbonensi seu Viennensi Gallia, novam ambitionem pax jam secura peperit. Extant plusculæ Zosimi Pontificis hoc anno Romani litteræ e veteri Manuscripto Arelatensis Ecclesiæ codice a Baronio editæ, quæ Arelatensi Ecclesiæ Metropolitanæ prærogativam adstruere moliuntur; eò quod, aiunt, ad eam S. Trophimus jam olim summus Antistes a sede Romana transmissus sit: ex cujus fonte cujus [sedis] fonte totæ Galliæ fidei rivulos acceperunt. Buch l 14. c 10 n 6.Ann. 4417 Eversis jam Treviris literis d Honorius literis datis 15 Kal Maias Honorio 12 & Theod 8 Coss.Consolibus (418) Arelatum constituit caput GalliarūumLiteræ extant apud Buch. l. 15. c. 1 n 2 & apud Sirmundum in SodoniSidonium notas p 244.Eodem fere ac Constantius tempore Wallia Gothorūum Rex moritur viz:videlicet an 421.. Buch. l 15. c. 3. n 3. Anno 419 Gothi sedes obtinent in Aquitania. Buch l. 15, c. 2. Vnde Alanorūum reguum jam tum eversum erat.In Africa Vandali, ait Prosper Pithæi, ingentem lacerata omni Provincia Romanis cladem dedere. Bonifacius a Vandalis in Africa bis victus, prima vice Hipponem regium se recipit ubi diu obsidetur. Interim Constantinopoli Romaque exercitus Aspare duce submissus quo adjutus Bonifacius & Afri Romani iterum confligunt et iterum vincuntur. Alij alio fugere Aspar Constantinopolim Bonifacius Romam, ubi Placidiæ se reconciliavit. Hæc ex Procopio, in annum tamen christi 431 producta. Buch. l 15. c 8. n 6.The following text is written upside down and runs from f. 162v to f. 162r.162vÆgjdij Bucherij e Soc. Iesu, Belgium Romanum Eccles. et civile. Impr. Leodij ab Henrico et Ioanne Mathia.Lib 13. cap: 1& 2 agit De Saxonibus et eorum sedibus primis dequeSocijs eorum Anglis Warnis (Varnis vel Varinis) Iutis; Herulis item & Thoringis. cap: 2 agit de Vandalis eorumquesedibus et speciebus maximè Burgundionum et Guttorium seu Gothorum.Incolas Germaniæ inferioris seu secundæ Cisrhenanæ, Procopius Arborichos vocat, ut credo corruptè pro Armoricis, quorum nomen tunc per totum littus nostrum Belgicum et Aremoricum porrigebatur; jam hinc Saxonicum a Saxonibus illud assiduè incursantibus dictum. Bucheriꝰus l 13. c 2. § 14Belli Pollentini exitum canit Claudianus de Bello Get. versu 603.Altiùs haud unquam toto descendimus enseIn jugulum Scythiæ: tanta nec clade superbumContudimus Tanaim, vel corrua fregimus Istriet vers 634— Vnoque die Romana rependitQuicquid ter denis acies amisimus annisO cebrandacelebranda &c Buch c 3. § 5.Rutilius lib 2 Itiner. de Stilicone Gallias Vandalis alijsque Barbaris prodente locutus aitVisceribus nudis armatum condidit hostem, Illatæ cladis liberiore dolo.Nempe copias Gallicanas subduxerat prætextu revocandi Illyricum ab Imperio Orientali ad Occidentale ut vult Bucherius lib 13 c 4 § 3.Saxonas paulò ante Vandalos Alanosque Gallias irrupisse vehementer suspicor, gemino præsertim argumento. Nam et Prosperum Pithæanum video scribentem. Saxonum incursione vastatam GalliarūumpartemVanda (nempe Borealiorem et ad Oceanum Rhenumque inferiorem porrectam) Vandali atque Alani vastavere. Et Zosimo teste Tyranni Britannici (quorum duo præcesserunt Constantinum) non aliunde creati quàm quod Britanniarum incolæ veriti ne qui Gallias vastabant Barbari in insulam quoque suam inveherentur. Quod non tam de Vandalis quàm alijsque rei maritimæ ignaris quàm de Saxonibus Pyratarum maximis accipi potest. Saxones igitur hactenus transrhenani tunc primum stabiles cis Rhenum sedes fixerint anno Christi fere 406 ineunte, Batavia, Zelandia, Flandria vicina et et confinibus introrsum occupatis. Vnde litus illud dictum posthac Saxonicum. Buch. l 13. c 4. § 8.Bucherius l 13 c 4 § 10 nominat reges et Regna Alanorum Burgundionum Suevorum et Vandalorum, statuens regnuma Alanorum quidem modò tran Ligerim in Armoricis, modo ad Rhodanum circa Valentiam; Burgundionum autem in Germania Superiore primùm tum in Subaudia, indequeetiam circa Araris Rhodanique confluentes &c.Burgundiones, saltem ex parte, aut temporis processu, Ariani fueruntut patet in quibusdam eorum Regibus, maximè Gundobaldo tempore Aviti Viennensis Episcopi. Sed Gundobaldi filium Sigismundum Catholicūumscimus. Orasius tamen vult omnes ante annūum 417 chatholicos esse. Buch l 13 c 4 § 12.Treviros anno 409 stetisse ex eo arguit Bucherius l 13 c 5. § 5 quod S. Hieronymus de ej ad Ageruchiam scribens, de excidio ejus nihil meminerit quodque Eusebiæ cujusdam Epitaphium Græcum Treviris hodieque superstes, eam habet depositam mensis Panemi (seu Iulij) die 12, Consulatu Honorij octavo & Constantini [Tyranni] primo: et quod Limenius Prætorio Præfectus, & Chariobaudes Militum in Gallia magister (ex nomine vir Francus) Treviris agentes, non Vandalorum sed perduellis Constantini manus effugisse disertè scribit Zosimus lib 5 p 102. Bucher l 13 c 5. sect 1 § 5.Saxones Gallias ante Vandalos vastasse et inde Britannos creasse Tyrannos ostendit Bucherius l 13. c 5. § 9, 10.163rVsque quo ad profligandas Ecclesias edicta Decij cucurrerunt eatinus incredibilium morborum pestis intenditur nulla fere Provincia Romana, nulla civitas nulla domus fuit quæ non illa generali pestilentia correpta atque vastata sit. Hac sola pernicie insignes Gallus et Volusianus — Et paulo post in vita Gallieni: Totum, ait, Romanum Imperium pestilentia magne vexavit Orol l 5. c 21, 22.Decimo tertio anno Imperij Valentis; Gens Hunnorum diu inaccessis seclusa montibus repentina rabie percita exarsit in Gothos: eosque sparsim ab antiquis sedibus expulit. Gothi transitu Danubio fugientes, a Valente sine ulla fœderis pactione suscepti, ne arma quidem, [quo tutius barbaris crederentur] tradidere Romanis. Deinde propter intollerabilem avaritiam Maximi ducis fame et injurijs adacti in arma surgentes victo Valentis exercitu per Thraciam sese miscentes simul omnia cædibus incendijs rapinisque fœdarunt. — Itaque decimo quinto imperij sui anno lacrymabile illud bellum in Thracia &c. Orol. l 7. c 34Anno ab urbe condita millessimo centesimo trigessimo secundo Gratianus post mortem Valentis sex annis imperium tenuit quamvis jamdudum antea cum patruo Valente et cum Valentiniano fratre regnaret: qui cum afflictum ac pene collapsum reip. statum videret eadem provisione qua quondam legerat Nerva Hispanum virum Trajanum per quem respublica reparata est legit et ipse Theodosium atque Hispanam virum; & restituendæ reipubblicæ necessitate apud Syrmium purpuram induit, [Orientisque & Thraciæ simul præfecit Imperio.] — Itaque Theodosius Alanos Hunnos et Gothos incunctanter, aggressus magnis multisque prælijs vicit. Vrbem Constantinopolim victor intravit: et ne parvam ipsam Romani exercitus manum assiduè bellando deterreret, fœdus cum Athanarico rege Gothorum percussit. Athanaricus autem continua ut Constantinopolin venit, diem obijt. Vniversæ Gothorum gentes, rege defuncto, aspicientes virtutem benignitatemque Theodosij Romano sese imperio dediderunt. In ijsdem etiam diebus Persæ, qui Iuliano interfecto alijsque Imperatoribus sæpe victus nunc etiam Valente in fugam acto, recentissimæ victoriæ satietatem cruda insultatione ructabant, ultro Constantinopolim ad Theodosium misere legatos pacemquesupplices poposcerunt. Ictumque tunc fœdus est, quo universus Oriens usque ad nunc tranquillissimè fruitur: hoc est ad annūum 417 quo hæc scripsit Orosius ut in l 7. c ult testatur Orosius. Oros l 7. c 34.163vNulla relicta foret Romani nominis umbra nNi Pater ille tuus jamjam ruitura subissetPondera, turbatamque ratem, certaque levassetNaufragium commune manu &cClaudian de 4 Consulatu HonorijGratianus ab exercitu suo proditus & ab obvijs urbibus non receptus ludibrio hosti fuit. Hieron Ep 3. Socrates l 5 c 11 describes how he was betrayed Bar an 383. sec 7. Maximus put his seat at Trevirs. & ruled Spain & Gallia, & was admitted by Theodosius as a colleagecolleagueof yethe Empire, least rushing into Italy he should Extinguishextinguish Valentinian & become emperor of yethe whole west. And in yethe year 386 inter Maximum Theodosium & Valentinianum ImpppImperatores pacis fœdera sunt transacta. Bar an 386. 1. [De prœlijs inter Maximum & Theodos. vide Zos l 4] Pacatūum in Panegyr.Maximus cum exercitu in Pannoniam progressus est occursurus hosti si ea via tenderet in Italiam, Marcellinūum fratrem custodire jussit Italiæ aditus. Theodosius igitur veniens Maximum Scisciæ cum exercitu considentem invenit, eundemque commisso magna virtute certamine profligavit; qui se Aquileiam fuga lapsus recepit. Procedens itaqueulterius Theodosius fugientem hostem prosecuturus, apud PetavionēemMarcellinum cum alio exercitu agentem invenit quem pariter bello superatum pariteræque fugavit. Duabus hisce adeo ingentibus divino numinefavore partis victorijs Aquileiam contendit ibique Maximum agentem obsedit; qui a suis militibus captus indutusque insignibus Imperatorijs ad Theodosium vinctus perductus est. Et a Militibus aocciditur 6 Kal Sept AD 388 ut narrat Socrat l 5. c 14 Paul Diac et aHeraclinus Africæ rector consulatum adeptus rebellat et Italiam invadit sed frustra. Orosius c 42.164rOrosius having described yethe Sedition of Maximus & how Theodosius put an end to it by surprising yethe enemy adds⊛ ⊛ Andragatius comes cognita Maximi nece præcipitem sese e navi un undas dedit ad suffocatus est. Theodosius incruentam ⊛ Theodosius nemine sentiente, ut non dicam repugnante, vacuatas transmisit Alpes atque Aquileiam improvisus adveniens hostem illum magnum Maximum sine dolo et controversia clausit, cepit et occidit. Andragatius comes cognita Maximi nece præcipitem sese e navi in undas dedit [ac suffocatus est] Eer Theodosius incruentam . Theodosius incruentam victoriam Deo procurante suscepit. Ecce regibus et temporibus Christianis qualiter bella civilia cum vitari nequeunt transiguntur. — Nullus aciem disposuit, nullus (si dici licet) gladium de vagina extulit. Formidolosissimum bellum sine sanguine usque ad victoriam, & in victoria duorum morte confectum est. — Post hoc bellum quo maximus interfectus est, multa utique sicut omnes recognoscimus, Theodosium filiumque ejus Honorium usquead nunc et externa bella et civilia subsecuta sunt & tamen omnia pene usque in hodiernum diem vel nullo vel minimo sanguine quieverunt [I suppose he means yethe insurrections of Eugenius, agtagainst Theod. Constantinuse, & & Gildo & Gaines Gerontius Maximus Iovinus Heraclinus ut Orosius post explicatagtagainst Honorius. Also yethe invasion of Alaric & Radagaisus.] Then proceeding to describe yethe rebellion of Arbogastes he tells how he was conquered by means of a sudden strong wind blowing even yethe darts of his own soldiers back upon them–selves. Tela quæ ipsi vehementer intorserant excepta ventis impetu supinata ac retrorsum coacta ipsos infeliciter configebant. Prospexit sibi humanæ conscientiæ pavor: nam continuo sese parva suorum manu fusa, victori Theodosio hostilis prostravit exercitus, Eugenius captus atque interfectus est. Arbogastes sua se manu perculit. Ita et hic duorum sanguine bellum civile restinctum est absque illis decem millibus Gothorum quos præmissos a Theodosio Arbogastes delisse funditus fertur, quos utique perdidisse lucrum fuit & vinci vincere fuit. Non insulto obtrectatoribus nostris. Vnum aliquod ab initio urbis conditæ bellum proferant [tam [pia necessitate susceptum] tam divina felicitate confectum, tam clementi benignitate sopitum, ubi nec pugna gravem cædem nec victoria cruentam exegerit ultionem. — Theodosius autem composita tranquilitateque republica apud Mediolanum constitutus diem obijt. Oros l 5 c 35.Anno ab urbe condita 1138. Theodosius interfecto per maximūumGratiano imperiūum solus obtinuit mansitque in eo annis undecim cum jam orientis partibus sex annis Gratiano vivente regnasset. Oros. l 5. c 35Anno V.C. 1149 Arcadius Augustus cujus numc filius Theodosius Orientem regit & Honorius Augustus frater ejus — imperium divisis tantum sedibus tenere ceperunt.164vGratianus Alanos quosdam transfugas susceptos et copijs militum ascriptos muneribus largis cohonestabat eique maximi momenti res credi volebat nulla ratione suorum militum habita. Id Imperatori pariebat apud milites odium — Rebellat in Britannia Maximus — & ad ostia Rheni cum suis appellat. — Gratianus ad conserendum cum mMaximo prœlium se cmparabat cum pro eo non exigua pars exercitus adhuc propugnaret. Vbi copiæ propius ad seinvicem accessissent, quinque non amplius dies inter se velitationibus utebantur. Consipcatus autem Gratianus primo quidem Mauros equites universos discessionem fecisse ac Maximum Augustum conclamasse deinde cæteros etiam paulatim ad Maximi partes transire, desperatis rebus, sumptisque secum trecentis equitibus pleno cursu cum ejs versus Alpes Aaufugiebat. &c. Persequitur Ambragatius et occidit. Zos Hist l 4He there describes how the Thuringi breaking through yethe intermediate nations came to yethe side of Ister & in their passage were circumvented & sh overthrown in a naval fight, Zos l 4Maximus perijtEugenius perijtIn pirmoprimo Honorij consulatu de Grutunnis sic scribit ClaudianusAusi Danubiūum quondam transnare GrutunniIn lintres fregere nemus. ter mille ruebantPer fluvium plenæ cuneis immanbius aluiDux Odotheus erat. &cMaximus Scisciæ & Pætavione atque ubique terrarum victus est: inquit D. Ambrosius. Sigon. de Occ. Imp.Milites ad Maximus summa omnia pollicentem plerique se contulerunt. Quo facto exterritus Gratianus Treviros ubi per mensem Aprilem fuisse comperimus sese Parisios retulit: quod ubi Maximus comperit repulsis Alanis, & ipse eadem citato agmine maturavit Ibi per 5 dies collatis castris levibus aliquot prœlijs varie est certatum Quibus transactis Mauri primum deinde reliqui sensim deseruerunt. Quod ut ille vidit trepidus trecentis equitibus sumptis fugam capessit. Insequitur Maximus. &c Sigon de Occid Imper.Anno 6tosexto Theodosij Honorius nascitur. Legati Persarum ad Theodosium Constantinopolin veniunt. Anno 7moseptimo Groethingorum gens a Theodosius superatur. 10modecimo Maximus occiditur 5 Kal. Aug. Idat. Chron. Olymp 290 = 3an Theod. Ol 293 = 15. Ol 294 = 3 Arcadij Ibid. Richomere et Clearcho Introierunt Constantinopolim legati Persarum. Honorio et EuodioCossConsolibus victi Groethingi. &c. Theod 2 & Cynegio CossConsolibus Occiditur Maximus 5 Kal Aug.165rOrosius in l 7. c 40 meminit de Gratiano et Constantino apud Britannos tyranno. Meminit etiam expe naufragij Gothorum sub Alarico in Siciliam transfretare conantium.Sigonius put yethe rebellion of Ardaric King of yethe Gepidæ in yethe year 454. Dicitque: Ita Hunni — tristi dissidio distracti subito conciderunt. Populi vero qui illorum imperio obtemperabantverant, sedes a Marciano & Valentiniano Imperatoribus impetrarunt, Gepidæ Daciam, Ostrogotti Pannoniam; Sarmatæ et quidam Hunni in Illyrico455. Cum duces Ostrogothorum Valemirus Theodemirus & Vindemirus fratres diversis in locis in Pannonia habitarent filij Attilæ eis irati ut qui a legitimo domino profugissent, adversus Valemirum, Theodomiro et Vindemiro inscijs, condtenderunt; quorūum impetum tanta ille virtute sustinuit ut eos acie fugatos prostraverit, & cum exigua suorum parte Scythiam petere trans Istrum coegerit. Quo die Theodemirus tam insignis victoriæ nuncium a fratre accepit eodem illi natus est puer ex concubina quem Theodoricum vocavit qui postea regnum Gothorum in Italiam introduxit IbidRiciarij regis Suevorum in Hispania Gallicia et Lusitania sedes fuere. Iornandes de Reb Get.Primus in Regum appellatione ac serie Pharamundus in Francorum annalibus ponitur, Marcomiri filius. Chron. Belg. ad an 420Vandali Alani et Suevi Pirenæos montes transgressi Hispanias occupant. Vandali et Suevi Gallæciam, Alani Lusitaniam et Carthaginensem Provinciam. Anno 409 Chron Belg. Oros 6. c 40. Idat.604 12 Apr Greg. m. moritur. Sabinianus 1 Sept succedit. 605 Sabinianus moritur 11 Kal Mart.. Sedes vacat menses amplius 11. 606 Boniface 3 fit Papa 15 Kal Mart & post m 8 moritur 12 Novemb. 607 Bonifac 4 mense sept. creatur qui Pantheon consecravit.Hoc an anno qui quartus a capta ab ijsdem Gothis Vrbe numeratur (inquit Orosius) Constantius Comes apud Arelatum Galliæ urbem consistens magna rerum gerendarum industria Gothos Narbona expulit atque abire in Hispaniam coegit, interdicto præcipuè et intercluso omni commeatu navium et peregrinorum usu commerciorum. Oros l 7 c 43. Bar an 414. s 1.Bucher ponit Eocharich regem Alanorum missum ab Ætio contra Gallos Armoricos, sed Baronius eandem Historiam de Eocharic rege Alemannorum (ex narratione Constantij in vita S. Ger. apud Sur Tom 3 die 30 Iulij.) narrat. Ann 435 sec 16.Multi Barbari Marciano gratissimè suscepti distributas sedes quas incolerent accepere. Nāam Gepidæ totius Daciæ fines potiti. — Gothi accipiunt Pannoniam. Sarmatæ & Cemandri et quidam ex Hunnis in parte Illyrici ad Castrum Martenam sedere. Iorn Get.Hunnimundus & dux suevorum tempore Valamiri ut et Alaricus. Ib.165vQuærentibus nobis tantæ dignum tantæ fæminæ habitaculum, Ecce subito discurrentibus noncijs oriens totus intremuit. Ab ultima Mœotide inter glacialem Tanaim et Massagetarum immanes populos ubi Caucasi rupibus feras gentes Alexandri claustra cohibent erupisse Hunnorum examina quæ pernicibus equis huc illucque volitantia cædis pariter ac terroris cuncta complerent. Aberat tunc Romanus exercitus et bellis civilibus in Italia tenebatur. Insperanti ubiqueaderant et famam celeritate vincentes non religioni, non dignitatibus non ætati parcebant non vagientis miseribantur infantiæ. [Cogebantur mori qui nondum vivere cœperant. Et nuscientes malum suum inter hostium manus ac tela ridebant.] Consonus inter omnes rumor, petere eos Hierosolymam, et ob nimiam auri cupiditatem ad hanc urbem percurrere. Muri neglecti pacis incuria sartiebantur. Antiochia obsidebatur. Tyrus se volens a terra abrumpere insulam quærebat antiquam. Tunc et nos compulsi sumus parare naves, esse in littore: adventum hostium præcavere, & sævientibus ventis magis barbaros metuere quam naufragium non tam propriæ saluti quam virginum castimoniæ providentes. Erat in illo tempore quædam apud nos dissentio & barbarorum pugnam domestica bella superabant. Nos in Oriente tenuerunt jam fixæ sedes & inveteratum locorūumsanctorum desiderium. Hieronym Epist 30 seu Epitaphium Fabiolæ. Verùm quid ago? fracta navi de mercibus disputo. Qui tenebat de medio fit et non intelligimus Antichristum appropinquare — Innumerabiles et ferocissimæ nationes universas Gallias occuparunt & Rheno —— Alemanni et, O lugenda resp. hostes Pannonij vastarunt. — extremique hominum Remorum urbs præpotens Ambiani Attrebatæ extremique hominum Morini Tornacus Nemetæe Argentoratus translati in Germaniam. Aquitaniæ, novemque populorum Lugdunensis et Narbonensis Provinciæ præter paucas urbes populata sunt cuncta quas et ipsas foris gladius intus vastat fames. Non possum absque — contremescum recordantes irruptionis Cimbricæ, & quicquid alij semel passi sunt illi semper timore patiuntur. Cætera taceo ne videar de Dei desperare clementia. — Quis hoc credet? Quæ digno sermone hisstoriæ comprehendent? Romam in gremio suo non pro gloria sed pro salute pugnare? imò ne pugnare quidem sed aura et cuncta supellectile vitam redimere? / Hieron Ep 11.Valentinianus vastato genitali solo et inultam patriam derelinquens vomitu sanguinis extinctus est. Hujus germanus Valens Gothico bello victus in Thracia eundem locum et mortis habuit et sepulchri. Gratianus ab exercitu suo proditus et ab obvijs urbibus non receptus ludibrio hosti fuit; cruentæque manus vestigia parietes tui Lugdune testantur. Adolescens Valentinianus, et pene puer, post fugam post exilia post recuperatum multo sanguine imperium haud procul ab urbe fraternæ mortis conscia necatus est. Quid loquor 166rloquar de Procopio Maximo et Eugenio qui utique dum rerum potirentur terrori gentibus erant, omnes capti steterunt ante ora victorum Hieron Ep. 3.Horret animus temporum nostrorum ruinas persequi. Viginti et eo amplius anni sunt — vastant trahunt rapiunt — fuere ludibrio. Capti Episcopi, interfecti Presbyteri et diversorum officia clericorum. Subversæ Ecclesiæ, ad altaria christi stabúlati equi, martyrum effossæ reliquiæ. Vbique luctus ubique gemitus, & plurima mortis imago. Romanus orbis ruit; & tamen cervix nostra non erecta non flectitur. Quid putas nunc animi habere — . imperant barbari? Et ecce paucas urbes nominavi in quibus olim fuere regna. non modica. Immunis ab his malis videbatur Oriens, et tantum nuncijs consternatus. Ecce tibi anno præterito ex ultimis Caucasi rupibus immissi in nos non jam Arabiæ sed Septentrionis lupi, tantas fluviorum aquæ humano cruore mutatæ sunt? Obsessa Antiochia, et urbes reliquæ quas Halis Cydnus Orontes ut Euphratesquepræterfluunt. Tracti greges captivorum. Arabia Phœnice, Palestina, Ægyptus timore cativæcaptivæ. Non, mihi si linguæ centum sint Oraque centum, fFerrea vox, omnia pœnarum percurrere nomina possim; neque enim Historiam proposui scribere sed nostras breviter flere miserias. EHieronym Epist 3. Epitaphius Nepotiani.Et paulo post. Nostris peccatis barbari fortes sunt. Nostris vitijs Romanus superatur exercitus; et quasi non hæc sufficerent cladibus, plus pene bella civilia quam hostilis mucro consumpsit.B. Rhenanus dicit quod: Pacatus Panegyrista scribit, Alemannos omnes in avias solitudines compulsos a Theodosio, (id forte) ut Alemannicus merito dici possit l 1. p 51.Inter saxones et Alemannos gens non tam lata quam valida apud historicos Germania nunc vero Francia vocatur. Hieronym in vita Hillarionis.Tres isti populi (Alemanni, Franci, Saxones) fermè cunctas Germanorum nationes in se comprehendebant: Nam Alemannis Suevi, Cherusci, Chatti, Francis Chauci Chamavique &c immixti erant. Beat. Rhenanus l 1 p 59.Rhætia dicebatur et Alemanniæ & Suevia. Ibid. It was by Luis reduced to a Province of France & made a Dukedom.Marcomanni a a Tacitus de situ moribusque Germanorum expulsis veterum Boiorum Dominis, sedes eorum (sc. Boiohemum) occupavere a paulo ante adventum Iulij Cæsaris indeque et ipsi b b. Beatus Rhenan. l. 1. p. 70 & 82 Boiorum nomen tan (viz:videlicet a sedibus & populius tandem obtinuere.The Boij spake yethe same language wthwithyethe Marcomans. Beatus Rhenanus l 1.The dominion of yethe Alemans about yethe time of Attila Sidonius thus remembers — Rhenumque ferox Alemanne biberasRomanis ripis & utroque superbus in agroVel civis vel victor eras.Yet they were for some time opprestby yethe Ostrogoths.Alaricus e Thracia discedebat et in Macedoniam Thessaliamque progrediebatur interjecta cuncta diruens — Dein transitis Thermopilis adituque in Græciam concesso, Barbari mox ad expeditam agrorum direptionem et universum oppidorum exidiumexcidium progrediebantur, viros quidem cujusvis ætatis interrimentes pueros autem et mulierculas gregatim una cum opibus universis ceu partamprædam166v prædam abigentes. Ac Boetia quidem tota cæteræque Græcæ nationes, quascunque post occupatum aditum illum Thermopylarum transibant barbari, plane jacebant; et eversionem suam hodieque spectatoribus intuendam exhibent, solis thebis partim ob urbis munitionem conservatis, partim quod Alaricus Athenas capere properans, earumque obsidioni non inhæsisset — Sed Athenæ Atheniensium civitas hoc tempore in extremum conjecta periculum, evasit. Alaricus autem Attica tota vastationis experte relicta metu spectrorum quæ apparuerant, in Megaridem transibat & oppido primo impetu capto Pelopponnesum itinere continenti petebat, obstaculum nullum expertus. QumqueCumque Gerontius Istmi transeundi copiam ei fecisset omnes ab eo deinceps urbes citra laborem et pugnam capi poterant quod nullis essent munitæ mœnibus, propter eam securitatem & defensionem quam Istmum ejs præstabant. Itaque confestim prima Corinthus cum finitimis oppidis vi capiebantur; & secundūumhanc Argos una cum ijs locis quæ inter hanc & Lacedæmonem interjacent. Ipsa quoque in societatem captæ Græciæ Sparta Spartaveniebat. Zosim. hist. l. 5.Cum Stilicho videret eos qui Arcadianum imperium administrabant animis erga se infestis esse adjuncto sibi Alarico [post ejus e Peloponneso in Epidaurum excessu] socio, post ejus cunctas in Illyrijs nationes Honorij regno cogitabat adjicere. Zos l 5Stilico occiditur 10 Kal Sept. Bassi Philippique consulatu. quibus consulibus Arcadius defunctus est. Zos l 5.Honorio 7 et Theodosio iterum Coss.Consolibus Milites Britannici seditione concitata Marcum in regio solio concitabat collocabat. — Eo deinde necato Gratianum in medium producunt. — Verum et huic improbato post menses quatuor imperium abrogant et vitam eripiunt; constantino rerum summa tradita. Zos l 6.Ister sanguineos egit te [Honorio] consule fluctus.Loquitur Claudian de expeditione GothunnorūumClaud in 4 Cons Honorij167rIustinianus Imperator confestim se ad bellum [contra Gothos] parabat, annos novenospotitus imperio. Procopius de bello Gott.Vrbs Roma a Gothis tum primum capta, annum post sexagesimum, Iustiniani verò undecimum [a Belisario] recuperata est. Procopius de Bel. Got. — Domat aspera victos pPauperies, unoque die Romana rependitQuicquid terdenis toties amisimus annis.O celebranda mihi cunctis Pollentia sæclisO meritum nomen, felicibus apta triumphis, &cVirtutis fatale solum memorabile bustumBarbariæ &cClaudian De Bell. Getico.Iam Pollentini tenuatus funere campiConcessaque sibi (rerum sic admonet usus)Luce, tot amissis socijs atque omnibus unaDireptis opibus Latio discedere jussusHostis, et immensi revolutus culmine fatiTurpe retexit iter. — advoluta unaNaidum resoluta comam complexaque* [* Eridanum] patrem:En Alarichus ait, non qualem nuper ovantemVidimus: exangues, genitor, mirabere vultus.Percensere manum tantaque ex gente juvabitRelliquias numerasse breves.**Tu quoque non parvum Getico Verona triumphoAdjungis cumulum: nec plus Pollentia rebusContulit Ausonijs, aut mœnia vindicis Astæ.**Ipsum te caperet lethoque Alarice dedissetNi calor incauti male festinatus * [* Sauli] AlaniDispositum turbasset opus. Prope captus anhelumVerbere cogis equum, nec te vitasse dolemus.I potius gentis reliquum, tantisque superstesDanubij populis & nostrum vive trophæum. — Nec me Pollentia tantumNec captæ cruciatis opes: hæc aspera fatiSors tulerit, Martisque vices: Non funditus armisConciderem, stipatus adhuc equitumque catervisInteger, ad montes reliquo cum robore cessiDein pgtHeu quibus insidijs qua me circumdedit arteFatalis semper Stilico: Dum parcere fingit167vRettulit hostiles animos, bellumque remensoEvaluit transferre Pado, Proh fœdera sævoDeteriora jugo, tunc vis extincta Getarum,Tunc mihi tunc lethum pepegi violentior armisOmnibus. expugnat nostram clementia gentemMars gravior sub pace latet capiorque vicissimFraudibus ipse meis. — Claudian in 6 Cons. Honorij Tot barbara * [* Stilico] solusMillia jampridem miseriam vastantia ThracemFinibus exiguæ vallis conclusa tenebas.Nec te terrisonus stridor venientis AlaniNec vaga Chunnorum feritas, nec falce Gelonus,Non arcu peulerepepulere Getæ, Non Sarmata conto.Extincti forent penitus, ni more malignoFalleret augustas occultus * * Ruffinus proditor aures**Vos Hæmi gelidæ valles quas sæpe cruentisStragibus æquavit Stilicho, vos Thracia testorFlumina, quæ largo mutastis sanguine fluctusDicite Bisaltæ, vel qui p Pangæa juvencis.Scinditis offenso quantæ sub vomere putresDissiliant glebis galeæ, vel qualia rastrisOssa peremptorum resonent immania regum**Post domitas Arctos alio prorupit ab axeTempestas & nequa tuis intacta trophæisPars foret, Australis sonuit Tuba, moverat omnesMaurorum Guildo populos. quibusClaud in Laudes Stilichonis l 1.a little beforeQuis Mysos in plaustra ferocesReppulit? aut sæva Promoti cæde tumentesBastarnas una potuit delere ruina?Ibid.soon afterNon vanam corpus meditarus in unumSævitiam, turmas equitum, peditumque catervasHostilesque globos tumulo prosternis amici:Inferijs gens tota datur. Nec Mulciber autortot barbara salusmilliaMillia Mendacis clypei, fabricataque vatibus armaConatus iuvere tuos tot barbara solusMillia, jampridem miseram vastantia ThracemFinibus exiguæ vallis conclusa tenebas &csee above168rOssa peremporumperemptorum — — te pugnante resurgensÆgra caput medijs erexit Græcia flammis**Miramur rapidis hostem succumbere bellis,Cum Solo terrore ruant non classica FrancisIntulimus, jacuere. tamen: non Marte SuevosContudimus, queis jura damus: quis credere possitAnte tubam nobis audax Germania servit.Cedant Druse tui cedant, Tr Trajane laboresVestra manus dubio quicquid discrimine gessitTranscurrens egit Stilico totidemque diebusEdomuit Rhenum quot vos potuistis in annis**Omne quod Oceanum fontemque interjacet IstriVnius incursu tremuit, sine cæde subactusServitio Boreas exarmatique TrionesTempore tum parvo, tot prœlia sanguine nulloPerficis, & luna nuper nascente profectusAnte redis quam plena fuit, Rhenumque minacem&cIbid.**./Post domitas Arctos — vide supra**Non uni cernil tribuat fortuna sibi sit prospera semperIlla quidem: sed non uni certamina pugnæCredidimus, totis nec constitit alea castrisNutatura semel: siquid licuisset inquisCasibus, instabant aliæ post terga biremes.Venturus dux major erat, Victoria nullaClarior, aut hominum votis optatior unquamContigit.Ibid.— Ostrogothis colitur mixtisque Gothunnis Phrix ager.Claud in Eutrop. l 2. scripta circa ann 399**Iam vaga pallentem densis terroribus aulamFama quatit, stratas acies, deleta canebatAgmina, Mæonios fœdari cædibus agrosPamphilios, Pisidasque rapi, metuendus ab omniTargibilus regione tonat; modo tendere cursumIn Galatas, modo Mithynis incumbere fertur.Sunt qui per Cilicas rupto descendere TauroSunt qui correptis ratibus, terraque mariqueAdventare ferant. Geminantur vera pavorisIngenio, longe spectari puppibus urbes168vAccensas, lucere fretum, ventoque citatasOmnibus in pelago velis hærere favillas.Claud. in Eutrop l 2.Iamque tuis Stilicho Romana potentia curisEt rerum commissus apex tibi credita fratrumVtraque majestas, geminæque exercitus Aulæ.Claud. in Ruff l 2.Scis * [* Ad Alaricum loquitur de Stilicone] ipse perosusArcadiæ quam densa jugis * [* StilicoSanguine quam largo Graios calefecerit amnes:Extinctusque fores ni te sub nomine legumProditio, regnique favor texisset Eoi.Claud. de bello Get.vide supra.Ante redis quam plena fuit. Rhenumque minacemCornibus infractis adeo mitescere cogisVt salius jam rura colat, flexosque SicambriIn falcem curvent gladios, geminasque viatorCum videat ripas quæ sit Romana requirat.Vt jam trans fluvium non indignante CaycoPascat Belga pecus mediumque ingressa per AlbinGallia Francorum montes armenta pererrentVt procul Hyciniæ per vasta silentia sylvæVenari tuto liceat, lucosque vetustaReligione truces, et robora numinis instarBarbarici, nostræ feriant impune bipennes.Vltro quinetiam devota mente tuentur,Victorique favent. quoties sociare catervasOravit jungique tuis Alemannia signis?Nec doluit contempta tamen spretoquerecessitAuxilio, laudata fides, provincia missosExpellit citius fasces quam Francia regesQuos dederis feriat, nec jam pulsare rebelles,Sed vinclis punire licet, sub judice nostroRegia Romanus disquirit crimina carcer.Marcomeres Sunoque docent: quorum alter HetruscumPertulit exilium; cum se promitteret alterExuli ultorem jacuit mucrone suorum. Post domitas Arctos &c —Claud in laudes Stilichonis l 1.169rAd 5 Kal. Decembris exercitus adventavit. Vbi agitur ImperatorArcadius ad portas civitatis exercitui obviani processit; ibi tum Ruffinum legatum Imperatoris obtruncant. Nam in suspitionem Venerat occupandæ tyrannidis, & opinio de eo erat concepta eratquod Hunnos gentem barbaram in agrum Romanum advocaverat Etenim eodem tempore Armeniam et alias quasdem partes Orientis vastaverant. Socrates hist l 5. c 1— introduxisset Ruffinus præfectus Orientis, qui et alias affectatæ tyrannis suspectus erat. Sed simul atque ex bello adversus Eugenium gesto reversus esset exercitus et Imperator (ut moris erat) illi extra urbem Constantinopolitanam occurrisset, milites absque mora Ruffinūuminterfecerunt. Sozom l 8. c 1.Eodem ferme tempore respublica motibus ac turbis agitata fuit Quandoquidem et Hunni Istrum transgressi Thraciam populabantur et in Isauria latrones &c — Sozom l 8. c 25Gainas homo barbarus (Gottus scil.) ad Romanos transfuga, sibiex gregario milite præter expectationem ad dignitatem ducum subvectus sibi vendicare conabatur Imperium Romanum. Hoc autem dum molitur, gentiles suos Gothos ex proprijs agris in Romanos evocat & amicos et amicos suos secum præfectos exercituum et chiliarchas constituit. Tumultuante igitur Tirbingilo, qui illum sanguinis vinculo contingens numeroso militum exercitui præerat in Phrygio non latuit quidem cordatos illum hæc machinari: sed tamen quia se indignari sedulo simulabat, cùm ibi everterentur urbes, commissum ipsi fuit ut his suppetias ferret. Vt autem in Phrygiam pervenit adducta secum barbarorum copia perinde ac si ad bellum venisset, animum suum quem antea celaverat reipsa prodidit ac civitates quas defendere jussus erat alias depopulatur alias mox videbatur invasurus. In Bythiniam hinc progressus ad Calcedonis fines Castrametatus et bellum comminatus est. &c. Sozom l 8. c 4. Item Socrates l 6. c 6.Constantinus Scythiam universam sub ipso Septentrione in infinita barbarorum hominum genera moribus et vitæ ratione disparia partitam ad suum adjunxit imperium. Iam vero fines Imperij ad meridiei extremitates ad Blemmias nimirum et Æthiopes usque dilatavit Principes item ad Indos suo imperio reddidit obsequientes. Euseb de vita Constantini l 1. c 4.Gaines Thraciam populatur Sozom Theodoret l 5. c 32, & 33.169vines rebellisTrigibilus alias Tribigildusbarbaru non turmis Romanis sed barbaris in Phrygia subsistere jussis præerat. — Assumptis autem barbaris in quos habebat imperium quicquid erat in medio situm invadebat, nec aut virorum aut mulierum aut puerorum cædibus abstinens et obvia quæque diripiens perexiguo tempore tantam coegit multitudinem mancipiorum etaliarumque vilium personarum ut Asiam totam in extremum periculum conjiceret. Nam et Lydia plena variæ perturbationis erat omnibus prope dixerim ad loca maritima confugientibus, cumquesuis universis ad insulas aliove navigantibus, et Asia mari finitima periculum se quantum alias numquam accidisset, in proclivi conspecturam verebatur. — Trigibilus dein omni vastata Phrygia Pjisidas adortus est [nec obstaculum ullum expertus omnibus direptis abibat] — et sic factum est ut nemineobsitenteobsistente nemine quævis oppida per vim caperentur omnes illorum incolæ cum ipsis militibus interficerentur, nemo denique barbarus Romanis amicus esset. Zos l 5Theodoricus Constantinopolin venit ubi magister militum effectus consulis ordinarij triumphum peregit. — Et Imperator ad partes eum Italiæ committens Romanum illi populum senatumque commendavit. Iornand. de regn. success.Attilam Gizericus rex Vandalorum multis muneribus ad Vesogotharūumbella præcipitat metuens ne Theodoricus Vesogotharum rex filiæ ulcisceretur injuriam quæ Hunnerico Gizerici filio juncta, ob suspicionem veneni ab ea parati eam putatis naribus spolians decore naturali patri suo ad Gallias remiserat. &c Iornand Get.Ostrogothos constat morte Ermanarici regis sui decesione a Vesogothis ft divisios, Hunnorum subditos ditioni in eadem patria remorasse, Vinithario tamen Amalo principatus sui insignia retinente. And a little after Valamir in regnum Gothorum conscendit, adhuc Hunnis eos inter alias gentes generaliter obtinentibus. Iornand de Reb. Geticis.Pannonia habet ab oriente Mæsiam superiorem a meridie Dalmatiam ab occasu Noricum a septentrione Danubium. Ibid.Theodemir Gothorum rex emenso Danubio Suevis improvisus a tergo apparuit. Nam regio illa Suevorum ab Oriente Bajobaros habet, ab occidente Francos, a meridie Burgundiones, a septentrione Thuringos. Quibus Suevis tunc juncti Alemanni etiam aderant. Ibid.Duo fuerunt bella Suevorum cum OstrGothis, et utraque ante regnūum Glicerij finita. Intra utrumque Wallimur moritur. Et Vidimir moritur Imperante Glicerio. Ibid.170rTaceo de Alarico rege cum suis sæpe victo, sæpe concluso semperque dimisso Taceo de infelicibus illis apud Pollentiam gestis cum barbaro et pagano duci, hoc est Sauli summa belli commissa est, cujus improbitate Pascha violatum est: — pugnantes vicimus victores victi sumus. Oros l 7 c 37Ante biennium Romanæ irruptionis, exitæ per Stiliconem gentes Alanorum, ut dixi, Suevorum Vandalorum multæque cum his aliæ, Francos proterunt, Rhenum transeunt, Gallias invadunt, directoqueimpetu Pyrenæum usque perveniunt, cujus obice ad tempus repulsæ per circumjacentes Provincias refunduntur. His per Gallias bacchantibus, apud Britannias Gratianus municeps ejusdem insulæ tyrannus creatur et occiditur. Hujus loco Constantinus eligitur qui continuo ut invasit imperium in Gallias transijt — Ejus milites barbari Pyrenæis claustris patefactis cunctas gentes quæ per Gallias vagabantur Hispaniarum provincijs immittunt, &c. IbidHierom in chron dicit. Anno 28 Theod. 407 Arc 2 et Prob cossconsolibus Vandali et Alani Gallias Trajecto Rheno prid Kal Ian ingressiAn 29 Theod. 408. Honor 7 & Theod 2 CossConsolibus Constantinus ex infima militia — in Britannia tyrannus exoritur et ad Gallias transitAn 33 Theod 4. 412 Theo 4 cos.consule Constantinus — victus et captus est Hoc etiam anno exitium Constantini ponit Marcellinꝰus (i.e. 411.)V.C. 1164 Roma capta. V.C 1165 vel sequ constantinus occiditur V.C. 1168 Constantius Comes apud Arelatum Galliæ urbem consistens Gothos Narbona expulit. V C 116 AD 416 Gothi conantur transire in Africam.– conjecta periculum evasit Alaricus autem Attica tota vastationis experte relicta – in Megaridem transibat —Anno 22 [416] Honorij cœpit Vallia rex Gothorum. Ann 26 occubuit. Idat. Chron. Vide et Olympiodorūum apud Photium. Et GrotiumAnno 26 Honorij Imp. Alani adèo cæsi a Gothis, fortiter vallati. Idat. Ibid.Κωνϛαντῖνος γὰρ ἐβασίλευε τὰ τῶν ἱερῶν ἐπιφανέϛατα καταϛρέφωνConstantinus imperium regebat qui fana to toto orbe celebratissima evertebat & Christianorum ædificia extruebat. Eunapius Ædesio.Constans Imp. in Gallia degens donat Athenas insulis non paucis tributarijs & vectigalibus in pendendo frumento. Item: Anatolius Romam profectus & in aulam Imperatoriāamreceptus obtinet præfecturam Illyrici limitis (Ιλλυρικὸν επετέτραπτο.) Dein Athenas proficiscitur, post in Gallias accitus erat a Constante, & obtinuit prædictam donationem Insularum. Eunapius in Proæresio.Vbique rerum omnium inerat fæda perturbatio. Paterna liberi templa demoliebantur ab ipso quidem patre ante contempta ac donarijs spoliata: quæ cùm alij plerique tum majore illius præcipue dedicaverant Ac cum templa subverterentur vetera interim novaque monumenta restituebantur. — Iulianus Iuvenis autem [Iulianus scil. qui de seipso per Parab. loquitur] cum innumera illa mala vidisset, quæ propinquis suis & patruelibus illata fuerant, nihil propius fuit quàm ut calamitatum magnitudine perculsus in inferos sese præcipitem daret. &c Iuliani Imp Orat 7. Ad Heracliūum.In Orat 2 p 175 favet assertioni quod Constantius ad Illyricum tenuit. Dicitque Constantinum Constantium cæteris fratribus prætulisse. Id quod etiam ait Libanius in Oratione 3 Basilico pag 105. Quem aptiorem noverat eum ad Imperium vocavit170vConstantius est atque illius regnum qui acceptas a patre malorum scintillas, ad incendium magnum provexit opus: ille enim opulentia Deo spoliavit; hic etiam templa funditus evertit, & omni lege sacra abrogata, dedit se quibus scimus.Vandali et Alani Gallias, trajecto Rheno, prid Kal Ian ingressi. Arcadio 6 & Probo Coss.Consolibus Proximo anno Constantinus in Britannia tyrannus exoritur, tertio Arcadius obit, quarto Vandali in Hispanias migrant quinto Roma Capitur ProsperProsper in Chron PEdit. Pithæano ponit Anno 11 Honorij eversionem Radagaisi, anno 12 obitum Arcadij, Anno 13 dexordiūum dilacerationis Galliæ. An 16 expugnationem Romæ.Anno 1 Arcad & Honorij Constantinopolis eminentem iram Dei igne super nubem terribiliter fulgente formidans toto ad pænitentiam animo conversa subterfugitEjusmodi erant ea mala quæ toto persecutionis tempore regnarunt, cujus æstus ut octavo anno (Dei juvante gratia) cœpit paulatim minui defervescere, sic decimo anno consopitus fuit.Tota Italia, Sicilia, Gallia, & quæ ad solem occidentem vergunt, & ad Hispaniam & Mauritaniam & Africam se porrigunt ubi non duobus primis annis integris impetum persecutionis sustinuerant celerrimè clementi Dei obtutu sunt pacem & pacis tranquilitatem consecuti. Euseb l 8. c 25 in fin.In Hispania columnæ reperiuntur inscritionibus incisæ reperiuntur significantibus religionem Christianam secundo anno persecutionis, ex opinione Ethnicorum deletam esse. Baron ad Ann 304 sec 8Christiani quamplurimi sub decima persecutione ad Barbaros confugiunt & humaniter recipiuntur. Euseb in vita Constantini lib 2. c 51 & 52.Rerum quidem immensitas fer Hoc primo persecutionis anno non tantum in memoratis provincijs sed in alijs ubique gentium sub Romano Imperio constitutis in Christianos crudeliter sævitum esse scimus. / Quibus autem exagitatæ fuerint cladibus Ecclesiæ Galliarum atque Hispaniarūumnemo puot pro dignitate assequi aliquando poterit oratione: ut jam poeticum illud in historia at non poetice quidem liceat usurpare. Non mihi si linguæ centum sint oraque centum Ferrea vox, omnes scelerum comprendere formas, Omnia pœnarum percurrere nomianomina possim. (Vig.Virg. Æneid 6.) Rerum quidem immensitas omnem fermè superat omnem Hyperblem. Quando quidem cum universum Romanum Imperium refertum esset cultoribus Christi, & tota vis Imperatorum in hoc posita ut christianam Religionem radicitus extirparet penitusque convelleret: non provincia, non civitas oppidum vicus prædium hortus vel casa fuit in quibus de christianis non fuerit habita diligens inquisitio & animadversio. Baron ad Ann 302 sec 116 & 117.Secundo anno jam adventanti, cum bellum contra nos vehementius exardesceret Euseb l 8 c 13. Maximinus post depositionem Dioclesiani, persecutionem auxit Eus l 8. c 14. A fine septimi anni cessaremitescere cœpit persecutio Eus l. 8. c. 22.Talis fuit persecutio contra nos concitata quæ ab Ecclesiarum eversione & vastitate initium sumpsit: quæque propterea quod Imperatores varijs temporibus eandem renovabant ssssindies magis magisque accrevit, unde — innumerabilis extitit martyrum multitudo in singulis provincijs quæ a Lybia per universam Ægyptum et Syriam & partes versus Orientem & undique ad oræs usqueIllyrici pertinent. Nam ea loca quæ illis jam demonstratis adjacent ut Italia tota, Sicilia, Gallia, & quæ ad Solem occidentem vergunt & ad Hispaniam, Mauritaniam & Africam se porrigunt, ubi non duobus primis annis integris impetum persecutionis sustinuerant, celerrimè pacis tranquillitatem consecuti. Euseb l 8. c 25.Ex Arnobij adversus gentes libro primo. Scripto circa A D 300.Ab omnium principe Deus sospitator est missus — et merito exutus a corpore quod in exigua sui parte circumferebat parte. p 158. A.Si Deus inquiunt fuit Christus, cur forma est in hominis visus? et cur more est interemptus humano? — An aliter potuit invisibilis illa vis, & habens nullam substantiam corporalem inferre et accomodare se mundo; consilijs mortalium interesse, quàm ut aliquod tegumen materiæ solidioris assumeret, quod oculorum susciperet injectum? —— Sed morte est hominis interemptus. Non ipse. Neque enim cadere divinas in res potest mortis occasus: nec interitionis dissolutione dilabi id, quod est unum et simplex: nec ullarum partium congregatione compactum Quis ergo visus in patibulo pendere, quis mortuus est? homo quem induerat et secum ipse portebat.p. 159. A, B /Hee seems to be of Paulus Samosatensis his opinion, And not of& not of Athanasius Note that when he was first converted & desired Baptism the Bishops either suspecting him a Hypocrite or not orthodox caught delayed his Baptism wchwhich occasioned him to write his 7 books adversus Gentes whilest he was yet unbaptised. p 150. G. H.Ex Lactantij InstititutionumInstitutionum Libris in extrema senectute conscriptis A.D. 316 circiter.ImperFuit Orator elequentissimuseloquentissimus, Arnobij
discipulus Auditor, Hieronymus in Apollogia ad Pammachium et Oceanum inquit: Lactantius in libris suis et maximè in epistolis ad Demetrianum, Spiritus Sancti omninò negat substantiam et errore Iudaico dicit cum ad Patrem referri, vel ad filium, et ad sanctificationem utriusque personæ sub ejus nomine demonstrari. Bellarminus (de Scriptoribus Ecclesiasticis ait Opera omnia, exceptis carminibus, sine controversia Lactantij sunt. Et quemadmodum ad Eloquentiam Tullianam proximè accedunt, ita erroribus varijs sic deformata sunt, ut non sine causa Gelasius Papa in Concilio Romano Apocrypha censeri voluerit. pag . Lactantius in extrema senectute vocatus est a Constantino M. ut Crispum filium erudiret, teste S.toSancto Hieronymo de script Eccles in Lactantio. pag 151.Lib 4. cap 10Inprimis igitur scire homines oportet sic a principio processisse dispositionem summi Dei, ut esset necesse, appropinquante seculi termino Dei filium descendere in terram — in figura et hominis et conditione mortali: ut cùm magisterio functus fuisset, traderetur in manus impiorum, mortemque susciperet; ut eâ quoque per virtutem domita resurgeret; et homini quem induerat, quem gerebat,quem et spem vincendæ mortis afferret et ad præmia immortalitatis admitteret. When I first read this I supposed him to follow yethe stepps of his Master Arnobius, untill those passages ytthat follow convinced me of the contrary. And Whence I collected that by homini quem induerat, quem gerebat he means not homini quem inhabitaverat unitus cubut onelycuju homini cujus formam & naturam induerat. And this it is plain by the following words that homo is taken here not for a particular man but for man in generall vizvidelicet ut homini quem induerat spem vincendæ mortis afferret &c i.e ait humano generi cujus naturam induerat, salutem afferret.171vCap 22. Negant (Ethnici) Deo dignum ut homo fieri vellet, seque infirmitate carnis ornaret, ut passionibus, ut dolori, ut morti se ipse subjiceret — Cur se (inquiunt) tam humilem imbecillemque constituit, ut ab hominibus et contemni et pœna affici posset? Cur vim ab imbecillis et mortalibus passus est? — Refutabo hæc diligenter (inquit Lactantius) nec quemquam patiar errare. Illa enim magna et mirabili ratione sunt facta, quæ quicunque perceperit, non tantùm mirari desinet Deum ab hominibus esse cruciatum, verum etiam facilè prævidebit, ne Deum quidem potuisse credi si ea ipsa quæ arguunt, facta non essent. (Cap 22.) AgeCæl Cælestis doctor cui scientiam divinitas, virtutem immortalitas tribuit, in docendo quoque sicut in cæteris perfectus et consummatus sit necesse est. At id omninò fieri non possit nisi mortale sibi corpus assumat. Cur autem fieri non possit ratio clara est Nam si veniat ad homines ut Deus, ut omittam quod mortales oculi claritatem majestatis ejus conspicere ac sustinere non possunt, quia ipse certè Deus virtutem docere non poterit quia expers corporis non faciet quæ docebit, ac per hoc doctrina ejus, perfecta non erit. Alioqui si summa virtus est dolorem patienter pro justitia officioque perferre, si virtus est mortem ipsam & intentatam non metuere, & illatam fortiter sustinere, bdebet ergo doctor ille perfectus et docere ista præcipiendo & confirmare faciendo: quia qui dat præcipiendi præcepta vivendi, amputare debet omnium excusationum vias, ut imponat hominibus pariendi necessitatem, non vi aliqua, sed pudore, & tamen libertatem relinquat ut et præmium sit constitutum parentibus qui poterant non parere, si vellent, et non parentibus pœna quia poterant parere si vellent — Oportet ergo magistrum doctoremque virtutis hominum similimum fieri, ut vincendo peccatum doceat hominem vinci ab eo posse peccatum. Si vero sit immortalis, exemplum proponere homini nullo modo potest. Existet enim constans aliquis ac dicet. Tu quidem non peccas quia liber es ab hoc corpore, non concupiscis quia immortali nihil est necessarium. Mihi verò multis rebus opus est ut tuear hanc vitam Mortem non times quia valere in te non potest. Dolorem contemnis quia nullam vim pati potes. At ego mortalis utrumque timeo quia cruciatus mihi gravissimos inferunt quos tollerare carnis infirmitas non potest. Doctor itaque hanc excusationem debuit hominibus auferre nequis quod peccat necessitati potius quamascribat quam culpæ suæ. Ergo ut perfectus esse possit nihil ei debet opponi ab eo qui docendus est. Vt si forte dixerit impossibilia præcipis respondeat Ecce ipse facio. At ego carne indutus sum cujus peccare proprium: Et ego eandem carnem gero et tamen peccatum in me [non] dominatur. Mihi opes contemnere difficile est quia aliter non potest in hoc corpore. Ecce et mihi corpus et tamen pugno contra omnem cupiditatem. Non possum pro justitia nec dolorem ferre nec mortem quia fragilis sum. Ecce et in me dolor ac mors habet potestatem, et ea ipsa quæ times vinco ut victorem te faciam doloris ac mortis. —— Vides ergo quanto perfectior sit mortalis 172rdoctor quia dux esse mortali potest quam immortalis quia patientiam docere non potest qui subjectus passionibus non est. Nec hoc tamen eo pertinet ut hominem Deo præferam, sed ut ostendam neque hominem perfecta doctrina esse posse, nisi sit idem Deus, ut authoritate cælesti necessitatem pariendi hominibus imponat; nequeDeum nisi mortali corpore induatur, ut præcepta sua factis adimplendo cæteros parendi necessitate constringat. Liquido ergo apparet eum qui vitæ dux, & justitiæ sit magister, corporalem esse opportere, nec aliter fieri posse ut sit illius plena et perfecta doctrina habeatque radicem et fundamentum stabilisque apud homines ac fixa permaneat: ipsum autem subire carnis ac corporis imbecilitatem virtutemque in se recipere cujus doctor est ut eam simul et verbis doceat et factis: Item subjectum esse morti et passionibus cunctis, quoniam et in passione toleranda et in morte subeunda virtutis officia versāantur, quæ omnia ut dixi, consummatus doctor perferre debet ut doceat posse perferri. Discant igitur homines et intelligant quare Deus summus, cum legatum ac nuncium suum mitteret ad erudiendam præceptis justitiæ suæ mortalitatem, mortali voluerit eum carne indui, et cruciatu affici & morte multari. Nam cum justitia nulla esset in terra doctorem misit quasi vivam legem — ut verum ac pium cultum per omnem terram verbis et exemplo seminaret. Sed tamen ut certum esset a Deo missum non ita illum nasci oportuit sicut homo nascitur, ex mortali utroque concretus, sed ut appareret etiam hominem illum esse cælestem creatus est sine opere genitoris. Habebat enim specialem patrem Deum. Et sicut pater spiritûs ejus Deus sine Matre, ita mater corporis ejus virgo sine patre. Fuit igitur et Deus et homo, inter Deum atque hominem medius constitutus, Vnde illum Græci μεσίτην vocant — quia si tantum Deus tantum fuisset, (ut supra dictum est) exempla virtutis homini præbere non posset: si homo tantùm non posset homines ad justitiam cogere, nisi auctoritas ac virtus homine major accederet. Etenim cum constet homo ex carne et et spiritu et oporteat spiritum justitiæ operibus emereri, ut fiat æternus: caro quoniam terrena est, ideoque mortalis copulatum sibi spiritum trahit secum et ab immortalitate ducit ad mortem. Ergo spiritus carnis expers dux esse homini ad immortalitatem nullo pacto poterat quoniam caro impedit spiritum quo minus Deum sequatur. I — Itaque idcirco Mediator advenit, id est, Deus in Carne ut caro eum sequi posset — Ideo carne se induit, ut desiderijs carnis edomitis, doceret non necessitatis esse peccare sed propositi ac voluntatis. Vna enim nobis, et magna et magna et præcipua cum carne luctatio est cujus infinitæ cupiditates premunt animam, nec dominium retinere patiuntur sed eam voluptatibus et illecebris suavibus mancipatum morte afficiunt sempiterna. Quibus ut repugnare possemus, Deus nobis viam172vsuperandæ carnis et aperuit et ostendit. — Dixi de humilitate & fragilitate & passione, cur hæc Deus subire maluerit: nunc ipsius crucis ratio reddenda est & Cap 24, 25 & 26. lib 4 et vis enarranda —— Deus (sicut superius exposui) cùm statuisset hominem liberare magistrum virtutis legavit in terram qui et præceptis salutaribus formaret homines ad innocentiam et operibus factis præsentibus justitiæ vim panderet qua gradiens homo & doctorem suum sequens ad vitam æternam pervenit. Is igitur corporatus est, & veste carnis indutusut homini ad quem docendum venerat, virtutis et exempla et incitamenta præberet. Sed cum in omnibus vitæ officijs justitiæ specimen præbuisset, ut doloris quoque patientiam mortisque contemptum, quibus perfecta et consummata fit virtus, traderet homini, venit in manus impiæ nationis cùm et vitare potuisset scientia futuri quam gerebat, et repellere eadem virtute qua mirabilia faciebat. Sustinuit ergo cruciatus & verbera et spinas, et postremò mortem suscipere non recusavit — Cur autem summus pater id potissimum genus mortis elegerit quo affici eum sineret — præcipua fuit causa — quod illacruce exaltari eum fuit necesse et omnibus gentibus passionem Deinotescere, &c. Lib 4. Cap 22 24, 25, & 26.Quidam non satis cælestibus literis eruditi, cum veritatis accusatoribus respondere non possent, objicientibus vel impossibile vel incongruens esse et Deusin uterum se mulieris includeret, nec cælestem illam majestatem ad tantam infirmitatem potuisse deduci ut hominibus contemptui, derisui, contumeliæ, et ludibrio esset, et postremò etiam cruciamenta perferret, atque execrabili patibulo figeretur: quæ omnia cùm neque ingenio neque doctrina defendere ac refutare possent (nec enim vim rationemque penitus pervidebant) depravati sunt ab itinere recto et cælestes literas corruperunt, ut novam sibi doctrinam sine ulla radice aci stabilitate componerent. Lib 4 c 30. And this yethe Roman church hath done.Fortasse quærat aliquis quomodo cum Deum nos unum colere dicamus duos tamen esse asseveremus; Deum Patrem et Deum filium; quæ asseveratio plerosque in maximum impegit errorem. Quibus cum probabilia videantur esse quæ dicimus; in hoc uno labare nos arbitrantur quod et æternum et mortalem Deum fateamur. De mortalitate jam diximus, nunc de unitate doceamus. Cum dicimus Deum Patrem et Deum filium, non diversum dicimus nec utrumque secernimus, quia nec pater sine filio potest, nec filius a patre secerni, siquidem nec pater sine filio nuncupari, nec filius a Patre secernipotest sine Patre generari. Cum igitur et Pater filium faciat et filius patrem, una utique mens, unus spiritus, una substantia est. Sed ille quasi 173rexuberans fons est, hic tanquam defluens ex eo rivus: ille tanquam sol, hic quasi radius a sole porrectus, qui quoniam summo Patri & fidelis et charus est non separatur, sicut nec rivus a fonte, nec radius a sole, quia et aqua fontis in rivo est et solis lumen in radio. Æque neque vox ab ore sejungi nec virtus aut manus a coprore divelli potest. —— Propiore exemplo uti libet. Cùm quis habet filium quem unicè diligit, qui tamen sit in Domo & manu patris, licet ei nomen Domini potestatemque concedat, civili tamen jure & domus una et unus dominus nominatur. Sic hic mundus una Dei domus est et filius ac pater qui unanimes incolunt mundūumDeus unus, quia et unus est tanquam duo et duo tanquam unus. Neque id mirum cum filius sit in patre et pater in filio quia Pater diligit filium et pater in filio quia voluntati Patris fideliter paret nec unquam faciat aut fecerit nisi quod Pater aut voluit aut jussit. Denique unum Deum esse tam Patrem quam filium Esaias — ostendit cum diceret: Adorabunt te, et in te præcabuntur quoniam in te Deus est, et non est alius Deus præter te () Sed et alio loco similiter ait: Sic dicit Deus Rex Israel, et qui eruit eum [forte Israelem]Deus æternus ego primus et ego novissimus et præter me nemo est Deus. () Cum duas personas proposuisset Dei regis i.e Christi et Dei patris qui eum post passionem ab inferis excitavit, (sicut Oseas ait; Et de manu inferorum eruam eum tamen ad utramque personam referens, intulit, et præter me non est Deus, cum posset dicere præter nos. Sed fas non erat plurali numero separationem tantæ necessitudinis fieri. Vnus est enim solus liber Deus summus carens origine quia ipse est origo rerum et in eo simul et filius et omnia continentur Quapropter cum mens et voluntas alterius in altero sit, vel potius una in utroque, merito unus Deus uterque appellatur quia quicquid est in patre ad filium descendit transfluit et quicquid in filio a patre descendit. Lib 4. cap 29.Note 1 That to say there are two Gods, would supose them collaterall & univocall 2 That as in a family yethetiletitle of Master is to be understood of yethe supreme master unless when by some circumstance it is limited to yethe son or other subordinate master soe yethetitle of God is to be understood of yethe supreme God, unless when it is limited to yethe son or holy ghost. 3 That to say there is but one God, yethe father of all things, excludes not the son & Holy ghost from yethe Godhead becaus they are virtually & conteined & implied in the father. 4 To apply yethe name of God to yethe Son or holy ghost as distinct persons from the father, makes them not distin divers Gods from yethe Father becaus the divinity of yethe son & holy ghost is derived from ytthatofyethe father. To make this plainer suppose a, b, & c are 3 bodies of wchwhich a hath gravity originally in it self by wchwhich it presseth upon b & c, wchwhich are wthwithout any originall gravity but yet by yethe pressure of a communicated to 173vdo presse downwards as much as A doth: Then there would be a force in a, force in b & force in c, & yet they are not thre forces but one force wchwhich is originally in a & by communicationdescent in b & c Soe there is divinity in yethe Father, divinity in yethe Son, & divinity in yethe holy ghost, & yet there are not 3 divinities but one divinity wchwhich is originally in yethefather & by descent or communication in yethe son & holy ghost. And if as in saying there is but one force, I understand& that ifin body a I deprive not yethe body b & c of that force wchwhich they derive from a so by saying there is but one god, the father of all things, I deprive not yethe son & holy ghost of the divinity wchwhich they derive from yethe father &c. Quoniam sex diebus cuncta Dei opera perfecta sunt, per secula sex i.e annorum sex millia manere in hoc statu mundum necesse est. Dies enim magnus Dei mille annorum curriculo terminatur, sicut indicat Propheta qui dicit: Ante oculos tuos domine mille anni tanquam dies unus. — Et quoniam Deus perfectis operibus requievit di diè septimo, necesse est ut in fine sexti millesimi anni malitia omnis aboleatur a terra et regnet per annos mille justitia, sitque tranquilitas, & requies a laboribus. Lib 7. c 14. Note ytthat God rested as much on yethe8theight day & ever since yethe6thsixth as on yethe7thseventh & therefore yethe keeping of one day in 7 cannot respect barely gods rest from yethe creation but must rather be a type of his rest into wchwhichStSaint Paul saith yethe wicked shall not enter. Sibyllæ apertè interituram esse Romam loquuntur et quidem judicio Dei quod nomen ejus habuerit invisum et inimica justitiæ alumnum veritatis populum trucidarit. Hydaspes quoque qui fuit Medorum rex antiquissimus a quo amnis quoque nomen accepit qui nunc Hydaspes dicitur admirabile somnium, sub interpretatione vaticinantis pueri ad memoriam posteris tradidit sublatum iri ex orbe imperium nomenque Romanum quam: multo ante præfatus quam illa Trojana gens conderetur. lib 7. cap 15.Hydaspes descripta iniquitate seculi hujus extremi, pios ac fideles a nocentibus segregatos, ait, cum fletu & gemitu extensuros esse ad cælum manus & imploraturos fidem Iovis: Iovem respecturum ad Terram & auditurum voces hominum atque impios extincturum. Cap 18 lib 7.Post hæc apperientur inferi et resurgent mortui, de quibus judicium magnum idem ipse rex ac Deus faciet. cui summ — Nec tamen universi tunc a Dei judicabuntur sed ij tantùm qui sunt in Dei religione versati: Nam qui Deum non agnoverunt, quoniam sententia de his in absolutionem ferri non potest, jam judicati damnatique sunt sanctis literis contestantibus non resurrecturos impios in judicium. Iudicabuntur ergo qui Deum sciverunt. lib 7. c 20.Veniet igitur summi et maximi Dei filius ut vivos ac mortuos judicet. Verùm ille cùm deleverit justitiam judiciumque maximum fecerit, ac justos qui a principio fuerunt ad vitam restauraverit, mille annis inter homines versabitur eosque justissimo imperio reget. — Tum qui erunt in corporibus vivi non morientur sed per eosdem mille annos infinitam multitudinem generabunt et erit soboles eorum sancta et deo cara Qui autem ab inferis suscitabuntur ij præerunt viventibus velut Iudices. Gentes vero non extinguentur omninò sed quædam relinquentur in victoriam Dei ut triumphentur a justis ac subjugentur perpetuæ servituti. lib 7. cap 24 — Vivent 174r itaque homines tranquilissimam vitam et copiosissimam et regnabunt cum Deo pariter et reges gentium venient a finibus terræ cum donis ac muneribus ut adorent et honorificent regem magicum. lib 7 c 24.Et cùm mille anni – cœperint terminari solvetur denuò Satanas et custodia emissus exibit atque omnes gentes quæ tunc erunt sub ditione justorum concitabit ut inferant bellum sanctæ civitati et colligentur ex omni orbe terræ innumerabilis populus nationum et obsidebit et circundabit civitatem. Tunc veniet novissima ira super gentes et debellabit eas usque ad unum. — Cum verò completi fuerint mille anni renovabitur mundus a Deo et cælum complicabitur et terra mutabitur & transformabit Deus homines in similitudinem angelorum, et erunt candidi sicut nix et versabuntur semper in conspectu Omnipotentis, & et Domino suo sacrificabunt et servient in æternum. Eodem tempore fiet publica omnium secunda illa et publica omnium resurrectio, in qua excitabuntur injusti ad cruciatus sempiternos. &c Lib 5. c 26.By yethe age of yethe world according to yethe septuagint he thought yethe end to be about 2 years after Constantine Magnus. Hee cites several prophetick passages out of Hermes Tresmegistus & yethe Sybils, but in most of his descriptions is very extravagant.175rSub Gallo pestilens morbus multas totius obisorbis Provincias occupavit maximéque Alexandriam et Ægyptum ut scribit Dionysius et Cypriani de mortalitate testis est liber. Euseb Chron lib 1.Gallieno autem in omnem lasciviam dissoluto, Germani Ravennam usquevenerunt 261: Alamanni vastatis Gallijs in Italiam transiere 262. Græcia, Macedonia, Pontus, Asiæ depopulatæ per Gothos 262. Quadi et Sarmatæ Pannonias occupaverunt 63. Germanis Hispanias obtinentibus Tarracon expugnata est 263. Parthi Mesopotamiam tenentes Syriam incursaverunt 264. Euseb Chron lib 1.Anno quarto Gratiani Priamus quidam regnat in Francia, quantum altius colligere potuimus. Prosper ad calcem Eusebij.Anno quinto Theodosij a Morte Gratiani hoc est anno 11modecimus primus Arriani qui totum penè Orientem atque Occidentem commaculaverunt, edicto gloriosi Principis Ecclesijs spoliantur, quæ Catholicis deputatæ sunt. Prosper ad calemcalcem Eusebij.Anno 8vooctavo Theodosij, Apud Alexandriam Templa destructa. Ibid.Anno 9onono Valentinianus Viennæ ab Arbogaste Comite suo extinguitur: in cujus locum Tyrannidem Eugenius invadit.Anno 10modecimoEugenio Theodosius Ad opprimendam Eugenij Tyrannidem Theodosius in Italiam transgreditur.Anno 11modecimo primo Eugenio superato Theodosius undecimo sui regno anno diem obit.Anno 4toquarto Arcadij & Honorij toto orbe Romano antiquæ superstitionis templa destructa.Anno 10modecimo Sæva Italiæ barbarici motus tempestas incubuit siquidem Radagaius Rex Gotorum Italiæ limitem vastaturus transgreditur. Ex hoc Arriani qui Romano procul fuerant orbe fugati Barbarorum nationum ad quas se contulere, præsidio erigi cœpêre.Anno 11odecimo primo multis ante vastatis urbibus Radagaius occubuit: cujus in tres partes per diversos Principes divisus exercitus aliquam repugnandi Romanis apperuit facultatem insigni triumpho exercitum tertiæ partis hostium, circumactis Hunnorum auxiliaribus, Stilico usque ad internecionem delevitAnno 13 Diversarum gentium rabies Gallias dilacerare exorsa.Anno 16. Hac tempestate præ valitudine Romanorum vires funditus attenuatæ Britanniæ. Saxonum incursione devastatam Galliarum partem Vandali atque Alani maximam partem Suevi occupavere. Ipsa denique orbis caput Roma deprædationi Gothorum fœdissime patuit.An 17. Constantinus Tyrannus occiditurAn 18 Rursum alia prædatio Galliarum, Gothis, qui Alarico duce Romāamcæperantceperant, Alpes transgredientibus.An 19 Iovinus tyrannidem invadit post Constantinum. Au — Autulphus Rex Gottorum a Iovini societate Iovini avertitur. Valentia nobilissima Galliarum civitas a Gothis effringitur, ad quam fugiens se Iovinus contulerat.An 25 Pharamundus regnat in Francia.175vAnno 10modecimo Theodosij Iunioris, Vandali in Africam transfretant.13 Bellum contra Burgundiorum gentem memorabile exarsit quo universa penè gens cum rege Peretio deleta.17 Deserta Valentiæ urbis rura, Alanis, quibus Sambida præerat, partienda traduntur.18 Britanniæ usque ad hoc tempus varijs cladibus, eventibusque latæ inditionem Saxonum rediguntur19 Alani quibus terræ Galliæ ulterioris cum incolis dividendæ a Patricio Ætio traditæ fuerant, resistentes armis subiguunt: & expulsis dominis vi adipiscuntur20 Subaudia Burgundiorum reliquijs datur cum Indigenis dividenda21 Carthago a Vandalis cum omni simul Africa — ex hoc tempore possidetur.22 Thracia Chunnorum incursione concutitur.Bleda Chunnorum rex Attilæ fratris fraude percutitur, cui ipse succeditNova iterum Orienti consurgit ruina, qua septuaginta non minus civitates Chunnorum depredatione vastatæ, quum nulla ab Occidentalibus ferrentur auxilia.Anno 1 Valentiniani et Martiani. Hac tempestate valde miserabilis rei publicæ status apparuit, quum ne una quidem sit absque barbaro cultore Provincia: et infanda Arrianorum Hæresis, quæ se nationibus barbaris miscuit, catholicæ nomen fidei toto orbe diffusa præsumat. Attila Gallias ingressus quasi jure debitam poscit uxorem: ubi gravi clade inflicta et accepta ad propria recedit.2 Insperata in Gallijs clade accepta furiatus Attila Italiam petit quem incolæ metu solo territi præsidio nudavere.3 Attila in sedibus suis mortuo, magna primum inter filios ipsius certamina de obtinendo regno exorta sunt. Deinde aliquot gentium quæ Hunnis parebant defectus secuti causas et occasiones bellis dederunt, quibus ferocissimi populi mutuis incursibus conterentur.4 Ætius occiditur Paulo post morituret occoditur Valentinianus. Sucedit Maximus. Authoris abbreviatio est sed post mensem nuciatonunciatoex Africa Genserici adventu, & multis nobilibus et popularibus ex urbe fugientibus, cum ipse etiam vellet fugere dilaniatur a suis et in Tyberim injcitur. Dein urbem omni præsidio vacuam Gensericus obtinet per 14 dies secura et libera scrutatione omnibus opibus suis Roma evacuata est, multaque millia captivorum — Carthaginem abducti sunt. ProspeHic finis Prosperis ChronicisSecundo anno persecutionis Dioclesianus Nicomediæ Maximianus Mediolani purpuram deposuerunt. Anno 20 Diocles. AnnoqueDniDomini 305. Euseb. Chron.Constantinus init imperiūum anno 308 quarto persecutionis anno. Ibid.Galerius Maximianus21movigesimo primo sui Imperio anno moritur. Anno ConstiniConstantini4toquarto. AD 311. Ibid.176rAnno 5toquinto Constantini M. Maximinus persecutione in Christianos facta, cum jam a Licinio puniendus esset apud Tarsum moriturAnno 6tosexto. (313)Maxentius juxta Pontani Mulvium a Constantino superatus occiditurAnno 14. (321) Licinius Christianos de Palatio suo pellit.17 (324) Licinius contra jus sacrum sacramenti privatus occiditur.19 Crispus filius Constantini & Licinius junior Constantini sororis et Licinij filius crudelisimè interficiuntur anno imperij sui nono.20 Vicennalia Constantini Nicomediæ facta et sequenti anno Romæ edita. Hucusque Eusebij Chronicon.Anno 25movigesimo quinto Constantini A.D. 332. Edicto Constantini Gentilium Templa eversa sunt. Hieronymus Presbiter ad calcem Eusebij.26tovigesimo sexto Romani Gothos in Sarmatorum regione vicerunt.31 (338(338) Constantinus extremo vitæ suæ tempore ab Eusebio Nicomediensi Episcopo Baptizatus in Arrianum dogma declinat: a quo usque in præsens tempus, Ecclesiarum rapinæ et totius orbis est secula discordia. That is to yethe yeare 379 where this cronicle endsAnn 2 Constantis (340). Ex hoc loco impietas Constantij Imperatoris fulta præsidio exilijs carceribus et varijs afflictionum modis primum Athanasium deinde omnes non suæ partis Episcopos persecuta est.20. (358) Magnæ Alamannorum copiæ apud Argentoratum oppidum Galliarum a Cæsare Iuliano oppressæ.22 (360) Synodus apud Ariminum et Selenciam Isauriæ facta: in qua antiqua patrum fides, decem primùm legatorum, dehinc omnium proditione damnata est.23 (361) Omnes toto Orbe penè Ecclesiæ sub nomine pacis et Regis Arrianorum consortio polluuntur. — Gallia per Hilarium Ariminensis perfidiæ dolos damnat.Anno 3 Valentis (368) Valens ab Eudoxio Arrianorum Episcopo baptisatus nostros persequitur5. (370) Atanaricus Rex Gothorum in Christianos persecutione factacommota plurimos interficit: et de proprijs sedibus in Romanum solium expulit.9 (374) Burgundionum octaginta fermè millia, quod nunquam ante ad Rhenum descenderunt.11 (376) Post Auxentij mortem, Mediolani Ambrosio Episcopo constituto, omnis ad fidem rectam Italia convertitur. — Quia superiori anno Sarmatæ Pannonias vastaverant ijdem Consules permansere. Valens legem dedit ut Monachi militarent.13 (378) Alamanorum triginta circiter millia apud Argentarium oppidum Galliarum ab exercitu Gratiani strata. Gens Hunnorum Gothos vastat: qui a Romanis sine depositione armorum suscepti per avaritiam Maximi ducis ad rebellandum fame coacti sunt176v14 (379) superatis in congressione Romanis Gothi funduntur in Thraciam Lachrimabile bellum in Thracia; in quo deserente equitum præsidio Romanæ Legiones a Gothis cinctæ usque ad internecionem cæsæ sunt.Hucusque Hieronimus ad calcem Eusebij. Sequitur Prosper AquitanusAnno 1 Theod. (380) Theodosius summa cum fælicitate multis atque ingentibus prælis Gothos superat, et e Thracia pellit. Longobardi ab extremis Germaniæ finibus Oceanique protinus littore, Scandiaque Insula magna egressi, et novarum sedium avidi, Iborea et Ione ducibus, Vandalos primum vicerunt2. (381) Procurante Gratiano, eo quod Theodosius ægrotaret, pax firmatur cum Gothis. Synodus 180 Patrum apud Constantinopolim celebrata est contra Macedonium spiritum sanctum Deum esse negantem.4. (383) Athanaricus rex Gothorum apud Constantinopolim quinto decimo die quam fuerat susceptus occiditur11 (390) Longobardi eorum ducibus defunctis primum sibi regem creaverunt Agelmundum Aionis filium, qui regnavit an. 33.13 (392) Eugenius favore Arbogastis confisus Imperium sibimet usurpavit14 Valentinianus — laqueo apud Viennam perit. Arbogastes Magister exercitus, mortuo Valentiniano, cujus exitu gravabatur, Eugenium in Gallijs imperare facit17. 396 Olibrio et Probrino Coss.Consolibus Theodosius Tyrannum vincit et perimit. — Theodosius Imperator Mediolani moritur Olibrio et Probino CossConsolibusPergunt anni, 22. (401) Gothi Italiam Alarico et Radagaiso ducibus ingressi.24 (483) Adversum Gothos vehementer utriusque partis clade Pollentiæ pugnatum.27 (306) Radagaisus in Tuscia multis Gothorum millibus cæsis, ducente Stillicone, superatus et captus est.28 (407) Arcadio 6tosexto et Prob. Coss.Consolibus Vandali et Alani Gallias trajecto Reno prid. Kal. Ian. ingressi. Olymp 296.229 (408) Honor 7oseptimo et Theodosio 2dosecundoCoss.Consolibus Constantinus ex infima militia ob solam speciem nominis in Britannia tyrannus exoritur, et ad Gallias transit.31 (410) Vandali Hispanias occupant.32 (411) Flavio Varene Coss.Consolibus Roma Orbis quondam victrix a Gothis Alarico duce capta et ob hoc solus fuit orientalium partium consul34 (413(413) Gothi Rege Athaufo, Gallias ingressi35 414 Burgundiones partem Galliæ propinquantem Reno obtinuerunt37 (416) Gothi Hispanias migrant45 (424) Longobardorūum secundus regnavit Lamissus49 Gens Vandalorum ab Hispanijs ad Africam transit.51 Pelagianus Severiani Episcopi Pelagiani filius ecclesias Brasthaniæ dogmatis sui insinuatione corrupit. Sed adactione Palladij Diaconi Papa Cælestinus Germanum Autissiodorensem Episcopum vice sua mittit, ut deturbatis hæreticis Britannos ad Catholicam fidem dirigat.177r53 Ad Scotos in Christum credentes ordinatur a Papa CÆlestino Palladius & primus episcopus mittitur.54 (433) Ætio et Valerio Coss.Consolibus Ætius cum deposita potestate in agro suo degeret, — profugus ad P — Pannonias ad Hunnos pervenit.57 (436) Theod 15. Et Valent 4Coss.Consolibus Pax facta cum Vandalis, data eis ad habitandum per Tigretium in loco Africæ Hippone 3 Id. Feb. Eodem tempore Gundicarium Burgundionum regem intra Gallias habitantem Ætius bello obtrivit, pacemque ei supplicanti dedit: qua non diu potitus est. Siquidem illum Hunni cum populo suo ac stirpe deleverunt (sed fallitur).59 Bellum adversus Gothos Hunnis auxiliantibus geritur64 Hunni Thracias et Illiricum — vastant66 Attila rex Blebam Hunnorūum Blebam fratrem et consortem suum perimit ejusque populos sibi parere compellit.Huiusque Prosper Aquitanus ad calcem Eusebij et Hieron.Anno 15 Honorij Alani Wandali et Suevi Hispanias ingressi 4 Id. octob. Honorio et Theodosio Arcadij filijs Coss.Consolibus Alaricus Rex Gothorum Romam ingressus. Alaricus moritur Idacij Chronicon in Scaligero.In eodem Authore sigillatim describitur Prœlium unūum et alterūum cum Attila.In l. 6 de har. C. Theod. The substanc substance of Theodosius his decree for expelling yethe Arrians ofut of yethe Churches & Cities r thus is recorded in wchwhichyethe Homousion doctrine being described it concludes thus. Qui vero ijsdem (vizvidelicet: Homusianæ fidei articulis) non inserviunt — ab omnium semoti ecclesiarūumlimine penitus arceantur: cum omnes hæreticos illicitas agere intra oppida congregationes vetemus. Ac siquid erectio factiosa tentaverit, ab ipsis etiam urbium mœnibus exterminato furore propelli jubemus ut cunctis orthodoxis Episcopis qui Nicænam fidem tenent, Catholicæ Ecclesiæ toto orbereddantur. Dat 4 Id. Ian C.P Eucherio & Syagrio Coss.Consolibus Baronij Anal. in annum 381 Gratiano 15 Valent 6 & Theod 3 Imp.The same yeare in May following was held yethe Constantinopolitan CouncilCouncl, of wchwhich Socrates l. 5, c 8. having told yethe occasion of yethe Council addsImperImperator nulla mora interposita Concilium Episcoporum ipsius fidem amplectantium convocat quo tum fides concilij Nicæni corroboraretur tum Constantinopoli designaretur Episcopus. Ac quoniam in spem venerat se posse Macedonianos ad concordiam cum illis Episcopis qui erant ejusdem cum illo fidei reducere: Episcopos sectæ Macedonianæ accersivit. Itaquein unum conveniunt qui fidem tenebant consubstantialis — Timotheus Alexandriæ Episcopus Hierosolymorūum Cyrillus qui id temporis pænitentia adductus fidei consubstantialis se totum addixerat. Meletius — Ascholius — et alij complures: erant omnes numero centum et quinquaginta —— Ad Consilium igitur conveniunt Euchario et Evagrio [i.e. Eucherio et Syagrio] Coss.Consolibus Mense Maio. Baron Ann 381.177vIndictione 8. Gratiano 8ooctavo et Theodosio 1oprimoCoss.Consolibus Theodosius magnus postquam de Scythicis Gentibus triumphavit, expulsis continuo ab Orthodoxorum Ecclesia Arrianis qui eam ferè per 40 annos sub Arrianis Imperatoribus tenuerant, nostris Catholicis Orthodoxis restituit Imperator mense Decembri. Marcellini Comitis chronicon continuans ubi HieroymusHieronymus desinit. Edit. per Scallig.Indict. 9, Eucherio et Syagrio (vel Evagrio) CossConsolibus) Anno 381. Sanctis 150 Patribus Vrbe Augusta congregatis adversus Macedonium in Spiritum sanctum naufragantem, ab ijsdem Episcopis sancta synodus confirmata est, Damaso scilicet sedem beati Petri tenente. — Athanaricus Rex Gothorūumcum quo Theodosius Imperator fœdus pepigerat, mense Ianuario venit Constantinopolin eodēemque mense morbo perijt. Ibid. Fuit hocIndic 9. Olybrio & Probrino Coss.Consolibus(395 vel 396) Theodosius m. apud Mediolanum vita decessit. — Ruffinus clam Arcadio Principi insidias tendens Alaricum Gothorum regem, missis ei clam pecunijs, infestum reipublicæ fecit et in Græciam misit. Porro detecto dolo suo Ruffinus ab Italicis militibus — trucidatus est.Indic 7 Ausonio et Olybrio Coss.Consolibus(379) Theodosius a Gratiano Hispanus Italicæ divi Trajani civitatis, a Gratiano Augusto apud Syrmium 38 post valentis Remp. recturus — Alanos, Hunnos, Gothos, Getas, Scythas magnis multisque prœlijs vicit. IbidIndict 13. Stilichone et Aur. Coss.ConsolibusAn (400) Bellum navale contra Gainam Gothorum Tyrannūuminter Cherronesum & Hellespontum gestum est. Multitudo ibidem Gothorum cœsa vel demersa sunt. Gaina paulo post occiditur. IbidIndic 3. Stil 3otertio et Anth coss.consolibus Isauri per montem Tauri discursantes ingens dispendium reipbub.reipub. importarunt.Ind 4 Arc et Prob coss.consolibusTheodosi406 Radagaisus Paganus et Scytha cum ducentis millibus suorum totam Italiam inundavit. Huldin et Saurus Hunnorum Gothorumque Reges Radagaisum continuo confecerunt, ipsius Capite amputato captivos ejus singulis aureis distrahentes. IbidInd 6. Basso et Philippo Coss.Consolibus (408) Stilico — regnum inihans, Alanorum Suevorum, Wandalorum gentes donis pecunijsque illectas contra regnum Honorij excitavit — et cum Eucherio filio suo — occisus est. Ibid.Indic 5 Honor 13odecimo tertio, & Theo 11odecimo primoCossConsolibus (422) Hunni Thraciam vastaveruntIndic 10 Hierio et Arduino Coss.Consolibus427 Pannoniæ, quæ per quinquaginta annos ab Hunnis retinebantur a Romanis receptæ sunt.Indic 9 Cyro solo CossConsolibus (441) Persæ Saraceni, Zanni, Isauri, Hunni finibus suis egressi Romanorum sola vastarunt — Hunnorum reges cum numerosis suorum millibus in Illiricum irruunt &c Ibid.Ind 10 (442) Bleda et Attila fratres multarumque gentium reges IllyricūumThraciamque depopulati sunt Ib.Ind 13. (445) Bleda rex Hunnorūum Attilæ fratris suis insidijs interimiturInd 15 (447(447) Ingens bellum et priore in ejus — per Attilam Regem nostris in178rflictum pene totam Europam excisis invasisque civitatibus atque castellis corrosit — Attila usque ad Thermopolim infestus advenit.Indic 7. Aetio et Studio CossConsolibus (454) obijt AttalaIndic 2. Rust et Olyb. Coss.Consolibus(464) Beorgor Rex Alanorum a Ricimere Rege occiditur Ib.Indic 7. Zenone et Martiano cossconsolibus (469) Caput Denficis Hunnorum regis Attilæ filij Constantinopolin allatum est.Ind 14. Bas. et Arm. coss.consolibus Odoacer Rex Gothorum Romam obtinuit. Ibid.De Theodorico Ostro GothorumInd 2. Zenone 3 solo cosconsule (479) Theodoricum regem Sabinianus apud Greciam debacchantem ingenio magis quam virtute deterruit.Ind 4. Placido solo cosconsule 481 Theodoricus Rex Goth. obijt IbInd 5. Troc et Seo cossconsolibus Theodoricus Valamer utramque Macedoniam Thessaliamque depopulatus est, Larissanique Metropolin depopulatur. IbInd. 11. Dynamio et Sifidio Coss.Consolibus488 Theodoricus rex omnium suorum multitudine assumpta Gothorum in Italiam tendit IbidInd 12 Italiam occupat et Odoacrum interficit.Ind 13 Belisario solo cossconsolibus (535) Belisarius in Siciliam properat Catinam et Siracusas sine mora imo omnem pervadit Trinacriam. ibique comperiensAgapitus 53 Romanæ Vrbis Episcopus a Theodato Rege Gottorum in Legation̄nemdirectus Constantinopolin venit.Ind 14 P.C. Belisarij (536) Belisarius Campaniam vastans Neapolim transijt. — Romam ingreditur &cConstantia cum ultimo sui obitus die frater visitatione ejus perfruitur, statim ab ea innocenti fratri veneni pomum verbo porrigitur — Arius ergo qui dudum ab eo — fuerat relegatus — ex exilio relegatur — et Imperator præcepit apud Alexandriam synodum congregari, ut si vera ejus assertio doceretur venia post sententiam subsecuta, Ecclesiæ redderetur. Athanasij Disputationis introductio (contra Ar. coram Probo)Furebat quidem Arius insania plenus et totam perturbabat Ecclesiam Iam autem et orbem terrarum & omnia malicia occupabat [Ἔλυοσα μὲν Ἄρειος ὁ πολὶς τὴν μανίαν ϗ πᾶσαν ἐκλόνει τὴν Εκκλησίαν. ἠδὴ ϗ τὴν ὀικουμένην ἀυτὴν, ϗ διὶ πάντων ἡ κακία ἐχώρει, ϗ ὅρον ἀυτῆς οὔδενα ἐκεῖνος οὔδενα οὐδε καιρὸν ἐποιεῖτο. ἀλλὰ ϗ ὑπερορίαν κατακριθεὶς, ϗ τῆς τοῦ Χριϛοῦ μερίδος εκκηρυχθεις ϗ οχεδὸν ἡμιθανὴς ὁ δράκων γενόμενος, ἐσπαιρε τ ῷ οὐρέῳ ϗ τοῖς ὁμόφροσιν εσαλευε μαθηταις. Διὰ τούτων οὖν ϗ τ ὸν μέγαν τῆν ἐυσέβειαν Κωνϛαντῖνον τ ὸ μεγαφρόνεμα συναρπασας] neque ille ejus aut modum aut tempus statuebat ullum. Sed et condemnatus ob superbiam et ex grege Christi expulsus et propè dimidius Draco Factus, palpitabat cauda 178v et suæ sententiæ blaudiebatur discipulis. Quocirca etiam magnum pietate Constantinum magna prudentia simul abripuit. Itaque regem — persuadet per suos discipulos — ut decretum facere curaret, & suam doctrinam exponens verbis — quæ si audierentur perinde sese habebant ut nostra — restitit Athanasius. Et multus in eo erat [Arius] ut moveret ArchisaserdotemArchisacerdotem (EusebiumAthanasium) loco. NamNam jam Archidiaconorum gradum et ordinem attigerat. De quo — In quo cum perturbabatur Ægyptus tum vero universus quantus circa Eusebium erat contensiosorum et aliter sentsiensium numerus [ἠξίατο γαρ ἤδη ϗ οῦ τῶν Ἀρχιδιακόνων βαθμοῦ ϗ τῆς τάξεως; εφ᾽ ἧς εταραττετο μεν Αἴγυπλος, ἐταράττετο δὲ πᾶν ὅσον περὶ Ἐυσέβιον ἦν φιλόνικόν τε ϗ ἑτερόδοξον, εγγραφοντε πρὸς βασιλέα, ϗ υπεποιοῦντο τὴν απλότητα.] et scribebant ad regem et clam decipiebant ejus simplicitatem. ——— Itaque Alexander ejusmodi acceptis cum Athanasio litteris, paulo post defunctus fine vitam claudit. Sed AthanasusAthanasius ut morum successor ita statim etiam Throni evadit et consensu totius populi sanctimonium capessit Ex vita Athanasij incerto Authore Tom 2. p 520.Ἀρέιου τόιουν τοῦ δυωεβοῦς μη ἡσυχαζοντος] Itaque cùm Arius impius – non acquiesceret sed etiam in exilio posset per complices suos alliceret potentissimum regem Constantinum & sibi ad eumabefficeret ut ab exilio ad eum revocarieturpersuaderet [παρασκευάζοντος præ efficiente] obtineret. et scriptis fidem suam exponeret verbis quidem nostræ fidei consentaneis, reipsa vero valde discrepantibus, quæ in admirationem regem raperent; evenit ut statim et extemplò Alexandriam eum cum honorem remitteret. Cum igitur venisset Alexandriam Alexander Alexandriæ Episcopus eum non recepit incitante eum ad hoc sancto Athanasio, tum temporis Archidiacono. Tunc Rex graviter hoc ferens ab ijs qui cum Eusebio erant commotus hæc Athanasio scribens misitatus est — Si cognovero quod aliquos eorum qui Ecclesiam ambiunt prohibueritis ab aditu, mittam statim, qui te jussu meo codemnet et loco moveat. Similia scripsit etiam Alexandro. — Acceptis autem Alexander literis a rege litteris parum temporis supervixit — Athanasius autem sacerdotium suscepit –. Dein consilium Tyri convocandum esse constituit jussit, &c ubi Athanasius condemnatur. Vita Athanasij ex Metaphraste. Tom 2. p 546.Alexandro mirabili sene qui Arij prostraverat blasphemias defuncto post menses quinque Nicæni concilij Alexandrinorum Ecclesiæ suscepit Athanasius præsulatum Vita Athanasij ex Aloisio Lipomano Tom 2. p 570.Barronius ponit annum Arrianismi repullulantis 327 Constantini 22. Et Ann̄numdestructionis Idolatriæ 326179rEa tempestate plurimæ maximæque Gothicæ gentes in septentrionali parte ad Istrum passim dispersi erant. Inter quas præcipuæ quatuor judicio ipsarum celebres fuere, Gotthi scilicet, Vissegotthi, Gepides & Vandali non alia re quam nominibus solis inter se dissidentes. Omnes enim una lingua & eodem vivendi instituto utebantur detestandam Arij doctrinam sequentes. – Hi honorio et Arcadio imperantibus Danubium transgressi, in finibus Romani Orientalis Imperij consederunt: Gepides quidem qui in duos populos divisi sunt Longobardos & Abares (Ἀραβες oram eam quæ ad Sngidonem & Sirmium est, incoluere. Vissigotti autem Alarico duce Romam et Italiam populati, atque in Galliam inde profecti cum omnia isthic in potestatem suam redigerunt tum Constantinum Britanniæ tyrannum occiderunt. Porro Gotthi qui ante Pannoniam eique circumquaque vicina loca occupaverant Theodosij junioris decimum nonum annum imperantis permissu in finitima Thraciæ regione habitarunt, atque ubi istic annos 58 transigere, Zenone Romanum Imperium administrante atque jubente, Theudorici principis eorum dictu inde transeuntes Occidentale occuparunt Imperium. Vandali vero Alanis sibi & Germanis qui nunc Franci dicuntur, conjunctis Gondiggidisclum ducem habentes amnem Rhenum transierunt & in Hispania sedes fixerunt. Nicephorus l 14. c 56.Eodem tempore (i.e. sub mortem Stiliconis 408) quoque accidit ut Hunni qui in Thraci exercitum habebant — multis amissis cum dedecore in fugam versi sunt. Vldes enim barbarorum Istri accolarum dux copiosissimo exercitu instructus fluvium trajecit & in Thracum finibus castrametatus est, & cum castra martis Mysiæ civitatem proditione cœpisset hinc in reliquam Thraciam excursiones fecit & inducias cum Romanis facere præ superbia dedignatus est [vide] — Sed minas dum ille intonat & Romanis tributum quantum ipse vellet imperat — plurimi e Barbaris ad Romanos sponte deficiunt. — Vldes igitur vix tandem in ulteriorem fluvij ripam incolumis evasit cum ex suis multos amisisset: omninò autem illos quos Scirros vocant. Gens Erat hæc satis populosa antequam in hanc calamitatem incidisset. nam cùm hi in fuga posteriores essent, alij ex ipsis interfecti alij captivi et vincti Constantinopolim transmissi sunt. &c Sozom l 9 c 5.Orientis itaque imperium hostibus liberatum & summo cum decore gubernatum fuit præter omnium expectationem, utpote cum juvenis adhuc esset Imperator. At verò Occidens in perturbatione erat, cum multi tyranni insurgerent. Nam eodem tempore post Stiliconem interruptum Alaricus Gothorum dux cum pace ab Honorio petita frustratus esset urbem obsidione cinctamoppugnat &c. vide lo Sozo c 179vVide et Socratem l 5 Proæm. de perturbationibus Imperij tum civilibus tum ecclesiasticis post Obitum Valentis. consecutisVide etiam Evagrium de peste universali 52 annorum incipiente biennio post Antiochiam a Persis captam lib 4 c 28. Author ponit hujus Vrbis obsidionem paulo post deletam gentem Ostrogothicam in Italia, sed Marcellin ponit anno 543.Ann OlAr Anno primo Arcad & Honor. A.D. 397 Arcad 4 & Honor 3 Coss.Consolibus Terræ motus per dies plurimos fuit, cælumque ardere visum est. Prosper Chrom. & Marcellin.Post Gainæ oppressionem Isauri per montem Tauri discurrentes ingens dispendium reip. importarunt, contra quos Narbazaicus directus majus continuo rependit incommodum. Qua tempestate Roilus dux Scythiæ transivit Histrum & cum innumero exercitu vehementer Thracias populatus est ipsamqueregiam civitatem obsidere & subvertere minabatur. Supernis quem jaculis atque fulminibus majestas divina percutiens & ipsum & omnem simul concremavit exercitum. Freculphichron Episcopi Lenoviensis Chron Tom 2. l 5. c 2. Claruit hic author sub Lodovico AD 840Ad eundem Bonifacium Freculphus refert et concessionem suprematûs & Templi Pantheonis. Neque ultra Bonifacium 3 historiam suam producit. Tom 2. l 5. c 27Ponit idem Freculphus Artaxerxem 40an Xerxem 2m Sogdianūumm Dariūum 19an Artax 40an— Lybiibyæ post * * i.e. contra Gildonem prœlia crimenConcidit Eorum rursusque Oriente subactoConsulæ defensæ surgunt Stilicone securesClaudian de Laudibus Stiliconis Lib IA little afterPost domitas a a. id est, post transitum illum quo Boream sine pugna terruit paulo post obitum Theodosij Arctos, alio prorumpit ab axeTempestas, & nequa tuis intacta trophæisPars foret, Australis sonuit tuba, Moverat omnesMaurorum Gildo populos quibus imminet AtlasEt quos interior nimio plagas sole relegat:Quos vagus humectat. Cinyps & proximus hortisHesperidum Triton & Gir novissimus amnisÆthiopum, simili mentitus gurgite Nilum.Venerat et parvis redemitus Nuba sagittis& Velox Garamas: nec quamvis tristibus AmnionResponsis alacrem potuit Nasamona morari.Stipantur Numidæ campi, stant pulvere SyrtesGætulæ, Pœnus jaculis obtexitur aer.Claud. Ibid.180rNon solam populi vitam debere fateturArmis Roma tuis; sed quod jucundius essetLucis honoratæ fructu, venerabile famæPondus & amissas vires & regna recepitIam non prætumidi supplex Orientis ademptamLegatis poscit Lybiibyam famulosve precaturDictu turpe, suos: sed robore freta GabinoTe duce Romana tandem se vindicat ira.Claud. de Laud. Stil. l 3.** a a Introducit Romam alloquentem Iovi. Advenio supplex non ut proculcet AraxenConsul ovans, nostræque premant pharetrata securesSusa, nec ut rubris Aquilas figamus Arenis.Hæc nobis, hæc ante dabas. Nunc pabula tantumRoma precor. miserere tuæ pater optime gentisExtremam defende famem: satiavimus iramSiqua fuit. lugenda Getis & flenda suevisHausimus. ipsa meos horreret Parthia casusQuid referam morbive luem, tumulosque repletosStragibus, & crebras corrupto sidere mortes?An fluvium per tecta vagum, summisque minantemCollibus? ingentes vexi submersa carinasRemorumque sonos & Pyrrhæ secula scusi.Hei mihi, quo Latiæ vires, urbisque potestasDecidit? in qualem paulatim fluximus umbram.Claudian de Bello GildonianOdrysium paritur Getico * * Honorius & Stilico fœdavimus HebrumSanguine, Sarmaticas pariter prostravimus alas.Claud de 4 Cons. Honorij— Incendia fumantMuris nulla fides. Squalent populatibus agri,Et medio spes sola mari. trans Phasin agunturCappadocum matres stabulisque abducta paternisCaucasias captiva bibunt armenta pruinas,Et Scythicis mutant Argei papbula sylvis.Extra Cimmereas Taurorum claustra plaludespaludesFlos Syriæ servit. Spolijs nec sufficit atroxBarbarus in cædem vertit fastidia prædæa a Eutropius. Ille tamen (quid enim servum, mollemque pudebit)Pro victore redit.Claudian in Eutropium l 1.180v— duo namque fuereEuropæ Lybiæque hostes. Maurusius AtlasGildonis furias, Alaricum barbara PeuceNutrierat: qui sæpe tuum sprevere profanaMente patrem. Thracum veniens e finibus alterHebri clausit aquis; alter præcepta vocantisRespuit, auxilijsque ad proxima bella negatis,Abjurata palam Lybiæ possederat arva.Claud. de 4 Cons. HonorijStilico Masceldelo amplis copijs Masceldelo traditis suppeditatoquenavium numero qui sufficeret; bellum adversus Gildonem gesturūumablegat. Posteaquam ad eum locum [ubi sc.scilicet Gildo erat] pervenisset ubi commorari Gildonem audivissetin audiverat, atque in illum imperatum cum exercitu irruisset: acri prœlio commisso usque adeo victor extitit ut Gildo [apud Zosimūum Guido] sibi mortem laqueo fracta gula conscisceret. Zos. l 5.Nam cum Barbaries penitus commota gementemIrrueret Rhodopen, & mixto turbine gentes.Iam deserta suas in nos transfuderat arctos,Danubij totæ vomerent cum prœlia ripæCum Geticis ingens premeretur Mæsia plaustrisFlavaque Bistonios operirent agmina ampos.Omnibus afflictis, & vel labentibus ictu,Vel prope casuris, unus tot funera contraRestitit, extinxitque faces, agrisque colonosReddidit et leti rapuit de faucibus urbes.Nulla relicta foret Romani nominis umbra &cGunsericus Carthaginem inradit — Bleda et Attila Reges Hunnorum filij Mundozuchi, nepotes Valomari qui patruis Hectori et Rugilæ successerant, Thracias, Illyricum, Pannonias, Mæsias vastant. Annaliūum Boiorum Aventini lib 2.Avitus Pannonias amissas restituit post multa sæcula Romano Imperio. Ibid.Longobardi sub id tempus (i.e. circa finem Theoderici vel paulo post forte ante A.D. 537) successu Boiorum invitati, in Pannoniam a qua Danubio discreti erant processerunt. Ib.Finitum bellum Gethicum anno duodevicesimo, AD 555. Ibid.De bello Attilæ, & Longobardorum &c & plāanctu Gregorij vide eundem.Anno scdosecundo Phocatis obit Gregorius. Sequitur Sabinian. Dein Bonifacius qui sedit mens 8. dies 20. Dein Bonif. 4 qui petijt a Phocate Pantheon. Regino.Greg sedit anno 13 mense7Sabin an 1. mens 5. d 9. Boni181rface an 8. mens 0. d 22. Ibid. Sed in cujusque tempore vacationem præcedentem complecitur.Phocatis an 2 obit Gregorius. Hermani contracti Chron. Marianus Scotus (idque 4 Id Mart Indic 8. Marian) An 1 vel 2 Sigebert.Sabinian sedet an 1. mens 5. d 9 Hermanni chron. / Ann 1 men 10 Marianus Scotus. / Obijt 11 Cal Mart. Ma Ibid / Cœpit An Phoc 3. AD 606. Ibid) An 2 vel 3 Sigebert.Petit SabinianBon 3 suprematum. HermanBoniface 3 sedet mens 8 d 22. Herman. / mens 10 Marianus Scotus obit 3 Id. Decemb. Ibid. AD 608 /Bon 3 cœpit ann 4 Phocatis. Herman. / an 5 Phoc. AD 608 Marian Scotus /Bon 4 cœpit an 5 Phocatis Herman / An 6 Phoc AD 609 Marian /Bon 4 petit Pantheon anno 6tosexto Phocatis. Herman: AD 609. / Ann 7moseptimoAD 610 Marian. Scotus / Anno scdosecundo Gregorij ipsius. Herman. Marian.Guntheramnus Burgundiæ rex obit anno 4toquarto Phocatis postquam regnasset an 33. Hermannus.Anno primo Honorij & Arcadij (A.D 398) Guildo comes Africæ rebellat, & Wisigothi rupto cum Romanis fœdere Alaricum regem creant qui regnat an 15. SigebertAnno 6tosexto (a.D 403) Stilico pacem fratrum interturbare voImperatorūum interturbare volens Alaricum regem Gothorum fecit ordinari magistrum militum. IbAnno 10modecimo(AD) 407 incipit invasio Radagaisi. proximo anno vincitur. Ib.AD 412 Alaricus Romani capit 9 Cal. Sept. anno 1164 conditionis suæ. Ib.Eodem anno [sub finem] cœpit Constantinus in Anglia et regnavit Ann 10. Habuit 3 filios Constantem Aurelium Ambrosium & Vtherpendragon qui ordine successerunt.AD 424. Honorij 14. Wortegirnus Constantem (Constantini mortui filium) ex monacho in regem sublimavit, & vice Episcopi ipse capiti ejus diadema imposuitAD 430. Valentiniani 3. Walamer Ostrogothorum regnum suscipiens reginat an 31.AD 431 Valentiniani 4toquarto. Constantij Britt8vooctavo. Perempto Constante rege Britonum factione ut putatur Wortigerni Consulis, invasit regnum ipse Wortigernus. Eodem anno Saxones appuleruntAD 4323Valent 3 In Gallia cum Suptar rex Hunnorum Burgundiones nimis opprimeret: illi — se baptisari statim petierunt & statim Hunnis congressi pauci multa millia eorum peremerunt.A.D. 4345Ætius Valentini7Ætiusconferens se ad Rugilam regēemHunnorum ejus auxilio regreditur ad Romanūum solum.181vA.D 436. Rugila rex Hunnorum fœderatus Romanorum moritur eique Bleda succedit Anno sc.scilicet Valentini 9. Eodem anno Wortigernus accipit uxorem filiam Hengisti ducis Saxonum.AD 439 Wortigernus conjugis suæ precibus devictus mandavit Saxonibus ut redirent in Brittaniam, privatim tamen & cum paucis, sed illi cum maxima armatorum multitudine reversi sunt.AD 441 Valentin 14 Bellum contra Burgundiones memorabile exarsit quo tota pene gens cum rege suo per Ætiūum victa concidit.A.D. 446 Valent 19 Ponunt quidam Anglos venisse in Britaniam & Ambrosiūum Aurelium regnare cœpisseAD 447 Ambros. Aurel Vortigerno incenso prœlium cum Saxonibus commitit, Hengistum perimit.AD 4409 Bleda interficitur eique succedit AttilaAD 4565 Attila interficitur. 456 Filij Attilæ dum contendunt de regno, subjectæ Hunnis Gentes ab Hunnorum se excutiunt jugo. 457 martiani 6 Incipit Avitus. Theodoricus rex Visigothorum Suevos in Hispania vicit & regno eorūum destructo regnum suum eo usque extendit. Ardarico regi Gepidarum qui primus a servitio Hunnorum resilivit, Hernac fil Attilæ bellum indixit, 30000 Hunnis interemptis. incipit Vtherpendragon. Moritur Martianus. An 558 Hernac super Walambrum regēem Ostrogothorum inopinatò ruit et iterum vincitur. Incipit Majoranus. 459 Ostrogothi duce Theudemire Suevos vincunt & Hunnimundūum regem capiunt sed iterūum dimittunt. 460 Romani Biorgum Alanorūum regem cum exercitu extin suo, in Venetia extinguunt. Hunni sub rege Dinzic iterūum ab Ostrogotis vincunturAD 526. Iustini 9. Clotharius Cunctam fugato Godemari Godemaro Burgundiam occupat. 527 Longobardi in Pannoniam transeunt 547 Hunnis terras Gepidarum invadentibus destructum est regnum Gepidarum penitus. Proximo anno post Hunos ab Albuino victos (vide locum.) Eodem anno.AD 491 Hoc loco quidam ponunt initium regni Anglorum Sed libellus quidam de regibus Anglorum facit Arthurum totius Britanniæ monarcham usque ad AD 542. Post Arthurum regnat Constantinus, dein Aurelius Cunanus, tum Wortiporius Dein AD 561 regnat Inalgo. Et post eum Cathericus cupus tempore dispersi sunt Britones & regni diadema amiserunt.A.D. 470 Leonis 13. Mortuo Vtherpendragone succedit fil Arthurus.182rAD 605 Phocæ 1 Vel 2 Greg obit. AD 606 Incipit Sabinian. 607 Obit, Sabin. & incipit Bonif. 3. AD 609. Phocæ 45 vel 6. Incipit Bonif 4 & petit Pantheon. Hæc omnia e Sigiberto.AD 604 Phocas incipit. 606 Sabinian incipit sedet an 1 mens 5182vThe text on this page is written upside down.iribus disse an 62. Et tamen alio loco eum aegnumnatum annos 50 & ve annos 94.Patavius l 12 c 34 & 35 De Doctrina Temporum & l. 3 c 10 inponitmortem Christi in medio ultimæ HebdomadisChristi in medio ultimae Hebdomadis Heb& inponit dicitque hostiam & sacrificium tunc cessasse Abominatio desolationis in Dan c 9. & cap 12 & forte 11, ab Irenæo cap l 5. c 25 & ab Hilario interpretatur de Antichristo in ultimis temporibus venturo. Petavius primum locum refert ad desolationem urbis, Hierosol & secundum ad Antichristum existimat christūum illuc respexisse Mat 24. dubitantur tamen) lib 12. c 35. De doctr. Temp. & per Abominationem desolationis in cap. 9 intelligit tantum stragem & ruinam templi. Ibid. dubitantur tamen.183rEuseb vercel. obit an 371 (Baron 371. § 116. Hieron chron Ambros eligitur 374 (Baron. 374. 9 ) vel forte mox post electum Damasum (Ruffin. l 2 c 11, 12 Socr l 4, c 25, 26 anno Damasi tertio (Paulin in Fast. )Confligor dolore, quia Ecclesia domini quæ est in vobis [Vercellenses] sacerdotem adhuc non habet, ac sola nunc ex omnibus Liguriæ atque Æmiliæ Venetiarumque vel cæteris finitimis Italiæ partibus hujusmodi esset officio quod ex ea aliæ sibi ecclesiæ petere solebant. —— Apostolus Episcopum unius uxoris virum præcipit esse ] – non ut filios in sacerdotio creare Apostolica invitetur auctoritate. Habentem enim dixit filios non facientem — In Vercellensi ecclesia duo pariter exigi videntur ab episcopo, monasterij continentia & disciplina Ecclesiæ? Hæc enim primus in Occidentis partibus diversa inter se Eusebius sanctæ memoriæ conjuxitconjunxit, ut et in civitate positus instituta monachorum teneret & ecclesiam regeret jejunij sobrietate. Multum enim adjumenti accedit ad sacerdotis gratiam si ad studium abstinentiæ & normam integritatis juventutem astringat & versantes intra urbem abdicet usu urbis et conversatione. — Eusebius pro fie exilij dura præoptavit atque Elegit, conjuncto Sibi sanctæ memoriæ Dionysio — Hæc igitur patientia in sancto Eusebio monasterij coaluit usu & durioris observationis consuetudine hausit. laborum tolerantiam. Namque hæc duo in attentione Christianorum devotione præstantiora esse quis ambigat clericorum officia et Monachorum instituta. Ambros. ad Vercellenses Epist 82.Quando eos terremus ne adulterinis conjugijs hærendo pereant Solemus Adulteris hærentibus in Adulterinis conjugijs proponere continentiam Clericorum: qui plerumque ad eandem [continentiæ] sarcinam subeundam capiuntur inviti, eamque susceptam usque ad debitum finem domino adjuvante, perducunt. Dicimus ergo eis: Quid si et vos ad hoc subeundum populorum violentia caperemini, nonne susceptum caste custodiretis officium repente conversi ad impetrandas vires a Domino de quibus nunquam antea cogitastis? Sed illos, inquiunt honor plurimum consolatur Respondemus, et vos timor amplior moderetur. Si enim hoc multi Dei ministri repentè atque inopinanter impositum susceperunt, sperantes se illustrius in Christo fulgere: quanto magis vos adulteria cavendo vivere continenter debetis, metuentes non in regno Dei minùs lucere, sed in gehennæ ignibus ardere. Augustin lib 2 de Adulterinis conjugjijs l in fine.Dixit dominus: Omnis qui dimiserit uxorem suam præter causāamfornicationis facit eam mœchari. Vtique propterea, quia cum esset pudica cum viro tamen dimissa cogitur per incontinentiam vivo priore alteri copulari, et hoc est mœchari. Quod si hoc ista non fecerit, tamen pb xml:id="p183v" n="183v"/>183v ille quantum in ipso est facere compulit & hoc ei Deus peccatum, etiamsi illa casta permaneat, imputabit. Sed quis nesciat quam sint rarissimæ quæ ista pudice vivant cum viris ut etiam si ab eis dimittantur alios non requirant. Augustin ib.Quid Autem dicitAugustinus diversa genera votorum recensens, dicit. Alij virginitatem ipsam ineunte ætate vovent. & paulo post. Quid autem dicit ait [Apostolus] de quibusdam quæ voverunt et non reddiderunt? Habentes, inquit, damnationem quia primāamfidem irritam fecerunt. Quid est, primam fidem irritam fecerunt? Voverunt et non reddiderunt. Nemo ergo positus in monasterio frater, dicat: Recedo de Monasterio: ne enim soli qui sunt in Monasterio, perventuri sunt ad regnum cælorum & illi qui ibi non sunt, ad Deum non pertinent. Respondetur ei: sed illi non voverunt, tu vovisti, tu respexisti: &c D. Augustinus in Psal 75 prope finem.Cernimus nudis philosophos corporibus algere; ipso etiam conjugiorum usu magistri abstinent: hæretici sicco panis cibo vivunt. Sed qui tandem ociosi hujus propositi profectus est? Totum hoc inane atque ridiculum est & cum ipsis superstitionis causis miserabile. Deo ergo vovenda sunt, contemptus corporis, castitatis custodia, jejunij tolerantia. Atque ideo ait: Et tibi reddetur votum in Hierusalem. Vota enim tantum Ecclesiasticæ religionis utilia sunt: quæ cum et dignis deo cantionibus et propositæ in Ecclesia observantiæ studio probantur: tum digni erimus pro quibus deum sanctus spiritus interpellet. Hilarius in Psal 64.Basilius Siquis posteaquam intra reliquorum fratrum societatem adscriptus fuerit factam jam ad se professionem jam resciderit, is perinde aspici debet ut qui in Deum peccaverit, quemvidelicetἐφ᾽ οὗ, ϗ ἐις ὃν τὴν ὁμολογίαν τῶν συνθήκων κατέρετο, quem videlicet professionis suæ testem adhibuerit cuique solemni se voto obligarit. Si verò in Deum quis peccaverit, inquit, quis orabit pro eo? Etenim qui seipsum Deo semel devovit, hic, si ad aliud deinde vitæ genus transiviterit, sacri sacraverat, veluti subterfuratus sit. BasilQuæReg. fuse explic. in libro de virginitate circa medium damnat eas virgines quæ postquam virginitatem Christo devoverint et desposatæ fuerint quad carnis vitia deflectunt ac viris junguntur.Denique et Nazarei [sic vocabant monachos] sponte se offerunt: & quicunque aliquid voverit et non impleverit voti reus est. Vnde et de viduis dicitur: Cum luxuriatæ fuerint in 184r Christo nubere volunt, habentes damnationem, quia primam fidem irritam fecerunt. Melius est enim non promittere quam promittere et non facere. Hieron. in Ezek 44 44.Si virgo nupserit virgo, non peccavit. Non illa virgo quæ semet dei cultui dicavit. Harum enim siqua nupserit habebit damnationem, quia primam fidem irritam fecit. Si autem hoc de viduis dictum objecerit, quanto magis de virginibus prævalebit: cum etiam his non liceat quibus aliquando licuit? Virgines enim quæ post consecrationem nuperint, non tam adulteræ sunt, quàm incestæ. Hieron l 1 adv. Iovinian. ante medium.Sacerdotium ex virginum ordine præcipuè constat, aut si minus e verginibus certe ex monachis. Quod si ex monachorum ordine ad illam functionem obeundam idonei non sufficiantpossint cooptaripræsto sint, ex his creari Sacerdotes solent qui a suis se uxoribus continent, aut secundum unas nuptias versantur in viduitate versantur. Epiphan Hær. l 3. tom 2. in epilogo c 21, expositionis fidei Cath. in fine HæresEum qui adhuc in matrimonio degit, ac liberis dat operam tametsi unius sit uxoris vir, nequaquam tamen ad Diaconi, Presbyteri, Episcopi aut Hypodiaconi ordinem admittit: Sed eum duntaxat, qui ab unius uxoris consuetudine sese continuerit, aut ea sit orbatus: quod in illis locis præcipue fit ubi Ecclesiastici canones accuratè servantur. Atenim (dices) nonnullis ad huc in locis Presbyteri Diaconi & Hypodiaconi liberos suscipiunt. Respondeo, non illud ex canonis auctoritate fieri, sed propterhominumper remissam ραθυμήσασαν διάνοιανignaviam quæ certis temporibus negligenter agere solet.cogitationes quæ nonnunquam hominibus contingunt. Epiphan Hæres l. 2 Tom 1Hæres. 59. c 4.Quàm resistebam ne ordinarer: postremò cum cogerer, saltem ordinatio protelaretur. Sed non valuit præscriptio prævaluit impressio. Tamen ordinationem meam occidentales Episcopi judicio, Orientales etiam exemplo probarunt. Et tamen neophytus prohibetur ordinari. Ambr ep 82 ad Vercellenses.Martyres tibi quærantur in cubiculo tuo. Hieron. ad Eustochium de custodia virginitatis ep 22.Piget dicere quot quotidie virgines ruant quantas de suo gremio mater perdat Ecclesia — Videas plerasque Viduas atequamantequamnuptas infelicem conscientiam mentita tantum veste protegere. Quas nisi tumor uteri et infantum prodiderit vagitus, erecta cervice & ludentibus pedibus incedunt. Aliæ vero sterilitatem præbent necdum nati hominis homicidium faciunt Nonnullæ cum se senserint concepisse de scelere abortij venenameditantur & frequenter etiam ipsæ commortuæ trium criminūumreæ ad inferos perducuntur homicidæ sui, Christi adulteræ, necdum 184v nati filij parricidæ. — Et si quando festivæ et lepidæ volunt videri ubi se mero ingurgitaverint, ebrietati sacrilegium copulantes aiunt: Absit ut ego me a Christi sanguine abstineam: — Hæ sunt quæ per publicam notabiliter incedunt et furtim oculorum mutibus adolescentium greges post se trahunt. — Pudet dicere, proh nefas. Triste sed verum est: Vnde in Ecclesias agapetarum pestis introijt? Vnde sine nuptijs aliud nomen uxorum? imò unde novum concubinarum genus? Plus inferam : Vnde meretrices univiræ" Eadem domo uno cubiculo, sæpe uno tenentur & lectulo, & suspicios nos vocant si aliquid existimamus. — Clerici ipsi quos et magisterio esse oportuerat pariter et timori, osculantur capita matronarum, et extenta manu, ut benedicere eos putes velle, si nescias precia accipiunt salutandi. Illæ interim quæ sacerdotes suo viderint indigere præsidio eriguntur in superbiam &c. Hieron ad Eustochium de custodia virginitatis. ep 22.Tantum Ecclesiarum OrientaliumNihil mirum videri vobis debet fratres charissimi, quòd tam frequenter exponi fides cœptæ sunt. Necessitatem hanc furor hæreticus imponit. Nam tantum ecclesiarum Orientalium periculum est, ut rarum sit hujus fidei, quæ qualis sit vos judicate, aut sacerdotes aut populum inveniri. — Nam absque Episcopo Eleusio & paucis cum eo, ex majori parte Asianæ decem provinciæ intra quas consisto, vere Deum nesciunt. Hilarius de Synodis p 324. script tertio anno exilij interpost concil Syrmiense, ante concil Ariminense, sed cum concil Ariminense modo indiceretur.Filius patri subjectus est, ut auctori: nec se per rapinam Deo cujus in forma manebat, æquavit . Hilarius de Synodis p 327Pater et filius una substantia non numerice & specifice & similitudine Totus de toto, natus voluntate Patris. Hilar. ib. Vide & de Patris et filij unitate.Athanasius de incarnatione Verbi: Si adoras hominem, eo quod ibi. inhabitet Dei verbum: una opera adora quoque sanctos, ob Deum qui in illis domicilium habet. Et in Evangelio de sanctissima Deipara, invocationis Mariæ exemplum recitat: Audi filia Davidis & Abrahæ &cAmbrosius in præcatione secunda præparantis Missam: Vt efficax, ait, hæc mea sit deprecatio, beata Mariæ Virginis suffragia peto Apostolorum intercessionem imploro, Martyrum preces deposco Confessorum Orationes expostulo.Ephræm lib 1 de compuctione Cordis c 13: Grex tuus electus, Monachorum quoque conventus et omnium sanctorum qui Placuerunt ante te qui nunc in Paradiso exultant, jam deprecantur pro meme et obsecrant te solum amatorem hominum. Exaudies quoque eos 185r & salvabis me obsecrationibus eorum. Ego vero per eos tibi gloriam et laudem offeram, qui exaudisti orationes eorum quæ pro salutæ animæ meæ profusæ sunt.Alia quadam [forsan sed Quære] opinione Athanasius dixit in libro de interpretatione Psalmorum [ad Marcellinum Tom 3:] Non sunt Psalmorum verba immutanda, sed ut scripta sunt recitanda: ut sancti qui ista verba suppeditarunt, sua esse agnoscentes, comprecentur nobiscum.Christianos Gentilibus meliores fuisse ad usque tempora Iuliani Imp. Abunde constat ex Sozom l 5. c 16. Epistolam Iuliani citante.Orosius l 7 c 25Decima persecutio — omnibus præcedentibus gravior fuit et diuturnior duravit annos 10. In tantum fervebat ut in 30 diebus viginti millia coronarentur, ecclesijs et sacris libris combustis. In Anglia pene tota fides exterminata est. Fasciculus temp Treviris pene tota est martyrizata est per Rictiovarum. Fascic Temp. Hic nomin inter nomina pluvium Martyrum. una loco additadditdiversis in locinnumerabiles martyres passos ponit una vice innumerabiles martyres, altera 370000, tertia 270, quarta 37000, quantintaquintaTrevirin pene totam martirizatam per Rictiovarum, Deniquealios addit innumeros infinitos numero passos esse in hac persecutione quorum nomina desis scripsit in libro vitæ.Secundi Concil 2 Arelatense can 2 Sanxit: Assumi aliquem ad sacerdotium non posse in vinculo conjugij constitutum, nisi fuerit promissa conversio non oportet. Can 3 Siquis de clericis a gradu diaconatus in solatio suo mulierem præter aviam matrem sororem, filiam neptem vel conversam secum uxoremhabere præsumpserit a communione alienus habeatur. Can 10 Citatur Concil. Nicæn. Can 16 Photinianos, sive Paulinianistas secundum patrum statuta, baptizari oportet. Can 17 Bonosiacos autem ex eodem errore venientes (quos sicut Arianos baptizari in Trinitate manifestum est) dum interrogati fidem nostram ex toto corde confessi fuerint, cum Chrismate & manus impositione in Ecclesia recipi sufficit. Can 33 De puellis quæ se voverunt Deo & præclari nominis decore floruerint si post 25 annos ætatis ad terrenas nuptias sponte transierint, id custodiendum esse decrevimus, ut cum his, cum quibus se obligaverint, communione priventur. — Concilium hoc erat frequens & ex multis provincijs convocatum Anno 326 circiter. Hujus Concilij Canon 3 p relatus est ad can 4 Concil nicæn. Nempe Episcopos Presbyteros & Diaconos qui sine uxores sunt nnon habitare cum fæmina aliqua nisi ea fuerit provectæ ætatis aut mater aut soror aut amita avia. Vult Baronius ex hoc canone pr indicari continentiam nuptorum Cler. sed canon tantum est de innuptis.Diaconi, quicunque ordinantur, si in ipsa ordinatione protestati sunt & dixerunt velle se conjugio copulari quia sic manere 185v non possunt: hi si postmodum uxores duxerint in ministerio maneant, propterea quod eis Episcopus licentiam dederit. Qui cunque sane tacuerint & susceperint manus impositionem professi continentiam & postea nuptijs obligati sunt, a ministerio cessare debunt. Can 9 Concil. Ancyrani celebr A.C. 314.Secundis nuptijs implicatos Ariani non constituebant Sacerdotes. Epiphan Hier 30. Ebonæorum c 5. Monogami Sacerdotes in lege solemmodo permissi (Tertull. de monog c 7. Levit 21 de summo sacerdote). Sic et inter Gentiles Flamen (inquit Hieron ad Ageruch Ep 11 unius uxoris ad Sacerdotium admittitur: Flaminea quoque unius mariti eligitur uxor: ad Tauri Ægyptij sacra semel maritus assumitur. Sic Apostolus (1 Tim 5) vidua eligatur non minus sexaginta annorum quæ fuerit unius viri uxor. Tertullianus de monog. pluribus ostendit praxin ecclesiæἘπὶ δὲ τῶν τελευτησάντων, ἐξ ὀνόματος τὰς μνήμας ποιοῦνται, προσευχὰς τελοῦντες ϗ λατρείας ϗ ὀικονομίας. Iam vero quod ad mortuos spectat, nominatim eorum celebrantes Epipham Exposit fid in fine hæres c 23.Cavendum nequis Psalmos τοῖς ἔξωθεν ρήμασι secularibus ad eloquentiam verbis ornet, neve conetur dictiones immutare aut omninò aliud pro alio substituere, sed simpliciter, ut scripta sunt recitet & psallat, quemὑπὲρ τοῦ τοὺς διακονήσαντας ἁγίους ἀυτὰ, ἐπιγινώσκον τας τὰ ἑαυτῶν συνεύχεθαι ἡμῖν, ut sanctiqui ista verba suppeditarunt, sua esse agnoscentes comprecentercomprecentur nobiscum, magis autem ut et spiritus sanctus qui ita locutus est in sanctis conspiciens sua ibi verba resonare συνατιλάβηται ἡμῖν nostram operam coadjuvet. Athan. ep. ad Marcellinum de interpretatione animadvertunt, ludibrio habent, sed contra sanctorum voces exhorrent & ferre nequeunt.The text on this page is written upside down.Bararonij confessio Hieron. Primi monachi ex Hieron. Cultus sanctorum ex Epiphan in fin.187rAurelianus cum vastatum Illyricum ac Mæsiam deperditam videret, Provinciam trans Danubium Daciam a Trajano constitutam sublato exercitu et provincialibus reliquit, desperans eam posse retineri, abductos ex ea populos in Mæsiam collocavit appellavitque suam [eam] Daciam quæ nunc duas Mæsias dividit vopise in vita Aurel.Iornandes in lib. de regn. success. loquens de Dacia Provincia trans Istrum a Trajano facta, sic scribit: Sed Gallienus eos dum regnaret amisit: AurelianusqueImperator, evocatis exinde legionibus in Mæsia collocavit, ibique aliquam partem Daciam Daciamque mediterraneam, Daciamque Ripensem constituit.Abductos Romanos ex urbibus & agris Daciæ in media Mæsia collocavit. & est in destra Danubio in mare fluenti cum ante fuerat in sinistra læva. Eutropius.Olymp. 269. 1. Ann 13 Diocl. Ann 298 DniDomini. Achilleus victus. Euseb Chron.A.D. 394 Carporūum et Bastarnarūum gentes in Romanūum solūum translatæ. Ib.300. Britanniæ receptæ.301. 60 Millia Alanorum cæsa.Olymp 270.1. An diocl 17. Ad 302 incipit persecutioAD. 303 Dioclesianus et Maximianus Augusti, insigni pompa Romæ triumpharunt antecedentibus currum eorum Narsei conjuge sororibus liberis et omni præda qua Parthos spoliarunt.AD 304. An Diocl 19. mense Martio in diebus Paschæ, Ecclesiæ subversæ sunt. secundum Antiochenos annus 351.Ad 305. Diocl. & Max. purpuram deponunt. secundo Persecutionis anno.AD 307. Quarto persecutionis anno Diocl.Constant.incipitregnare exorsus. Regnat an 30. mens 10309 Severus interficitur. Licinius incipit.311 Galerius Maximianus moritur312 Maximinus persecutione in Christianos facta, cum jam a Licinio puniendus esset, apud Tarsum moritur.313 Maxentius a Constantino superatus occiditur.321 Licinius Christianos de Palatio suo pellit324 Licinius occiditur332 Edicto Constantini Gentiliūum templa eversa sunt. Romani Gothos vincunt331 Athanasius ordinatur Episcopus. Constantinopolis dedicatur.322 Alexandriæ decimus octavus episcopus ordinatur Alexander.358 Alemanni a Iuliano ccæsi oppressi. Prosper360 Synodus apud Ariminum. Prosp361 Omnes toto orbe penè Ecclesiæ sub nomine pacis et Regis Arrianorum consortio polluntur Prosp362 Incipit Iulianus. Euseb ProspAnno 6tosexto Iustini & 4toquarto Leovogildi Gepidarum finem accepit qui a Longobardis prœlio superati &c Iohannes AbbasAnno 7oseptimo Iustini Alboinus interficitur & Thesaurus ejus cum conjuge in Rei pub. Rom. ditione cum conjuge cedit, & Longob. sine Rege & Thesauro mansereAnno 5 Tiberij & 13 Leovigildi, Longobardi in Italia regem sibi ex suo genere eligunt vocabulo Antaric cujus tempore et milites rotmani omnino cœsi sunt & terminos Italiæ Longob. sibi occupantAnno 10 Iustini, 8 Leovig. Bandarius gener Iustini a Longobardis prœlio vincitur187vDiocles 8 & maximiano 87Coss.Consolibus Persecutio Christianorum. IEx Idatij episcopi Fastis ConsularibusDiocles 9 & Maximiano 8 Coss.Consolibus Diocles & Max deposuerunt purpuram.Constantio 6 & Maximiano 6 diem functus Constantius & postea levatus est Constantius 8 Kal Aug.Anno 2 post Consulatūum Decimum (Maxentij tertio CossConsolibus) diem functus Maximianus senior.Maximiano 8 CosConsule (quod est Ruffino & Volus.) diem defunctus Maximianus junior350 Constantino 2 & Licinio 2 CossConsolibus (quod est Maxentio IV solo) victus et occisus Maxentius. adPaulino et Iuliano CossConsolibus occisus Licinius. Proximo anno Vicenalia Constantini.Valente 5 et Valentin. Iun. CossConsolibus victi et expulsi sunt Gothi a gente hHunnorūumet suscepti a Romanis. Proximo anno rebellarunt.416 Valente 6 et Valentini 2 CossConsolibus 5 Id August Valens vincitur a Gothis, & toto anno per diocesim Thraciarum et Scythiæ et Mæsiæ Gothi habitaverunt simul et eas prædaverunt, deinde usque ad portas urbis constantinopolitanæ venerunt.Ausonio et Olybrio Coss.Consolibus Theodos fit Aug. 14 Kal Feb. Ipso anno multa bella Romani cum Gothis commiscuerunt. Deinde victoriæ nunciatæ sunt adversus Gothos Alanos atque Hunnos 15 Kal Decemb.GatianoGratiano 5 & Theodos Aug. Coss.Consolibus victoriæ nuntiatæ sunt amborum Augustorum. Et ipso Anno ingressus est Theod. Constantinopolim 18 Kal Decemb. Proximo anno Athanaricus rex Gothorum obit 48 Kal Feb.420. Antonio et Syagrio Coss.ConsolibusObit Valent et Vniversa Gens Gothorum cum rege in Romaniam se tradiderunt 5 Non Octob.Hæc ex Idatij Episcopi Fastis ConsularibusConstantinus vincit Sarmatas et Gothos aliasque barbaras nationes Euseb l 10. 8India duplex, citerior (forte Chorasan) et ulterior. Eus l 10. 9Sub mortem Valentiniani in orientis regno Gothorum Gens sedibus suis pulsæ per omnes se Thracias infudit armisque urbes et agros vastare feraliter cœpit. Et Valens ab hostibus circumventus in prædio quò ex bello trepidus confugerat exustus est: [annis in imperio cum fratre primo & post cum filijs patris quatuordecim pariter exactis.] Quæ pugna initium mali Romano Imperio tunc et deinceps fuit. Ruffin. in calce Euseb. l 11. 13Theodosius regnat annos septendecim Ruffin l 11. 34.Constantinus fit Imperator Iulij 27ovigesimo septimo Anno Olymp 271. 1. et simul incipit Maxentius. Tripart. Hist. l 1. 4 Et Anno septimo regni sui, signo crucis in cælis conspecto fit christianus et statim vincit Maxentium. l 1. 5ol 270. 17 Veturius Magister Militiæ Christianos Milites persequitur, paulatim ex illo jam tempore persecutione adversum nos incipiente.18 Galerius Maximianus superato Narseo et uxoribus et liberis sororibusque ejus captis a dioclesiano ingenti honore suscipitur.18 Dioclesianus & Maximianus Augusti insigni pompa Romæ triumpharunt ante cedentibus currum eorum Narsei conjuge sororibus liberis & omni præda qua parthos spoliaverant. Decima Persecutio19 Decimo nono anno Dioclesiani Mense Martio in diebus Paschæ Ecclesiæ subversæ sunt188r20. Secundo anno persecutionis Dioclesianus Nicomediæ, Maximianus Mediolani Purpuram deposuerunt.Olymp 271:2. Quarto persecutionis anno Constantinus regnare exorsus.273:4. Maxentius – a Constantino superatus occiditur. (6tosexto Constantini)274.4. Licinius Christianos de palatio suo pellit275.3 Licinius occiditur277.3 Edicto Constantini gentilium templa eversa sunt.Hadrianus Trajani gloriaæm invidens statim provincias tres reliquit quas Trajanus addiderat, id est Assyriam Mesopotamiam et Armeniam, revocavit exercitus ac finem Imperij esse voluit Euphratem. Idem de Dacia facere conatum amici deterruerunt, ne multi cives Romani Barbaris traderentur; propterea quia Trajanus victa Dacia ex toto orbe Romano infinitas eo copias transtulerat ad agros et urbes colendas. Dacia enim diuturno Bello Decibali fuerat exhasta Eutrop l. 8.Auruspicinam ego nullum cum maleficiorum causis habere consortium judicio, neque ipsam aut aliquam præterea concessam a majoribus religionem genus esse arbitror criminis; Testes sunt leges a me in exordio Imperij mei datæ quibus unicuique quod animo imbuisset colendi libera facultas tributa est. Nec auruspicinam reprehendimus, sed nocenter exerceri vetamus Dat 4 Kal. Iunij Trevir. Gratiano A. 2, & Probo Coss.Consolibus Hæc Valentinianus l 9 de Malef et math. Cod. Theod. Bar Ann 371. 129, 130, 131Valentinianus prætermisit aram Victoriæ in Capitolio stare, illicque Gentiles senatores sacra facere Annal 371, 130. Dat etiam previlegia sacerdotibus gentilibus. Annal 371 131.Ex Ammiano Marcellino l. 31.Hunnorum gens monumentis veteribus leviter nota ultra paludes Mæoticas glacialem oceanum accolens omnem modum feritatis excedit. — Hoc expeditum indomitumquegenus hominum genus externa prædandi aviditate flagrans immani per rapinas finitimorum grassatum & cædes, ad usque Achaiam pervenit.Sozom l 7. c 4. Zosimus.Erant vandalis tunc (tempore Constantini) ab oriente Gothi ab occidente Marcomanni a Septentrione Hermunduri a Meridie Hister, qui et Danubius dicitur.Hic ergo Vandalis commorantibus bellum indictum est a Geberich rege Gothorum ad littus prædicti amnis Marisiæ ubi tunc diu certatum est ex æqualised mox ipse rex Vandalorum Vuisimar magna cum parte gentis suæ prosternitur. Geberich vero ductor Gothorum eximius superatis deprædatisqueVandalis ad propria loca unde exirat remeavit. Tunc perpauci Vandali qui evasissent collecta imbellium suorum manu infortunatam patriam relinquentes Pannoniam sibi a Constantino Principe petiere ibique per 40 annos plus minus sedibus locatis Imperatorum decretis ut incolæ famularunt. Vnde etiam post longam ab Stilicone magistro militum invitati Gallias occupavere ubi finitimos deprædantes non adeo fixas sedes habuere 188v Iornand de reb. Geticis.— At vero ubi milites principe meliore mutato fiduciam acceperunt Gothos impetere tentant eosque Thraciæ finibus pellunt: sed Theodosio principe pæne tunc ad disperationemægrotante, datur iterum Gothis audacia divisoque exercitu Fridigernus ad Thessaliam prædandam, Epiros et Achaiam digressus est: Alatheus vero & Safrac cum residuis copias Pannoniam petierunt. Quod cum Gratianus Imperator qui tunc Roma in Gallias ob incursionem Vandalorum recesserat, comperisset; quia Theodosio fatali desperatione succumbenti Gothi magis sævirent mox ad eos collecto venit exercituQnno 400 Alaricus Occidentem depopulaturus in Dalmatiam atque hinc Iornandes scripsit in Pannoniam transit, easque late depopulans, ducibus Honorij patientibus percursavit. Has vero clades a Gothis cæterisque Barbaris eorum socijs per superiores annos illatas D. Hieronymus Epistola tertia his verbis expressit Viginti et eo amplius anni sunt &c —401 Ab hoc tempore usque ad Caroli magni Imperium omnium calamitatum aut præsentium sensu aut impedentium metu perculsa Italia nunquam quieverit verum humanorum malorum extrema omnia passa sit. Atque ecclesia Dei quæ paulo ante constuta per Constantium inde per annos centum in aliqua esse dignitate ac potentia cœperat, maximam ex omni parte la jacturam labemque contraxerit. Cæterūum Alaricus Gothis Alanis Hunnisque aliquot subsequentibus ex inferiore Pannonia digressus recto itinere in superiore usque ad Alpes Noricas venit &c402 They fight at Polentia wthwith great slaughter on both sides, yethe Goths being at first prevailing but at lenght being put to flight. After this he recollects his forces & fights again but is again beaten & forced to fly into own seats.404 Incipit expeditio Radagaisi. Zosimus dicit fuisse 400000. C405 Cum Stilico Radagaisum Florentiæ obsidione implicitum ac montibus undique septum in saltibus Apennini teneri audiret, neque copiam habere acieriaciei explicandæ et dilatandæi ad pugnam exercitus cerneret, tanta felicitate cum suis longe paucioribus aggreditur ut salvis suis omnibus bararorumbarbarorum amplius centum millia straverit. Id quod D. Augustinus libro de civitate Dei quinto narravit. Cum Radagaisus, inquit, agmine ingenti et immani jam in urbis vicinia constitutus Romanis cervicibus immineret, uno die tanta celeritate sic victus est ut, ne uno quidem non dicam extincto, sed nec vulnerato Romanorum multo amplius quam centum millium prosternerentur ejus exercitus, atque ipse cum filijs mox captus pœna debita necaretur. Radagaisus inde tanta clade accepta pavidus sese cum reliquiijs exercitus in collem Fæsularum recepit sed ubi se neque prœlio confligere Stilico ad obsidionem conversus neque hominem quenquam inde evadere nequealiquid eo importari commeatus est passus. Itaque ubi sese nequeprelioprœlio189r confligere propter angustiam loci neque diu ibi propter penuriāam sustinere clam fugiens captus est et occisus. Barbari autem fere omnes cum famem diutius tollerare non posssent in deditionem se tradiderunt. Et cum passim a dominis tanquam pecudes venderentur singuli greges pro multitudine capitum singulis aureis venierunt.Anno 416. Honorius pacem cum Gothis pepegit, pacatis jam Gallijs et Hispanijs.417 Vallia rex Gothorum Vandalos et Alanos sociosque eorum armis adortus est et prœlio vincit Vandalos418 Vallia victoriam obtinet. Incipit bellum inter Vandalos et Suevos420 Vallia exercitus in hispaniam adversus Alanos ducit. Ab eo tempore Alani fracti se Vandalis subjiciuntConstantius & Vallia continuato in Lusitania bello Alanos et Suevos apud Emeritam acie superarunt. In Suevorum inde regem Ermenericum Gundericus rex Vandalorum orto inter populos dissidio prœlio in Gallæcia provocavit417 In hispania Vallia rex Gothorum non solum ut promissa Honorio præstaret sed etiam ut præda populum suum augeret latiusque ditionis sua fines produceret Vandalos et Alanos sociosque eorum armis adortus est Huic Bello Constantius imperatoris dux & Placidiæ Maritus interfuit ut testatur Iornandes419. Vallia rex ut notat Prosper crebris Vandalorum nobilitatus victorijs laborum quasi suorum mercedem a Constantio postulavit ut sibi in Gallia sedes restitueret ac Fœdus confirmaret, cui Constantius ex hHonorij authoritate assensit & sancito fœdere Aquitaniam ei secundam concessit exceptis paucis urbibus. Ea pars Aquitaniæ post Vasconia dicta est. Ita Gallia a tribus potissime dominis hoc tempore possessa est Romanis Burgundionibus & Gothis. Romani omnia tenuerunt a Rheno ad Ligurin exceptis Armoricis civitatibus quæ usurpata libertate defecerant. Gothis cis Ligurin, Burgundiones ultra Rhodanum habitarunt. Hispaniam vero citeriorem partim Romani partim Gothi ulteriorem fere Vandali cum socijs possederunt.420 supra421 Honorijus cum bellum in Hispania a Gothis fortiter in hispania cum Vandalis geri audiret in spem ejus Provinciæ recuperandæ adductus Castinum magistrum militum ut Gothis auxilio esset in Hispaniam destinavit, Bonifacio comite Africæ illi adjuncto ut cum classe ex Africa præsto esset. Anno proximo in Hispaniam profecti sunt & primo bellum insigniter gerunt sed statim facto dissidio, redit Bonifacius Africam et Vandali ex improviso vincunt Castinum. Hoc anno 422 etiam Hunni e Scythia egressi rursus Thraciam incursant.423 Obit Honorius; eo regnante in Pannoniam Hunni, in Hispaniam Vandali Alani Suevi et Gothi in Galliam Alani Burgundiones et Gotti certis sedibus permissis accepti425 (aut ante) cum Motus inter Ioannem et Valentinianum 3 cum Theodoricus rex Gothorūum audiret, rupto fœdere bellum infert Romanis, sed et ex 189v finibus egressus propinqua loca omnia in Gallia populatus est. et427 Hoc anno Theodoricus prœlio vincitur per Ætium ducem, et pacēempetit. Atque ita secundo bello Gothico finis imponitur. Eodem anno vel Vandali (quorum omnium utriusque sexus & omnis ætatis fuere octuaginta) in Africam trajecere omnibus regibus Gunthario et Genserico fratribus. Omnia statim vastant.428 Franci novam irruptionem fecerunt, quorum rex Clodio trans Rhenum in Thuringia Castrum Dispargum tenebat.429 Vandali vincunt Romanos in prœlio, dein Mauritania in Numidiam reliquamque Africam contendunt et Bonifacio resistere nequeunte eam vastare instituunt. Siquidem oppida ipsa excidunt, agrestes alio cæde sternunt alios fuga dispergunt, Ecclesias sternunt434 Vandali varijs prælijs a Romanis fatigati, pacem faciunt.440 Gensericus Carthagine capta invadit sciciliam.Ad annum 500 scibit Baronius: Iam tutum redditum erat commercium inter Africanos et Italos cum sancivisset fœdus Rex Theodoricus cum Wandalorum rege a quo hactenus frequentes fiebant in solum Italicum incursiones. Stabilita est enim inter eos pax fœdere nuptiarum, data ei in matrimonium Amalafrida. De qua inita inter illos concordia hæc Enodius in Panegyrico Theodorici: Quid castigatas Wandalorum ventis parentibus eloquar deprædationes, quibus pro annua pensione satis est amicitia tua? Evagari ultra possibilitatem nesciunt. Duce sapientia affines esse meruerunt quia obedire non abnuunt. Ann 500 sec 11☞ Irenæus l 5. c 50, dicit: Iohannem in Apocalypsi vidisse easdem plagasPhialarumuniversaliter accipere gentes quas olim particulatim accepit Ægyptus; & vidisse profectionem populi ex Ægypto fuisse typum et imaginem profectionis Ecclesiæ ex Gentibus. Et Subdit se hanc explicationem ab antiquo præsbytero magna cum animi refectione didicisse.De Apocalypsi testantur Dyionysius Areopagita. Iust: Mart. Irenæus, Hyppolitus, Theophilus, Clemens Alexandrinus, Origenes, Dionysius Alexandrinus Athanasius, Chrysostomus, Epiphanius, Cyprianus, Hieronymus, August. Ambros. &c) & insigne est illud Tertulliani: Etsi Apocalypsin, inquit, Marcyon respuit, ordo tamen episcoporum ad originem recensus in Iohannem stabit autorem. Contra Marcionem cap 5.191rSiquis exquirat causam propterquam in omnibus Pater communicans filio solus scire et horam et diem a Domino manifestatus est, neque aptabilem magis, neque dentiorem neque sine periculo alteram quàm hanc inveniat in præsenti: quoniam cum solus verax magister est dominus, ut discamus per ipsum super omnia esse patrem. Etenim Pater ait major me est, & secundum agnitionem itaquepræpositus esse pater annunciatus est a domino nostro. If any one seek why yethe father communicating in all things wthwithyethefather son is manifested by orour Lord to know alone the day & hower (i.e. of Iudgment) he shall at prpresent find none more applicable nor more beseeming non wthwithout danger then this: that since yethe Lord is yethe only truth speaking master we should by him learn, That yethe Father is above all thingsFor yethe Father saith he is greater then I; wherefore in knowledg also yethe father is declared by orour Lord to have yethe preeminence Irenæus L. 2. c 49.Invoco te – Pater Domini nostri Iesu christi – qui fecisti cælum et terram & dominaris omnium, qui es solus et verus Deus, super quem alius Deus non est, præter Dominum nostrum Iesum Christum dominatione quoque dominaris Spiritus Sanctida omni legenti hanc scripturam cognoscerete quia solus Deus es.. I invoke the father of orour Lord Iesus Christ who hast made yethe heaven & earth & rulest over all, who art yethe only & true God above whom there is no other God, dost in domination besides orour Lord Iesus christ rule also over yethe holy spirit; grant to every one that readeth this writing to know thee that thou art yethe only God. Irenæus l 3. c 6.Ostenso igitur sic planè, & adhuc ostendum manifestiùs neminem alterūum Dominum vel Deum neque Prophetas neque Apostolos neque Dominum christum confessum esse ex sua persona; sed precipuè Deum et Dominum Prophetis quidem et Apostolis Patrem & filium confitentibus, alterum autem neminem neque Deum nominantibus neque Dominum confitentibus. Iren l 3. c 9. Vbi SS.Cum ergo sit hoc hoc firmum & constans neminem alterum Deum et Dominum a a spiritu prædicatum, nisi eum qui Dominatur omnium Deus cum verbo suo, & eos qui adoptionis spiritum accipiunt — manifeste falsa ostenduntur ea quæ dicunt circumventores et pervicacissimi Sophistæ. Iren l 4. c 1.Τòν διδασκαλόν τε τούτων γενόμενον ἡμῖν ϗ ἐις τοῦτο γεννηθέντα Ἰησοῦν Χριϛὸν, τὸν ϛαυρωθέντα ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου — ὑιὸν ἀυτοῦ τοῦ ὄντως θεοῦ μαθόντες ϗ ἐν δευτέρα χώρᾳ ἔχοντες, πνεῦμα τε προφητικὸν ἐν τρίτῃ τάξει, ὅτι μετὰ λόγου τιμῶμεν, ἀποδείξομεν. Ἔ ταῦθα γὰρ μανίαν ἡμῶν καταφάινονται δευτέραν χώραν μετὰ τὸν ἄτρεπλον ϗ ἀεὶ ὄντα θεὸν ϗ γεννήτορα τὸν ἁπάντων ἀνθρώπῳ ϛαυρωθέντι διδόναι ἡμᾶς λέγοντες αγνοοῦντες τὸ ἐν τούτῳ μυϛήριον. Iustinus Martyr Apolog. 2. pag 43 edit. Frederici Salburgij A.C. 1593. Him that taught us these things & was therefore born even Iesus Christ who was crucified under Pontius Pilate, having learnt that he was yethe son of God & accounting him in yethe second rank & yethe prophetic spirit in the third order, we will demonstrate that we do wthwith reason honour. For upon this account they charge us wthwith madness saying ytthat we give yethe second rank after yethe immutable & eternall God who produced all things, to a crucified man: not knowingthe mistery that lyeth herein.191vA little after Iustin showing how Plato borrowed his doctrines from the Iewish Church relates yethe Opinion of Plato about yethe FatherGodyethe word & yethesptspirit, in same words wchwhich he uses himself here to to express by his own conceptions of it. Μαρτύριον δὲ ϗ ἄλλο, ὦ φίλοι, ἔφην, ἀπὸ τῶν γραφῶν δώσω ὅτι ἀρχὴν Πρὸ πάντων τῶν κτίσμάτων ὁ θεος γεγένηκέ δύναμίν τινα ἐξ ἑαυτοῦ λογικὴν, ἥτις ϗ δόξα κυρίου ἀπὸ τοῦ πνέυματος τοῦ ἁγίου καλεῖται, ποτὲ δε κύριος ϗ λόγος. ποτὲ δε αρχιϛράτηγον ἐαυτὸν λέγει, ἐν ἀνθρώπου μορφῇ φάνεντα τῷ τοῦ Ναυῆ Ἰησοῦ. ἔ γὰρ πάντα προσονομάζεσθαι, ἔκ τ τοῦ ὑπηρετεῖν τῷ πατρικῷ βουλέυματι, ϗ ἐκ τοῦ ἀπὸ τοῦ πατρὸς θελήσει γεγενῆσθαι —— μαρτυρήσει δέ μοι ὁ λόγος τῆς σοφίας, ἀυτὸς ὢν οὗτος ὁ θεὸς ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῷ ὅλων γενεθεὶς — ϗ διὰ Σαλομῶνος φήσαντος ταυτα. Ἐὰν ἀναγγέιλω ὑμὶν τὰ καθ᾽ ἡμέραν γενόμενα, μνημονέυσω ἀριθμῆσαι. Κύριος ἔκτισέ μέ αρχὴν, ὁδον ἀυτοῦ ἐις ἔργα αυτουFriends said I will produce you another testimony out of yethe Scriptures ytthat God in yethe beginning before all yethe creatures, generated of himself a certain rational power which is by yethe holy spirit called also yethe glory of yethe Lord, another while yethe Son, another while Lord & Word, another while he calleth himself chief captain appearing to Iesus yethe Son of Nave in yethe form of a man for he may be called by all these names both because he ministreth to yethe will of yethe father & was voluntarily begotten of yethe father. — My Author is yethe word of wisdom that God who was generated of yethe father of yethe Vnivers & speaketh thus by Solomon: When I shall have declared unto you daily matters, I will commemorate & reccon up the things of old. The lord created me in yethe beginning of his ways. Iustin ibDialog. p 221. When my God saith: God went up from Abraham, or yethe Lord spoke unto Moses, or yethe Lord came down to see yethe tower wchwhichyethe sons of men builded, or God shut yethe Ark of Noah from wthwithout: do not imagin that yethevery unbegotten God himself did descend or ascend from any place. For yethe unspeakable father & Lord of all things doth neither come into any place nor walk nor sleep nor rise up but abideth in his place every where, sharply seeing, sharply seeing & sharply hearing not wthwith eyes & ears but wthwith an unspeakable faculty he doth overlook all things & know all things, & none of us lieth hid from him. Neither is he moved who cannot be contained in a place no not in yethe whole world, who was before yethe192r world had a being. How then should he either speak or appear to any one or present himself in a little portion parcel of yethe earth? Neither did Abraham therefore nor Isaac nor Iacob nor any other man saw the Father & unexpressible lord of all things simply & of Christ himself: but him who is by his will a God being his son & an Angel in that he ministreth to his purpose & pleasure: whom also he would have to be born a man by the Virgin: who also was sometimes made Fire in his conference wthwith Moses out of yethe Bush. Otherwise if we do not so undestandderstandyethe Scriptures it will happen yetheyethe father & lord of yethe univers was not then in heaven when it was said by Moses, The Lord rained upon Sodom fire & brimstone out from yethe Lord out of heaven. Ὅταν μου ὁ θεὸς λέγη ἀνέβη ὁ θεὸς ἀπὸ Αβραάμ &c Iustin M. Ibid p 280.Κᾳγὼ ὑπὸ Μωυσέως, ὦ ἀδελφοὶ, πάλιν γέγραπται ἔλεγον ὅτι οῦτος ὁ ὀφθεὶς τοῖς πατριάρχαις λεγόμενος θεὸς, ϗ ἄγγελος ϗ κύριος λέγεται, ἵνα ϗ ἐκ τούτων ἐπιγνῶτε ἀυτὸν ὑπηρετοῦντα τῷ τῶν ὅλων πατρὶ. And I said it is again written by Moses, O brethren, that he who appeared to yethe Patriarchs called a God is also called an Angel & Lord that you may from thence know ytthat he ministred to yethe father of all things. Iustin pag 218.And Tryphon said, We do not understand this from the forecited words, but that it was an Angel ytthat appeared in yethe flame of fire but God that spake to Moses. So ytthat both an Angel & God were together in yethe Vision. And I replied: Although it happenned so then, my Friends, tat both an Angel & God were together in yethe vision presented to Moses, yet as it hath been demonstrated to you by yethe forewritten words it will not be God yethe maker of all things who said to Moses ytthat he was yethe God of Abraham yethe God of Isaac & yethe God of Iacob, but he whom we before demonstrated to have appeared unto Abraham & to Iacob ministring to yethe will of yethe maker of all things, & who in yethe judgment of Sodom did in like manner minister to his will. So ytthat although it were as you say, that they were two, even an Angel & God yet none whosoever, though of mean understanding, will dare to say that yethe maker & father of yethe univers having left all yethe things that are above yethe heaven did appear in a small parcel of yethe earth.Κὰι ὁ Τρύφων. οὖ τοῦτο νοοῦμεν ἀπὸ τῶν λόγων &c. Iustin Ib. p 220.Ὁ μὲν θεὸς ϗ πατὴρ τῶν ὅλῶν ἀχώρητός ἐϛι, ϗ ἐν τόπῳ οὐχ᾽ ευρίσκεται, οὐ γὰρ ἐϛι τόπος τῆς καταπαύσεως ἀύτοῦ. Ὁ δὲ λόγος ἀυτοῦ, δἰ οὗ τὰ πάντα πεπόιηκε, δύναμις ὧν ϗ σοφία ἀυτοῦ, ἀναλαμβάνων τὸ πρόσωπον τοῦ πατρὸς ϗ κυρίου τῶν ὅλων, οὗτος παρεγίνετο ἐις τὸν παράδεισον ἐν προσώπῳ τοῦ θεοῦ, ϗ ὡμίλεί τῷ Ἀδάμ. The God & father of all things is incomprehensible & not found in a place for there is no place pb xml:id="p192v" n="192v"/>192v of his resting. But his word by whom he made all things being his power & wisdome, assuming yethe person & of yethe father & Lord of all things being his power & wisdome came into yethe garden in yethe person of God & discoursed wthwith Adam. Theophilus ad Autolicum Parisijs editus Anno 1636.Ἐν πολλοῖς τόποις ἕυρομεν τὸν μονογενῆ θεὸν ἀπαλλοτριοῦντα τῆς τοῦ πατρὸς θεότητός τεϗ οὐσίας ὁμοῦ τ ε ϗ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον. In many places we have found him (Origen) alienating yethe only begotten God from yethe deity & essence of yethe Father & also yethe holy spirit. Epiphanius adversus. Hæres l. 2. Tom 1. Edit Paris 1622 p 531. Hæc de Origene testatur.Arnobius Adv. Gentes lib 2 Hannoviæ edit. An 1603. p 106. saith Christus — Deus — Dei principis jussione loquens sub hominis forma &c. Christ a God speaking by yethe command of yetheprincipal God.And lib 2 pag 120. Emiserit Christum Deus Omnipotens Deus solus. The Almighty yethe only God sent out Christ &c And in lib 3 pag 123 He calls yethe father Deus primus divinitatis totius caput a &c a quo ipsa divinitas divinorum quæcumque ducitur [But how was yethe divinity of Christ derived from yethe father if one & yethe same therewith?]But in these testimonies of Arnobius less is to be reposed because he inclined to yethe doctrin of P. Samosatenus. For in lib 1 pag 50 & 51 he calls Christ homo simulatus a feigned man. And p 51 speaking of his death on yethe cros he saith Mors illa assumpti hominis fuit non ipsius, gestaminis non gestantis. APater tota substantia est, filius vero derivatio totius & portio sicut ipse profitetur: Quia Pater major me est. A quo et minoratus canitur in Psalmo modicum quid citra angelos. Sic et Pater alius a filio dum filio major: dum alius qui generat alius qui generatur: dum alius qui mittit alius qui mittitur: alius qui facit alius per quem fit. Tertull. adv. Hermogenem cap 9.Quod Deus Dei tanquam substantiva res est, non erit ipse Deus sed hactenus Deus quia ex ipsius Dei substantia, quæ substnativa res est, & ut portio aliqua totius. Becaus he is a God of God he will not therefore be God himself but Becaus a God is as it were a substantiasubstantial thing of God he will not therefore be God himself, but thus far becaus out of yethe substance of God, wchwhich is a substantiall thing & as it were a portion of yethe whole. Tertul ib. cap 26. Tertullian here accommodates yethe doctrin of yethe Church to his odd notion of God that he was materia quædam instar corporis extensa, but abstracting ytthat notion from yethehim he agrees wthwithyethe rest.Deos omninò non dicam nec dominos sed Apostolum sequar, etut si pariter nominandi fuerint pater et filius, deum patrem appellem & Iesum Christum Dominum nominem; solum autem christum potero deum dicere, sicut idem Aposto193rlus: Ex quibus Christus qui est Deus super omnia benedictus in secula. Tertull. ib. c 13 I will not say Gods nor Lords but follow yethe Apostle, & if yethe Father & Son be to to be named toegether call yethe Father God, & name Iesus Christ Lord. But Christ by himself I may call by yethe name of God; as yethe same Apostle saith: Of whom came Christ who is over all a God blessed for ever more. Regula est autem fidei, ut jam hic quid credamus quid profiteamur, illa scilicet qua creditur Vnum omninò Deum esse, nec alium præter mundi conditorem qui universa de nihilo produxerit per verbum suum primò omnium emissum: Id verbum filium ejus appellatum, in nomine Dei varie visum Patriarchis, in Prophetis semper auditum, postremò delatum ex spiritu Dei patris & virtute in Virginem Mariam, carnem factum in utero ejus et ex ea natum hominem & esse Iesum Christum, &c The rule of faith, ytthat we believe may here profes what we believe, is this whereby it is believed that there is altogether but one God, nor any other besides yetheyethe creator of yethe univers world who produced yethe univers of nothing by his word first of all sent forth: that ytthatword is called his son, variously appeared to yethe Patriarchs in yethe name of God was in yethe Prophets always heard, was at last brought down by yethesptspirit & virtue of God yethe father into yethe virgin Mary, made flesh in her womb, & of her bord a man, & he is Christ Iesus. Tertul. De Præscript. adv. Hæret. cap. 13.Ex quo esse cœperunt in quæ potestas domini ageret, ex illo per accessionem potestatis & factus & dictus est dominus: quia et pater Deus est & judex deus est, non tamen ideo pater & judex semper quia Deus semper Nam nec pater potuit esse ante filium nec judex ante delictum: fuit autem tempus cum et delictum & filius non fuit. From yethe time that things began to exist whereon yethe authority of yethe lord might act, he was by yethe accession of pr authority both made & called lord. For God is both a father & a judge, & yet not therefore always a father & a judge becaus always God. For he could neither be a father, before a Son nor a judge before sin: but there was a time when both sin & yethe Son were not, wchwhich make yethe Lord yethe one a judge, yethe other a father. Tertul adv. Hærmogenem. cap 3.Aiunt quidem et Genesin in Hebraico ita incipere: In principio Deus fecit sibi filium. Hoc ut firmum non sit alia me argumenta deducant ab ipsa dei dispositione qua fuit ante mundi constitutionem adusque filij generationem. Ante omnia enim Deus erat solus ipse sibi et mundus et locus & omnia. Solus autem quia nihil aliud extrinsecus præter illum. Cæterum ne tunc quidem solus, habebat enim secum, quam habebat in semet ipso, rationem suam scilicet Rationalis enim Deus & ratio in ipso prius & ita ab ipso omnia Quæ ratio sensus ipsius est, hanc Græci λόγον dicunt. Quo vocabulo etiam sermonem apellamus. Ideóque jam in usu est nostrorum per semplicitatem interpretationis sermonem dicere in primordio apud Deum fuisse; cum magis rationem competat antiquiorem haberei; quia non sermonalis a principio 193v sed rationalis erat Deus etiam ante principium; & quia ipse quoque sermo ratione consistens, priorem eam [rationem sc.scilicet] ut substantiam suam ostendat. Tertul. adv. Hermogenem cap 4.Tunc igitur ipse sermo speciem & ornatum suum sumit sonum & vocem cum dicit Deus Fiat lux. Hæc est nativitas perfecta sermonis dum ex deo procedit conditus ab eo primum ad cogitatum in nomine Sophiæ: Dominus condidit me initium viarum suarum. Dehinc generatus ad effectum: Cum pararet cælum aderam illi simul. Tertul: ad Hermogenem. cap 7.Some think to find yethe doctrin of Tertullian in his book adv. Praxeam (an heretic that confounded yethe father son & H. G in one Deity as Sabellius did afterwards) but what Tertullian wrothe there was Montani derived from Montanus whom he mentions in yethe beginning of yethe discours & impiously calleth yethe Paraclete, & among other heresies he was then involved deliversasserts this of of & SamosatenusDeus meus, deus meus, ut quid me dereliquisti? Hæc vox carnis & animæ est non sermonis nec spiritus est, non dei, propterea emissa est, ut impassibilem deum ostenderet qui sic filium dereliquit dum hominem ejus tradidit in mortem. Tert. adv. Prax. cap 30.Eusebius (who in his orat works (vizvidelicet Orat ad Constant. & Evangel præp. & demonstr. & lib. de Eccl. Theol.) frequen after in divers places expres ytthat God after an ineffable manner begat his son out of his own substance, & therefore was no perfect Arrian) writes thusὉ δὲ επέκεινα τῶν ὅλων θεὸς ϗ πατὴρ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ χριϛοῦ αρρητο — τῶν πάντων ὅσα ποτὲ ὄντα ϗ ὁποῖα τυγχάνει αυτου τε ϗ τοῦ ἁγίου πνεύματος, προσετι δὲ ϗ τοῦ μονογενοῦς ὑιοῦ καθηγούμενος μόνος ἐικότως ὁ ἐπὶ πάντων, ϗ διὰ πάντων, ϗ ἔν πᾶσι θεὸςἀνείρηται παρὰ τῶ Ἀποϛόλῳ φάντι, Ἑῖς κύριος, μία πίϛις, ἑν βάπτσμα, ἑῖς θἑὸς πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, ϗ διὰ πάντων, ϗ ἑν πᾶσι. Καὶ μόνος μὲν ἀυτὸς ἑῖς θεὸς ϗ πατὴρ τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριϛοῦ χρηματίζοι ἄν. ὁ δὲ ὑιος μονογενὴς θεὸς, ὁ ὢ ἐις τὸν κόλπον τοῦ πατρός. τὸ δὲ παράκλητον ἅγιον πνεῦμα, οὔτε θεὸς οὔτε ὑιὸς, ἐπὲι μὶ ἐκ τοῦ πατρὸς ὁμόιως τῷ ὑιῷ ϗ ἀυτὸ τὴν γένεσιν ἔιληφεν. ἓν δὲ τι τῶν διὰ τοῦ ὑιοῦ γενομένων τυγχάνει ὅτι δὲ πάντα δι᾽ ἀυτοῦ ἐγένετο, ϗ χωρὶς ἀυτοῦ ἐγένετο ὀυδὲ ἕν. He that is beyond all things yethe god & father of orour Lord Iesus Christ Being and unexpressible good & exceeding all conceipt & understanding and all speech & imagination, & wthwithall being yethe only governour of all things how many & of what quality soever they be, & of yethe very holy spirit himself yea further of yethe only begotten son is deservedly stiled by yethe Apostle the God that is over all & through all & in all when he saith One Lord, one faith one Baptism one God yethe Father of all who is over all through all & in all. And he only may be called yetheone God & yethe father of orour Lord Iesus Christ. But yethe son that one begotten God,194r who is in yethe bosome of yethe father. And yethe Advocate yethe holy spirit neither God nor son, in as much as he hath not received his production from yethe father in like manner as yethe son: but is one of those things wchwhich were made by yethe son, for all things were made by him & wthwithout him was nothing made that was made. Euseb de Eccl. Theol. l 3. c 6. Edit. Paris A.C 1628.Insert in this quotationΧριστοῦ, αρ᾽ρ῾ητό τι ὢν ἀγαθὸν ϗ πάντος λογισμοῦ ϗ διανόιας, φωνῆς τε πάσης ϗ ἐνθυμήσεως κρεῖττον, ὁμοῦ τῶν πάντων ὅσα ποτὲ ὄντα —— — Δυνάμενος γοῦν ἐιπεῖν (Ἰωάννης) ϗὁ θεὸς ἦν ὁ λόγος, μ ετὰ τῆς τοῦ ἄρθρου προθήκης, ἔιγε ἕν ϗ ταυτὸν ἡγεῖτο τὸν πατέρα εἶναι ϗ τὸν ὑιὸν, ἀυτόντε εἶναι τὸν λόγον, τὸν ἐπὶ πάντων θεὸν, οὐχ οὕτως δε δ᾽ εξέδωκε τὴν γραφήν —— Μονονουχὶ σαφέϛερον ἡμᾶς διδάσκων πρῶτον μὲν ἡγεῖσθαιαι θεὸν, τὸν ἐπέκεινα τῶν ὁλων, ἀυτὸν τὸν τοῦ λόγου πατέρα, πρὸς ὃν ὁ λόγος. ἔπειτα μετ᾽ ἀυτὸ μὴ ἀγνοεῖν, ὡς ὁ λόγος, ἀυτοῦ ὁ μονογενὴς ὑιὸς, ὀυχὶ ἀυτὸς ἦν ὁ ἐπὶ πάντων θεὸς, ἀλλ᾽ ὅτι ϗ ἀυτὸς θεὸς θεος ἦν. Whereas therefore he (Iohn) might have said the word was God (or the God) wthwithyethe addition of yethe Article of he had conceived yethe father & yetheson to be one & yethe same thing, & ytthatyethe word was that God over all, he did not after that manner express it in writing ——— Welnigh teaching us in a more evident manner to esteem him yethe prime God who is beyond all things even the father of yethe Word wthwith whom yethe Word was. Then after him not to be ignorant that yethe word his only begotten son was not that very God over all but yet that he also was a God. Euseb de Eccl. Theol. l 2. c 17.NB In Iohn 20.28 & Heb 1.8 Christ is called ὁ θεὸς but there yethe article retaineth not its force but changeth into an adverb ὁ θεὸς being put for ὦ θεὲ. See yethe a like instance in Mark 15 34 compared wthwith Maatth. 27.46, in yethe Greek. In Rom 9.5 articulus non immediatè præponitur, & vim amittit transmigrando in relativum.NB in Isa 9.6,7. His name shall be called Counsellour wonderful, a mighty God [El Gibbor & not Hael Haggibbor the mighty God, as yethe Lord of hosts is, stiled Ier 32.18194vQuod Origenes filium & spiritum sanctum Patre minores facere videtur, id ei non solum cum eis quos diximus (Iustino scilicet, Clemente, Tertulliano,Tatiano, Athenagora, Tertulliano, Arnobio & Lactantio) commune videtur set et antiquioribus Irenæo & Theophilo, locique in Ecclesia sublimioris; Tum et Dionysio Alexandrino & Neocæsariensi Gregorio discipulis suis magnæ postmodum in Ecclesia auctoritatis. Herbert Thorndike De Ratione et Iure finiendi Controviersias Ecclesiæ. cap 35. Ecce 12 patres in confesso præter cōoncil Antiochenūumq hic commemorate pertimuisse videtur.Demonstratio. Quam omnesomnes Ecclesiastici scriptores docuerent quotquot primis trecentis annis mentem suam hac in re ap scripserunt , eam tum fuisse opinionem valde generalem atque diutinamantiquam atque diutiam manifestum est. Sed ejusmodi est hæc. / 2 Opinion̄nem tam generalem at diutinam si hæresis fuisset exagitasset et authorem ejus ac præcipuos professores in catalogum hæreticorum retulissetEcclesia. sed ante contencionem Arij nemo vel exagitasse nemo vel reprehendisset memoratur. Nemo ecclesiasticus vir contrarium dixit. Ostendat quisquam Authorem ejus, ostendat quamlibet ejus professorem pro hæretico ab ecclesia primitiva habitum 3. Si opinio Athanasianorum Athanasio antiquior fuisset, citius pugnassent hæ duæ opiniones, sed ante Athanasius tempore Arij primam cœperunt pugnare.4. Si opinio Athanasianorum Athanasio fuisset antiquior, aliquis ejus disertè meminisset sed nemo disertè meminit ejus ante Athanasium.Origo Imp. Adriani vetustia a Picentibus posterior ab hispanensibus manat &cAdriano pater Ælius Adrianus cognomento Afer fuit, consobrinus Trajani Imp. mater Domitia Paulina Gadibus orta. SpartianAntoninuso Piuso Paternum genus e Gallia transalpina, Nemausense scilicet, Ipse natus est in villa Lanuvina. — Ab Adriano adoptatus. Spartian.Marco Antonino proavus paternus Annius Verus prætorius ex Succubitano municipio ex Hispania factus senator. — Mater Domitia quæ soror fuit uxoris Antonini Pij — Et ipse ab Antonino in filium adoptatus. Iul. CapCommodus Antonini filius. Iul Capitol.Severus Africa oriundus, cui civitas Leptis, pater Geta. – In prima pueritia p priusquam Latinis Græcisque literis imbueretur, quibus eruditissimus fuit, nullum alium inter pueros ludum nisi ad judices exercuit, quum ipse prælatis fascibus ac securibus ordine puerorum circumstante sederet ac judicaret, — [factus Imperator] plurimas causas audivit. Accusatos a provincialibus Iudices, probatis rebus, graviter punivit. Rei frumentariæ summam quam minimam repererat, ita consuluit, ut excedens vita, septem annorum canonem P.lo R.noPopulo Romano relinqueret. (Spartian.) — Pertinacem inter divos referens, se quoquePertinacem vocari jussit. quod aliqui ad mares referentes [In honorem Pertinacis] se quoque Pertinacem vocari jussit: [quod ad pertinaciam ejus in ultionibus persequendis accommodarunt plerique, cùm dicerent] Eum Imperatorem esse verè Pertinacem verè Severum. (Spartian. Pezelij Mellif. Hist)Denique cognomentum Pertinacis non tam ex sua voluntate quam ex morum parsimonia videtur habuisse: nam et infinita multorum cæde crudellior habitus: Et cum quidam ex hostibus eidem se suppliciter obtulisset, dixissetque ille, Quid tu facturus es? non mollitus tam prudente dicto interfici eum jussit. — Tripolin, unde oriundus erat, contusis bellicosissimis gentibus, securissimum reddidit: ac pacem diuturnam oleum gratuitum & fæcundissimum agrum donavit. Idem cum implacabilis delictis fuit, tum ad eligendos industrios quosque judicij singularis — latronum ubique hostis. — De hoc senatus ita judicavit, illum aut nasci non debuisse aut non mori, quod et nimis crudelis [in delicta scil.] & nimis utilis reip. videretur. — Afrum Ipse cano capita et crispo — Afrum quiddam usque ad senectutem sonans. — filios Antoninum scil.scilicet Bassianum et Getam reliquit: sed unum parricidium, alterum sui mores reip. inviderunt. — Moriens septem annorum canonem, ita ut quotidiana septuaginta quinque millia modiorum expendi possent, reliquit: olei verò tantum ut per quinquennium non solum urbis usibus sed et totius Italiæ quæ oleo egert sufficeret. SpartianAllinus Afer una cum Severo Imp. (Capotol.Macrinus sub Commodo relegatus in Africam ut infamiam damnationis 195v tegeret, fertur lectionis operam dedisse, egisse causulas, declamasse, jus postremo dixisse, deinceps advocatum fuisse fisci, ex quo officio ad amplissima quæquepervenit. (I. Capitol.) Fuit Macrinus in vita Imperatoria paulo rigidior et severior. — incusans superiorum temporum disciplinam ac solum Severum præ cæteris laudans. Nam et in crucem milites tulit. Adulterij reos semper vivos simul incendit, junctis corporibus. Servos qui a dominis fugissent, repertos ad gladium Ludi deputabat. Delatores si non probarent capite affecit: si probarent, delato pecuniæ prœmio, infames dimisit. Fuit in jure non incallidus — In annonis tribuendis largissimus fuit. Capitolin.[Alexander mortuo Macrino, a Senatus Cæsar factus, Antoninus Augustus. (Lamprid. in VitaisAntonini et Alexandri.)[Severi] vitæ ratio hujusmodi erat fuit. In pace noctu agebat aliquid sub diluculum. Deinde ambulando ea mandabat & audiebat quæ ad Imperium pertinebant: atque jus dicebat ad meridiem, nisi magnum festum esset, assessoribus sententiæ liberè dicendæ potestate datâ. Zonaras TomAnnal Tom 2. in Vita Severi /Artaxerxes regnum Parthorum (sub Alexandro Severo) ad persas transtulit ZanarasArtaxerxes etiam a Zosimo & Lampridio dictus. At Xerxes ab Eutropio et [Iornandes Artaxares ab Herodiano. Ἀρσης Eutropio. Ἀρταξέρξης DioniDum Trajanus ad oceanum tendit, atque inde revertitur, ij quos dudum subegerat ad defectionem spectabant. Venitus igitur ne Parthi idem2 quoque1quoque idemfacerent regem eis suæ gentis præfecit eique ipse Diadema imposuit. DeinteDeinde Arabes etiam sub jugum reducturus, re infecta pene vulneratus estst, atque agrotans inde decessit. Defecerunt etiam Cyrenenses Iudæi, & Romanis et Græcis trucidatis. Idem et Ægyptiaci & Cyprij imitati sunt. Set hos misso exercitu domuit. ZonarasDecius cum suis omnibus interijt Zon.Sub Gallo motus Persarum recruduit, qui Armeniam occuparunt. — Scytharum quoque multitudo pene innumerabilis in Italiam impressionem fecit, ijdemque in macedoniam Thessaliam & Græciam incursarunt. Eorum quoque pars Mæotide palude superta per Bosphorum in Pontum Euxinum irrupisse fertur ac multas vastasse provincias. Sunt et aliæ plures gentes contra ditiones Romanorum concitatæ Pestis quoque tum provincias invasit quæ ab Æthiopia orta totumque orienti et occidentem pervagata multas urbes civibus desolavit duravitque per annos quindecim. Zon[Severus] criminari solebat incontinentes ob eamque causam legem mœchis tulit ex quibus quamplurimi in jus vocati sunt. Ego quidem cum consul essem inveni scriptum in tabulis tria millia mœchorum esse accusata —ε πραττε τι παντως υπο τονυρθριον Prima luce jus reddebat, post deambulabat, dicens audiensque quæ ad Imperij utilitatem pertinerent: dein jus dicebatreddebat nisi celebeceleberrimus dies festus esset agebatque196r in eo optimè: nam et nobis un judicantibus litigantibus aquam quantum satis erat suppeditabat, & nobis una judicantibus magnam libertatem in dicendis sententijs largibatur largitus erat. Iudicabat autem ad meridiem usque. Dion (qui sub Severo Consula & Alexandro Consulatum gessit.Ἀρταξάρης uterque apud Agathiam lib 2 &. Edit. Vulcanij ex Officina Phantiniana A.C. ⅭⅠↃ. ⅠↃ. ⅩⅭⅠⅠⅠⅠ. 1594. Xerxes dicitur a Victore De Cæsar. & ab Orosio & EusebHeliogabalus & Alexander nati in Arcena urbe Suyriæ, Arca etiam dictaEusebius vocat Marcum Aureliūum Verūum et Lucium verumfratresfil ) & Antonini Pij filios l 4. c 14Dioclesianus porro et Maximinianus suum uterque generum Cæsares declarant; Dioclesianus Maximinum Galerium cui filiam Valeriam desponderat, Maximianus Constantem qui a pallore Chlorus vocabatur nepotem Claudij qui paulo ante imperarat, desponsâ filiâ Theodorâ. ZonDioclesianus & Galer Maximianus Galerum et Constantium Cæsares creant. — His sane omnibus Illyricum patria fuit. Aurel Victor de cæsaribSeveri Iudicium sevrum. Ib. (I. 7. 12)Antoninus vir veterrimæ familiæ, E Lanvino Mancipio, Senator urbis: Is Marcum, eodem oppido, pari nobilitate præstantem in familiam atque Imperium adscivit. Trajanus Italica urbe Hispaniæ ortus — morbo perijt grandæva ætate adscito prius ad Imperium Hadriano cive propinquoqueHeliogabalus Caracalla filius Bassiano genitus Maximinum Senatus probat Sex Aurel. victor de Cæsaribus.Trajanus ex urbe Tudertina. Antoninus P. ab Adriano in filium adoptatus cujus gener fuerat. Sex. Aurel. Victoris Hist. Aug. EpitomeScythæ Tanaim transgressi vicina Thraciæ loca prædis agendis infestabant quos aggressus Decius et omnibus prœlijs superior, præda quoquerecepta qua potiti fuerant, quo minùs domum reverterentur abitum eis intercludere conabatur & universos ad internecionem delere cogitabat ne denuò coactis copijs collocasset, ipse cum reliquis ad hostem propius accedebat. Rebus ei ex animi sententia succedentibus, At Gallus ad moliendūumres novas conversus, legatis ad Barbaros missis ut in societatem insidiarum adversus Decium venirent, hortabatur. Illis cupidissimè quod imperatum erat accipientibus, tr I Barbari igitur cupidissimè quod imperatum erat accipientes, trifariamque divisi, quodam in loco primam aciem instructam collocabant quem locum palus quædam a fronte muniebat. Vbi multos ex eis Decius intermisset, acies secunda supervenit, qua ipsa quoque in fugam acta pauci quidem ex acie tertia propter plaudem conspecti sunt. Ibi cum Gallus per indicia Decio significasset ut eos per ipsam paludem invaderet, imprudenter ofob locorum ignorantiam progressus & cum copijs quas secum ducebat in luto defixus & a barbaris undique telis petitus, una cùm ijs quos propter se habebat, nemine prorsus evadendi facultatem nancto, perijt. – Quum primùm verò Gallus ad imperium pervenisset, tantumque non clamaret Decium cum exercitu suis insidijs perditum, prosperæ barbarorum196vrorum res incrementum cœperunt. Non enim cum præda tantum Gallus eis, ut suos intra fines redirent permisit: verum etiam quotannis certam pecuniæ summam dare promisit, & ex captivis nobilissimum quemque per vim abduci passus est; quorum plerique capta Thraciæ Philippopoli hostium in potestatem venerant. — Deinde cum Gallus negligenter imperium Gallus administraret, primum quidem Scythæ &c — ZosimAdrianus non adoptatus a Traiano adoptatus non est; erat autem municeps ejus, fueratque in ejus curatione; ac cum eo vinculis propinquitatis & affinitatis; neptem autem enim ejus in uxorem duxerat, degebatque cum eo omne tempus ætatis. ἦν μὲν γὰ γὰρ πολίης ἀυτοῦ ϗ ετραπένθη υπ᾽ ἀυτοῦ. γένους θ᾽ ὁι ἐκοινώνει, ϗ αδελφιδῆν ἀυτοῦ ἐγεεγαμήκει, τό τε συμπαν συνῆν ἀυτῷ ϗ ϗ συνδιητᾶτο. Dion in vitravitaTraj HadrianiAdrianus AntoninumMarcum Ma Antonino jusserat ut Commodum et Marcum Antoninūum Verūum adoptaret. Verum tamen majore honore affecit propterδιά τε τὴν συνγένιαν ἀυτοῦ propter consanguinitatem. Dio in Vita HAdriani.Macrinus natione Maurus ex civitate Sicelia Cæsarea ἀπὸΣικελίας Καισαρέιαςe Cæsarea Sitifensi obscuris natus est prantibus, habuit enim, præter cætera, alteram aurem perforatam ut est Maurorum consuedudo. Dion in vita MacriniHadrianus filius consobrinæ Trajani. Eutrop. Constantius per filiam Nepos Claudij traditur (ib.) [Σικελίας pro Σιτιφιέιας.]Alexander poperavit ad Herculem, Octavianus ad Apollinem, Marcus vero Saturno et Iovi utrique tenaciter adhærebat. At multum errantem & huc illuc cursitantem Iulium Cæsarem Mars magnus misericordia motus & Venus ad se vocarunt. Trajanus autem ad Alexandrum accurrit tanquam eodem loco quo ille sessurus. Iulian. Imp. CæsaresTrajano ægrè clarior domi seu militiæ reperietur. Quippe primus, aut solus etiam vires Romanas trans Istrum propagavit, domitis in provinciam Dacorum, pileatis Sacisque nationibus, Decibalo Rege, ac Sardonijs: simul ad ortum solis cunctæ gentes quæ inter Indum et Eufratem amnes inclytos sunt concussæ bello, atque imperati obsides Persarum regi, nomine Cosdroe, & inter ea iter conditum per feras gentes quo facilè ab usqueusque Pontico Mari in Galliam permeatur. Victor de Cæsar.)Iste saltem talem se exhibuit Reipublicæ præbuit qualem vix ægrequeexprimere valuerunt summorum scriptorum mirandam ingenia. — per multos atque atroces ty multos atque atroces tyrannos perdito atque prostrato statu Romano in remedium tantorum malorum divinitus credebatur opportunè datus. Victoris Epit.Sed is nunquam ut Triumphos de quotcunqueprovincijsnationibusgentibus vellet, ageret Nam cum TajanusTrajanus tot gentes ab se seper Nam propter multitudinem earum quas ijs semper scripsit, Senatus eas neque cognoscere nequebene nominare satis καλῶς poterat. — Parabant enim cives redeunti longius obviam procedere sed is nunquam in urbem reversurus erat, nec dignum aliquid rebus ante gestis editurus, imò ϗ προς ετι ϗ illa ipsa rursum amissurus. — a singulis aut cæsis. — Lucius cum alia præclare gessit197rOrigenes unigenitum Dei filium conditum κτιϛον esse docuit, a paterna gloria & essentia alienum: & spiritum sanctum infra patris & filij dignitatem collocavit, affirmans neque patrem a filio neque filiuma Spiritu sc.tosancto posse cerni: verò inhumationem Christum animatam carnem ex sancta virgine assumpsisse impie negat — sed cum mente quam habuit ante munddum conditum extremis temporibus inhumanatum esse assumpta carne absque anima intelligente & ratione prædita, &c Zonaras in Imperio Decij.Constituerat Trajanus [Babyloni existens] Eufratem facta fossa in Tigrim derivare. Sed ubi eum alitoremaltiorem Tigri esse intellexit, mutavit consilium; veritus si is faceret, Eufhrates navigari non posset, quod fluxus ejus in declivem partem ferretur. Itaque convexis navibus, quod parvum spatium inter utrumque flumen intercedebat (nam Euphrates totus in paludem fluit, indeque cum tigri congungitur) tigrim trajicit; post Ctesiphontem ingreditur. Dion in vita Trajani.Lucius cum alia præclarè gessit, tum Nisibin recuperavit. [Erucio]— qui et ipsi defecerant. — Præmissis autem ad mur sed re infectare infecta cum damnoqueaffectus revertitur, nec multo tempore post in morbum incidit. Interim Iudæi qui circum Cyrenem habitabant, Andrea quodam duce — ad ducenta viginti millia. Præterea in Ægypto [πολλὰ ἔδρασαν ὅμὅια] similia multa perpetraruntpatraruntcommiserunt, & in Cypro, Artemione duce, ubi perierunt hominum ducenta quadraginta millia. Ex quo fit quod Iudæo in Cyprum venire non liceat: quod si αλλα ϗforte vi tempestatis in Insulam appulerit interficitur. Sed Iudæi et ab alijs et maxime a Lucio quem Trajanus miserat subacti sunt. [(Ziphilinꝰusex Dione) Aliter Theodosius ex Dione.Severum, quo prælariorpræclarior in repub. fuit nemo: qui [boni, seu Romani seu Senatus] quanquam exacta ætate mortuum — luxuriæque est — HominumRebellium infinita cæde crudelior habitus, ac cognamentocognomento Pertinax. — implacabilis delictis strenuum quemque præmijs extollebat: Denique ne parva quidem latrocinia quidem impunita patiebatur in suos — intelligeret. Legum conditor longe æquabilium. Victor de Cæsar.Trajanus trans Danubium multas suscepto imperioapud Agrippinam Galliæ urbem insignia sumpsit imperij: mox Germaniam trans Rhenum in pristinum statum reduxit: trans Danubium multas gentes subegit. Regiones autem trans Euphratem et Tigrim sitas provincias fecit Seleuciam & Ctesiphontem & Babylonem occupavit. —— Incredibili deinde motu Insub uno tempore Iudæi — abraso habitatore mansisset. Ægyptum vero totam et Cyrenem & Thebaida cruentis seditionibus turbaverunt. In Alexandria autem commisso prœlio victi et attriti sunt. In Mesopotamia quoque rebellantibus jussu Imperatoris bellum illatum est. Itaque multa millia eorum vasta cæde deleta sunt. Sane Salaminam urbem Cypri, interfectis omnibus accolis deleverunt. (Oros.)Maximinus nulla Senatus voluntate Imperator ab exercitu creatus. Oros. Euseb.Decius regnavit 3 annos197vRegnante Gallo exoritur ultio violati nominis Christiani et usque quo ad profligandas Ecclesias edicta Decij cucurrerunt, eatinus incredibilium morborum pestis intenditur: nulla fere provincia Romana, nulla civitas nulla domus fuit, quæ non illa generali pestilentia correpta atque vastata sit. Hac sola pernicie insignes Gallus & Volusianus. Oros.Iudæis Mesopotamiæ rebellantibus præceptis Imperator Trajanus Lysiæ Quieto ut eos provincia exterminaret. Adversum quos Quietus aciem instruens infinita millia eorum interfecit. — Salaminem Cypri, interfectis Gentibus subvertere Iudæi. Euseb. Chron.Trajanus Italicæ in Hisp. natus, Agrippinæ in Gallijs Imp factus est. De Dacis & Scythis triumphavit. Victo Decebalo rege Daciam fecit Provinciam: Iberos Sauromatas Osroenos, Arabas, Bosporanos, Colchos in fidem accepit &c — Iudæis Euseb ChronAnno 17 Trajani: Iudæi qui in Libya erant adversum cohabitatores suos alienigenas dimicant. Similiter in Ægypto & Alexandria Apud Cyrenem quoque& in Thebaide magna contendunt. Verum gentilium pars superat in Alexandria. Anno 19 Iudæis Mesopotamiæ rebellantibus &c — Euseb chron l 2Hadrianus Italicæ in Hispania natus consobrinæ trajani filius fuit. IbEliogabalus Caracallæ filius (ib) Alexander Xerxem vincit (ib. Decius e Pannonia inferiore Budaliæ natus (ib) Anno primo Galli incipit pestisPestilens morbus multas totius orbis provincias occupavit maximeque Alexandriāam et Ægyptūum ut scribit Dionysius & Cypriani de mortalitate testis est liber (ib) Æmilianus tyrannus (ib) Valerianus in Rhetia ab exercitu Augustus appellatus. ib.Anno Trajani 18 ingens Iudæorum multitudo, e medio sublata est. Siquidem non Alexandriæ solum, & in reliquis Ægypti partibus verum apud Cyrenem etiam complures veluti crudeli aliquo & seditioso spiritu exagitati, contra gentes, quæ una cum illis habitabant seditionem conflare cœperunt. atque seditione mirum in modum exardescente, sequente anno (Lupo id temporis universæ Ægypti præfecturam gerente) bellum non exiguum illud quidem et leve moverunt. Ac in prima dimicatione illi a gentibus victoriam forte consecuti sunt: ac propterea Gentes Alexandriam properè confugientes Iudæos qui in ea civitate commemorabantur subito captos oppressasque interfecerunt. Iudæi ergo qui tum incolebant Cyrenem sociorum auxilio qui Alexandriæ habitabant, penitus jam destituti, Duce Lucua Ægyptūum depopulari prædas agere agros illius vastare agressi sunt. Adversus quos Imperator Marcium Turbonem cum pedestribus equestribus & navalibus copijs misit. Hic multis prœlijs commissis, belloquecontra eos non exiguo tempore continuato, infinitas copias Iudæorum non solum qui a Cyrene, sed etiam ab Ægypto ad auxilium ipsorūumduci Lucuæ ferenda se contulerant, trucidavit. Imperator etiam igitur admodum veritus198rveritus admodum veritus, ne Iudæi qui erant in Mesopotamica in Gentes eam regionem incolentes, per insidias impetum facerent, Q. Lucio in mandatis dedit ut illos e provincia funditus tolleret, deleretque. Qui quidem facta illuc expeditione, immensam Iudæorum multitudinem, qui ibi domicilia rerum suarum collocaverant, occidit. Euseb. Hist l 4. c. 2.Gentes rebellare cœperunt anno Trajani 16modecimo sexto. Baron Ann 115.Decius in agris Scythicis una cum omnibus copijs prostratus Imperium Romanum omnium ore celebratum Getis ludibrio et despectui objecit. Hæc Constantinus in Orat ad S. Episc. cœtum c 24. ad sanctarūum Episcoporum cœtum, cap 24.Claudius Imp reliquit Claudian filium, ex ea viroque Eutropio Dardano natus est Constantius. Baron An 269 2 ex Trebel. Pollione in vita ClaudijCriminari solebat incontinentes ob eamque causam legem de mœchis tulit ex quibus quamplurimæ cædes factæ sunt. Ego quidem cum consul essem, inveni scriptum in tabulis tria millia mæchorum morte fuisse mulctata. Sed cum jam multi mortales in hanc pœnam inciderent cœpit de his quærere negligentius (Dion. Baron an 201. 28.)Tertullianꝰus de Pallio severi habet hæc.mentioning yetheyethe prosperity of yethe times saithHæc et annuonato yethe Cartheginiansgaudeo vos tam prosperos temporum, cum ita vacat ac juvat habitus denotare pacis. Hæc et annona et ocia ab Imperio et cælo. This book Baronius shows was writ toward yethe end of Severus reign: in whom you mae see more ceoncerning yethe prosperous state of the Empire at this time in Baron an 210. § 2, 3. & 197. 3Hadrianus Trajani municeps & nepos. [Spartian in Severo]198vThe text on this page is written upside down.Severus. Ex DioneHerodianoSpartiano &c: Eutropio, Victore, Orosio & ZonaraIornanDecius. Ex nummis, fastis, Victore, Eutropio, Zosimo, Zonara, Orosio [Cedrenus Niceph.Pomponio LætoMaximinianus. in Suida. Euseb. Fast. Eutrop. Victor. Zos.Zon Dion pro Hadr. Ant: Pio Alagab. Alexand &c natal.Trajan pro Iudæis reb. in Dione et Orosio. Euseb.Ptol: map. (2 Artaxares in Agaathias. But one)Maximinus an 2 & mens aliquot. cœpit 3 Non. Oct. V. C 988 Ex Herod. Capitol. Victor. Eutrop. Oros. Zos. Zon. & Gordiani duo cœperunt V. C. 990. 6 Kal. Iun. Imperarunt mens. 1. d 6.Sectus Ruf. & Aur. Victor de Traj. Item OrosBalista multos Emissenos interfecit ita ut Civitas pene deleretur, p 259 per idem tempus Æmilianus apud Ægyptum numpsit Imperium, occupatis horreis multa oppida malo famis pressit. — Denique quasi conjuratione totius mundi concussis orbis partibus, etiam in Sicilia quasi quoddam servile bellum extitit, latronibus evagantibus, qui vix oppressi sunt. — Inter tot bellicas clades etiam terræ motus fuit & tenebræ per multos dies. — et pestilentia tanta extiterat vel Romæ, vel in Achaicis urbibus ut uno die 5 millia hominum pari morbo perirent. Gallieno et Saturnino CossConsolibus Odenatus obtinuit totius Orientis Imperium, & statim bellum Persis indixit, Nisibin & Carras statim occupet. Interea Scythæ in Cappadociam pervaserunt: illic captis civitatibus bello etiam vario diu acies ad Bithyniam contulerunt. Quare milites iterum de novo Imperatore faciendo cogitaverunt quos omnes Gallienus more suo occidit. Inter hæc Scythæ per Euxinum navigantes Istrum ingressi multa gravia in solo Romano fecerunt — inde Cyzicum et Asiam deinceps Achaiam omnem vastaverunt, ac dein per dein per Epirum Acarnaniam MacedoniamBœotiaBoetiam pervagati sunt.Gallieni 12moduodecimoA. Olymp. 261.1 A.C 266 Odenatus Persas invadit Anno Aureliani 2, A. Olymp 262.4 A.C. 273.Zenobia capitur. Decius an 1 mens 3 Baron 254.48. Gall inter an 3 & 4 Baron 24756. 36 & 257. 1, 6.Oros l 7. c 22 repeating yethe Gallienian plagues mentioned by Eusebius adds Extant adhuc per diversas provincias in magnarum urbium ruinis parvæ et pauperes ædes, signa miseriarum et nominum indicia servantes.Sub Imperatore Gallieno cum Romanas Provincias barbaries usque quaquepervaderet: quam multos fratres nostros, qui tunc erant in carne putamus propinquum finem (mundi nempe credere potuisse? Augustin Epist 80 Ad Hesychium.Dionysius speaking of civil broiles in Alexandria saith Vrbis portus qui sæpenumero propter hominum cædes in illis factitatas, & effusum cruorem similes etiam mari Rubro apparent apud Euseb l 7. c 16.199rEx Hermæ visionibus.Hermas, quod visa puella cogitabat in corde suo, dicens, Felix essem si talem uxorem et specie et moribus sortitus esset, ob concupiscentiam reprehenditur, etsi non in adulterāamsed in uxorem (ob formam concupisceret. Reprehenditur etiam ob impietatem liberorum non a se reprehensam. Vis 1.Ecce (Deus) transferet cælos ac montes, colles ac maria et omnia plena fient electis ejus, ut reddat illis repromissionem quam repromisit. Vis 1.Visio turris conditæ 23.Omnis rogatio humilitate eget, jejuna ergo et percipies a Domino quod postulas. Visio 3. Sed hæ visiones minus probatæ videntur.Ex Hermæ PastoreCrede quoMandatūum 1. Crede quod unus est Deus.2. Esto simplex & innocens. De nullo malè loquere nec libenter audi malè loquentem, nec crede illi. Contine te a detractione, Indue constantiam sanctam. Omnibus inopibus sa simpliciter nihil dubitans cui des. Omnibus da. Qui accipiunt ficta necessitate reddent rationem, qui autem dat innocens erit.3. Veritatem dilige, et omnis sermo verus ex ore tuo procedat, absque simulatione Quicunque recesserit a mendacio vivet Deo.4. Castitatem custodi, Et abstine a cogitatione impura. Vir, cum uxore adultera impenitente non debet convivere ne particeps sit mœchationis ejus, Dimittat ergo, sed aliam tamen non ducat. Et si postea resipiscat illa, vir debet recipere; sed non sæpe: Servis enim Dei pænitentia una est. Si vir vel mulier alicujus moritur et alter nupserit, non peccat. Sed si per se manserit, magnum sibi conquirit honorem apud Dominum. Siquis post vocationem magnam (Baptisma) peccaverit, unam pœnitentiam habet Si autem subinde peccet & pœnitentiam agit, non proderit homini talia agenti, difficile enim vivet Deo.5. Aequanimis esto et patiens, et spiritus sanctus qui habitat in te, gaudens dilatabitur: Sin iracundia aliqua supervenerit, continuò spiritus sanctus qui in te est angustiabitur et quæret discedere, & homo postea repletur spiritibus malignis. Æquanimitas valida est et fortis, & hilaris in pace, sed iracundia stulta est et levis et fatua.6. Duo sunt genij cum homine, æquitatis et iniquitatis. Cum prior in cortuum ascenderit continuò loquitur tecum de justitia, pudicitia, castitate, benignitate, venia, charitate, p& pietate. Cum autem iracundia tibi accesserit, aut amaritudo, cupiditas multorum operum, & optimorum ciborum, et ebrietatum et appetentia multarum rerum alienarum, et superbia, & multiloquia et ambitio et quæcunque ijs similia sunt, intellige genium iniquitatis in cor tuum ascendisseTime Dominum et custodi mandata ejus et ne metue Diabolum8. Abstine a malis operibus, Adulteris, ebrietatis, commessationibus malignis, esca nimia, lautitia, inhonestate, superbia, abnegatione, mendatio, detractione, nequitia, recordatione injuriæ, fama pessima, furto, falso testimonio, cupiditate. Sed non abstine a bonis operibus qualia sunt: Fides, timor Domini, charitas, concordia, æquitas, veritas patientia, castitas, Viduis administrare, orphanos et pauperes non despicere, servos Dei ex necessitate redimire, hospitalem esse, non contradicere, quietum esse, humillimum fieri omnium hominum, majores natu colere, studere justitiæ, fraternitatem conservare, contumelias sufferre, æquanimem esse, Lapsos a fide non projicere199v sed æquanimes facere, peccantes admonere, debitores non premere.9. Petens aliquid a Domino, ne dicas intra te quomodo possum obtinere cum sim peccator? sed pete sine dubitatione, secus nihil impetrabis. Omnis enim dubitans homo, si non pænetentiam egerit, difficile Deo vivet. Purifica ergo cor tuum a dubitatione et indue fidem & quæ petieris accipies, sed si non cito accipias noli dubitare, forsitan enim propter tentationem aut pro peccato tuo quod tu ignoras tardiùs accipies, sed noli desinere petendo et accipies10. Longe a te fac omnem tristitiam, nam soror est dubitationis et iracundiæ. Qui nunquam exquisiverunt veritatem sed tantùm crediderunt, sunt involuti in negotijs hominum ethnicorum et dubij, – et nihil omninò intelligunt, de divitijs cogitantes. Sed siquando audierint de Domino sensus eorum in negotijs est. Qui autem timorem Domini habent & scrutantur de Deo veritatem, cogitationem omnem habent ad veritatem dominum. Omnia quæ dicuntur ijs percipiunt. Vbi enim spiritus Domini inhabitat ibi et sensus multus adjungitur. Iam Cùm dubius inciderit in negotium aliquod, quod & non provenit illi propter dubitationem, tristitia intrat hominem, et tristem facit spiritum sanctum et vexat eum. Deinde cum iracundia accesserit pro negotio aliquo, vexatur, in negotioet postea pœnitet quod male fecerit. Vtraque ergo lædunt spiritum sanctum dubitatio et tristitia. ergo tristitiam Indue ergo hilaritatem, nam tristis non impetrat a Deo quod petit.11. Spiritus malus applicat se dubijs et vacuis, et divinat illis & delectat illos loquendo secundum omnia desideria cordis eorum: Sed in turba justorum exinanitur et obmutescit. Proba ergo de vita et operibus, hominem qui dicit se spiritum sanctum12. Tolle a te omnem cupiditatem malam et indue cupiditatem bonam et sanctam. Primùm ita proba hominem qui habet spiritum Dei: quia spiritus Dei de sursum est, quietus est et humilis et recedit ab omni nequitia et desiderio vano hujus seculi, & omni homini se facit humiliorem, et nemini respondet interrogatus, nec singulis respondet: neque cùm vult homini loquitur spiritus Dei sed tunc loquitur cùm vult Deus. Spiritus autem vacuus exaltat se, vult primam cathedram habere, improbus est et verbosus et in delicijs conversatur, & in voluptatibus multis, et mercedem accipit divinationis suæ, concupiscit uxorem alienam vel virum alienum, vel lautitias divitiarum vel multitudinem ciborum supervacuorum, vel ebrietatem multam vel delicias multas. Fatuæ enim sunt deliciæ multæ & voluptates servis Dei. Indue timorem domini et cupiditas mala fugiet a te. Habe timorem Dei & fidem in Deo, & veritatem ama, & servies Deo. Habes hæc mandata quæ omnes custodient qui purificaverint corda sua a vanis cupiditatibus hujus seculi.Vers 7 ms 8 (omnes nempe) legomittunt legunt ὅτι τρεῖς εἰσιν ὁι martur μαρτυροῦντες, τὸ πνευμα ϗ τὸ ὕδωρ ϗ τὸ ἁίμα ϗ ὁι τρεῖς ἐις τὸ ἕν ἐισιν. Porrò totus septimus versus hujus capitis desideratur in 8 mss. Codd. Græcis, scilicet ὃτι τρεῖς ἐισιν ὁι ματυρõυντες εν τῷ ὀυρανῷ, ὁ Πατὴρ ϗ ὁ λόγος ϗ τὸ ἅγιον πνεῦμα. ϗ ὁι τρεῖς ἐις τὸ ἕν ἐισι. Sed quia citatur a Sanctis Patribus, tum ante Arianorum tempora a S. Cypriano, quem etiam citat Fulgentius lib contra Arianos ad X. objectiones — tum furente passim et devastante omnia Arianorum hæresi a S. Athanasio in Opusculo, cui prænotatus est titulus, Disputatio cum 201v Ario Nicææ habita; his verbis;προς δε τυτοις πασι Ιοάννης φάσκει Κὰι ὁι τρεῖς τὸ ἓν εισιν, hoc est Præterhæc omnia Joannes inquit. Et hi tres unum sunt. Et sumit Athanasius hæc verba ex 7 non ex 8 versu cum expresse agat de consubstantialitate trium divinarum personarum, idcirco versus integer in textu Græco relictus est, juxta veritatem Lat. Vulg. Editionis et impressos etiam Codd. Græcos Hæc I. Matth. Caryophilus in Lect. In præfat. verò, rationem collationis Græcorum MSS reddens, nempe ut quod jampridem in græca editione græca veteris testamenti summa diligentia per sedem Apostolicam præstitum fuerat id ipsum per eandem non minori studio in Novoi Testamentoi græca editione præstaretur: Subjungit hæc verba. Conquisitis igitur, inquit, jussu sanctissimi Domini nostri Vrbani VIII MSS codicibusvenerandæ antiquitatis, e Vaticana potissimum & primarijs in Vrbe Bibliothecis, repertisque Evangeliorum codicibus decem, Actuum Apostolorum et Epistolarum omnium octo, Apocalypseos quatuor & collatione cum textu impresso Regij Codicis de verbo ad verbum diligentissime peracta, opus deo favente absolutum est.Hæc Caryophilus in calce Catenæ Græcorum Patrum in Marcum a Pet. Possino editæ collectæ & Romæ editæ anno 1673.Athanas. auctor duarum volunt. in Christo. Caten in Marc.Marchio Velesius Petrus Fraxardus Hisp.Novum testamentum universum ad Græcæ originis fidem recognovimus, idque non temere neque levi opera, sed adhibitis in consilium compluribus utriusque linguæ codicibus, nec ijs sane quibuslibet sed vetustissimis simul et emendatissimis. Erasmus Epist Leonem X anno 1516. Nos in prima recognitione, quatuor græcis adjuti sumus: in secunda quinque: in tertia præter alia accessit æditio Asulana: in hac quarta præsto fuit et Hispaniensis. Erasmus præfat. in Ædit. suam.quart. an 1527 Anno 1518 Erasmo rescribit Papa primæ editionis mentionem faciens secundam expectans.202rMichio Velesius Fraxardus exempl 16 contulerat quorum 8 habuit ex Bibl. Laurentiana Regis Hisp Et loca tantum in quibus vetusta illa MSS cum Vulgata latina convenerunt et a Græcis codd impressis impressis discreparunt annotavit. Publicavit Lud. de la Cerda. Walton. Præfat. in Polyglot.Matthβ.γ.δ.ε.ϛ.ζ.ηθ1α1β1δsed 1α nisi bis vel ter.Ioanβγδεϛζθ1β1δitem ι, 1α, 1γ singuli semel.Lucβγδεϛζηθ1β1δitem 1ϛ bis pro idActβδε..θι1α1γitem ζ, , 1δ semel. & η bis vel terRomδε.θι1α1γitem ζ semelCorδεζθι1α1γ1εitem 1ϛ semel.Galδεζθ1α..Ephesδε.θ.1α1γPhilip...θ1α1γ1εEst autem 1ε tantum bis.Colosδεζθι1α1γ.Thesδεζθι1α1γTimδεζθι1α1γitem 1ϛ semelTitδ.....Philem.ι..Hebδεζθι1α1γIacobδ.ζ.ι1α1γPetδεζθι1α1γitem 1δ semelIoanδε.θι1α1γIudδ.ι1αApoc1ε1ϛActδεθι1α1γ1δEvang β. γ. δ. ε. ϛ. ζ. η. θ. 1β. 1δ. Act β. δ. ε. η. θ. ι. 1α. 1γ. Epist δ. ε. ζ. θ. ι. 1α. 1γ. Apoc 1ε. 1ϛ. Continet et 1ε Epist ad Corinth Galat Ephes & Philip. Colos. cæteras in nec in pluribus citatam animadverti. 1δ semel citatur in Tim & 1ϛ semel in Philip & semel in una Epist ad Cor. sed per errorem.The following text is written upside down and appears to run backwards from f. 202v to f. 202r.202vAugustinus contra Maximinum lib 3. cap 22. Concil Nicæn 1 Ioan 5.6 citatur et nihil amplius.In editis etiam exemplaribus nonnullis non legit ut in Aldina et Badiana editione [affermat Erasmus.] Addo nec in Græco testamento Gerbelij Haganoæ 1521 nec in Colinæi Parisijs edito. Gobarus in h. l.Vide Hieronymum Epist ad Marcellam ultima.Iunius in edit sua an 1624 in marg. h. l. notat. Sed quia non modo in impressoFranciscus Asulanus epist ante Vet. Test ad Ægidium Viterbiensem Romanæ Eccles. Presb. Card.. Etenim inquit, ego inquit multis vetustissimis exemplaribus collatis adhibita etiam quorundam eruditissimorum hominum cura Biblia (ut vulgo appellant) græce cuncta descripsi, atque in unum volumen reponenda curavi — Et Epist ante Nov test ad Erasmum cit – quam si sacri hi libri characteribus nostris efficti nomen tuum præferentes divulgarentur — Et in fine Venetijs in ædibus Aldi et Andrææ soceri 1518 mens Feb.Bibl Editio Muscovitica 1581. Constantinus dum Οϛτροβίας, Βοηβοδας, κιοβίας – παντοις ενσλοβαικη γλῶττα. In urbe Οϛτροίας ἐνβολινδίᾳ. ετεί χιλιος 1581. In lingua sclavonica urbe Vohhinia regio sarmatiæ Europeæ ubi A populi1 Ioan 2.14 *Εγραψα .... ἀρχῆς [— Cp. A.3.154.51 John 3.16 αγαπην* [✝ τοῦ θεοῦ Cp.Vide Marianam, Morinum Exercit II c 1, Bartholomæum Petri, Lintrensem in addit ad comm stij, Corneliūum a Lapide, Iacob. Tirinum in h. l. Chamier de authent. Edit lib. XII, c. 7, n. 2. 7Eucherius de quæst N. Test. & Comentator in h. l. Clementis sub. nEucherius Episc. Lugdun. de quest.squestionibusN.iNoviTest.iTestamenti Locum sic legit. Tria sunt quæ testimonium perhibent, aqua sanguis et spiritus. Et in interpretatione hæc addit. Plures, sunt inquit, hic ipsam interpretatione mystica intelligunt trinitatem, eo quod perfecta ipsa perhibeat testimonium Christo: Aqua patrem indicans quia ipse de se dicit: Me dereliquerunt fantem aquæ vivæ: Sanguine Christūumdemonstrans, utique per passionis cruorem: spiritu vero sanctum spiritum manifestans.Isidorus Episcopus Hispalensis de Eucherio Lugdunensi Ep. sic loquit Eucherius Ep. Lugd. — edidit ad Hilarium Arelatensem Episcopum solitudinis deserta petentem opusculum de laude Eremi. [Gennadius a]Moritur Valentiano et Martiano regnantibus. [Gennad.] claruit sub Theodosio juniore A.C. 440.Sciendum est hoc loco Græcorum codices apertissime esse corruptos: nostros verò [i.e. Latinos] veritatem ipsam ut a prima origine traducti sunt continere. Quod ex prologo B. Hieronymi super Epistolas canonicas manifesto apparet. Ait enim. &c Stunica cont. Erasm.Lucas Pauli ad Hæbræos interpretatus Epistolam. Chem. Alexandr. in Petr. interpr. Cassiodor. in Bibl. S. patr.Auctor comment in epist Ioannis quæ Clementi Alexandrino inscribitur in Bibl Patr. sic legit Quia tres sunt qui testificantur spiritus et aqua et sanguis et hi tres unum sunt.Legit ἐις τὸ ἕν editio Lipsensis Vogelij qui duplicem lectionem agnoscit unam in textu ἕν ἐισι unum sunt et in margine ἐις τὸ ἕν ἐισι in unum sunt.203rControversia Arij et Alexandri incipit cum quies erat a persecutione. Eus. l 10. 1 Convocatur conciliūum Nicænum. Evocabatur frequenter Arius in Concilium et assidu–o tractatu assertiones ejus discutiebantur: decernitur ὁμούσιον. Septendecim soli tunc fuisse dicuntur quibus Arij fides magis placeret. Obnitentibus Constantinus exilium minitatur. Quare Arius cum alijs seu in concilium mittitur. Cæteri undecim acquiescunt ad subscribendum manu sola non mente: cujus simulationis autor fuit Eusebius Nicomedensis. Euseb l 10. 5Præter symbolum statutum, anathematizantur qui dicunt: Erat aliquando quando non erat filius, et antequam nasceretur non erat, autaut ex nullis subsistentibus factus est, aut ex alia substantia vel subsistentia, aut τρέπτον seu mutabilem Statuunt etiam Ordinationem Episcopi absque præsentia vel authoritate Episcopi Metropolitani iritam esse. Et ne in una civitate duo sint Episcopi. Et ne ab uno Episcopo excommunicatus, excipiatur ab alio. Et ne quis Clericus de civitate inferiori ad majorem Ecclesiam transire ambiat. Et ne quis clericus qui derelicta Ecclesia sua, nulla existente causa probabili vagatur et oberrat per alias Ecclesias suscipiatur in communionem. Et ut Paulianistæ qui sunt Photiniani rebaptizentur. sect 6.Constantia moriens presbyterum quendam Arrianum Constantino commendat, dicens se pro fratris statu esse sollicitam, ne fortè pro innocentium pœnis regni sui pateretur excidium. Is accomodat aurem Presbytero, et interim accersiri de exilio Arium jubet. Arius fidei confessionem dat Imperatori, quam miratus Imperator, rursus Arium ad concilij remittit examen, quoniam quidem ad dedictionem Hierosolymorum ex omni orbe coire sacerdotes invitabantur, hæc ad eos de nomine ejus scribens scripsit ad eos ut expositionem fidei ejus probarent, et eum vel per invidiam (ut asserebat) tunc circumventum dignoscerent, vel nunc ab errore correctum clementi erga ipsum judicio uterentur. A suis qui simulanter subscripserant facilè receptus est; sed cum Alexandriam perrexisset, impugnatur. Interea Constantinus obit. Eus l 10. 11Circa initum Iuliani Apostatæ, ex Arianis oriuntur Eunomiani qui statuunt filium per omnia dissimilem patri, quod factura factori similis esse nequit, & Macedoniani qui dicunt filium per omnia similem patri, sanctum verò spiritum cum patre et filio nihil habere commune (autore macedonio. Eus l 10. 25RegnateRegnante Iuliano concilium celebratur Alexandriæ in quo pauci numero convenêre, Statuentes præterea ut ejusdem substantiæ ac deitatis cum patre et filio spiritus sanctus crederetur, nec quicquam in trinitate creatum aut inferius posteriusve diceretur. Disputatur etiam de differentia inter substantiam et subsistentiam, tandemque definiunt substantiam designare rei alicujus naturam rationemque qua constat, subsistentiam vero personam uniuscujusque, hoc ipsum quod extat et subsistit. Adeoque tres subsistentiæ in una substantia. Statuerunt etiam quod dominus corpus neque sine anima neque sine sensus suscepit. sec 28, 29.Historiæ de Ossibus Babylæ martyris. sec 35Athanasius sacerdos per annos 46. Euseb 11. 3. Hist. Trip. l 7. c 36 Socrates.Ex Historia Tripartita.Dicit Sozomenes Epistolas extare contrarias illis rebus quæ scripsit l 1. 3.Incipit Historiam Sozomenes a Crispo 3otertio et Constantino Cæsaribus et Coss.Consolibus203v hoc est ab anno 19odecimo nono Constantini l 1. 1, 4. Ergo in eo anno exorta est contentio Arij & Alexandri. Quære. Vide sequentia. Postea cap 9 & 10 incipit. Incipostquam per omnia floreret Ecclesia, Licinio sc.scilicet ut in præcedentibus dictum est perempto. c 12.Tunc Episcopi fuerunt Sylvester Romæ. Alexandriæ Alexander. Constantinopoli Alexander alter. Hierosolymis Macarius. Antiochiæ Vitalis, dein Philogonius. Antiochiæ Eustathius mox illuc a Synodo Nicæno translatus ab Episcopatu vicinæ Berææ. Tripoleos Hellanicus. Osius Cordubæ, post Arrianus. AntiochiæMygdonicæseu Nisibin Iacobus Paulus Neocæsariæ Euphratensis. Paphnutius Ægyptius. Spiridion Cyprius.Cæsariæ Eusebius Pamphili. Nicomediæ Eusebius alter. Paulinus Tyri. Athanasius Anazarbi Gregorius Beryti, Ætius Lyddæ seu Diospoli. Patrophilus Scythopoleos. Minophantes Ephesi. Theogonius Nicææ. Narcissus Neroniadis seu Irenopolis in sedasecunda Cilicia. Theonas Marmaricæ. Secundus Ptolemaidis Ægyp. Maris Chalcedonensis.Alexander in Epistola generali scribit se cum Episcopis Ægypti et Lybiarum pene centum convenientes Arium et sequaces Anathematizasse. c 14. l. 1.Ante Synodum Nicænam tres in Syria ordinati sunt Episcopi eo quod consenserint cum Ario. Epist. Alex. altera in l 1. c 14 Item cum Ario et Achille fecit concilium (ut dicit) malignantium. Ibid. Item sic scribit: In Tomo quem etiam vobis direxi per filium meum Archidiaconum subscripserunt tam totius Ægypti quam & Thebaidis quàm Lybiæ ac Pentapolis, Syriæ Lyciæ Pamphyliæ Asiæ Cappadociæ sacerdotes aliarumque Provinciarum ad quorum instar etiam vos confido eum suscipere. — Sunt autem qui Anathematizati sunt ex Presbyteris quidem Arius ex Diaconibus autem Achilles, Euzoius, Aithalis, Lucius Sarmatius, Iulius, Menas, alter Arius et Helladius. Ibid.Quoniam Eusebius frater tuus Cæsariensis & Theodotus & Paulinus et Athanasius et Gregorius et Ætius et omnes per Orientem dicunt quòd præexistit Deus filio sine principio Anathema facti sunt præter solum Philogonium et Hellanicum et Macarium homines hæreticos ineruditos quorum alij dicunt filium eructationem alij vero propositionem, alij coingenitum. Quas impietates nec audire possimus — Nos autem quoniam dicimus et sapimus quia filius non est ingenitus nec ingeniti pars nullo modo neque ex aliquo subjecto, sed quod voluntate et consilio subsistit ante tempora & ante secula plenus deus unigenitus inconvertibilis, & antequam generaretur aut crearetur aut prædestinaretur aut fundaretur non erat: (ingenitus enim non erat) persecutionem patimur. Quia diximus principium habet filius, Deus autem sine Principio est, Et quia diximus ex non extantibus est (sic autem diximus secundum quod nec pars dei est nec ex aliquo subjecto) propterea persecutionem patimur. Ex Epistola Arij ad Eusebium Nicomedensem. Trip. hist l 1. 15.Neque duos ingenitos audivimus unquam, neque unum in duos divisum. Nequecorporale aliquid passum esse didicimus: sed unum quidem ingenitum unum 204r verò ab eo verè et non ex ejus substantia factum. Euseb. in Epist. ad Paulinūum Tyri. l 176.Poterat autem illo tempore plurimum Eusebius, quia tunc Imperator Nicomediæ Morabatur. Nam ibi ante paululum temporis Dioclesianus et qui circa eum erant Regalia constituerant. Propteria ergo multi Episcoporum obediebant. Eusebio. Et illic frequenter scribebat Alexandro ut deserens quæstionem quæ moveret tumultum susciperet Arium & sequaces ejus: per civitates autem diversis Episcopis ne consentirent scriptis Alexandri. Vnde omnia erant valde turbata. Non enim solummodo Ecclesiæ Præsules ratiocinationibus inter se certare videbantur sed etiam populus divisus erat. l 17. vide etam l. 18Cùm verò sæpe supplicantes Alexandro qui circa Eusebium erant non inclinassent eum tanquam injuriam passi — concilium in Bythinia colligentes scripserunt Episcopis universis ut tanquam rectè credentibus communicarent Arrianis et agerent ut Alexander quoque communicaret eis. Dumqueeorum studium defecisset Alexandro nequaquam consentiente, legatione fungitur Arius apd Paulinūum Tyri Episc. & Eusebiūum Cæsareæ Palestinæ & Pratrophilum Scythapoleos, petens una cum suis, ut juberetur cum populo qui cum eo erant, solemnia sacramenta ecclesiæ celebrare tanquam ipse prius Presbyterorum habuisset officium. Esse dicens consuetudinem in Alexandria (sicut etiam nunc) ut uno existente episcopo super omnes Episcopo, Presbyteri seorsim ecclesias obtinerent, & Populus in eis collectas solemniter celebraret. Tunc illi una cum alijs Episcopis in Palestina congregati, tale decretum super petitione Arij protulerunt, jubentes eos sicut prius collectas exercere sicut prius esse tamen subditos Alexandro pontifici et deprecari semper ut ejus pace et communione fruerentur. Cumqueetiam in Ægypto multis concilijs celebratis hæresis pullularet ita ut ad regalia usque perveniret, non mediocriter Constantinus Imperator affligebatur, scripsitque utrique sequentem Epistolam et propterea culpabat Arium et Alexandrum eisque scribens arguebat quia cum latere possettuisset hæc quæstio eam deduxissent ad mediūumet vehementi studio contentiones movissent. Alexandro siquidem et Ario aliquando culpans aliquando suadens talia scripsit.Didici natam &c l 1. c 19 & 20. In hac epistola narrat occasionem controversiæ. Dicit ejusmodiquæstiones quæ non alicujus legis necessitate proponuntur, inutilis vacationis tempus exquirere. Quis, ait, tantarum quæstionum subtilitates extra lapsus sui periculum suadebit sustinebit? Ego fugienda sunt in talibus multiloquia ne fortè dum infirmitatè nostræ naturæ minimè quod proponitur explicatur, mente discentium auditorum pro tardiore intellectu ad perfectam quæstionis perceptionem pervenire non valente, ad necessitatem blasphemiæ aut schismatis populus adducatur. Non enim pro summo legis mandato apud vos occasio certaminis inflammata est, neque nova quædāampro dei religione hæresis introducta est. Pro parvis (valde modicis) et nequaquam necessarijs litigatis. Vulgaria sunt hæc et infantum magis fatuitatibus commodanda quam sacrorum virorum & prudentium intelligentiæ consona Recedamus ergo volentes a tentationibus diabolicis. Quod vobis inter 204v inter alia contentionem excitavit —— (pgt) —— rursus agnoscite. c 20.Epistola vere Christiana, et ne dicam prophetica, quam vel Arrianus vel Arius ipse scribere potuisset. Certè si Imperator intellexisset Alexandrum tantūum has quæstiones tanti fecisse ut ideo excommunicasset Arrianos et ex Ecclesijs ejiceret, neque ullo modo re admittere voluissereconciliationem admitteret Arrianos verò non tanti fecisse quæstionem ut Alexandrum cum suis excommunicarent sed tantum obnisos esse ne tam levia pro summa religione, pro fundamento fidei haberetur (quæ etiam sibi falsa videbanturæstimabant) pro summa religionefidei fundamento obtruderentur, sedque non quæ ipsi crederent intrusisse alijs sed tantum renuisse novam quæ alijs ipsis pro religione intruderent ne fieret innovatio in religione & omnibus modis suasisse Alexandro ut Arius in communionem reciper alijsqueut Arius cum suis in communionem reciperetur &ne propter has controversias Communio frangeretur, adeoque Ariūumcum suis in communionem recipiendum esse: nunquam Arrianis succensuisset utpote cum seipso eadem planè sentientibus. Sed Patres Nicæni alijque ejus partis qui circa Imperatorem erant rem fase occecarunt eum cum simulatis accusationibus, nec potuit Imperator veritatem cognoscere antequam Constantia soror moriens fraudem ei detexit & Sacerdodtem quendem ei commendavit per qui veritatem pleniùs narraret.Athanasius in Concilio Nicæno tantūum Diaconus Hist trip l 2. c 2In CocilioConcilio Nicæno primum locum tenuit Eustathius Antiochenus, scdūumsecundum Euseb. Pamph. l 2 c 5. ConstanstinusConstantinus hortatur ut ex scripturis solummodo controversiam determinent. Ibid. Arriani dictantes Noluit is judex esse in rebus sacris. Ibid. Arriani dictantes fidei petitionem cætui dederunt. Quæ cum lecta fuisset ab universis repente disrupta est et adultera fraudulentaque pronunciata. Ib.Sabinus Heracleæ Thracensis Medcedonianorūum Episcopus laudat Eusebium Pamphili et Contantinūum tanquāam ea quæ sunt christianorum dogmatizantem Culpat autem expositam in Nicæa fidem tanquam ab Idiotis et nihil scientibus traditam Trip l 2. c 8.Eusebius tradit suum sensum de Voce Consubstantiæ & creaturæ l 2. c 11Impedit Pahnutius ne nuptias clericorum condemnarent. c 14Tempore concilij vicennalia. c 14, & 18 Edictum Constantini ut Ariani Porphyriani vocarentur & eorūum libri comburerentur, essetque occultatio eorūum capitalis pœna l 2. c 15.Eusebius & Theogonius revocantur. Eorum libellus pœnitentiæ l 2. c 16.In tantum fidei (sub Constantino) crevit, ut multi quoque Iudæorum civium Pagani verò pene omnes Christianam illic converterentur ad fidem. In qua urbe (Constantinopoli) crescente, quo tempore religio noscitur ampliata, neque aræ neque Pagana Templa aut sacrificia facta sunt nisi sub Iuliano brevi tempore. quod mox probatur extinctum. Sozom. l 2. c 18 Trip. hist.Miraculum pro adoranda cruce l 2. c 19Epistola Constantini contra Eusebium. cl 2. c 22Fabula Adulterij ab Arrianis impositi Eustathio. c 24Eusebius Pamphili renuit Episcopatum Antiochiæ. Quod miratus Constantinus laudavit eum, beatum vocans, dicensque quod non unius urbis sed totius orbis potius digne decerneretur Episcopus. l 2. c 25.206rFormula fidei Ariminensis composita est neque Episcopo Romano neque Vincentio qui tot annis episcopatum integre gesserat, neque alijs eisdem consentientibus. Damasus apud Theod l 2. c 13. At quomodo Vincentius episcopatum tot annis integre gessisse dicatur qui primus an inter primos (scil sex annis ante concil Ariminense Causam Athanasij deseruisset. Suspicor ita Et quomodo Episcopus Romanus (Liberius scil. ) non præbuisse assensum dicantur qui formulæ Ariminensi in Concilio Sirmiensi subscripsisset. D Hæc verba itaquevel ficta sunt, vel a Damaso dolosè dicta quasi illi excipiendi sint quorum assensus, cum antea subscripsissent eidem formulæ, non exigebatur denuò in concilio Ariminensi.Nota, quod Felix obijt tempore Constantij & Liberius solus Episcopatum obtinet, quod non permississet Constantius si Liberius assensum Concil. Arim. denegasset. Philostorgius ait quod Felix rediunti Liberio omninò cessit. Philostorg l 4. c 4.Cum Imperator voluisset filium dici per omnia similem Patri, Arim. Consil. tamen posuit tantūum similem patri. Vnde videre est quod Imperator (qui ipse non interfuit huic concil) non intulitvim Consilio sed hoc tantum agebat ut patres tamdiu in Synodo detinerentur donec disputando inter se conve pacis gratia convenirent in aliqua communi sententia. Causa autem quod non dixerunt filium per omnia similem credo fuit filij dissimilitudo in nascibilitate filij et innascibilitate patris.3 In Concilio Ariminensi sub initio major erat pars homoüsianorum, sed Imperatoris sententia erat no ijque mittunt 20 Episcopos Legatos in Orientem qui significabantrentsignificarent eorum sententiam. Sed Lega Imperatoris sententia erat ut non per vota tantum Sed Legati illi primo deficiunt dein alij plures donec viginti tantum restarent. Nec tamen Imperator voluit rem ex numero votorum decerni sed concilium dissolvi sed cæteros etiam per disputationem convinci: O quantum differt hujusmodi Concilium Concilij ubi examinatio veritatis per disputationes, & firma pax per universam concordiam designatur, ab illis ubi res statim per numerum votorum decernitur, & sic minor pars non convincitur et unitur sed opprimitur per majorem.Moriente Consantio, & regimine ecclesiæ per Iulianum apostatāam laxato vario statim iterum seminantur discordia. Eunomius incipit prædicare filium essentia dissimilem patri. Ætius etiam hæresiarcha qui in concilio A.C. 359 damnatus exulabat, ad prædicandam suam doctrinam resti liberatur, & Athanasius pariter cum socijs, atquesi ab hoc tempore tota ecclesia procellis undiquecœpit agitari.Ex Philostorgio.Per ὁμοούσιονGræ Patres Ario favantes in concilio Nicæno intelligebant ὁμοιούσιον Philost l 1. c 9. Ariani post tres annos (forte ab Eusebio pulto) relaxantur ab exilio. l 2 c 6. Crimina Athanasij l 2. c 11. Constantinus veneno sublatus mandat homicidas fratres ejus tolli, l 2. c 16. Flavianus Antiochenus collecta Monachorum multitudine (in transitu Athanasij ex Europa per Syriam in Ægyptum) primus omnium acclamavit Glor. patri et Fil. et SS. lib 3. c 1313. Flavianus & Paulinus Antiochenum Episcopatum inter se postea diviserunt l 3. c 18 Liberius cum Osio subscribunt contra homoüsij vocabulum in concil Sirm. l 4 c 3. Dein restituitur Liberius & Felix ad sua redit, Episcopi dignitatem retinens nulli tamen præsidens Ecclesiæ l 4. c 4. Vide l 4. c 8, 9, 10, 11, 12 De concil Arim & Constantinop. /Ex Greg. Nazianzen Epist Orat 21 In Laudem Athanasij.Exhorting all to prais Athanasius he says: Virgines pronubum laudent: qui solitariam vitam agunt, excitatorem et erectorem. p 379.Athanasius exulans ad sacra illa & divina Ægypti Monasteria se confert [succedente Georgio] — et cum Monachis consuetudinem habens solitariam vitāamcum cænobica in gratiam reducit: illud ni illud nimirum ostendens & Episcopatum Philosophiæ minimè expertem esse et philosophiam sacri Antistitis institutione opus habere. Sic enim hæc duo, hoc est tranquillam actionem et actuosam tranquilitatem consociavit & copulavit, ut persuasum omnibus redderet monasticæ vitæ professionem morum probitate potius gravitate & constantia quàm coroporiscorporis secessione exprimi. &c Addit. quod, Monachi ad Sacerdotij munus omnibus numeris absolutum pauca conferentes, multò plurimaa ad monasticæ vitæ rationem partibus omnibus explendam reciperent. Tantumqueei tribuebant ut quicquid ipsi placuisset, pro lege haberent, illiusque decreta pro Mosaicis tabulis ducerent, ac majori, quàm quæ sanctis viris deberi videatur, ipsius veneratione afficerentur. p 384, 385.Georgius simplicitat Imperatoris simplicitatem sibi conciliat: pietate enim ipsius dimoveor, ne levitatem dicam. Nam si verè dicendum est, Zelum habebat verùm non secundum scientiam. p 385Cædem Georgij, Nazianzenus tribuit homousio Athanasianis dicitque Athanasiuum eo cæso mox mox in urbem redijsse. p 389, 390. Concurrebant tamen ad cladem ethnici (Iulian Ep. ad Alexandr. ) ubi suos reprehendit)Athanasius post cædem Georgij rediens — prolapsam fidei doctrinam erigit, ac liberè rursus trinitas prædicatur — leges etiam rursus orbi terrarūumpræscribit atque omnium mentes ad se convertit p 392Iovianus revocat Athanasium et omnes alios Episcopos ab exilio revocat, etiam & fidei nostræ veritatem a multis laceratam & perturbatam atquein sexcentas opiniones partesque distractam sibi tradi postulavit. — Atque hic potissimùm Athanasius puritatis suæ fideique in Christum firmæ & constantis specimen edidit. Nam cum cæteri omnes qui doctrinam nostram profitebantur, trifariam divisi essent, ac multi circa filium, plures etiam circa spiritum sanctum ægram fidem haberent (ubi et levior impietas pro pietate207r pietate habebatur) pauci autem utrinque sani et incolumes essent; primus ille & solus, aut cum admodum paucis, veritatem palam apertisque verbis promulgare non dubitavit, unam trium personarum divinitatem & essentiam scripto confessus: & quod multis illis patribus circa Filium prius concessum fuerat idem ipse postea in afferenda spiritus sancti divinitate superno afflatu consecutus. Atque Imperatori donum vere regium & magnificum offert scriptam nimirum fidei confessionem adversus novum dogma nusquāamin scriptura expressum: ut sic & Imperatorem Imperator & doctrinam doctrina & libellum libellus frangeret atque opprimeret. Hujus confessionis ut mihi videtur authoritate permoti, tum Occidentales tum quicquid in Oriente vitale est pietatem coluntCum essentia una et tres Hypnostases a nobis pie dicerentur (quod alterum divinitatis naturam (φυσιν) alterum trium personarum proprietates declaret) atque eodem quidem modo apud Italos intelligerentur, sed ob linguæ illius angustiam & verborum inopiam hypostasin ab essentia distinguere non possent, eoque factum esset ut pro ea ne tres substantiaessentiasas admittere videntur Personarum vocabulum inducerent; quid tandem contigit? res profectò ridicula, vel potius miseranda. Diversæ fidei speciem præbuit levis illa et jejuna de vocum sono altercatio. Hinc deinde Sabellianismus excogitatus est in tribús personis προσωποις et Arrianismus in tribus υπ substantijs ὑποϛάσεσι, quorum utrumque pertinax contendendi studium effinxerat [yethe Latines calling yethe Greeks Arians because Arius put 3 substances ] & yetheGreeks calling yethe Latines Sabellians because Sabellius's error was that put one substance wthwith three names.] – Quæ cum Athanasius videret utraque parte leniter & benigne accepta accita, verborumque sententia diligenter & accurate perpensa, posteaquam concordes reperit, nec, quantum ad doctrinam ullo modo inter se dissidentes, ita negotium transegit, ut nominum usum concedens rebus eos constringeret. pag 3965, 396. Hence is From yethestraitness of yethe Latine & controversy about yethe words is demonstrated yethe novity of yethelanguage. 3 ꝑsonspersons & 1 substanceAthanasius vita et morum ratio Episcopatus norma erat & ipsius dogCum Athansius eum vitæ cursum tenuisset – ut & vita ipsius morumqueratio Episcopatus norma esset, & ipsius dogmata pro fidei orthodoxæ lege haberentur – vitam claudit. p 397.In fine Gregorius sic Athanasium precibus colit. Nos autem utinam ipse benignus et placidus aspicias atque hunc populum gubernes, perfectum perfectæ trinitatis quæ in patris filij & spiritus sancti contemplatione intelligitur et colitur, adoratorem: meque siquidem res pacatæ futuræ sint, in vita teneas gregemquemecum pascas: sin autem ecclesia bellis flagratura est, reducas, aut assumas tecumque et cum tui similibus colloces temetsi magnum sit quod postulo. pag 397.Athanasius Antonij vitam conscripsit, monasticæ vitæ præcepta tradenstanquam lata lege promulgans. Greg. Naz. Orat 21 In laud. Athan.. p 376.207vAnno 324 Constantinus uxorem balneo callido immergens occidit multosque amicos peremit adeo ut & cum eo Baronius iterum & sæpius vocat hæc neronianneroniana tempora. Non Baron ann 324 Non mirum ergo si fideles e literis Imperatorijs contra Arius promulgatis territi non audebant venire ad Consil. Nicæn. Imo anno 326 ipse filium charissimum Crispum Cæsarem occidit (Gothofredus in Chron C. Theod)208rReperitur in antiquis inscriptionibus Damasus pro unctione sanctæ Ecclesiæ nuncupasse vota Martyribus, quæ et persolvit, ubi Romanus Clerus, relicto schismatico Vrsicino, Damaso conjunctus. Extat de his vetus inscriptio istis verbis Sanctorum quicunque legis venerare sepulchrumNomina nec numerum potuit retinere vetustasOrnavit Damasus tumulum cognoscite rectorPro reditu cleri Christo præstante triumphansMartyribus sanctis reddit sua vota Sacerdos.Baron 367.§ 19. Ex Antiq. inscrip. in Appen. pag 1171. nu. 3.Cùm socrus Simonis magnis febribus detineretur, Petrus et Andreas rogaverunt Dominum pro eâ. — Luc 4Et tu [ô Vidua] habes proximos qui Deo pro te supplicent. Habes Apostolos proximos, habes martyres proximos, si ipsa martyribus devotionis societate, misericordiæ quoque muneribus appropinques. — Tunc pro affinitate poterant [Apostoli,] nunc jam possunt pro nobis et pro omnibus impetrare. Videtis enim quod magno peccato obnoxia, minus I idonea sit quæ pro se precetur, certè quæ pro se impretretimpetret. Adhibeat igitur ad medicum [alios precatores. Aegri enim, nisi ad eos aliorum precibus medicus fuerit invitatus, pro se rogare non possunt. Infirma est caro, mens ægra est, & peccatorum vinculis impedita. Ad medici illius sedem debile non potest explicare vestigium? Obsecrandi sunt Angeli pro nobis, qui nobis ad præsidium dati sunt. Martyres obsecrandi quorum videmur nobis quoddam corporis pignore patricinium vindicare. Possunt pro peccatis rogare nostris quia proprio sanguine etiam siqua habuerint peccata, laverunt. Isti enim sunt Dei martyres, nostri Præsules, speculatores vitæ, actuumque nostrorum. non erubescamus eos intercessores nostræ infirmitatis adhibere, quia ipsi infirmitatem corporis etiam cùm vincerent cognoverunt. Ambros. lib. De ViduisNam Ideò dominus perCuncti igitur devotissimè percolendi sunt, sed specialiter ij venerandi sunt a nobis quorum reliquias possidemus208vdemus. Illi enim nos orationibus adjuvant, Isti etiam adjuvant passione. Cum his autem nobis familiaritas est. Semper enim nobiscum sunt, nobiscum morantur, hoc est, et in corpore nos viventes custodiunt & de corpore recedentes excipiunt. Hic ne peccatorum nos labes absumat, ibi ne inferni horror invadat. Nam ideo hoc a majoribus provisum est, ut sanctorum ossibus nostra corpora sociemus, ut dum illos tartarus metuit, nos pœna non tangat: dum illis Christus illuminat, nobis tenebrarum caligo diffugiat. Cum sanctis ergo martyribus quiescentes evadimus inferi tenebras eorum proprijs meritis, attamen consocij sanctitate. Ambros. MaximusOrat 77 Serm 77. De natali Martyrūum Octavij Adventitij & Solutoris Martyrum.Eusebius, quia castitatis vigore pollebat, propositum virginitatis instituit; quia abstinentiǽ gloriabatur angustijs, monachorum introduxit forte servitium; quia Pontificij administratione fulgebat, plures e discipulis sacerdotij sui elegit hæredes. — qui omnes extiterunt autQuamvis igitur nonnulli liberis suis relinquant auri argentique thesauros, nemo tamen sancto Eusebio ditiores reliquit. Siquidem omnes extiterunt aut Sacerdotes aut martyres. Nam, ut cætera taceam, illud quàm admirabile est, quod in hac sancta ecclesia eosdem monachos instituit quos clericos, atque ijsdem penetralibus sacerdotia officia contineri, quibus et singularis castimonia conservatur ut esset in ipsis viris contemptus rerum & accuratio Levitarum: ut si videris Monasterij lectulos, instar Orientalis propositi judices; si devotiones cleri perspexeris, angelici ordinis observatione gaudeas. Illud autem tacendum omninò non arbitror quod cum Arrianorum detestanda perfidia totam cum universo mundo Italiam perturbasset, atque ejusdem pestulentiæ Sacerdotes simplicitatem sancti Dionysij martyris captivassent, ita ut subscriptionis ejus vinculum det retinerent, quâ illum a manibus eorum sapientia liberavit Dixit enim se eorum consentire perfidiæ sed quod sibi filium Dionysium in subscribendo præponerent gravi209rter se moveri. — Igitur Vos enim, inquit, qui dicitis filium Dei Patri Deo æqualem esse non posse, cur mihi filium prætulistis? Qua illi ratione prmoti statim Sancti Dyionysij chyr chirographum deleverunt, priorem locum subscribendi beato Eusebio relinquentes deferentes. Quos ille increpans et irridens ait: Neque ego me vestris sceleribus polluo neque filium meum vobiscum participare permitto. D. Ambros. serm. 69. De natali S. Eusebij Vercellensis Episcopi. vel potius Maximus Taurinensis.Faustus Manicheus in libro contra Catholicos dixitSacrificia gentium vertistis in agapes, idola in martyres, quos votis similibus colitis: defunctorum umbras vino placatis et dapibus: solennes gentium dies cum ipsis celebratis, ut calendas et solstitia: de vita certè mutastis nihil. Respondit Augustinus: Populus Christianus memorias martyrum religiosa solemnitate concelebrat, et ad excitandam imitationem et ut meritis eorum consocietur, atque orationibus adjuvetur: ita tamen ut nulli martyrum, sed ipsi Deo martyrum sacrificemus, quamvis in memorias martyrum constituamus altaria Quis enim Antistitum in locis sanctorum corporum assistens altari aliquando dixerit: Offerimus tibi Petre aut Paule aut Cypriane: sed quod offertur, offertur Deo. — Colimus ergo martyres eo cultu dilectionis & societalis quo et in hac vita coluntur sancti homines Dei, quorum cor ad talem pro evangelica veritate passionem paratum esse sentimus.— Sed illos tanto devotius quanto securius post certamina superata. — At verò illo cultu quæ græcè latria dicitur, cùm sit quædam propriè divinitati debita servitus, nec colimus nec colendum docemus nisi unum Deum. Cum autem ad hunc cultum pertineat oblatio sacrificij, unde Idololatria dicitur eorum qui Idolis hoc etiam Idolis exhibent: nullo modo tale aliquid offerimus aut offerendum præcipimus vel cuiquam martyri vel cuiquam anim sanctæ animæ, vel cuiquam angelo. — Deo quidem in memoriis martyrum frequentissimè sacrificamus, illo duntaxat ritu quo sibi sacrificari novi testamenti manifestatione præcepit: quod pertinet ad illum cultum qui latria dicitur et uni Deo debetur. Hujus sacrificij caro et sanguis ante adventum Christi 209v per victimas similitudinum promittebatur: in passione Christi per ipsam veritatem reddebatur: post ascensum Christi per sacramentum memoriæ celebratur. D. Augustin contra Faustum Manichæum lib 20 c. 2 c 21. Quoniam plerumque in agapibus etiam carnes pauperibus erogantur, misericordiam Christianorum similem dicitis sacrificijs Paganorum. Ib. cap 20.Inter Petrum et Theodatum conventum est ut PetrusImperatori Theodatus Sicilia cederet, illique auream in annos singulos trecentarum librarum coronam ut mitteret, e Gothis item tria millia, — tandem cessurum se Iustiniano Imperatori principatum fatetur, idque ipse imprimus & ejus deinceps uxor juravit. Et Imperatur Athanasium Petrumque mittit & Belisarium missurus erat qui Italiam reciperent. sed prospero belli casu Theodatus errectus non stetit promissis.Sed delicijs frui cupis, asside sepulchro Martyris, lacrymarum illic fontes effunde, animam contere, ἄρον ἐυλογίαν ἀπὸ τοῦ τάφου benedictionem a sepulchro ejus refer; λαβὼν ἀυτὴν συνήγοραν ἐν ταῖς ἐυχαῖς ejusque patricinio fretus in precibus, narrationibus certaminum ipsius legendis te frequenter exerce, loculum amplectere, capsulæ reliquiarum affixus esto: non ossa martyrum tantum, sed et ipsorum sepulchra & capsulæ πολλην βρύουσιν ἐυλογίαν multis benedictionibus scatent. Chrysost. serm 59 in Martyres. Edit Fronto DucæiClaudos faciunt currere, cæcos illuminant, leprosos numdant, dæmones effugant: Testatur multitudo eorum qui quotidioe salvi fiunt. Chrysost de Pentecoste.Quando quod ex nobis est simul afferimus, et accedit intercessio dἡ παρὰ τῶν δικαίων πρεσβείαsanctorumintercessio sanctorum, plurimum nobis confert. Quod si ipsi salutis, nihil amplius nobis prodest. —— Id scientes, dilecti, καταφεύγωμεν μὲν ἐπὶ τ ὰς τῶν ἁγίων πρεσβείας, ϗ παρακαλῶμεν ὥϛεὕπὲρ ἡμῶν δεηθῆναι confugiamus ad sanctorum preces et oremus ut pro nobis intercedant: sed non illorum precibus tantum confidamus sed et ipsi nostra, ut oportet, dispensemus rectè, &c. Chrysost in c 19 Gen. Hon 44.210rNon igitur quasi oscitantes & desides ex aliorum meritis pendeamus. Habent enim vim pro nobis, & quidem maximam, orationes supplicationesque sanctorum: sed tunc profecto cùm nos quoque idipsum per pœnitentiam postulamus. Et paulo post: Hæc dicimus, non ut supplicandum esse sanctis negemus sed ne nosmet ipsos in otium ac desidiam resolvamus, & dormientes ipsi alijs tantummodo curanda nostra curanda mandemus. Chrysost in Mat 2 Hom 5.Fortasse non mediocri erga sanctas illas amore exarsistis. Cum hoc igitur ardore coram ipsarum reliquijs procidamus, ipsarum Capsulas complectamur: multam enim possunt virtutem Capsulæ martyrum obtinere, quemadmodum et ossa martyrum vim magnam habent. Neque die tantum hujus festivitatis, sed alijs etiam diebus ijs assideamus, eas irπαρακαλῶμεν ἀυτᾶς αξιῶμεν γένεσθαι προϛάτιδας ἡμῶν eas obsecremus; obtestemur, ut patronæ sint nostræ. Multam enim fiduciam obtinent non viventes modò sed et mortuæ, multoquemagis cum sint mortuæ. Iam enim stigmata ferunt Christi cùm autem stigmata hæc ostenderint, omnia Regi possunt persuadere. Quando igitur tanta illæ virtute pollent, tantaqueapud eum amicitia; cum continuâ velut obsessione ac perpetua illarum visitatione in familiaritatem nos illarum insinuaverimus, ipsarum operâ Dei misericordiam impetremus &c. Chrysost Hom De SS Bernice & Prosdoce, Antiochiæ habita. His similia habet in Orat in Iuventinum et Maximum itidem Antiochiæ habita.Chrysostomus de myraculis Christi et Apostolorum locutus nulla Quæ omnia, pergit, siquis fastum prædicat & figmentorum præstigias minimè persuasu faciles: certè quæ nunc conspiciuntur, ad blasphemum os obturandum, idquepudefaciendum, ad effrænem linguam cohibendam, satis superquefuerint. Nulla est enim nostri hujus orbis seu regio, seu gens, seu urbs, ἔνθα ταῦτα οὐκ ἄδεται τὰ παράδοξα, οὐ θαυμασθέντα ποτὲ ἐι πλάματα ἦν, ubi nova et inaudita atque inopinata miracula hæc non decantentur: quæ quidem si figmenta fuissent, prorsus in tantam hominum admirationem non venissent. (Chrysost Orat 2 de S. Babyla scripta anno vigessimo currente post Historiam Babylæ et Oraculi. 383.) Et paulo post: Abunde, inquit, orationi nostræ fidem faciunt quæ quotidiana a matyribusmartyribus miracula Eduntureduntur, magna affatim ad illa hominum multitudine affluente. Ib.210vPræcepit Iulianus ut[ Constantio mortuo, Iulianus ]divulgato per universum terrarum orbem mandato, præcepit ut idolorum templa instaurarenturaræ excitarentur, pristini dæmonibus honores redderentur. Chrysostomus Orat 2 in Babylam.Libanius (apud Chrysost Orat 2 in Babylam) vocat tempora Costantij persequentis cul demolientis cultum gentilium πολὺς ἐκεῖνος κατακλυσμὸς ingens illud diluvium. Citat ibidem Chrysostomus Libanium pro historia Bbylæ.Faxit Deus hujus sanctæ Virginis et eorum qui similiter certaverunt orationibus ac precibus, ut et hæc et alia, quæ dicta sunt, diligenter memoria teneatis. Chrysost Hom. in S.Pelagiam Antiochiæ habita, orationem prædicta prece concludens Et in fine Orationis in S. Iulianum Antiochiæ itidem habitæ, sic hortatur populum. Qu Ante urbem omnes effusi comprehensos fratres nostros huc reducamus: ut crastino etiam die plenum nobis Theatrum reddatur, ac festus conventus sit perfectus: ut propter hoc studium nostrum ac diligentiam hic adhibitam, ἐις τὰς αιωνίους ἡμᾶς δέξηται σκηνὰς ὁ ὅγιος μάρτυς μετὰ παρρησίας πολλῆς, in æterna tabernacula sanctus martyr multa cum fiducia nos recipiat.Orat: in Martyrem Ignatium Antiochiæ habitam Chrysostomus sic concludit ubi multum ladaveratlaudaverat virtutes reliquiarum sic concludit. Fa Quæ omnia considerantes, cum omni gaudio atque lætitia, sacrum hunc locum frequentemus; ut contubernij, mensæque cælestis participes cum sanctis fieri valeamus, precibus ipsorum sanctorum et gratia, ac benignitate domini nostri Iesu Christi. Edodem fere modo concludit Orat 2 de fato et Providentia & Orationem in martyres Ægyptios: in qua Oratione dicit etiam: Sanctorum corpora urbem quovis adimantinoadamantino et inexpugnabili muro tutius nobusnobis urbem communiunt &c — neque tantum adversus hominum insidias aut adversus fallacias dæmonum utilis nobis est hæc possessio, sed si nobis communis dominus ob peccatorum insidias aut adversus fallacias dæmonum multitudinem irascatur his objectis corporibus continuò poterimus eum propitium reddere civitati. Theodoretus autem 8 de curat. Græc. affect. Civitates, ait, et pagi corpora martyrum inter se partiti σωτῆρας ὀνωμάζουσι ϗ ὡς πολιόυχοις τιμῶσι ϗ φύλακας servatores eos appellant et tanquam urbium custodes ac præsides venerantur.211rOrationes pro defunctis Chrysost in Mat 8. Hom 32. p 372Transsubstantiatio. Chrysost Hom 51 in Matth 14. pag 555. Fr. Duc & Hom 83 in Matth 26. p 868, 869.Antonius et visione Dei dignus est habitus, et talem vitam prorsus ostendit qualem leges Christi requirunt. Hoc autem facile cognoverit quisquis eum legerit librum qui vitæ ejus texit Historiam: in quo etiam Prophetiam lucentem videbit. De his enim quos Arriana pestis invasit, manifestissimè prophetavit: quantaque Ecclesijs labes ab illis immineret, docuit, Deo utiquerevelante hæc, & cuncta ante oculos ejus figura pingente. Quod certè vel præcipuum Catholicæ fidei documentum est, nullum videlicet hæreticorum talem posse monstrari. Sed ne a me hæc audire videamini ipsum potius librum legentes, diligentius cuncta discetis, ut maxima inde Philosophiæ incitamenta capiatis. Observo autem ut non solum meditemur scripta illa, sed ea quoque quæ exprimuntur imitemur. Chrysost. in Matt. 2. Hom 8.Bellarminus & Baronius hanc vitam satis vindicant.Licet hic tantus Christi testis [Nazarius] pretiosus confessione, preciosior sanguine, crudeli vulnere preciosor, & tincta veste candidior, licet hic Mediolanensium peculiaris putetur privilegio sepulchri, sed omnium est communione suffragij. Neque enim istius urbis charitas proflua & fides avara, tantum huic Martyri derogaverit dum sibi arrogat, ut solum erga mœnia sua, patrocinij illius beneficia affatura esse crediderit. Non clauditur locis quod diffunditur meritis. Invocasti ubique martyrem, ubique te exaudit ille qui honoratur in martyre. Moderante itaque eo qui pensat vota tua & dispensat munera sua, in tantum vicina præsentia efficacis præbebitur advocati, in quantum fuerit fides devota suscepti. — [(Ambr. Serm 93 in natali S. Mart. Nazarij et Celsi]) — Et paulo post: HonoreQuaQuæ cum ita sint Honoremus beatos Martyres, principes fidei intercessores mundi &c. (ib.)Intra Thusciam civitate Florentina, ubi nunc vir sanctus, Zenobius nomine, Episcopus est, quia [Ambrosium,] quia promiserat se petentibus illis, illos se sæpiùs visitaturum, frequenter ad Altare quod est in Basilica Ambrosiana, quæ ibidem ab ipso constituta est, visum orare, ipso Sancto viro Sacerdoti Zenobio referente didicimus. Paulin. in vit. Ambr. de Ambrosio defunctoFratres quostienscunque martyrum memoriam celebramus, prætermissis omnibus sæculi actibus sine aliqua dubitatione concurrere de211vbemus, reddere illis honorificentiam qui nobis salutem profusione sui sanguinis pepererunt, qui tam sacrata hostia pro nostra propitiatione domino sunt oblati, præsertim cùm dicat ad sanctos suos omnipotens Deus: Qui vos honorat me honorat, et qui vos spernit me spernit. Quisquis ergo honorat martyres honorat et Christum et qui spernit sanctos spernit et dominum. Ambr serm. 6. De MargaritaDe ea dubitadubitat Erasmus.Quia nihil sanctitatem tuam soleo eorum præterire quæ hic te gerentur absente, scias etiam sanctos Martyres a nobis repertos. Nam cum basilicam dedicassem, multi tanquam uno ore interpellare cœperant, dicentes: Sic in Romana basilica dedices. Respondi faciam si martyrum reliquias invenero. Dein narratâ per revelationem propheticâ suâ inventione Gervasij et Prothasij, addit Orationem ad Populum quâ vocat hos martyres Principes populi, præsidia Ecclesiæ, plebis suæ propugnatores plebis populiplebis, et defensores, milites, &stipatores, auxilia et patronos. Martyres, inquit, videtis, ut eos Dominus cum Principibus populi sui collocarit. Principes populi quos alios nisi sanctos martyres æstimare debemus, quorum jam in numerum diu ante ignorati Gervasius et Prothasius Gervasiusque proferuntur, qui sterilem martyribus Ecclesiam Mediolanensem, jam plurimorum matrem filiorum, lætari passionis propriæ fecerint et titulis et exemplis? — [Non immeritò plerique hanc Martyrum resurrectionem appellant. Videro utrum sibi an nobis certi martyres resurrexerunt. Cognovistis imo vidistis ipsi multos a Dæmone purgatos &c] — Gratias tibi Domine Iesu quod hoc tempore tales nobis sanctorum martyrum spiritus excitasti, quo Ecclesia tua præsidia majora desiderat cognoscant omnes quales ego propugnatores requiram, quiThe remainder of the text on this page is written upside down.Gen 1 Hom 9 in Gen. 1 sub fin. Hom 9 in Gen. 1. in fine. Hom 15 in Gen 3 sub finem. Hom 44 in Gen 19circa mediūum priori parte. Exposit in psal 114 sub finem dicit Civitates ad Martyrum sepulchra concurrere & populos eorum amore inflammari. x Hom 1 in Psal 48, sub finem. Exposit in Psal 48 priori partem circa medummedium. De Providentia lib q sub fin. De Basso Martyre sub initio. De nominum mutatione sub finem. De sanctis Martyribus Serm 65. ✝ Orat 81. 5 x In cæmeterij appellationem. serm 32. De Droside Martyre serm 67. ✝ Orat 91. 5 In omnes sanctos In martyres serm 59. ✝ Orat 87. 5 In ascens. D. Iesu Christi Serm 35. sub initio. / De uno Legislatore serm 1 ubi dicit martyres et angelos orare pro nobis. [Hom 9 in Gen 1 in fine] ✝ Orat 76.5. Hom 40 in Iuventinum et Maximum Martyres, in fine. ✝ Orat. 66. 5De sancta Pelagia mart. in fin.✝ Orat. 70. 5. In S. IgnatiumPelagiamIgnatium mart. prope finem. ✝ Orat 92. 5 In S Iulianūum✝ Orat. De S. Bernice et Prosdoche, Hom 51. De Fato et Providentia Orat. 2 ✝ Orat. 73. 5. Laudation Martyrum Ægyptiorum. x De S. PhocaTheophilus Al. Ath: in Evangeliūum.σκόπει δὲ ϗ προς τῶν μαρτύρων τους ταφους τας πολεις συντρεχούσας, τοὺς δήμους ἀναπτομένους τῶ πόθῳ. Exposit in Ps 115 ✝212rEx disputatione Vigilij EspiscopiEpiscopi Tridentini de Trinitate.Cum Sabellius (autor Sabellianæ hæreseos) patrem esse ex virgine genitum esse asseruit, Ecclesia definivit estse ingenitum, etsi in scripturis nullibi dicatur ingenitus. Et cùm non solùm genitum sed et passum idem sabellius statuit dixit Episcopi Syrmium convenientes in unum, inter cœteras fidei sanctiones dixêrunt patrem impassibilem esseArius dixit, Deus qdquod ipse est genuit, quia Deus genuit Deum, lux lucem omnipotens omnipotentem. Athanasius dixit: Ergo non extrinsecus neque ex nihilo, neque ex aliqua præcedente aut subsequente matera sed de seipso genuit id est de eo quod ipse est genuit, & non aliud quam quod ipse est genuit, quia alterius substantiæ vel diversi generis filius esse non poterit. — Nam si alterius a se generis Deum genuitvera nativitas dici non potest, qui proprietatem substantiæ generantis servare non potuit, Non enim possunt parentes dissimilis naturæ filius procreare.Non exuberationem substantiæ redundantis filium dicimus nec dissectæ naturæ portiunculam sed sine diminutione Patris filium esse genitum.Arius dixit, filium profiteor immutabilem. Athanasius dixit: Voluntate immutabilis an natura? Arius dixit nihil horum audeo temerè pronunciare.Arius dixit. Ego Spiritum Sanctum patre et filio minorem verum et corum voluntatis ministrum confiteor utpote creaturam creatoris sed cuncti creturis meliorem et post filium primam.Pr Si filius diversæ est naturæ a Patre non tam genitus quam factus esset, sicquevacua et inanis filij patrisque appellatio. Et si natus esse dicatur et non unius cum eo ejusdemque substantiæ creditur, degenererit et instar monstri æditus.In Trinitate unus est Deus per naturæ unionem non secundum distinctionem personarum. Et idcirco tres unus Deus est quia trium una est natura. Quia est cùm multæ animæ una anima et omnes homines unus homo dicitur secundum naturæ conditionem quæ omnibus una est et non secundum diversitatum asseritur personarum. Igitur qui natura unus est Deus, idem in personis tres sunt, Pater & filius et spiritus sanctus.Manes dixtdixit christum solummodo Deum fuisse, et corpus tantùm imaginarum habuisse. Paulus Samosatensis dixit christum fuisse nudūum hominem, et Verbum in eo habitasse sicut in uno ex Prophetis, duasque fuisse naturas distinctas et incommunicabiles. Dein asseverantibus Arrianis ad unum omnibus carnem Domini fuisse inanimem, Apollinarius Laodecensis dominum assumpsisse carnem animatam quidem, sed vitali anima non intellectuali; et Verbum vice mentis intellectualis regisse corpus. Nestorius interpretatus est duas in christo naturas esse duas personas. Eutiches dixit duas naturas non potuisse uniri 212v hypostaticè, et Deum cælitùs assumpsisse corpus, et per virginem sicut per canalem effluxisse. Ecclesia Catholica (Romana) dixit Deum carne non simpliciter natum, (hoc enim arrianismum resipit) sed carne animata idqueanima intellectuali, & unione Verbi et animæ substantiali, et personali inseparabiliter sine confusione aut destructi transmutatione naturarum in alterutram.Vnitio est duarum sine abolitione alterutrius nam non est unitio nisi duarum sublata enim dualitate non erit unitio sed unio. Ex utraque natura unitione insolubili unus est Christus ita ut totus homo deus sit et totus Deus homo. Tamen secundum diversas naturas diversa fecit et patitur: miracula per divinitatem, pœnas per humanitatem. Petrus dicit; Christo igitur carne passo omnes eadem fide armamini (Pet ). Ergo carne passus est non deitate. Deitas sine passibilitate compatitur. Quicquid caro perpessa est id deitas non cruciatu patitur sed dignatione qua suum facit quicquid est hominis assumpti quia homini tribuit quicquid est Dei.Damasus Papa ratum fecit: Siquis dixerit quod in passione crucis dolorem pertulit filius Dei Deus et non caro cum anima qua induta est, servi formam quam assumpsit Anathema sit.Arius dixit, Pater et filius pro indissolubili fœdere voluntatis in se invicem sunt.214rMonachos, quos tamen morum gravitas & vitæ ac fidei institutio sancta commendat, clericorum officijs aggregari & optamus et volumus, ita ut qui intra tricesimam ætatis annum sunt digni, in minoribus per gradus singulos, crescente tempore, promoveantur ordinibus. Siricius Papa Epist 1 vizvidelicet ad Himerium Farraconensem episcopum. Dat 3 Id. Feb. Arcad. & Bautone Coss.Consolibusa. 385. Apud ConciliaAudivi novis clementiæ tuæ edictis Ecclesijs catholicis vim illatam fuisse, obsideri in basilicis sacerdotes, mulctam esse propositam, pœnam capitis adjectam, & legem sanctissimam sub nomine nescio cujus legis everti. Hoc quam grave sit, poteris intueri si dei magnitudinem volueris cogitare. Erubesco si quam, crediderit serenitas tua, astruere vellem rationem et Dei agere causam. Quid enim si hoc solum esset? Si enim jam per tot secula coalita & confirmata mutare, parvam ne excitare discordiam videretis? ipsis humanis legibus in hac mortalitate habet nostra reverentiam consuetudo, & in re jam vetustâ atque usitata aliquid novum fecisse, reprehensio est. Italia omnis atque Africa hoc sacramento credunt, hac fide gloriantur Gallia, Aquitania, omnis Hispania, Roma ipsa venerabilis, cujus etiam in hac parte principatus est, quod Deum sicut sequi voluit, agnovit. Confitebor ipse, quod non sine mærore dictum est, solum dissentiebat Illyricum: utinam quod errasset non extaret exemplum. Vtinam illud incolume Arianæ legis Mursinense oppidum permaneret. — Venerabilis memoriæ D. Valentinianus pater clementiæ tuæ, hac fide fideliter imperavit. Nihil ille attingere voluit quod bene constitutum videbat. Hi certe sub eodem episcopi jam fuerunt. Quæ tanta mutatio, ut qui antea sacerdotes, nunc sacrilegi judicentur? Ijsdem certe præceptis ijsdem sacramentis dicati, eadem fide credunt, qui ante crediderunt. An putat venerabilis mihi serenitas tua conceptam semel in animis hominum religionem, quam Deus ipse constituit, posse convelli? quantæ ex hoc discordiæ excitabuntur? quantæ contentiones oborientur? quam crebræ ac perstiferæ seditiones? — Italiam omnem et venerabilem Romam cæterasque provincias suis Ecclesis suis sacerdotibus reddas, neque te medium inteseras, cum fas sit injustius eos qui a Catholica Ecclesia Arianorum interpretatione discesserint errorem suum vera religionemutare214v mutare quam recte sentientibus suam immittere pravitatem. Hæc ex Epistola Maximi Imp. a Valentinianum Aug. circa an 385. Extat apud Concilia.Nulli Episcopi vel Clerici in Ecclesia conviventur nisi forte transeuntes hopitiorumhospitiorum necessitate illic reficiantur. Populi etiam ab hujusmodi convivijs, quantum fieri potest, prohibeantur. Concil Carthag 3. Can 30. Celebratum anno 397.Qui ablationes defunctorum aut negant ecclesijs, aut cum difficultate reddunt, tanquam egentium necatores excommunicentur. Concil. Carthag 4. can 95. Celebr. an. 398 Scilicet Aurelius Episcopus Carthaginensis an Epistola 64 Augustini (ann 391 (vide Baron. a. 391. nu. 38.) admonitus has oblationes sustulerat.13. Siquis de alterius monasterio repertum, vel ad Clericatum promovere voluerit, vel in suo monasterio majorem monasterij constituere; episcopus qui hoc fecerit a cæterorum communione sejunctus suæ tantum plebis communione contentus sit: & ille neque clericus neque præpositus perseveret.14. Item placuit, ut Altaria quæ passim per agros aut vias tanquam memoriæ martyrum constituuntur, in quibus nullum corpus aut reliquiæ martyrum conditæ probantur, ab Episcopis qui eisdem locis præsunt, si fieri potest, evertantur. Si autem hoc, propter tumultus populares non sinitur, plebes tamen admoneantur ne illa loca frequentent, ut qui recte sapiunt nulla ibi superstitione devincti teneantur. Et omninò nulla memoria martyrum probabiliter acceptetur, nisi aut ibi corpus, aut aliquæ certæ reliquiæ sint, aut ibi origo alicujus habitationis vel possessionis vel passionis fidelissima origine traditur. Nam quæ per somnia & per inanes quasi revelationes quorumlibet hominum ubiqueconstituuntur altaria, omnimodè reprobentur. Can 13 & 14 Concil 5 Carthaginens. Eccl. anno 398 celebr.NB. Ambrosius per somnium invenit corpora Gervasij Et Prot (Aug l 9 Confess. c 7. & ni fallor c 22 l 20 Civ. Dei. Lucianus corpora S. Stephani Nicodemi et aliorum (Epist Luciani forte apud Sur)]. Vide et Augustin serm 91. Ossa Abacuc & Micheæ ab Episcopo quodam (Soz l 7 hist c ult) Quadragin215rta Martyrum reliquiæ ab alio quodam (Soz l 9 c 2) Cypriani reliquia ab alio (Naz ) Caput Ioannis Baptistæ a duobus Monachis (Beda de 6 ætat in Martiano & Marcellinus)X Eusebius Emissenus homilia de S. Blandina: Vbi sunt, inquit, qui venerationem sacris martyrum dicunt deferenda non esse corporibus? &c.Cyrillus Hierosolymitanus Catachesi 18 Vt autem, inquit non solum anima Sanctorum honoretur credaturque quod etiam in corporibus mortuis inest virtus seu potentia, jacens in Sepulchro Helisæi mortuus, mortuumque prophetæ corpus attingens, vivificatus est.Gaudentius Brisieænsis Episc. in tractatu de dedicatione Basilicæ multa loquitur de cultu reliquiarum.Epiphanius in vita Isaiæ Ezekielis et Hieremiæ scribit a plurimis coli solita sepulchra eorum ob multa beneficia quæ in eis locis propter merita eorum Prophetarum Deus conferebat.Chrisost hom ult Epist ad Rom.Scimus Beatum Athanasium sanctorum reliquias non in urnis collocandas sed humi condendas esse, eo consilio censuisse ut absurdum Ægyptiorum morem abrogaret, qui mortuos suos non sub terra cordebat, sed in lectulis et sympodijs collocabant. Hæc Damascenus ex At de Imag. Orat 1. ex Athanasij scriptis. Ex Eunapio tamen (ubi agit de Templo Serapidis, scimus reliquias martyrum extra tumultum positas populo certis diebus venerationi expositas fuisse, sedente sub Theophilo urbis ejus episcopo.Quoniam per Esaiam fons Siloam impetratus est, memores istius loci accolæ, summo illum cum honore et magnificentia sepelierunt, ut ejusdem prἵνα διὰ τῶν ἐυχῶν ἀυτοῦ ut ejusdem precibus perpetuum illarum aquarum usum obtinerent: χρχρχρ χρησμὸς γδ' ἐδόθη ἀυτοῖς περὶ ἀυτοῦ De hoc enim editum ipsis erat oraculum.Iacet Ezekiel Propheta in Syrorum regione, ac multi ejus ad Sepulchrum orationis causa confluere solebant. Cumquefrequens Iudæorum illic ad ipsius memoriam concursus esset aliquando215v aliquando factus, veriti Chaldei ne contra se consurgerent, impressionem in eos facere & interficere decreverant. Sed Propheta stare fecit aquam fluvij, ut Israelitæ fugerent, ulteriorem in ripam transmittentes: & ex hostibus qui ausi sunt populum fugientes persequi, pone eos demersi sunt. Idem Pr Idem Propheta διὰ πρϛευχῆς susceptis precibus sponte sup uberrimam piscium copiam sponte suppeditans fame jam confectos aluit; ac deficientibus plerisque a Deo vitam impetravit. Epiphanius in vitis Prophetarum.Gaudentius anno 386 (Baron 386 ) creatus Episcopus Brixiensis Tractatum de Tractatum in dedicationem Basilicæ 40 Martyrum, sic concludit. Habemus, inquit, et hos quadraginta (i.e. portiunculam reliquiarum quam ex Oriente attulerit.) et prædictos decem sanctos ex diversis terrarum partibus congregatos: unde hanc ipsam Basilicam eorum meritis dedicatam, Consilium sanctorum nuncupari oportere decernimus. Dignum est ut ad tantorum Martyrum venerandas reliquias processuri ad concilium sanctorum nos procedere fateamur. Tot igitur justorum patrocinio adjuvandi, tota fide omnique desiderio supplices, secundum eorūumvestigia curramus, ut ipsis intercedentibus, universa quæ poscimus, adipisci mereamur magnificantes Christum dominus, tanti muneris largitorem. Gaudent in Bibl. Patr. Tom 4.Chrysostomus Epi hom. ult. in Epist. ad Rom. dicit Romam excellere omnibus urbibus propter corpora petri et PauliReliquias sub Altaribus condi meminit Ambrosius in exhortatione ad virgines de reliquis Vitalis et Agricolæ, & in Epist ad sororem de inventione corporum Gervasij et Protasij. Sic et Hieron lib. adv. Vigilant. S. Aug serm 11 de Sanctis. Sozom l 5 c 8. & Concil 5 Carthag.Syricius in Epist ad Himerioum Tarraconensem c 7 dat initio Pontificatus prohibet cum uxore commercium ijs qui sunt in sacris. Idem paulo post confirmavit Innocentius I in epist ad Viectricium c 9 et in Epist ad Exuperium c 1. Sic et Leo I in Epist 8224 ad Anastasium Episc Thessalonicæ c 4 & Epist 920902 ad Rusticum Narbonensem. c 3. Hucusque permittebantur uxorati inter ecclesisaticos sed ab usu uxorum cohibitiIn Concilio Arelatensi 2dosecundo AC 452 celebrato, can 2 cavetur ne ullus conjugatus ad Sacerdotium assumatur nisi216r nisi continentiam ab uxore promiserit. Sic in Concil Turonensi I. can 1 & 2 & Turonense II can 20. [an 461] Agathense c 9 Aurelianense c 2. & in Hispania Elibertinnumum ante tempora Syricij [305 can 33 Placuit inquit, in totum prohiberi Episcopis Presbyteris & Diaconis vel omnibus clericis positis in ministerioac Subdiaconus abstinere se a conjugibus & non generare filios: quicunque verò hoc fecerit ab honore clericatus exterminetur. Toletanum II c 1. &cChrysostomus Hom 2 de patientia Iob dicit unius Vxoris virum non ea ratione ut id nunc in Ecclesijs observetur Oportet enim omni prorsus castitate Sacerdotem ornatum esse. Augustinus lib 2 de adulterinis conjugijs. Solemus inquit eis proponere continentiam clericorum qui plerumque ad eandem sarcinam subeundam capiuntur inviti, eamque susceptam usque ad debitum finem domino adjuvante perducunt. Vide totum locum.Dionysium Mediolanensem Episcopum, qui jam tibi [Constantj] falsa asserenti credens damnaverat Athanasium, quod Arrianus esse noluerit, misisti in exilium. Lucifer Calar pro Athan. l . 1.Mactasti quamplurimos in Alexandria, laniasti certos toto in orbe, disperdisti resistentes tibi varijs in locis, sed hi omnnes quod tu audire minime vis, martyres sunt: illos omnes beatissimos tuo mactatos gladio in paradiso esse qui credimus. Lucif. de non parc. in Deum delinq.lib. Moriend. esse pro Fil. Dei.Novimus quod sis [Constanti] metuens ne in omnibus his pœnis tuâ detestabilitate inventis in hac perseverantia fidei moriamur & tamen admoves varios durosque cruciatus [s. exilium] et paulo post. Recordare Constanti de scelerum tuorum memoria recenti, quam tibi in civitate Alexandrina jussisti, quantos per abrupta, una tincta subscriptionis tuæ [i.e. unum edictum subscriptione tua tinctum] dejecerit, quantos gladio demeti fecerit quantos fame sitique excedi, vel carceribus necari, quantos intercepto effeffecerit spiritu strangulari, et tamen his omnibus crudelitatibus in sanctos martyres quos tuus interfecit gladiatorius animus cum sævieris in nos, crudelius sævis dum retines gladium, dum das operam ne in remedium velocius exitus succurrat mortis. Lucif. ib.Qui cum in forma dei esset, non est rapinam arbitratus esse se æqualem Deo. Lucif. ib.Basilius Oratione in Mamantem dicit omnibus notam esse dicitmiracula quibus martyr alijs sanitatem alijs vitam reddiderit Palladius in Hist. Laus. c 62 ad reliquias Philemones in Ægypto multa miracula facta narrat. Hieronymus in Epist. ad Eustochium216v in Epist. ad Eustochium de vita Paulæ narrat ad Sepulchra Elisei etIoannis Baptistæ atque Abdiæ rugire dæmones consuevisse. Et in vita Hilarionis dicit magna quodtidie signa fieri ad sepulchrum ejus.Paulinus Natali 3 Felicis describens cultum qui S. Felici tribi habebatur:Aurea, inquit, nunc niveis ornantur limina velis,Clara coronantur densis altaria lychnis,Limina ceratis adolentur odora papyris,Nocte dieque micant sic nox splendorque dieiFulget, et ipsa dies cælestis illustris honorePlus micat innumeris lucem geminata lucernis.Sozom. l. 5, c. 20. Historiam Oraculi et Babylæ martyris narrans, & quomodo Templum cum simulachro subinde combustum erat addit: ἐδόκει δὲ τοῖς μὲν χριϛιανοῖς κατ'ὰ ἀὶτησιν τοῦ μάρτυρος &c. Christianis quidem censebant ignem hunc a Deo præcibus martyris annuente immissum esse in Dæmonem: Gentiles verò id facinus a Christianis patratum esse asseverabantReliquias beati Stephani martyris modo inventas Orosius detulit in Occidentem quibus inter multos Episcopos divisas esse et Augustinum Hipponensem Possidium Calaminensem Evodium Vzalensem aliosque plures divisis erecta sunt totidem Ecclesiæ et memoriæ ut ex Augustino Ostenditostendit Baronius an 416. § 17, 18, 19. Hispanis etiam Baron An 415 4. et Gallis (Euseb.QuiaHi martyres] Non in uno loco se clauserunt sed in multis locis hospitio recepti, multorum patrias ornaverunt, nec tamen separati sed inter se commixti Basil Orat in 40 Mart.Arrius et Eunomius et eorum sequaces Christum Verbum assumpsisse corpus sine anima docebant. Theododeritus Demonstrationes per syllog, &c c 3. & Hæret Fab l. 5. c 11.Theoderit. de durand. Græc. affect. serm 9 de Leg. ponit numerat Britannos inter gentes quæ tunc non parebant Romano Imperio i.e. anno 324 circiter.Trajanus Persarum Imperium subvertit, Armeniosque Romanorum fræno subjecit et Scythicas nationes sceptro suo parere compulit. Theod. ib.Mon singulos isti Quis Dioclesiani Maximiani Maxentij Maximini Licinijque contra Christianam pietatem furor fuerit, quis ignorat. Neque enim singulos isti binosve aut ternos e Christianis impetebant sed plurimos gregatim, et millenos simul et decies millenos trucidabant. Quibusdam etiam in urbibus plenas viris et feminis et pueris Ecclesias incenderunt. ib. Serm 9 de leg.Nos Martyrum myriades multas ostendimus. Testes sunt eorum 217r excitata templa, quæ et urbes exornant et illustrant regiones &c Theod de curat. Græc affect serm 9 in fineSepulchra martyrum ubique terra marique resplendent Theod ib. serm 11Prophetiam de Mahuzzin Dan 11 Theod applicat ad Antichristum. Theod Hæret fab. l 5. c 23.Initium Antichristi a miraculis. ib.Abolita Idolorum templa, Idolorum aræ funditus subversæ, illustres Ecclesiæ ubique extructæ, in civitatibus, in pagis in agris in extremis provinciarum finibus Martyrumσηκὸι μαρτύρωνmartyrum templa pulcherrime fabrifacta. Theodoret. Curat. Græc. affect. Serm 6.In 2 Thess. 2 Theodoretus ait, Apostasiam appellat ipsam Antichristi præsentiam. Multi enim ob futura miracula decepti a veritate deficient, et mendacium amplectentur — Dei verò Templum Ecclesias vocat. Theod l 5 Hæret. Fab. l 5. c 23.οὐσία & ὑπόϛασις sunt ut genus et species &c. Theod. Immutabilis. Dial. 1. initio.Inter hæc itaque requiramus quid necessitatis, quidve rationis sit, cum sancti Martyres in illo Paradisi lumine constituti humanis laudibus non indigent, cur tantis hominum studijs celebrentur, cur tantopere mundo huic eorum reliquiæ, deo revelante prodantur. sine dubio propter multiplices causas: &c Euseb. Gallican. Hom 3 de S. Stephano — Ecce etiamnunc multo latius multoque pretiosius, dum fidei suæ præconio magnanimitatis trophæa, passionis insignia, ferventibus pietate studijs celebrantur ab Oriente usque in Occidentem, velut cælestis fragrantiæ balsama commoventur: tunc unus sepulchri odorum suavitatibus amænus redditur nunc a solis ortu, aromatibus virtutum totus orbis impletur. Euseb. ib. Commemorat etiam revelationem recens factam.Eusebius S Gallicanus in Symbolum scribens commentarium, dicit: Credamus et Sanctorum Communionem: sed sanctorums non tam pro Dei parte quam pro Dei honore veneramur — Colamus in sanctis timorem & amorem Dei non divinitatem Dei. Colamus merita, non quæ de proprio habent, sed quæ accipere pro devotione meruerunt. Dignè itaquevenerandi sunt, dum dei nobis cultum & futuræ vitæ desiderium contemptu mortis insinuant. Euseb. de Symb. Hom 10Sanctorum communionem, id est cum illis sanctis qui in 217v hac quam suscepimus fide defuncti sunt, societate et spei communione tenemur Si igitur cum sanctis in æterna vita communionem habere volumus de imitatione eorum cogitemus. Debent enim in nobis aliquid recognoscere de suis virtutibus, ut pro nobis dignentur domino supplicare &c. Quidam apud D. Aug. serm 181 de Temp. Symbolum exponens— Sanctorum communionem: Credentes ergo Sanctam Ecclesiam Catholicam, sanctorum habentes communionem, quia ubi est fides sancta ibi et sanctæ communio. Serm 115. de Temp.D. Augustinus regnum sanctorum exponens de ecclesia præsenti dicit judicium ejs datum exponit de potestate clavium. Dein addit: Et animæ occisorum propter testimonium Iesu et propter verbum Dei regnaverunt cum Iesu mille annis, animæ scilicet Martyrum nondum sibi corporibus suis redditis. Neque enim piorum animæ mortuorum separantur ab Ecclesia, quæ etiam nunc est regnum christi. Alioqui nec ad Altare Dei fieret eorum memoria in communicatione corporis Christi, &c — Regnat itaquecum Christo nunc primum Ecclesia in vivis et mortuis. Augustin Civ. Dei l 20, c 9.Factus Augustinus factus Presbyter Monasterium intra Ecclesiam mox instituit — Ex Monasterio ferme 10 quos novi sanctos ac venerabiles viros continentesdiversis Ecclesijs — rogatus dedit. Similiterque ipsi et Monasteria instituerunt et studio crescente ædificationis verbi Dei cæteris ecclesijs promotos fratres ad suscipiendum sacerdotium præstiterunt. Possid. in vit. Augustini.The remainder of the text on this page is written upside down.Ante Basilium nullus cænobiticæ vitæ usus in armænia viguisse — ex epistola ejusdem Basilij 63 & 79 constat.Hæresiarcharum catalogum dedere Epiphanius, Philastrius, Augustinus Theodoretus, DamascenusAthanasius obit 6 Non Maij An. 372.Chænix et Ephe unum et idem est duplici nomine comprehensum. Duos sextarios et aliquid ampliùs comprehendit Epiphanius de Mensuris et Ponderib. Cyathus sextarij pars est sexta. [vulgò pars 12maduodecima. Sextarius Alexandrinus duas libras olei capit. Libra duodecim uncijs constat, uncia 8 drachmis. ib. Chænix continet 4 sextarios auctore Fannio. Ephe non est Ephat Hebreorum. Petavius in Coment.Arrias Montanus et Villalpandius proæmio in Ezekielem de mensuris et ponderibus.c 67 de PhilemoneVillalpandus Proœm in Ezek de Ponderibus & Mensuris l 3. c 7 Chænix apud Græc est hominis diurnus cibus velquod latini demensum diurnum vocabant et continet quasi 4 vel 5 pondvel sextarios tritici juxta aliquos Aliqui tamen duos sextarios et paulo plus volunt esse. Sed de eo nihil certi constat nisi quod sit demensum diurnum. ib.218rEx Hilario.Hilarius Monachus. Gillatij commentatio fol 3. 1, CD. Damiani sermo sub init.Hieronymus continentiam cleri ab initio valuisse putavit Gillatij commentatio fol 3.1, C.Hilarij errores. Chr Gillatij Comment fol 6.4, D & CChrist Christum putabat passionibus proprie dictis carere, etiam quoad humanitatem. Lib 10 de Trin col 238 D & C 244 B, C, D, E, F, 245, 246, 247, 248, 249, 250 255. D. 256 717 F. 828Verbum caro factum est, intelligit ad literam col 241, C, D, E, F. 246, F. 254 E.Corpus Christi diversæ naturæ a corpore nostr col 244, 245, 246. 250. 254 E.Verbum in passione Chridti recessit ab homine 628 F.Christus non vere mortuus. De Trin lib 10.Omnis creata substantia corporea est 516 D.Adveniens angelus et sudor sanguinis in multis codicibus tum græcis tum latinis (Luc 22 ) omittitur col 253 B.Contra eos qui putabant verbum commutatum in animam humanam. 258. B, C D &cQuo sensu Homousion in Samosateno damnatus 390 & seq. 393. 394Patri sub subjectus est [Christus] ut auctori nec se per rapināamDeo cujus in forma manebat, æquavit, 384 E. 181 F, 182 A, BHomoiousij significatio col 358 F. 383 E F, 384 A B C D 386 A E 387 A E F 390 C E F 394 B, E 395 B. 393 F. 3Photinus Sabellius & Samosatenus similia de Filio senserunt 378 B. 390 B C. 131 E, 133. 134 C D.Hos multo ante conversionem impius 382 A, B. Nicænum vitiose intelligi solere, et quomodo intelligendūum331 A B. 393 B 394 A B. 383 D sapientia et virtus Dei falsò intelligi solebat ille internæ potestatis aut sensûs efficax motus 136 C.Sabellius uninonemunionem divisit 104 D E.Marcellus agnoscitur hæreticus. 3 45 C. 442 E 444, 445Cassian Collat 22. Cap 2 Questinem proponit Cur interdum remissius jejunantes levioribus carnis aculeis titillentur & nonnunquam districtius abstinentes afflicto exhaustoquecorpore incentivis acrioribus urgeantur. ✝ ✝ ita ut expergefacti reperiant se humorūum naturalium egestione respersos.Et Subjungit quod hujus infestationis triplicem causam Monachorum majores prodidere. Et Collat 2 cap 17 affirmat quod segravius se periclitatum somni cibique fastidio quam soporis & grastrimargiæ colluctatione persensit. Et quod perniciosius continentia immoderata quam saturitas remissa supplantat. Et Collat 7 cap 23 Quod expentiaexperientia &Seniorūum realtione compertum esse qu non eandem vim habere tunc Dæmones quam anteriore tempore inter Anchoretarum duntaxat principia: in quibus adhuc raritas monachorum in Eremo commanebat. Tanta namque erat eorūumferitas ut vix pauci & admodum stabiles atque ætate provecti tolerare habitationem solitudinis possent. Et Collat 9 cap 31 Quod Antonij hæc erat supercælestis et plusquam humana sententia: Non est, inquit, perfecta oratio in qua se Monachus, vel hoc ipsum quod orat, intelligit.The following text is written upside down and runs from f. 220v to f. 220r.220vConstantinus Licinium vicerat & occiderat antequam Ecclesia bellis Arianis turbari cœperant. Socr l 1. c 4. Sozom l 1. c 7, 15. Th l 1. c 2Alexander proponit quæstionem Socr. l. 1, c. 5. Arius putabat eum introducere opinionem Sabellij Socr l 1. c 5. Præsentis controversiæ initiūum hinc extitisse comperio. Cum enim tu Alexander a Presbyteris tuis requireres quid unusquisque eorum de quodam legis loco sentiret, seu potius de quadam parte inanis quæstionis eos interrogares: cumque tu Ari id quod vel nunquam cogitare vel sanè cogitatum silentio premere debueras imprudenter protulisses: excitata inter vos discordia, communio quidem denegata est. Constant. Epist apud Euseb de Vita Constantini. l& apud Socr l 1 c 7.ExcomnicatiExcommunicati Presbyteri Arius, Achillas, Aithales, Carpones alter Arius, Sarmates: Diaconi Euzoius, Lucius, Iulianus, Menas, Helladius, Gaius Macarius: cumque his Secundus et Theonas Episcopi Libyæ. Alexandri epist apud Socr. l 1. c 6. Diaconis Macarium addit Sozom l. 1 c. 15.Alexandria non Ægypti solum verum etiam Thebaidis ac Lybiæ quæ Ægypto finitima est Metropolis Theod. l 1. c 2.Constantinus mittit Osium cum litteris Theod l 1. c 7.Alexander vir simplex Ruffin l 1 c 3. confer cumIn concil. Nicæno 17 Ariani. Ex istis sex cum Ario pulsi, reliqui 11 subscripserunt manu non mente. Ruffin. l 10. c 5Arius in disputando dixit non similem patri secundum substantiam: non perfecte & exactè nosce patrem, neque eum perfecte videre postestpotest filius. neque propriam substantiam nosce qualis sit. esse naturâ mutabilis. Alexander Epist ex consil. apud socr l 1 c 6. Virtutis et vitij capacem. Deumque elegisse eum præ cæteris creaturis ob studium et accuratam morum diligentiam ad vitium neutiquam deflectentem. Alexand. epist ad Alexandr. Constantinop. Ep. apud Sacr l Theod l 1 c 4.Oritur contentio Ariana post Licinij mortem Euseb de vit Const l 2 c 60. — quasi ab exigua scintilla ingens incendium excitavit. Quod quidem ab Ecclesia Alexandrina tanquam a summo capite exorsum omnem Ægyptum Libyam & Thebaida deinceps peragravit. Iam verò per reliquas provincias & civitates eousquediffudit sese uti non modo Ecclesiarum præsides verborum contumelijs se mutuo concidere, sed etiam reliquorum hominum multitudinem diversè distractam (dum hi in illorum illi in aliorum sententiam inclinarent) cernere licuisset. Eò porrò turpitudinis rerum gestarum 220r spectaculum prolabebatur ut jam in medijs infidelium Theatris sacrosancta divinæ nostræ doctrinæ instituta, turpissimi ludibrij notam subiret. Nonnulli in ipsa Alexandria de summis religionis Christianæ mysterijs juveniliter et inconsultè digladiari. — Et cum illi qui Alexandriæ dissidebant, ad Episcopos aliarūumProvinciarum, alij ad alios legatos mitterent: illi etiam in alterutram partem divulsi, similiter seditionis flamma incedebantur. Quibus auditis Imperator animo supra modum dolens — confestim virum ex numero piorum quos habuit circa se — mittit &c Euseb vit Const. l 2 c 60, 61, 62. Ponitur epistola in c 64 & sequ.Epiphanius Hæres 69 § 70 dicit idem esse οὐσίαν et ὑπόϛασινet sine voce ὁμοοσίου mullam hæresin confutari posse.