Fragment on Church history, mainly concerning Athanasius Isaac Newton c. 2,483 words The Newton Project Falmer 2009 Newton Project, University of Sussex

This text is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

 c. 1675-1685, in Latin, c. 2,502 words, 7 pp. on 4 ff.

Incomplete at both ends.

 7 pp. on 4 ff.

in Latin

 Yahuda Ms. 29, National Library of Israel, Jerusalem, Israel IsraelJerusalemNational Library of Israel Yahuda Mss Yahuda Ms. 29 Not identified in Sotheby

41

The document is incomplete, beginning and ending in mid-sentence. Several pages are badly damaged, leading to a number of lacunae in the text. The main text is written on the rectos with notes on the versos. The document ends on f. 4v with an incomplete note 'a' obviously referring to a later and now missing point in the text.

 c. 1675-1685 England Latin Greek Holograph ReligionCorruptions Catalogue information compiled by Rob Iliffe, Peter Spargo & John Young Tagged transcription begun by John Young Transcription completed by John Young Proofed by Robert Iliffe Coding error corrected by John Young Catalogue exported to teiHeader by Michael Hawkins
1Ms. 29

sceleratorum, quiqꝫque etiam Pauli Constantinopolitani & cruentis actibus ejus communicaverunt. Prothogenem namqꝫque esse Anathematizatum una cum Marcello subscribendo frequenter sententiæ in ipsum vel in ejus librum inlatæ, quiqꝫque etiam in Paulum Constantinopolitanum sententiam dederunt & illi postea communicarunt. Gaudentium autem ut immemorem decessoris sui Cyriaci subscribentis sententijs in sceleratos digne inlatis, commixtumqꝫque criminibus Pauli, quem etiam impudenter defendebat. Iulium vero urbis Romæ, ut Principem & ducem malorum qui primus januam communionis sceleratis atqꝫque damnatis aperuit cæterisqꝫque aditum fecit ad soloenda jura divina, defendebatqꝫque Athanasium præsumenter atqꝫque audaciter, hominem cujus nec testes noverat nec judices accusatores. Sed et Osium itidem propter supraditam causam, & propter beatissimæ memoriæ Marcium, cui graves semper injurias invocavit; sed & quod malos omnes pro criminibus suis digne damnatos totis viribus defendebat, & quod convixerit in Oriente cum sceleratis ac perditis. Turpiter namqꝫque Paulino quondam Episcopo Daciæ individuus amicus fuit, homini qui pr maleficus fuerit accusatus, & de Ecclesia pulsus usqꝫque hodie in hodiernum diem in Apostasia permanens cum concubinis publice et meretricibus fornicetur; cujus maleficiorum libros Macedonius Episcopus atqꝫque confess Mopso, combussit. Sed et Eustasio et Quimassio adhhærebat pessimè & charus fuit, de quorum vitæ infamia turpi dicendum nihil est: exitus enim illorum eos omnibus declaravit. His atqꝫque talibus junctus ab initio sceleratis semper favens, contra Ecclesiam venie & inimicis Dei semper ferebat auxilium. Maximinum vero a Treviris, quod collegas nostros Episcopos quos ad Gallias miseramus, noluerit suscipere; et nam Paulo Constantinopolitano nefario homini ac perdito primus ipse communicavit; et quod ipse tantæ cladis causa fuit, ut Paulus Constantinopolim civitatem revocaretur, propter quod homicidi facta sunt causa igitur homicidiorum tantorum ipse fuit, qui paulum olim damnatum ad Constantinopolim revocavit. Ep Propter has igitur causas justum duxit lium et Iulium urbis Romæ et Osium cæterosqꝫque supra memoratos discinderet atqꝫque damnaret.

Quæ2

abstinere debetis dilectissimos fratres, nec eos aliquos ad communionem admittere: sed nec ipsorum literas accipere, nec ad illos literas dominicas dare. Et quoniam Catholicam et Apostolicam fidem voluerunt infringere ij qui cum HOsio erant, inducentes novem sectam, necessarium duximus Catholicam Ecclesiæ fidem quam negarunt supradicti qui cum Hosio sunt et Marcello hæretici vobis transmittere ut acceptis literis nostris singuli consensum huic sententiæ commodantes, decreta nostra propria subscriptione signetis. Est autem fides nostra talis.

Subjungunt dein suprascriptam fidei formulam quam in Gallias & Italiam miserant. Et in calce adjiciunt hæc anathemata. Illos vero qui dicunt de non extantibus esse filium Dei vel ex alia substantia et non ex Deo, et quod erat aliquando tempus vel aut sæculum quando non erat alienos novit sancta Ecclesia et Catholica Ecclesia. Similiter et eos qui dicunt tres esse Deos. vel Christum non esse Deum, & ante sæcula neqꝫque Christum neqꝫque filium eum esse Dei, vel eum ipsum esse Patrem & Filium et spiritum sanctum, vel innascibilem filium, vel quod neqꝫque consilio neqꝫque voluntate Pater genuerit Filium anathematizat Sancta et Catholica Ecclesia.

Hanc epistolam misere ad Donatum Georgium Alexandriæ Episcopum, Anfionem Nicomediæ Episcopum, Fortunatum Neapolis Campaniæ Episcopum Donatum Carthaginis Episcopum, Desiderium Campaniæ Episcopum, Eutychium Ariminiodenum Campaniæ Episcopum, Maximum Salonarum Dalmatiæ Episcopum, Sinferuntum, aliosqꝫque ut per eos cum omnibus per orbem Episcopis communicaretur.

Scribit Socrates Orientales de Sardica regressos, apud Philippopolim urbem Thraciæ conciliūum seorsim habuisse vocemqꝫque quidam Consubstantialis damnasse & ἀνομοίου vocabulum literis suis inserentes, quoquoversus transmisis cum tamen ex ipsis literis Orientalium literis pateat eos scripsisse de Sardica has literas dedisse de Sardica, & nec Consubsantialem damnasse nec ἀνομοίου vocabulum prædicasse usurpasse. Tanta fuit scriptoris istius oscitantia.

Orientalibus

Hactenus de Consilio Orientalium Consilio. Epistola Occidentalium ad Ægyptios sic se habet.

Etiam antequam acciperemus literas vestræ lit religionis literas revere vestræ non ignotum id nobis sed prorsum compertum fuit antesig3 antesignanos a Arianism non Arianum fuisse vero Sabellianum in sequentibus. hæreses multa & gravia, sed tamen magis in exitium suarum animarum quam in Ecclesiam molitos esse. Ea enim eorum ars & vafricies fuit, semperqꝫque hujus pestiferi propositi fuere, ut omnes ubiqꝫque orthodoxæ fidei homines, & Catholicæ Ecclesiæ doctrinam servantes a patribus traditam servantes bb Oriens nihil gessit quod non licuit contra improbos. Occidens vero contra Orientales gessit quod non licuit contra sceleratissimos. Defendit enim auctor Athanasium Imperatoris ad Synodum Cæariensem citantes mandata spermantem, defendit Paulum qui per vim et cædes sedem Constantinop. præter mentem Imperatoris & Episcoporum invasit. defendit Alexandrinos & Constantinopolitanos hostili more rebellantes & arma moventes in ministros Imperatoris: atqꝫque adeo non Orientalem ecclesiam tantum sed Imperatorem ipsum defen persecutus est. exagitarunt & persequerentur. Quorum nonnullos falsis criminibus circumvenerunt, alios extra fines suos relegarunt, alios c

c Hos nullibi nominant sed generaliter accusationibus ludentes, ex paucis multa, ex parvis magna conantur efficere. Quid si unus et alter eorum qui rebellaverant, in vinculis vel carcere obijt? Hoc frequenter contingit incarceratis & nemo magistratum ideo reprehendit. Quod si gravius aliquod contigisset, id in delectis Orientalium speciatim descriptum fuisset.

c Intelligunt mortuos in custodia & vinculis. Etenim in epistola ad Iulium rem ita explicant. Alios, inquit, Melausos carcere et squallore et putore confierunt: alios nonnullos ferreis vinculis ita, ut cervices eis arctissimis circulis strangularentur: deniqꝫque ex ipsis quidam vincti in eâdem injustâ defecerunt pœna. At quid si unus et et nihil hic occurit quod non crebro contingit incarceratis sine magistratûs vituperio.

in ipsis supplicijs confecerunt absumpserunt. Certe fratris nostri & coepiscopi Athanasij innocentiam vi et tyrannide circumvenire et opprimere conati sunt: nulla in ejus judicio neqꝫque sedulitate neqꝫque fide neqꝫque justitia adhibita. Iam ergo diffici suis fabulis et rumoribus in eum sparsis, et animadvertentes se non posse de ijs rebus justa adferre documenta, cum essent in urbe Sardica non ausi sunt in Concilio sanctorum Episcoporum apparere. Vnde manifestum ac justum apparuit fratris nostri & Coepsicopi Iulij judicium. Non enim temeraris judicavit sed cum deliberatione, ut nihil relinquatur dubij de communione fratris nostri Athanasij. Habuit enim dd. Episcopi illi nec aderant ubi Athanasius facinora admisit nec ex incolis Mareoticis qui aderant, coram examinatis, veritatem didicisse perhibentur, sed Athanasij presbyteris aurem avide accom̄mmodantes, quæ ex istis audiverant locuti sunt. Isti vero presbyteri testes esse non potuere, quia scelerum erunt socij: atqꝫque Vnde nec a patribus Tyribjs ut legitimi testes auditi sunt, nec admissi sunt, nec Synodus ideo ut injusta a quoquam t quod sese tempore reprehensa est. Testimonia igitur pro Athanasio ad nihilum redeunt. nec Athanasius ipse hoc expectabat. Eosdem enim domi relinquit: Quorum tamen pars postmodum Tyrum porrexit cum literis pars ac ut testimonia dicerent sed in Concilio pro Athanasio sed ut de sex Episcopis conquerentur. Testes igitur ex parte Athanasij ad nihilum rediere: et maxime cùm perfidia Presbyterorum & Mareoticorum ex literis quas Ischyræ affinxerunt, dignos manifestos reddatur. octoginta Episcopos veros testes. Habuit et hoc innocentiæ documentum quod ee Per Presbyteros & per literas, hoc est per Presbyteros qu Mareoticos Tyrum, ut modo diximus, venientes, & per literas Arsenij et Ischyræ quas fictas esse supra docuimus. per dilectos fratres nostros Presbyteros suos & per literas, Eusebianos compendiose redarguit, non jure sed vi grassentes compendiose redarguit. Quapropter omnes undiqꝫque Episcopi viri communionem ob ejus innocentiam confirmantruntconfirmarunt. Illud quoqꝫque vestra charitas conspiciat, post Athanasij ad sacram Synodum Sardicæ congregatam adventum, Orientales tum literis tum mandatis non scriptis citatos fuisse ut se judicio sisterent: verum illos ff Tergiversatur et conscientia sua prædamnatur non qui injustas conditiones fugit sed qui justas. Illi optionem justissimam de mittendis ex utraqꝫque parte quibusdam in Mareotem, obtulerunt, vos acquievistis sed hoc unicum egistis ut vestro arbitrio omnia illisqꝫque sub jugum missis, Romani Pontificis auctoritas per totam orbem extenderetur. Ideo enim illos ad tribunal vestrum tumide quorum tamen par fuit auctoritas, et qui vos ad eorum tribu quod cum damnatis communicando jura divina solveretis, belte, justitia majori citare potuissent. Ne sua conscientia prædamnatos, inhonestis causificationibus tergiversari incœpisse, per centu Postulabant enim ut innocentem quasi nocentem a nostra communione submoveremus, nihil spectantes gg invenistis ergo non ut judicaretis sed ut Orientales præjudicia condemnaretis. Tantumqꝫque præjudicium non pudet literis publicis ere, quod ne sæcularis quidem judex adstantibus vel solis amicis confitendore summo. quam indecentia vel potius impossibilia postularent. Sed et commentaria actaqꝫque Mareotæ non nisi a hh verba. Qui viros melius noverant, pro optimis habuere, vos lace testimonia tis sed convitijs aggreditur, eo ipso et moribus et causa laborare se tradit. sceleratis et perditissimis quibusdam novitijs, quibus ne vulgarem quidem gradum clericatus committas, ii. Ad Hhanc cavillationem supra satis respondi. Conferamus autem hic si placet OccidentelesOccidentales cum Orientalibus. Scilicet Orientales misere Mareotem sex de suis Episcopis qui ruinas Ecclesiæ specularent & ex incolis rem omnem cognoscerent, & postea Actis suis confisi hanc Optionem dedere Occidentalibus ut ex utraqꝫque parte aliqui denuo Mareotem mitterentur: Occidentales contra rebus suis diffisi detrectarunt Optionem et ne quidem de suis unquam ad rem explorandam misere aliquos. Tyri constitit tam Athanasius et Macarius cum multis Ægyptijs ex una parte quàm Ischyras cum suis ex altera, testesqꝫque aliqui in synodo examinati, aliorum testimonia lecta, sex etiam episcopi quæ Mareotæ viderant & audiverant, ea coram testati sunt. Aderant tam accusati quam accusantes, tam vivi testes quam testimoniæ absentium A coram Synodo judice. At in Synodo Romana et in Sardicensi Occidentalium Synodo nihil tale factum est. In istis nemo prorsus aderat ex parte occrientalium quos accusabant & condemnabant. Quamobrem dum Occidentales de Actis Orientalium tanquam una parte absente confectis conquesti sunt, ad eos egregie plane pertinet illud Servatoris: Quomodo dices fratri tuo: Sine ejiciam festucam de oculo tuo, & ecce trabs in oculo tuo. Hypocrita ejice primum trabem de oculo tuo. per absentiam alterius partis confecta esse. Neqꝫque enim frater noster Athanasius episcopus aderat neqꝫque Macarius Presbyter quem accusabant: et tamen eorum inquisitio seu potius insidiatio nullo non probradedecore scaturiebat, cum Nunc enim ethnici nunc chatechumeni interrogati sunt, non ut quæ scirent dicerent, sed ut quæ ab illis didicerunt4 k. Quare turbulenti isti ejecti fuerint diximus etiam supra. nostri est qui presbyteri sumus Athanasij & curam ob ejus absentiam susceperamus, & interesse voluimus quæstioni et veritatem ostendere & falsa redarguere. Tantum autem abest ut nos præsentes esse voluerint ut etiam contumeliose ejecerint. Ex Iam vero quanquam ex his abunde constet sycophantiam esse, tamen dum evolvimus Acta, deprehendimus ipsum sceleratum Ischyram, qui titulo episcopi in mercedem calumniæ ut videtur remuneratus est, suam sycophantiam suis verbis prodere. Ipse enim ll. Ischyram, ubi Macarius supervenit, stetisse et oblationes fecisse, omnino contrarium est Actis Tyrijs. Vt enim Ischyras in Actis istis testatus est se tunc ægrotasse, sic etiam Catchumenus quidem unus tertatus in sui examinatione testatus est dixit se intus cum Ischyra fuisse tunc quo tempore Macarius in locum irruit, alij etiam examinati pro testimonio dixere Ischyram in cellula parva latuisse, alij eundem post ostium ægrotum eodem tempore decubuisse quo Macarius superveniebat: uti ex Actis commemorat Iulius Papa in epistola ad Orientales. Cùm igitur Acta ista se habuerint, qui Ischyram dixere tunc Oblationes fecisse, hi certe non ex Actis illud didicere, sed neqꝫque quid in Actis contineretur calluere satis accusationem Ischyræ aut Mareoticorum testimonia calluere satis. Quid si igitur nonnulli incertis rumoribus inmixi res aliter quam in synodo gesta erant oscitanter retulerint: an ideo testimonia ista convellentur? an Acta corruent? Adauget autem suspicionem quod non Nullo modo. Hoc ad Acta nihil spectat. Et tamen suspicor ne quidem Eusebianorum aliquos ita scripsisse. Quis enim scripserit? An Eusebius in literis ad Iulium? At hic una mittebat Acta Tyria ut inde Iulius omnia cognosceret. An Synodus Antiochena? At in literis Alexandrinæ Synodi, quæ antiquior fuit, eadem occurrunt. An alij quivis? At non minus probabile est Athanasianos literas finxisse. Versutis enim, qui criminum suspicione laborant, solenne est accusationes contaminare et apud suos corrupte referre vel efficere ut corrupte referantur et quo susp ac defensioni Athanasianosanos est quam Eusebianorum aliquos (si modo notæ alicujus hi fue Acta quæ defendebant ignorasse. Adauget autem hic suspicionem quo hujus rei, quod Synodus Alexandrina, in qua Athanasius omnia pro arbitrio gessit, in literis suis objectionem ita retulit, quasi Macarius die Dominico, & ubi Ischyras sacra faciebat, calicem fregisse accusaretur. Neqꝫque Synodus objectionem sic perperam relatam correxit, sed objectionem genuinam silentio prætermittens, commentitiam hanc refellit perinde ac si ipsa esstesset genuina illa quam refellere oporteret. Certe Athanasius, et quotquot gestis Tyrijs interfuerant, quæ ibi objecta fuerant non ignorabant quæ ibi fuerant objecta. Qui autem OjectionemObjectionem in se perperam relatam audit, & scit perperam relatam esse, nec tamen corrigit, sed genuinam objectionem silentio involvens huic soli quæ non adultera genuina est refellendæ incumbit, ut objectionem omnem videatur diluere: hic per hypocrisin istam prodit se non objectionibus non probe respondendis sed adulterandis operam dare incumbere declinandis operam dare & id agere ut de ijsdem falsi rumores spargantur. Quod si Athanasius cum suis hæc fecerint, merito inciderit suspicio aut literas quæ Eusebianis tribuuntur ab his confictas fuisse ad falsum rumorem propagandum, aut saltem Eusebianorum aliquos rumore quem sparserant Athanasiani deceptos has scripsisse. Ischyras in monumentis actorum disserte testatus est se ipsa hora qua Macarius in suam cellam venerat ægrotum jacuisse, Eusebianis contra scribentibus eum tum stetisse et oblationes fecisse cum Macarius superveniret. Quin et illa calumnia qua postmodum usi sunt manifesta apparuit. Prædicabant enim ac misere deplangebant cædem Athanasium fecisse et Arsenium Meletianum episcopum e medio sustulisse quam rem fictitio genitu et falsis lachrimis ut vera videretur deplorabant, jusserunqꝫquejusseruntqꝫque ejus qui viveret quasi qui extinctus esset, cadaver exhiberi. Sed figmenta eorum non latuerunt. Notum enim erat omnibus hominem incolumem esse et inter vivos ✝ comprobari recenseri. Verum ne sic quidem cum vidissent se redargui (ipse enim vivus Arsenius cavit mm. Non dicit Arsenium vivum apparuisse in Synodo, sed vivum demonstrasse quod non sublatus esset, hoc est, demonstrasse per Epistolam suam quam Athanasius in hujus rei probationem produxit in Synodo, supra docuimus. monstravit se non sublatum esse neqꝫque mortuum) quiescere potuerunt sed novas sycophantias veteribus accumulantes, omnibus machinis id egere ut hominem calumnijs involverent. Quid igitur dilecti? ne hic quidem frater noster Athanasius amnium despondit, sed magna cum fiducia eos de his rebus provocavit ad judicium. Et nos quoqꝫque eos invitavimus & citavimus ut judicio se sisterent, & si possent redarguerent Athanasium. Sed ô magnam improbitatem! Ô gravem superbiam! vel potius si verum dicendum est, ô malam et obnoxiam conscientiam! Hoc enim omnibus innotuit. &c.

In altera epistola quæ ad Ecclesias inscribitur præcipua quæ occurrunt præter jam memorata sunt hujusmodi.

– Fugerunt [Eusebiani] Fratres dilectissimi, non solum propter calumniam quam adversus comministros nostros confinxerant verum etiam eo quod advenisse cer

a. Ecce Ex omne genus flagitiosorum, perinde ut jam ante ex Orientalium epistola audivistis! Aderant utiqꝫque qui ob seditiones Alexandriæ et Constantinopoli concitatas, vincula et exilia perpressi fuerant. Aderant amici eorum qui in ipsis pugnis interempti fuerant. Alij gladiorum plagas ostendebant. Aderant populorum Athanasianorum Legati qui hæc omnia conquesti sunt: demonstrantes quomodo ad se opprimendos, milites cum gladijs populi cum fustibus & Iudicum tribunalia concurrerunt: quibus tamen non O occasio, non locus fuisset, nisi ipsi rebellan restitissent. Addunt et virginum denudationes, velis scilicet facie in tumultu detractis: Ecclesiarum item incendia, hoc est incendium ecclesiæ Alexandrinæ, quam tamen ipsi incenderant comministros deniqꝫque in custodiam datos, nempe ob rebellionem. Propria interim flagitia omnino reticent, seditiones quas flaverant, gladios & fustes quibus ipsi armati fuerant, altares quæ humano sanguine madefacerant, domos quas compilaverant equestris, victoriam in milites ejus, domum invasam et incensam, Hermoginem ipsum cæsum & civitatem