Iunonem a nonnullis ad aerem referunttur, sic autem coincidet cum Iuno Minerva. Minerva Nam Minerva Ægyptijs aer est teste Eusebio lib 3 Præp: Evangel. cap. 2 ubi cum dixisset Osiridem ijs esse Solem, Isidem Lunam, Iovem Spiritum cuncta pervadentem, Vulcanum Ignem, Oceanum humorem ac Nilum subdit ista: τὸν δὲ Αἐρα φασὶν ἀυτοὺς προσαγορένειν Αθηναν Aera verò aiunt ab ijs Minervam vocari. Sic et Diodorus (: Aeri porrò Minervæ nomen attribuunt [Ægyptij] Iovisqꝫque filiam hanc et virginem putari eò quod aer naturæ corruptioni non obnoxius sit et summum universi mundi locum occupet. Similiter Augustinus: Si ætheris partem superiorem Minervam tenere dicunt et hac occasione fingere dicenti Poetas quod de Iovis cerebro capite nata sit, cur non Ergo ipsa potius Deorum regina deputatur, quod sit Iove superior? Iupiter aliquando pro Sole accipitur Reliquum est igitur ut Iuno sit Terra. Ad Lunam enim non refertur nisi ubi Iupiter pro sole accipitur? Luna autem hîc per Dianam significatur. Iupiter verò sive Solem significat sive Planetam proprium, constantissime ad Cœlum refertur et Cœli uxor ex veterum traditione Tellus esse Terra est.

Cum Ennius Saturnum omisisset & Dij Ægyptij Deus idem naturalis diversis in regionibus sub diversis nominibus sæpissimè coleretur facit factum et Latini auxerent numerum Deor ad Ennianos Deos duodecim adderent alios octo Saturnum Saturnum, Solem, Lunam, Tellurem, Plutonem, Liberum Ianum et Genium, & sic Deos omninò viginti selectos constituerent. Verum Sol coincidit cum Apolline, Luna cum Diana, Tellus & Pluto cum Cerere, Pluto cum Ianone, Liber cum Osirid. qui Sol et & Ianus cum cum Sa ut aliqui volunt cum Sole, vel potius cum Ægyptiorum bifronte Saturno. concordiant. Solus restat Genius quem Romana superstitio selectis addidisse videtur quiqꝫque nihil aliud est quàm significaret est quàm personæ vel urbis vel regionis alicujus spiritus custodsiam significant. Sic L Latitni igitur Deos Principes duodecim et non plures colebant præter spurium Deum Genium & Vestam Deam quæ cæteris interim dum de a reliquorum cætu excluditur, et sola in Domo deorum manet manere fingitur ne numerum Duodenarium perturbet sole ex manus refragitur. Et quemadmodum Ægyptij & Chaldæi menses quos in Anni inter Deos hosce distribuerunt: sic etiam Latini sub initio videntur fecisse. Sic Ovidius dicit quod ante tempora pora Numæ Pompilij Martis erat prim

Martis erat primus Mensis, Venerisque secundus, nimirum Aprilis ab ἀφρὸς spuma unde Ἀφροδίτη Venus. Mensem Maias Mercurio Maiæ filio sacrum fuisse Diodorus prodit. Iunius forsan a Iunonies dicatur dictus. Sic ex Græcorum mensibus quibusdam Deorūum cognominatis nomina. præferit sortitis et perinde (perinde ut Ægyptiorum mensis a Thoth seu Mercurio & cognominat cognominat g et Dies septimanæ usqꝫque a Planetis totidem cognominat a denominati sunt,) et verisimile est quod dies mensibus apud Gentes varias nomina a Dijs duodecim sub initio nomina imposita sunt & quod menses nomina mensibus apud Gentes varias sua a Dijs duodecim, apud Gentes varias sub initio imposita sint habuere.

intelligere. Sic Vnde Plotinus, Per animam suam, inquit, hic mundus Terram intelligere Terram intelligentem fit Deus. Sed et Sol Deus est quia animatus, et sic etiam alia astra. Dijs autem imposuere nomina celeberrimorum hominum; ut Mercurio nomen Thoth qui a quo disciplinus quem regis illius quem scientias Thoth a quo scientias acceperant. Iovi nomen Hammon id est seu Chami qui post Noachum De Saturno et filijs tribus Iovi, Neptuno et Plutoni nomina ex Iovi nomen Hammon seu Chami qui

Ipsis autem Dijs nomina hominum nomina sua verò nomina sua ab hominibus mentum d accepisse videntur