Miscellaneous draft portions of 'Theologiæ Gentilis Origines Philosophicæ' Isaac Newton c. 45,337 words Newton Project Brighton Newton Project,University of Sussex

This text is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

 1684-90, c. 43,772 words. Yahuda Ms. 16Rough notes for 'Theologiæ Gentilis Origines Philosophicæ' [Yahuda Ms. 16.1] Miscellaneous draft portions of 'Theologiæ Gentilis Origines Philosophicæ' [Yahuda Ms. 16.2] Yahuda Ms. 16.2, National Library of Israel, Jerusalem, Israel IsraelJerusalemNational Library of Israel Yahuda Mss Yahuda Ms. 16.2 Part of SL254 + ?

39

The Newton Project would like to thank Kenneth Knoespel of the Georgia Institute for Technology for permission to consult his partial and unpublished 'Working Transcription of Theologiae Gentilis Origines Philosophicae', produced in 1989 with the support of the Edelstein Center for the History and Philosophy of Science and Technology, Hebrew University of Jerusalem.

A large section of text from f 18v to f 27v does not appear to belong with the rest of this document. To avoid interrupting the text flow, this anomalous section is placed at the end of the transcription.

 ReligionChronology Mint 1684-90 England Latin English Greek Hebrew Humphrey Newton Holograph Unknown Hand Catalogue information compiled by Rob Iliffe, Peter Spargo & John Young Tagged transcription by Raquel Delgado-Moreira Coding reviewed by John Young Proofed by Robert Iliffe Further coding modifications input by John Young Coding audited and updated to Newton v2.0 DTD by Michael Hawkins Minor coding modifications input by John Young Updated to Newton V3.0 (TEI P5 Schema) by Michael Hawkins Coding errors corrected by John Young Catalogue exported to teiHeader by Michael Hawkins
11r Theologiae Gentilis Origines Philosophicae. Cap. 1 Quod Theologia Gentilis Philosophica fuit erat,et ad scientiam Astronomicam & Physicam systematis mudanimundani apprime spectabat: quo quodque Dij duodecim gent majorum Gentium sunt Planetæ septem cum quatuor elementis et quintessentia Terra

Philosophiam antiqui duplicem coluere, sacram et vulgarem, sacram Philosophi per typos et ænigmata discipulis suis tradidere: vulgarem oratores aperte et stylo populari scripserunt. Philosophia sacra in Ægypto apprimè floruit et in scientis syderum fundata fuit. Id ex annua sacerdotum processione in honorem Philosophiæ hujus instituta manifestum est. Cujus processionis formulam Clemens Alexandrinus ἀυτόπτης sic descripsit.

Ægiptij peculiarem quandam Philosophiam exercent: illam maximè ostendit sacra eorum Processio.

Primus enim procedit cantor, ex musicæ symbolis unum aliquod gestans. Dicunt illum ex libris Mercurij duos accipere debere; quorum unus Hymnos Deorum,alter Regiæ vitæ rationes continet.

Post cantorem procedit Horoscopus; in manu habens horologium et palmam, Astrologiæ Symbola. Hunc oportet semper in ore habere Astrologicos Mercurij libros,qui sunt quatuor, quorum unus est de ordine Inerrantium Stellarum quæ apparent, alius de coitu et illuminatione Solis et Lunæ; reliqui (duo) de illarum ortu.

Deinceps progreditur scriba sacrorum, pennam habens in capite, et in manibus librum ac regulam, in qua est et atramontum ad scribendum, et juncus quo scribunt.(Ad illum pertinent x libri.) Illum oportet scire ' ea quæ Hieroglyphica vocantur, et 2 Cosmographiam, et 3 Geographiam, et 4 ordinem Solis et Lunæ, et 5 Quinque Planetarum, et 6 Chorographiam Ægypti, et 7 Descriptionem Nili, et 8 Descriptionem apparatûs sacrorum, locorumqꝫque consecratorum, 1v Ab exordio mundi ad diluvium Berosus numerat nos b saros 120 & Sarum dicit esse annorum 3600. Suspicor dies annos pro diebus per vocis ambiguitatem hic scribi. Nam Orientales diem pro anno nonnumquain usurp in mysterijs suis usurpabant diem pro anrno & annus vetus Chaldaicus erat dierum 360. Hac lege sarus erit annorum decem & spatium ab exordio mundi ad diluvium erit annorum 1200, ferè ut Moses scripsit.Gentes affectabant numeros numerabant rotundaper , dec decem, mi centum, mille non autem per 36, 360, 3600. Neqꝫque satis intelligo unde numerus non rotundus 3600 oriatur nisi ex resolutione decennij in dies. 2r et 9 Mensuras, et 10 quæcunqꝫque in sacris sunt necessaria.

Prædictos sequitur Stolistes, cubitum Iustitiæ tenens, et Calicem ad libandum: Hic omnia noscit quæ ad Disciplinam pertinent, et Victimarum Sigillationem. Sunt autem x (libri) qui ad Deorum suorum honorem pertinent, et Religionem Ægyptiaram continent; nempe de 1 Sacrificijs, de 2 Primitijs, de 3Hymnis, de 4 Precibus, de 5 Pompis, de 6 dDiebus Festis, et ejusmodi quatuor alij.

Post omnis prodit Propheta, Hydriam apertè gerens in sinu; quem sequuntur qui Panes emissarios portant. Hic, ut Præfectus Sacrorum, libros x ediscit, qui Sacerdotales vocantur; nempe de Legibus, de Dijs, et de universâ sacerdotum disciplinâ. Propheta etiam apud Ægyptios Vectigalium distributioni præest. Hactenus Clemens.

✝ ✝ Tota verò hæc Processio ad Philosophiam Cosmographicam Astronomiam et Geographiam spectat. Nam cum hymnis præfatorijs significatur decantata illa sphararum harmonia quam veteres per Musas novem et Apollinem Musagetam cum Lyra designabant dumbrare designare solebant, quamqꝫque in sacris suis per hymnos adumbrare solebant semper designabant. Id Macrobius sic patefecit. Plato, inquit, in repub. sua cum de sphærarum cælestium volubilitate tractaret, singulas ait Sirenas singulis orbibus insidere, significans sphærarum motu cantum numinibus exhiberi. Nam Siren Dea canens græco intellectu valet. Theologi quoqꝫque novem Musas octo sphærarum musicos cantus et unam maximam concinentiam quæ confit ex omnibus esse volueravoluerant. Vnde Hesiodus in Theogonia sua octavam musam Vraniam vocat: quia post septem vagas quæ subjectæ sunt,octava stellifera sphæra superposita propio nomine cælum vocatur: et ut ostenderet nonam esse et maximam, quam conficit in hac Processione per hymnos sonorum concors universitas adjecit,

Καλλιόπη θ᾽ ἣ δὴ προφερεστὰτη ἐστὶν ἀπασέων;

ex nomine ostendens ipsam vocis dulcedinem nonam Musam vocari (nam καλλιόπη optimæ vocis Græca interpretatio est) et ut ipsam esse quæ confit ex omnibus pressius indicaret assignavit illi universitatis vocabulum; videlicet ἡ δὴ προφερεσάτη ἁπασσέων. Nam et Apollinem ideo Μουσαγέταν vocant quasi ducem et principem orbium cæterorum, ut ipse Cicero refert: Dux et princeps & moderator luminum reliquorum, mens mundi et temperatio. Musas esse mundi cantum etiam sciunt qui eas Camenas quasi canenas a canendo dixerunt. Ideo canere cælum Theologi comprobantes sonos musicos sacrificijs adhibuerunt; qui apud alios lyra vel cithara, apud nonnullos tyibijs alijsve musicis instrumentis fieri solebant. In ipsis quoqꝫque hymnis Deorum per stropham et antistropham metra canoris versibus adhibebantur; ut per stropham rectus orbis stelliferi motus,per antistropham diversus vagarum regressus prædicaretur: ex quibus duobus motibus primus in natura hymnus dicandus Deo sumpsit exordium. Mortuos quoqꝫque ad sepulturam prosequi oportere cum cantu plurimarum gentium vel regionum instituta sanxerunt,persuasione hac; quia post corpus animæ ad originem dulcedinis musicæ redire credantur. Hæc Macrob. l. 2 Somn.Scip. c. 3. Quid Idem signifacárisignificári per hymosnos in processione Ægyptiorūum manifesst. Proxime post hymnos ex processionis serie. Nam proximè post hymnos procedit Astronomus cum libris sacris &c NB. Sphærem Orbem extimum in quao sita sunt fixæ, Cicero dicit esse summum ipsum Deum acrcentem & continentem cæteros orbes.lic. Somn. Scip. l.1.c.14. citante Macrobi um somn. scip. l. 1. c. 17. In hac Processione proximè post per Hymnos præfatorios quibus aa Macrob. l. 2. Somn. Scip. c. 3. harmonia sphærarum cælestium significatur.Deinde procedit Astronomus cum libris sacris ad scientiam syderum spectantibus. Hunc sequitur scriba sacrorum qui descriptiones Cœli Terræ Stellarum et rerum sacrarum intelligit. Vltimò Sacerdos et Præfectus Sacrorum, ea callentes quæ ad ritus sacros et Theologiam spectant, Processionem totam claudunt. Conjungendo Scientiam Stellarum et Mundi cum Theologia et Scientiam illam primo loco ponendo, infirmabant Ægyptij Theologiam suam ad astra respicere. Nimirum Dij Ægyptiorum erant astra et elementa. Hoc asserunt ✝ et Diodorus et ✝ Laertius. Testatur etiam Horus Apollo quod depicta ✝ Ægyptijs Stella Deum significat. Chæremon quoqꝫque 3r2 et alij (ut Porphyrius apud Eusebium refert) Præp. Evang. l.3 c.4. Deos nullos hoc mundo corporeo et partibus ejus superiores esse ex doctrina disputabant Ægyptiorum quorundam qui de alijs Dijs præter Planetas et Stellas fixas nunquam locuti sunt sed fabulas suas omnis theologicas de astris et Planetis et fluvio Nilo ommino interpretabantur et ab horum influentijs res humanas pendere credebant. Vnde concludit Eusebius quod arcana Ægyptiorum Theologia ad astra et Planetas tanquam Deos solummodo spectabant.✝ Præp. Evang. l 1. c 6 ✝ Et alibi: Phœnices, ait, et Ægyptios omnium principes Soli et Lunæ ac Stellis divinitatem tribuisse vulgatum est, ijsqꝫque solis rerum omnium ortus interitusqꝫque c.9. causam assignasse. Et postea: Iam in Phœnicum Theologia reperias qui principes apud illos naturalis sese Philosophiæ studio dediderunt eos pariter atqꝫque Ægyptij, solem ac Lunam cæterasqꝫque stellas errantes, elementa præterea quæqꝫque cum ijs conjuncta sunt, Deorum in loco tantum habuisse –– Atqꝫque hæc Phœnicum etiam libris continentur. Sic etiam Author Libri Sapientiæ cap 123, Ignem,auit, aut centum spiritum aut citatum aerem, aut gyrum stellarum aut nimiam aquam aut solem et lunam rectores orbis terrarum Deos putaverunt. Et jobus cum se ab Idololatria purgare vellet: Si, inquit, vidi solem cum fulgeret et Lunam incedentem clarè, & lætatum est in abscondito cor meum & osculatus sum manum meam ore meo: etiam hæc est iniquitas maxima a judilcibus punienda quoniam et negatio contra negarem Deum altissimum Iob 31.26. IdIdem quoqꝫque ex Deorum nominibus colligere licet manifestum est nimirum, Saturno, Iobve, Marte, Venere, Mercurio, Sole, Apolline, Luna, Diana, Vulcano, Neptuno, Rhæa, Vegha,Plutone, et Cerere (quæ vel Terram v elt Stellam Camis significa nnt) Osiride Iside et Belo (qui Solem denotant) et Isido Libero, Oceano et similibus. Dij illi stellas et elementa apertè significant et ab Ægypto per gentes antiquitus propagati sunt et nihil alind significant quam Stellas et Elementa. Sic enim Herodotus: Omnia fere Deorum nomina ex Ægypto in Græciam pervenerunt. Idqꝫque ego ex Barbaris sciscitatusscitatus ita rem habere comperio, ac reor ex Ægypto præcipuè venisse. Et paulò ante: Dicunt, inquit, Ægyptios duodecim Deorum cognomina primos in usu habuisse, et Græcos ab ijs fuisse mutuatos: illos etiam simulachra et Delubra Dijs primos statuisse. Idem Lucianus in &c Idem Lucianus in Dialogis ex inspectione Templorum in Syria ac traditione sacerdotum confirmat confirmat. Scribo, inquit,Assyrius ipse existens & eorum quæ narro alia quidem ipse coram vidi, alia vero a sacerdotibus edoctus sum. Primi igitur hominum quos nos scimus Ægyptij, dicuntur et deorum notitiam percepisse et templa constituisse lucosqꝫque et conventus solennessolemnes edidisse. Primi autem et nomina sacra intellexerunt & sermones sacros docuerunt. Deinde verò non multo tempore post ab Ægyptijs Assyrij doctrinam de dijs acceperunt et sacra templaqꝫqueerexerunt in quibus et simulacra posuerunt et statuos dedicarunt. Antiquitus autem etiam apud Ægyptios absqꝫque simulacris et statuis templastempla erant. Et sunt in Syria quoqꝫque templa non multo Ægyptijs ætate posteriora, quorum ego plurima ipse vidi. Hæc Lucianus in Dea Syria. Cultus igitur astrorum simulacris antiquior fuit. Quod au Quod autem Assyrios ab Ægyptijs edoctos fuisse scribit, id confirmat etiam Diodorus. lib. 1. In Babylonem, inquit, Belus, Neptuni et Libyæ filius ut creditur filius, coloniam duxit & detecta apud Euphratem sede Flamines (id est sacerdotes) pro more Ægyptiorum impensis et oneribus publicis exemptos instituit, quos Chaldæos Babylonij ant nominant. Hi stellas, sacerdotum in Ægypto Physicorumqꝫque et Astrologorum exemplo, observant. Originem verò et progressum Philosophiæ sacræ Lucianus περὶ Ἀστρολογίας sic plenius describit. Primum Æthiopes, inquit, motus et proprietates stellarum errantium invenerunt et Astrologiam mortalibus tradiderunt et mox Ægyptijs finitimis artem imfperfectam tradiderunt qui eandem in majus provexerunt — Calluerunt autem hæc omnia et Babylonij, atque hi quidem affirmant se primos omnium fuisse. Verum ut ego existimo multo posterius ad hos scientia pervenit. At verò Græci nec ab Æthiopibus nec Ægyptijs de Astrologia quic tqam audierunt: verum illis Orpheus Oneagri et Calliopes fillius primus ista monstravit. Hæc Lucianus. vVerum Orpheum scientiam siderum et mysteria sacra in Ægypto didicisse et translata secum Ægyptiorum mysteria cum græcis hominibus communicasse Diodorus 1. c et Eusebius in Præp. Evang. 1. 1 c. 6 abunde satis docent. Sic Herodotus quoqꝫque in Euterpe, & Plato in Epinomide Epinomide, Aristoteles lib. 2. de cælo c. 12, Macrobius l. 1. c. 19 & alij Astronomiam ab Ægyptijs ad Græcos manasse tradunt. Æthiopes verò quos Lucianus Astronomiam et Astrologiam motum & propietates stellarum primos invenisse docet &mox Ægyptijs finitimis tradidisse, erant incolæ Ægypti superioris quæ nam Thebais dicitur. Nam Eustathius (in Dionysium) scribpit Ægyptum in historijs vocari & Æntatu et Aesiam et Potamiam et Æthiopiam ab Æthiopibus quæ ibi sunt, de quibus ple quorum meminerunt pleriqꝫque veterum Nam Thebaida olim in historijs antiquis Æthiopiam dictam fuisse Marshamus (in Canone Chronico ex Eustathio, Homero, Philostrato & alijs authoribus probat. Sed et in Æthiopia illa quæ Thebaidi ad austrum contermina est ., Et quæqꝫque ad Phylas incipitens et ad utramqꝫque Nili ripam jacetns in longum porrigitur pro more Ægypti et æq æaquis similiter irrigua est et cujus urbs principalis et regia in insula meroe sita a Thebis non longe distat, Philosophia sacra ab einitio floruisse videtur. Nam Æthiopes illi circumcidebantur perinde ac Ægyptij et similibus utebantur legibus tam sacris quam politicis uti Diodorus notat, et ni fallor ab Ægyptijs oriundi ecrant, Osiride quo tempore Osiris in Æthiopiam Osiride coloniam illic deducente quo tempore in Æthiopiam profectus esse Scribit memoratur. Scribit Diodorus linguam vulgarem horum Æthiopum eandem fuisse cum lingua sacra Ægyptiorum et inde concludit Ægyptios sacra sua ab his Æthiopibus edoctos fuisse At suspicor linguam illam sacram sub initio vulgarem fuisse tam Ægyptijs quam Æthiopibus vulgarem fuisse,et Etin Ægypto autem autem per incursiones Babyloniorum, Persarum et Græcorum in Ægypto ante tempora Diodori exolevisse, perinde ut Lingua Græca et Latina in imperijs Græcorum et Latinorum per incursi ones rum barbarorum gentium jam jam desiere, & in nisi quia et apud a doctis sacro viris solummodo intelligentum & in libris veterum solummodo es nisi quatenus in libris sacris et historicis conservabatur; perinde ut in linguis doctorum tam orientalibus quàm gGræca et Latina jam factum videmus.

Planetas autem et Elementa quæ per Deorum nomina significantur Ægyptij naumerabant hoc ordine a Saturnum, Iovem, Martem, Venerem. a Mercurium, Solem, Lunam, Ignem, Aerem, Aquam, Terram. Eter Tellus quæ per Elementa quatuor adumbratur Quintassentia essentia est et numerum duodenarium complet. His duodecim 4r comprehenditur. Philosophia tota, dum stellæ Astronomiam, et Elementa quatuor Physiologiam reliquam adumbrent. Pro Dijs autem habiti sunt quod ab ijs humana omnia regi credebaturcredebantur. Nam Philastrius Brixiensis affirmat Hermem definivisse secundum septem stellas hominum generationem consistere. Et Clemens Alexandrinus Ægyptios primos Astrologiam inter homines intulisse; similiter et Chaldæos. Et Herodotus ab Ægyptijs excogitatum esse, quis mensis, diesve, cujusqꝫque sit Deorum et quo quis die genitus, qualia sortietur et quam mortem abibit et qualis vixerit. Per Deos.Ægyptios Herodotus hic intelligit Planetas. Nam dies Deorum sunt dies septimanæ a VII Planetis denominati. His Planetæ in genethliaca Ægyptiorum arte tanquam Dij quidam præficiebantur. Vnde Dio Cassius: Quod verò Dies assignantur septem stellis quæ Planetæ vocantur id certè inventum est Ægyptiorum. Et par est ratio signorum Zodiaci et domum cœlestium quibus menses respondent Et quemadmodum septèm Planetis dies totidem tribuuntur, sic etiam annum inter Deos duodecim pari mensium numero divisum fuisse docent verba novissima Herodoti. ✝ ✝ Et par est ratio signorum Zodiaci quibus menses respondent. Ægyptijs enim priscis Dodecatemoria signiferi θεοὶ Βουλαῖοι Dij Consentes, Planetæ verò ραβδοφόροι Lictores, qui accensi Solis consistorio adstent, censebantur, teste vetere apud ad Apollonij Rhodij Argonauticon IV Scholiaste. Sic etiam Chaldæi (ut Diodorus Lib. 2 affirmat) Deos pPrincipes numerabant duodecim et singulis mensem et de duodecim Zodiaci signis unum attribuebant.

Eundem Deorum numerum Latini etiam tenuere; Deosqꝫque Consentes nominarunt, quasi Iupiter absqꝫque eorum consensu nihil ageret. Dij etiam selecti et majorum Gentium et semper cœlestes appellati sunt: cum cæteri qui ex hominibus ob merita in cælum evecti sunt, semidei 5r3 Indigetes, Semones, Minores, et minorum Gentium nominarentur. Deos consentes Ennius refcenset hoc disticho.

Iuno, Vesta, Minerva, Ceres, Diana, Venus, Mars, Mercurius, Iovis, Neptunus, Vulcanus, Apollo. At Vestam Plato de cœtu Deorum duodecim excludit. Plato Magnus, inquit, Dux in cælis Iupiter, volucrem agens currum primus incedit omnia administrans et procurans. Hunc sequitur Deorum et Divorum cœtus undenas in partes distributus. Nam Vesta in domo Deorum manet sola. Eandem quoqꝫque Ægyptijs ignotam fuisse testatur Herodotus, qui tamen nomina Deorum duodecim ab ipsis inventa esse scripsit scribit. Nimirum Vulcanus apud Ægyptios Hermaphroditus erat (ut refert Horus Apollo) ideoqꝫque ab Europ æ eis nunc mas constitutus est sub nomine Ἠφαίστου nun tc fæmina sub nomine Vestæ: Ægyptij autem Deam ignis a Vulcano diversam ignorabant. Igitur Vesta ad Vulcanum referri debet et Saturnus ad complendum numerum duodenarium in catalllogum Ennij introduci. Nam Saturnum inter Deos primos Ægyptios, Manetho (apud Eusebium) numerat. Sic in disticho Ennij Deos omnes Ægyptios reperiemus, nempe Planetas Septem Saturnum, Iovem, Martem, Venerem, Mercurium, Apollinem, Dianam, et Elementa quatuor Vulcanum, Minervam, Neptunum , & Cererem Iunonem & Terræ Globum Iunonem.. Iuno a nonnullis ad aerem refertur, sic autem coincidet cum Minerva. Nam Minerva Ægyptijs aer est teste Eusebio lib. 3 Præp. Evangel. cap. 2 ubi cum dixisset Osiridem ijs esse Solem, Isidem Lunam, Iovem Spiritum , cuncta pervadentem, Vulcanum Ignem, Oceanum humorem ac Nilum, subdit ista: τὸν δὲ Ἀέρα φασὶν ἀυτους 6r προσαγορέυειν Αθηναν: Aera verò aiunt ad ijs Minervam vocari. Sic et Diodorus: Aeri porrò Minervæ Nomen attribunt [Ægyptij] Iovisqꝫque filiam hanc et Virginem putari eò quod aer naturæ corruptioni non obnoxius sit et summum universi mundi locum occupet. Similiter Augustinus: Si ætheris partem superiorem Minervam tenere dicunt et hac occasione fingere Poetas quod de Iovis capite nata sit, cur non ergo ipsa potiùs Deorum regina deputatur, quod sit Iove superior? De Civit. Dei lib Reliquum est igitur ut Iuno sit Terra. Ad Lunam enim non refertur nisi ubi Iupiter pro sole accipitur? Luna autem hic per Dianam significatur. Iupiter verò sive Solem significat sive Planetam proprium, constantissime ad Cælum refertur, et Cæli uxor, ex veterum traditione, Terra est. Vnde Atheniensibus Cælum et Terra erant Dij nuptiales. Sic Proclus in Timæum Platonis comment. v: Ac videntur, ait, idcirco et Cælo illi et Telluri, convenire nuptiæ quia in his imaginem sit videre Cæli hujus et Telluris. Cujus gnaræ Atheniensium Leges statuerunt, ut ante nuptias Cæo et Telluri sacra fierent. Iunonem autem pro Terra sumi docet D. De Civit. Dei. 1 Augustinus ex Virgilis et Philosophorum libris sic docet. Quid, ait, indignum dicitur cum Iupiter et Iuno nati dicuntur ex tempore si cælum est ille et illa terra, cum facta sint utiqꝫque Cælum et terra. Nam hoc quoqꝫque in libris suis habent eorum docti atqꝫque sapientes. Neqꝫque de figmentis poeticis sed de Philosophorum libris a Vergilio dictum est

Tum pater omnipotens fæcundis imbribus æther Conjugis in gremium lætæ descendit:

id est in gremium telluris aut Terræ Ita ille. Sed et Varro l. 3 de lingua latina Iunonem Terram et Tellurem 7r esse dicit. Plutarchus quoqꝫque (sicut est in Preparatio de veritite EvangelicaSupplied text following Knoespel's unpublished transcription. Eusebij) Iunonem Terram et nuptialem viri et fæminæ conjunctionem interpretatur. Servius ait Iovem pro æthere et aere poni, Iunonem pro Terra et Aqua. Et Horus Apollo quòd apud Ægyptios Minerva quidem superius Cæli hemisphærium occupat, Iuno verò inferius.

Cum Ennius Saturnum omisisset ab Ennio omitteretur et Deus idem naturalis diversis in regionibus sub diversis nominibus sæpissimè coleretur, factum est tandem ut Latini ad Deos duodecim Ennianos adderent alios octo Saturnum, Solem, Lunam, Tellurem, Plutonem, Liberum, Ianum et Genium, et sic Deos omninò viginti selectos constituerent. Verum Sol coincidit cum Apolline, Luna cum Diana, Tellus et Pluto cum Iunone Cerere, Liber cum Sole Marte, et Ianus, ut aliqui volunt, cum Sole, vel potius cum Ægyptiorum, bifronte Saturno. Solus restat Genius, quem Romana superstitio selectis addidisse videtur, quiqꝫque nihil aliud est quam personæ vel urbis vel regionis alicujus spiritus custos. Latini igitur Deos Principes duodecim et non plures colebant præter spurium illum Deum Genium, et Vestam Deam quæ a reliquorum cælo excluditur, et sola in Domo Deorum manere fingitur, ne numerum duodenarium perturbet. Et quemadmodum Ægyptij et Chaldæi menses Anni inter Deos hosce distribuerunt sic etiam Latini sub initio videntur fecisse. Ovidius dicit quod ante tempora Numæ Pompilii.

Martis erat primus Mensis, Venerisque secundus, nimirum Aprilis ab ἀφρὸς Spuma. Vnde Ἀφροδίτη Venus Mensem Maias Mercurio Maiæ filio sacrum fuisse Diodorus prodidit. Iunius forsan a Iunone dictus. Sic etiam Græcorum et aliarum Gentium Mensibus quibudam indita sunt Deorum nomina: ut Macedonum Mensibus Hermæo, Panemo, Damatrio, Syrorum Mensibus Thammuz et Canum seu Canaan,

7v
Cap. 2. Quod Hominum post Diluvium primorum memoria in Theologia Gentili astris et Elementis colebatur, quodqꝫque homines illa ætatibus tribus primis et quarta jam verò Deorum cælestium nomina ab hominibus desumpta sunt. Nam 8r

Esse dicit Plutarchus quoqꝫque (sicut est in Præparatione Evangelica Eusebij) Iunonem terram et nuptialem viri et fæminæ conjunctionem interpretatur. Servius ait Iovem pro æthere et aere poni, Iunonem pro Terra et Aqua. Et Horus Apollo quod apud Ægyptios Minerva quidem Cæli hemisphærium occupat, Iuno verò inferius.

Cum Ennius Saturnuum omisisset, et Deus idem naturalis diversis in regionibus sub diversis Nominibus Sæpissimè Nam Phut vel פוט & & Bocha literos ט & צ invicem permutantis fit פוצ dispersus ✝Geogr coleretur, factum est tandem ut Latini ad Deos duodecim Ennianos duodecim adderent alios octo Saturnum, Solem, Lunam, Tellurem, Plutonem, Liberum, Ianum Geminum, et sic Deos omninò viginti selectos constituerent. Verum Sol coincidit cum Apolline, Luna cum Diana, Tellus et Pluto cum Iunone, Liber cum Osiride qui Sole est et Ianus,ut aliqui volunt cum Sole vel potius cum Ægyptiorum bifronti Saturno. Solus restat Genius, quem Romana superstitio selectis addidisse videtur, quiqꝫque nihil aliud est quàm personæ vel urbis vel regionis alicujus spiritus–custos Latini cigitur Deos Principes duodecim et non plures colebantcolebant præter spurium illum Deum Genium et Vestam Deam quæ a reliquorum cælo excluditur et sola in Domo Deorum manere fingitur ne numerum duodenarium perturbat. Herodem non prius cum Tingi concubuissy quam Antæus fato functus esset, dictum videtur ad minuendam infæmiam Reginæ. Neqꝫque ehin Verisimile non est Herculem ad columnas suas redg regio maritima Typhonem in Monte Aetna jacere et ignes evomere vel in lacu quodam Ægyptiaco vapores noxios emittere apertè sunt poetica. Et quod Manri vellent narrant vellent A פוצ fit נפוצ et נפצ vel נפט Naphat dispersus et נפטו Naplhtu dispersi sunt. Vnde Ægy rediissét Nephtys Nephtys uxor Typhonis Typhonis uxor philio regiones maritimas denotans ut philosophica regiones maritimas denotans utEt Neptunus Latinorum. Nam Neptunus tam regiones maritimas quam ipsum mare significat Et quemadmodum Iovem intellige Chaldæorum. Ægyptij et Chaldæi menses Anni inter Deos hosce distribuerunt, sic etiam Latini sub initio videntur fecisse Ovidius dicit quod ante tempora Numæ Pompili.

Martis erat primus Mensis, Venerisqꝫque secundus, nimirum Aprilis Draconibus vero et se aA αφρὸς spuma. Vnde Αφρδίτα Venus. Mensem ll Indigitatur autem Africa inc gentibus Draconibus et omni serpentum genere abundans Dracones autem et serpentes ad Africam spectare quis non videt. Maias Mercurio Maiæ filio Sacrum fuisse Diodorus prodidit. Iunius forsan a Iunone dictus. Sic etiam Græcorum et aliarum Gentium Mensibus quibusdam indita sunt Deorum nomina: ut Macedonum mensibus Dio Artemisio, et Panemo, Thebanorum mensibus Hermæo, Panemo, Damatrio, Syrorum mensibus Thammuz et Canun seu Canaan, 49r esse dicit. Plutarchus quoqꝫque (sicut est in Præparatione Evangelica Eusebii) Iunonem terram et nuptialem viri et fæmine conjunctionem interpretatur. Servius ait Iovem pro altere et aere poni Iunonem pro t Terra et aqua. Et Horus Apollo quod apud Ægyptios Minerva quidem superius cæli hemisphærium occupat, Iuno verò inferius.

Cùm Ennius Saturnium omittaret omittaret omississeret , et Deus idem naturalis diversis in regionibus sub diversis nominibus sæpissimè coleretur, factum est tandem ut Latini ad Deos Ennianos duodecimi adderent alios octo Deos Saturnum, Solem, Lunam, Tellurem, Plutonem, Liberum, Ianum et Genium, et sic Deos omninò viginti selectos constituerent. Uerum Sol coincidit cum Appoline, Luna cum Diana, Tellus cum & Cerere Pluto cum Iunone, Liber cum Osiride qui Sol est et Ianus ut aliqui volunt cum Sole vel potius cum Ægyptiorum bifronte Saturno. Solus restat Genius quem Romana superstitio selectis addidisse videtur, quiqꝫque nihil aliud est quàm personæ vel urbis vel regionis alienjus spiritus custos. Latini igitur Deos Principes duodecim et non plures colebant præter spurium illum Deum Genium & Vestam Deam quæ a reliquorum cætu excluditur et sola in Domo Deorum manere fingitur ne numerum duodenarium perturbet. Et quemadmodum Ægyptii et Chaldæi menses Anni inter Deos hosce distrubuerunt, sic etiam Latini sub initio videntur fecisse. Ovidius dicit quod ante tempora Numæ Pompilii.

Martis erat primus Mensis, Uenerisqꝫque Secundus, Nimirum Aprilis ab ἀφρὸς Spuma unde Ἀφροδίτη Uenus. Mensem Maias Mercurio Maiæ filio sacrum fuisse Diodorus proditdit. Iunius forsan a Iunone dictus. Sic & etiam Græcorum & Aliar Syrorum & Syrorum et Aliaet aliarum gentium mensibus quibusdam indita sunt Deorum nomina: fortitis ( perinde ut Ægyptiorum mensis primus a Thoth seu Mercurio et dies septimanæ usqꝫque nunc et Planetis totidem denominati sunt) ut mensibus ut Macedonum mensibus Dio & Artemisio, & Panemo Thebanorum mensibus Hermæo, Panemo, Damatrio, Syrorum nomina mensibus Canumn et Thamemumz & Canumn/ seu Canaan nomina Cham et Canaan & Ægyptiorum mensibus Thoth & et Mesori &nomina Mercurii & Miszraim. Due Vnde verisīmili est qu

9v

Antæusm fuisse filum Chami exind

Quod Antæus sit Phut

Antæum esse Phut exinde confirmatur quod is non parvæ alicui juxta Ægyptum provinciæ præficiebatur sed in imperium in Africa late in Africa imperium exercuit, sedem in Mauritania ad urbum Tingin collocants & ab Ægypto longissimè distantem collocans et Gentis illius conditor existens. Plinius: Tingi quondam ab Antæo conditum: et paulo post de vicinis oppidis Zili et Lixo: Ibi regià Antæi certamenqꝫque cum Hercule & Hesperidum horti: Plutarchus in Sertorio de Ting de Tingi: Antæum ibi jacere tradunt Libyes. De his Antæi regnis Lucans 4

Inde petit tumulos exesasqꝫque undiqꝫque rupes Antæi, quæ regna vocat non vana vetustas.

Plutarch in Sertorio de Tingi: Andtæum ibi jacere tradunt Libyes. ‡‡Et paulo post: Fabulantur Tingitæ Antæo fato functo, uxorem ejus Tingem concubuisse cum Hercule, ex quibus editum Sophacem regioni imperasse &oppido matris indidisse nomen. Solinus: Tingi excipit, Mauritaniæ nunc colonia, cujus primus Author Antæus est.

At Phut quoqꝫque gentem hanc conditit, sedem in his ipsis regionibus collocans ut ex nomine locis imposito collaigo. Nam regiao hæcce Hebræis dicebatur Phut, teste Aria Montano in suo Apparatu suo Biblico. Et Hieronymus ex Iosepho Josephus Antiq l 1 c 7 Hieronymus autem (in tradit Heb.) ait: Phut Libyæ: a quo et Mauritaniæ fluvius usqꝫque ad præsens Phut dicitur omnisqꝫque circa eum regio Phutensis; multi scriptores tam Græci quam Latini hujus rei testes sunt. Idem habetnt Ioseph Antiq l.1 c.7., Eusebius de locis, & Isidorus originum lib. 9 cap. 2. f Coincidunt igitur Phut et Antæus. Belli vero inter Antæum et Herculem haec erat cau origo. Osiris d uxorem fratris Typhonis fratris aut filiam virginem vitaverat constupraverat et ex ea susceperat filium Anubiti. Annis aliquot elapsis Typo tandem fratrem arcæ convivio exceptum inclusum per dolum includit per dolum dolum arcæ includit & projicit in fluvium Nilum. Isis cadaver arcam ad maris littus ejectum inveniens maritum Isis errabunda maritum quærit, arcamqꝫque ad lit maris littus invenit & ejectam tandem invenit, & noctu avehit inventam avehit & noctu in agro in agro ab dio. Thypho in eandem fortuitò incidens corpus in partes quamplum plurimas discindit & Ægypti & regnum affectat. Isis easdem dispersas partes recolligit, Orus O & humat. Orus Osiri Orus sive quod Osiridis filus, sive T quod ab Typhone quaeritur, Typho regnum præterea affectaret sive ut patres riam patris cædem solummodo ulcisceretur, advocat op Herculem sibi Herculem sibi adjungit bellum ornat, & evadit, Herculem sibi adjungit. Fustibus Pugnatur. ad Typho vincitur Prælium fustibus tantum Præ Pugna dierum prælium fustibus committitim commissum dies plures continuatur Prælium dierum fuit plurium. Typho capitur. Isidi traditur. Dimittitur. Rursus pugnatum Iterum atqꝫque iterum pugnatur. Præ Pugnatur ad fluvium prope vicum qui Pugna dierum plurium fustibus committitur, idqꝫque ad f Fluvium Nilum prope vicum. Antæam in Arabiæ confinio parte quæ marei rubrumo & Nilumum . Typho cum sociis vincitur & & Isidi vincitus traditur. Isis cum filio Oro regnum capessit. Typhonem Isis dimittit. Iterum atqꝫque iterum pugnatur. Et Hercules cum suis victum Typhonem in Mauritaneam persequente deportat Hoc esrat bellum inter Antæum et Herculem . Nam Typho est Antæus Antæus et Phut idemunus & et Ph uterqꝫque est Phut, sunt idem sunt unus et idem sunt ut argumentis sequentibus colligo. Hercules jam probo. Hyginus fab 274, ait: Afri et Ægyptii primum fustibus dimicaruntverunt; postea Belus Neptuni filius gladio belligeratus est: unde bellum dictum. Igitur hostes Ægyptiorum in bello priore erant Afri. Sed Afri jam nulla erant præter Phut et f ejus filios 2 Typhonem fuisse fratrem Osiridis consentiunt omnes, et propterea hic erit vel Chus vel Phut vel Chanaan vel Phut. Erat autem Afer et propterea idem cum Phut. Phut. Nam hic solus ex fratibus Afer erat. Ex his tribus Cana Chus et Canaan erant Asiatici et Solus Phut cum fillis erat Afer. Proinde adeoqꝫque si Typho cum sociis erat Afrier hic erunatt Phut et eo et ejus filii Antæus . Afrum verò fuisse sic probo Typhonem cum fillis suis Hyginus fab 274 ait: sic docet Afri ait, et Ægyptii primum fustibus dimicaruntverunt; postea Belus Neptuni filius gladio belligeratus est: unde bellum dictum. Igitur cum Afri erant quibuscum Ægyptii pungnavunt. Porro unde Bellum imperium Babylo Assyriam auxiliante Hercule pugnabant. cum fustibus. Porrò Ægptirm̄mÆgyptiorm̄ Neptunus est faciunt Typhona Deum maris. Hic est eorum Neptunus Sem et Japhet qui sunt Græcorum et Latinorum Pluto et Neptunus sunt nihil speculant ad Philosophiam Ægyptiorum. Eorum Neptunus est Typho, et Pluto Osiris ut posthac probabitur Typhonis autem uxorem vocant Nephtyn nunc Ly Libyam, Sic dicunt

10r

verisimile est quod menses omnes nomina sua a Diis duodecim apud Gentes varias sub initio habuere. Annus enim ab Astronomis constitutus est, et propterea nomina Astronomica partibus ejus sub initio sunt imposita.

Ex fuste pelle leonina mari qua sola vestitus semper describitur et fusti qu solo dimicavit manifestum est quod fusti vixit et ante inventionem artis textoriæ et ex fustæ qu sol dimicavit ante Imperium Babyloniam Imperium Nim in bella Nimbrodi in Ass quod qui qui cum gladio be quod gladiis quæ cum gladiis gesta dtraduntur. Nimbrodus autem ertat filius Chus et propterea Herc ipso antiquior Hercules et Herculis æquales Osiris Busiris & Antæus erant filii Chami.

Cultus verò Deorum et Theologia Gentilis in hunc modum cæpisse videtur. Vidimus nuper quod Galilæus sidera circum-Iovialia in honorem et memoriam benefactorim suorum Medicea nominavit, quodqꝫque nomina clarissimorum hominum ab aliis translata sint in Lunam. In Asterismis etiam memoria quorundam hominum conservari cerminus. Quo consilio Astronomi recentiores hæc fecerint, eodem et vetustissimi nomina majorum suorum stellis imposuerunt et Elementis. Sic Mercurio Planetæ impositum est nomen Reg hominis illius Thoth a quo Ægyptii scientias acceperant. Soli et Lunæ indita sunt nomina Osiridis & Isidis Regum Ægyptio Iovi Nomen Hammum est inditum , id est ChHam fili Noe. U . Is est Chamus a quo Ægyptus olim Chamia dicta et a Coptititis hodieqꝫque Chemi; Africa item universa olim Ammoneia, Miobt et (ut alia per Africam et Arabiam loca præteream) urbs Ægypti No-Ammon et Haammon-No et (Ier. 46.25) HaAmmon de No ab Ammone et Noaech conjunctim. Et quemadmodum ab Hammone Iupiter nomine Græco-Ægyptio dicitur Iupiter-Hammon sic a Chami filio Phut Apollo dicitur Apollo Pythius. Hunc enim in Africa vixisse docet historia cæsi Draconis cum Dracones magnæ molis vix alibi in terra primis hominibus cognita reperiantur. Et Lucius Ampelius in Libro Memoriali, capite Quot fuere Ioves; Apollines quinqꝫque commemorans dicit quintum fuisse Ammonis filium in Libya natum. Sic etiam nomen Mesori Mensi ultimo Ægyptio impositum indicare videtur quod Deorum aliquis a Masor vel Misraim Masor Chami filio nomen mutuatus sit. Misraim ut notat Bochartus, cùm nomen duale sit, non hominem sed hominis progeniem duplicem significat, nimirum Ægyptum duplicem a filio Chami oriundam. Nomen

10v

Cum Chamus jam regnaret in Ægypto et regnus ill

Concipie igitur autem Chamum cùm suis e ex Babylonia in Ægyptum jam venisse et ibi simi terram cæteris omnibus quæ ipsi obligerant, ob fertilitatem soli, præferendam. Nam Pladto dicit hunc in Ægypto regnasse, et in canone ordum Regum Ægypti Menes, quem Chronologi Chamum Hamo Amonem esse statuunt, pt communi per omnium consensu erat rex primus Ægypti . Menes inquit Eratosthenes ερμ Menes, inquit Eratosthenes, ἐρμηνεύεται Διόνιος exponitur Iovius. Hinc etiam Ægyptus a Chamo dict olim dicta fuit Chamia vel Chemia et in sacris literis terra Cham et N nomen in Nomis Chemmis, Psochemmis, Psitachemis, in aa Plin l 6. c 24 Hammonis delubro quodam in Meroe Nili insulaam , in insula bb Herod. & Pomponius Chemnis, in cc Herod. et Diodorus Thebaidis urbe Chemnis, in dd Heliodorus l 2. pago Chemmis. Ibi etiam vixit Mercurius cujus consiliis & Bellum etiam primum in Ægyp inter filios Chami in Ægypto gestum fuit et mox pater dicetur. ministerio Iovem semper usum fuisse prǽdicant Ibi quoqꝫque f aratrum et fruges ab Osiride et Iside primum inventa sunt traduntur cum spontan prius spontaneus terræ fructus solummodo comederent & quicquid arbores et vites ferebant solummodo commederent. Aratro verum in argenteo sæculo inventum esse perahibetur. Primum etiam bellum quod argento sæculo finem imposuit in Ægypto, gestum fuit, idqꝫque inter filios Chami, ut mox dicetur. Audiamus Sidius De his ætatibus audiamus quid veteres tradiderunt.

Aurea prima sata est ætas, quæ vindice nullo Sponte sua, sine lege, fidem rectumq3que colebantt. Mollia securæ peragebant otia gentes. Ipsa quoq3que immunsis rastroq3que intacta, nec ullis Saucia vomeribus per se dabat omnia tellus. Postquam Saturno tenebrosa in Tartara misso. Sub Iove mundus erat, subijtq3que argentea proles: Semina tum primum longis cerealia sulcis Obruta sunt, pressiq3que jugo gemuere juvenci. Tertia post illam fuccessit ahænea proles Sævior ingenijs et ad horrida promptior arma Non scelerata tamen. De duro est ultima ferro. Ovid. Metam. l. 1.

Sub Iove mundus erat notu totus sed pars per cælum de argentata so dsignata . Neptuno regiones Marcitimæ P Plutoni terrestres per terram totam ac tartarum significatæ ab obligerunt ut jam dictus est . Saturnus in regione Babylonis quæ Se cum Se quæ ad Semi seu Plutonis dictionem pertinebat ad adhuc regans in Tartarum p mitti dicitur fingitur . Iupiter patri bellum intulisse dicitur vel quod excussio jugi paterni et discessio in Ægyptum ex cum dissidio aliquo cum dissidio aliquo conjunctoum fuerat, vel quod bellum Nimrodi cum lite (qui etiam Iupiter ab Assyriis dictus fuit) cum Io actionibis Iovis A Hammonis Hammonis a posterioribus Philosop tandem confunderetur.

Regnavit igitur Iupiter

Iam vero quomodo regnum Iovis inter filios ejus divisum fuit Diodorum sic describit –

– – Quoniam Ægyptus obtigit Osiridi, Diodorus, terræ autem & regnum rex Ægypti hactenusjus hab distribuebat terras inter Busirim Antæem subditos, Diodorus confundit Chamum reges duos. Chamum et Osiri Quoniam Cham et Osiris simul regnabant in Ægypto Diodorus actiones utriusqꝫque confundit et jus in reg et sub unius tantum Regis nomine describit . Intelligas igitur Chamum non Isiridum sed Chamū distribuisse terras inter filios subditos suos et præfecisse Busiridem Phœnicæ, Antæum Libyæ et partibus occidentalibus Æthiopiæ et Misraim Osiridem Ægypto et partibus Æthiopiæ ad austrum, dein Osiridem suscepto itinere una cum filio suo Apolline colonias deduxisse in partes Æthiopiæ quæ ipsi obtigerant. Nam Apollo quem Ægyptii Horum vocantbunt, et erat non erat frater sed filius Osiridus non frater , ut Diodorus alibi satis docet, consentientibus etiam aliis scriptoribus. Chamum verò quem Diodorus reteicet, Sanchoniatho (apud Euseb. Præp. Evang. l ) hanc divis ad hanc terrarum divisionem alludens sic posuit. Saturnus ait – – –

Mercurius Hic ab ex adulterio genitus et ab Iside educatus vivebat semper sub Osiridis et Isidis imperio, et propterea Sanchnoniatho sic intelligendus est ut Saturnus juniar Ta cum in Meridiem venisset Taautem Deum Ægypti universæ sub Osiride p præfeciterit. Ex Exclusis igitur Mercurio et Apolline ut sub Osiridis imperio constitutis, respondebunt Hercules, Osiris, Antæus et Busiris, Chami filiis quatuor Chus Misraim Phut et Chanaan et Herculus erit Chus, Osiris erit Misraim Antæus erit Phut & Busiris erit Chanaan.

Vt De Misraim Osiridem res constant . Nam Vt Mercurius Misraim fuit Ægypti totius Rex et pater sic etiam Osiris. Nam Mercurius sub utiqꝫque

Solennses funebres Ægyptiorum planctus funebres funebres in אצ in hujus Dei sacris solennibus funebres Ægyptionum planctus Et exclamationis אוי צר Oh Sar audiendo. / Igitur Osiris est Mis frater Chanaan et propterea idem cum Misraim , cum cui Ægyptus tota utriqꝫque in patrimonium cessit.

11r

Ægyptiorum Mensibus Thoth , Athyr et Mesori. Vnde verisimile est quod menses omnes nomina sua a Dijs duodecim apud Gentes varias sub initio habuere. Annus enim ab Astronomis constitutus est, et propterea Nomina Astronomica partibus ejus sub initio sunt imposita.

Deorum verò nomina ab hominibus desumpta sunt. Videmus enim nuper quod Nam quemadmodum Galilæus Sidera Circum-Iovialia in honorem et memoriam benefactorum suorum Medicea nominavit, quodqꝫque & alij nomina Clarissimorum hominum ab atque translata sint in Lunam, In Asterismis etiam memoria quorundam hominum conservari cerisimus Quod confilio recentiores hæc fecerint eodem vetustissimi sic Veteres Nomina Majorum suorum Vrbibus, populis, Terris, ffluvijs montibus, ffluvijs, Terris. regionibus elementis, Et Stellæ Asterismis & Planetis imposuerunt.Sic Stellæ Mercurisi Planetæ impositum est nomen hominis illius Thoth a quo Ægyptij scientias acceperant Soli & Lunæ Terræ indita sunt nomina Ori Isaides et Osiridis Regum Ægypti, Iovi Nomen Hammonis, id est Chami Chami filij Noe oet Bubastis seu Apollinis ac Dianæ Iuvenum Ægyptiorum, Mercurio Stellæ Mercurij impositum est nomen hominis illius Thoth a quo Ægyptij scientias acceperant, Veneri datum est nomen fæminæ cujusdam libidinæosæ, Marti nomen bBelhlatoris alicujus insigni egregij, Igni nomen Artificis Vulcani Et sic in cæteris quinqꝫque stellis Hydadum et septem stellis Pleiadum nomina filiarum duodecim Atlantis filiarum Atlantis quæ erant Phæsyla, Ambrosia, Coronis, Eudora & Polyxo; deinde electra, Alcyone, Celeno, Merope, Sterope, Taygeta & Maia.Et sic in cæteris. Barbarorum, ait Philo Byblius, antiquissimi, Phæmices imprimis et Ægyptij a quibus cæteri deinceps populi morem illum accepere, im maximorum Deorum loco eos omnis habuere, qui res ad vitam agendam necessarias invenissent, quiqꝫque benefici beneficium aliquod in genus hominum contulissent. In quo quidem eximium illud fuit,quod regum suorum nomina universèi hujus elementis et quibusdam eorum quos Deos esse reputabant,imponerent. Naturales autem Deos Solem Lunam reliquasqꝫque stellas errantes cum elementis ac cæteris cum ijsdem affinitate conjunctis, solos ex omnibus agnoscebant, ut mortales quidem alios, alios autem immortales Deos haberent. Hæc Philo ex Sanchomiathone apud Euseb.Præp. Evang. l. 1, c.9. Spectat argumentum ad Originis Astronomiæ Philosophiæ Sacræ et propterea dignum est quod hic fusiùus exponatur. Sed homines

512r

Saturnum esse Noachum Bochartus in Geographia Sacra abunde satis probavit. Idem etiam de Iano vetustissimo Italorum Deo intelligendum est. Saturnus Deus erat temporis et in Orphicis dicitur παγΓενέτωρ et γενάρχης et ejus uxor Rhea Μητήρ μέντε θεῶν ἠδὲ θνητῶν ἀνθρώπων et ab Ægyptijs pingebatur cum oculis ante et post quasi et ante diluvium et post vidisset. Ianus etiam (a quo Mensis Ianuarius) Deus erat anni et temporis et a Septimio apud Terentium Maurum nominatur rerum fator et principium Deorum, et cum facie gemina pingebatur. Quæ omnia de Noacho solo intelligi possunt, viro præ cæteris longævo, et mortalium omnium patre.[Fradebant d Ægyptij Deorum antiquissimos annis mille et ducentis et posteriores non infra trecentos annos regnasse. Tantam autem longævitatem solus Noachus cum filijs est Nepotibus affigit.] Saturnus et Rhea cum Dijs reliquis contemporaneis a Philosophis et Poetis ex Oceano orti dicuntur. Vnde et Ægyptij pingebant Deos suos in navi super aquas. Et nummus olim olim cudebatur in Italia aa cum Iani vultu gemino ex una latere parte et effigie navis ex altero. Spectant hæc apertè ad diluvium. Vt Noe primus fuit Agricola, vineam plantavit, et inebriatus fuit, ita Saturnus omnium primus agriculturam docuit (unde falce donatus est) et ebrietati præfuit (unde Saturnalia:) Et Ianus pariter dictus fuit bb Consivius a conferendo et Nomen Item hac buit vini a יינ jain ὸινοσ Vinum. Vnde etiam Italiæ pars [aliqua (a Græcorum ut ipinor Colonijs) appeblatu fuit] Oenotria, Præterea Saturnus lata lege sancisse dicitur nequis Deos nudos impunè contempletur. Respicit hoc ad impietatem Chami ) patrem nudum contemplantis. In Saturnalibus Domini serviebant servis. Id factum videtur in memoriam maledictionis Chami vod futurus vel servus servorum. Saturnus Rex erat orbis totius et regnabat toto aurea fæculo quod fuit omnium primum et longe fælicissīim 12v Nam suum Nam virentia solummodo et rimited terræ so tanquam gelationis authori, igne hocce sacro sub initio litabantur. Quemadmum autem Canaam Ηφασοι a Pr prytaneis Ηφασοι dictus est, Ηερs sic etiam nomen Busiridis abunde derivat posum ab Aris Busiridis Busiris nominari potuit.

13r

Sub ejus imperio pax summa nec nullus labor aut ærumna Omnia erant communia et indivisa. Tantæ erat justiciæ ut neqꝫque sub eo servierit quisquam neqꝫque quicquam privatæ rei habuerit. Terra nondum limitibus partita. Tras Quæ omnia de Noacho verissima sunt. [Genuit autem Saturnums tres filios Plutonem Neptunem et Iovem id est Sem Iaphet et Ham. Et Orbem tandem universum inter eosdem divisit, deditqꝫque Iovi natu minimo Clælum, Neptuno Mare, et Plutoni terram divitijs abundantem, id est Chamo natu minimo regionem ardenti soli propriorem, Japeto regionis maritimas et trans mare positas ab orientalibus 9 Gen. 10. 5) dictas Insulas Gentium, et Semo Asiam, terram fertilem longeqꝫque et late patentem. Neptuno, inquit Lactantius, maritima omnia cum insulis abvenerunt. Quomodo id probari postest? Nimirum veteres historiæ docent. Antiquus author Euhemerus qui fuit ex civitate Messana, res gestas Iovis et cæterorum qui Dij putantur, collegit, historiamqꝫque contexuit ex titulis et inscriptionibus sacris, quæ in antiquissimis templis habebantur &c. Hanc historiam interpretatur est Envius et Secutus; cujus hæc verba sunt ibi, Iupiter Neptuno imperium dat maris, ut insulis omnibus et quæ secundum mare loca sunt omnibus regnaret. [Post orbis divisionem Nimrodus Chami nepos vir fortis et audax imperium in Babylonia fundavit. Hoc est bellum illud quo gentiles dicunt Saturnum regno suo a filio Iove expulsum fuisse. Nam copiæ ducebantur ex Ægypto et bellum consilijs Mercurij atqꝫque deo auspicijs Iovis gerebatur. Sed et Nimrod etiam dictus fuit Iupiter. Diodorus Titanes Nepotibus Chami contemporaneos facit et filias Saturni Babyloniei qui Belus est, Sanchomiatho vir antiquus, Titamdas vocat et propterea Belus seu Nimrod est Titan.] Abydenus autem qui ex Medorum et Persarum monumentis historiam texuit, postquam structuram et versionem Turris Babylonicæ et hominum dispersionem descripserat, subjungit: Homines

13v

Dei Alba Palestino sacra Columbia suo Tibul. l. 1 Syrorum Phænicum Palestinorum etiam Deus singularis erat Dagon, 1 Sam. 5. Iud 16. 23. 1 Sam. 5. 1 Mac. 10. 23 Iosh. 15. 41. Hjusic Philo Byblius ex nominecum Dagon a ואב frumen frumendrum a Pago a dagan frument deriviat, sed Iudeu alijo ex Iudæorum traditionibus docent semipiscem fuisse docent ideoqꝫque a dag pciscie dictum pat nomen accepisse. Deus igitur marinus est adeoqꝫque Phænicum pater Canaan qui primus omnium mare & ignessus Sit navigavit navigendo speciem sem monstri marini induit piscis induit navigavit Nam et Sanchumiatho facit Dagon fratrem Atlantis, et eo nomine filium Chami. Dagon [Vulcanus juxta Philosophiam Ægyptiorum erat vir muliero sus & minime martialis bellicosus fortis,et inde nilni fallor dictus CecNullus nominò nec Vnde Vnde vVerisimile est Phænicer omisissi autem Iudæas addidisse illud] אי et a Canaeorum hostibus additum et Cananæos dixisso dixisse tantum כנע Chana humiliavit Extant enim nominis hujus vestigia quædam, nempe oppida duo álterum in dictu Cana; alterum in Galilæa superiore et regionis et con Chra et conditoris Chua Nam et regionis et Phænicum & patris communis nomen antiquum nomen Chua per Chana contracte dicitur.] Quod si præponatur Domini nomen Phæcium. Beel, vel Bel fiet Beelcana et inde Latinorum Vulcanus.] Baaeel enim vel Bel et cum nominibus Deorūum Præponi sæpe præponi Principum componi & locorum componi. notissinum, ut in nominibus Bel semen, Beelzebub, Baal-peor, Ball-zephon, Beel-zebub, Beel semen, Bela locus &c. Ethbaal &c. Baalhermon, Baalgath, Baalthamar. Vulcunum a Tubal cain qui vulgo pro Vulcæno habetur, nec erat filius Iovis et Iunonis, nec Veneris maritus, neqꝫque cum Dijs Ægyptijs commercium habuit, fforte ideoqꝫque ad Philosophiam Ægyptiensem nil spectat.A Cana suspicor etiam Canobum quem Qui primus in Si Canaan in Ægyptum unquam navigavit hic erit etiam Canobus De Ægyptiorum Deus Canobus. Nam Canobus est rector Navis primi qui (non ejus quæ Menalaum vexit ut Græci garriunt sed primæ quæ ad ut Græci garriunt fabulantur sed) praimæ nomium quæ ad Cha Ægyptum appulit. Vnde Ostium Nili Nili Nili Ostiūum Ostit Nili Ostium C. Vnde Nili ostium Canonicum dictum dictum ubi navis ab appulit Canopicum dictum et Canobi asterismus Canobo dictus in sphæra Ægyptiorum. delineatus sphæra. Q Quæ duo sunt antiquis monumenta antiquatem summam Dei hujus testantur. כנע אוב Cana–ob, Canobus id est Cana uter, Cana cum tumido ventre. Vt Go primum equites primi per Centauros & Venus. navegan apud Syres Phænius per Syrenem sic Canaan Ægyptum navigans apud Ægyptios ab speciem navis concavi tanquam ventre utriformen navi ex navicula concavi extantis, ab spaciem cav naviculæ cum cum hominis capite eminente, per Conobum utriformem pinxerunt delineatus est per Canobum per Canobum pent humana capite & cum ingenti vente de Cineatus est. Sed unde Canaan Busiris diceretur adhuc quæro. Busini Busini אבוי צר Abūumīim Sar id est Eheu Sar vox est populi Osirin fex vehementir lugentis. Inde Templyon ejus dictum Basiridiset regio Busirites N Idem quoqꝫque et ar

Chanaan (ob Paties Noachi prophetiam quod foret servas servorum) a כנע Chana humili, abjecto, dictum volunt, adjecta litera Heemantica seu Charisticla seu Heemantica ]. Vnde cum Chanaan ab erets signi cum vox ro merci negotiatorem ficandam usurpetur, litera illa littera illa illa nonnunquam omittitur ut Vnde veri simile est quod prius diceretur Chana, et ex hujus vocis contr Nam et et contractè Chna ut supra. Sic preparatur Domin no Nam nominis Chanaan nullum ex vestigium in urbibus Phæ er Phænicia: at Nina Vnde nomen antiquissimum Clna Clhana, Chna & ne fallor antiquissimum Vulcanus, Dominus Canaam pro Domino Canam et cum appellatione Domini, Beel Cana, Belcana, Vulcanus.

ignis sacer et ara et locus ex to ter totus ubi homines rufi Osiridi olim immolabantur natus Sex dicta sunt Busiridis, & nomem Busiris pro igne sacro Vulcani sacræ usurpatus Et Basiris forte pro igne sacro usurpatus Nam Diodorus fatetur Busirides nomen, non regi alici sed tumulo Osirides competere Strabo Regem Ægyptum Osiridem negat fuisse negat: Cummedius fidius: inquit neqꝫquellus neqꝫques rex fuerit Buseris neqꝫque Tyranus Busiridem Quis illaudati nescit Busiridis aras. Virgil Georg.3. Et Strabo pariter fabulam Græcanicam de Tyranno Busiride redorgevit E Et Strabo Et Diodoru fatetur nomen non regi alicui sed tumulo Osiridis Templo Osi sacras id aræ tumulo Osiridis aræ competere. Dicunt, inquit, homines – – – Marshap p 79 – – habuit.ertæ Busiris hac occasione pro Vulcano usurparetur plane nescior Ab ie ipsem sacrs non te non solum sacrana dicta sunt Cham Vulcani non totum et ni fallor etiam et fallor anti for no ervæbatur dictabant erant Chamanim & Prytaneum, Vnde nomia Vestæ quibus Ηφαισοσ et Vestæ, Ηφαισος Nam etiam Η῾φαισος. Nam Vestæ [ אש תא Esta vel Εστα Thalamum vel eu Etenim ut aa Vnde Pind. Nem. Od. 11. Vnde Ηφαι Prytaneum (ut est Cappit Gradasi Scholiastem sit πυρὸς ταμεῖον sit rep cella ignis custoditi reconditi et repositi custoditi ita אש תא Esta – vel εσία thalamum vel excubitorum ignis significat unde Græcorum Ηστία; et אפ אש תא Ef-Es-ta Excubitorum ignis virentiun est, unde Εφαισος et Vesta. Nam

614r

quorum ad id tempus una eademqꝫque lingua fuerat, multiplicem ne discrepantem ex eo vocem emisisse ac postmodum Saturnum inter ac Titana bellum esse conflatum. Cum Noe jam de regno fui pelleretur, credendum est quod aliquo fugerit. Et fama perantiqua est quod in Italia subinde latuit. Inde nomen Saturni a סתר Satar latere. Et Italiæ nomen Cittim a כתים occultus latens (ut Bochartus in Geor. l. 3. c. 5. fusè exposuit) Pro Cittim autem Latini proprio Sermone dicunt Latium. Quo tempore Saturnus ad Italiam appulit. Ianum volunt ibi regnasse,ideoqꝫque Ianus aut Rex antiquior est aut verius Rex idem cum Saturno. Ante Saturnum Deus penes vos nemo est: Tertull. Apolog. c. 10. Saturnus ab Orientalibus Chiun et Chiwan appellatus fuit, quæ nomina ab ἰαν non multum differunt: Ιαν verò dialecto Latina Ianus est.

Iam verò Iovem esse Ham perspiccum est id est Ham Herodotus in Euterpe Ἁμμοῦν Ægyptij Iovem vocant Plutarchus in Iside: pluriqꝫque sentiunt proprium apud Ægyptios nomen esse Αμοῦν quod Hammonem dicimus Hesijctius: Ἁμμοῦς ὁ Ζεὺς, Ἀρισοτέλει: Hammus est Iupiter Secundum Aristotelem. Hic est Syrorum Deus Thamuz Ezek. 8. 11 Plato in phædro discerens de Thoth;eErat, inquit, hinc totius Ægypti Rex ✝✝ Chamus Thamus in magna Superioris regionis urbe quam græci vocant Thebas Ægyptias ipsumqꝫque appellant Deum Hammem. Ab eo et Noe conjunctim urbis olim regia Ægypti nominata et Hebræis ducebatur illa Ægyptijs Syris dicta fuit nomen urbis illius fuit No (Ezek 30. 14, 15,16) et No-Amon (Nahum 3. 8) et Hamon-No (Ezek 30. 15. vel Amonde No (Ezek. 30. 15 Ier. 46. 25) Hanc Septuaginta Diospolin id est urbem Jovis seu Thebas interpretantur. Hunc Nomen idem Porrò Deum hunc per omnes Chamo concessas terras celebratum fuisse docent tum varia per Africam et Arabiam loca inde denominata tum a a Vide Bochat. Geor. l. 1. c 1. varia per Africam et Arabiam loca a Chamo denominata loca, tum Africæ totius nomen antiquum bb Steph Ammona ut a loca particularia onittam tum etiam Gentium illarum Deus communis Hammon. Luciamus Lib. 9

Quamvis Æthiopum populis Arabumqꝫque beatis Gentibus atqꝫque Indis unus sit Jupiter Ammon 15r

Ægyptiorum mensibus Thoth Altyr et Mesori nomina Mercurij et Mieraim. Vnde verisimile est quod menses omnis nomina sua a Dijs duodecim apud Gentes varias sub initio habuere. Annus enim ab Astronomis constitutus est, et propterea nomina Astronomica partibus ejus sub initio sunt imposita. Dij verò nomina sua ab hominibus ace

Ipsis autem Dijs homina nomina sub initio sunt indita Deorum vero nomina ab hominibus desumpta sunt. Dij verò Nomina sua ab hominibus accepisse videntur. Vidimus enim nuper quod Galilæus Sidera Circum-Jovialia in honorem et memoriam benefactorum suorum Medicea nominavit, quodqꝫque nomina Clarissimorum hominum ab alijs translata sint in Lunam. In Asterismis etiam memoria quorundam hominum conservari cernimus. Quo consilio Astronomi recentiores hæc fecerint, eodem homines et vetustissimi vetustissimi nomina Majorum suorum urbibus regionibus, elementis. et stellis imposuerunt. et Elementis Sic Mercurio Planetæ impositum est nomen hominis illius Thoth a quo Ægyptij scientias acceperant. Soli et Lunæ et Terræ indita sunt nomina Ori Osiridis et Isidis Isidis et Osiridis Regum Ægypti, Jovi nomen Hammun, id est Ham filij Noe. Jam vero Jovem esse Ch Ham perspicuum est Herodotus in Euterpe Ἁμμοῦν Ægyptij Cum igitur Saturnus sit Noe consequens ut Jupiter sit Ham. Hanc Ægyptij Jovem vocant. Hesychius. Ἁμμοῦς ὁ Ζεὺς, Ἀρισοτέλει Hammus est Jupiter secundum Aristotelem. Hic est Syrorum Deus Thamuz Ezek. 8. 14. Plato im Phædro discerens de Thoth; Eriat, inquit, tunc totius Ægypti Rex Thamus in magna superioris regionis urbe quam Græci vocant Thebas Ægyptias ipsumqꝫque appellant Deum Hammonem. Ab eo et Noe conjunctim urbe olim regia Ægypti nominata No (Ezek 30. 14, 15, 16) et No-Amon (Nahum 3. 8) et Hamon-No (Ezek 30, 15) et Amon de No (Jer. 46. 25) quam Hanc Septuaginta Diospolin id est Curbem Jovis id est Thebas interpretantur et Nomen idem per omnes Chamo concessas terras celebratum fuisse docent tum bb Vide Bochart. Geog l. 1. c. 1. varia per Africam et Arabiam loca ince denominata, tum Africæ totius nomen antiquum aa Steph Ammonia tum etiam Gentium illarum Deus communis Hammon. Lucianus lib. 9

Quamvis Æthiopum populis Arabumqꝫque beatis Gentibus atqꝫque Indis unus sit Iupiter Ammon 15v

consens dicit quod Cælo nati sunt filij Saturnus, Belulus, Dagon et Atlas. Ex numero filiorum colligo Cælum hic esise Chamum. Assyrijs quibus Iupiter fuit Belus, Saturnus erat Chus, et Cælus Chamus. Dagon ibi exponitur Σιτω hoc est Deus frumenti et propterea erat Hic Osiris. Hic est Philistæorum Deus 1 Sam. 1. Vnde Vnde hHorum igitur igitur frater. Atlas erat est Phut. Nam Atlantem quoqꝫque pariter quoqꝫque in Mauritania vixiecsse constat tum ex ejus nomine ejus imposito Atlantico monibus istius regionis et mari Atlantico ma imposito, quam ex populis Atlantijs quos Diodorus ibi collocat. Sed et virum non strenuum fuisse docet fabula de cælo figmentum quod cælum humeris sustinet. Et Et nomen Atlasitis contrate dicitur pro fir ex Atalante Atalantes Atalantes Ha Atalantes seu Hatal Ante seu id est התל Ante, falso Ante, perfido Antæo Et התל Hatal falsum et perfidum signit Et nomen Atlantis seu Atalan seu Atal-Antis id est התל Antis, falsum Antem, perfidum Antæum significat. Est igitur Atlas autem contracte dicitur pro Atlantes. suSnt igitur Atlas et falsus Ante vel Antæus ide nomen idem: et mare Atlanticum idem sonat ac si dicas mare perfidi Antæu Ita loqui amabant Ægyptij ob insidias structas Osiridi. Et iImponendo inter nomen Atlantis Oceano designabant hunc este Deum Maris: Nam omnia maria innavigabilia a veteribus Atlantica vocari tradit suidas. Vnde Vnde Strabo dixit sensibit Indiam desinere ad mare Orientale et ad austrinum Atlantici partem et alibi in se coire ait ejus australe et orientale latus in mare Atlanticum procurre procurre re & alio in loco Atlanticum mare in se coire. affirmatur In Zosimus scribit rhenum fluvium se in Atlanticum mare exontrare quod nunc Germanicum vocatur.. In somnio Scipionis dicitur omnem terram quæ a nobis colitur Atlantico mari quæm Oceanum appellamus circumfundi. Iulius Firmicus & Author libri de mundo qui Aristoteli adscribitur dicunt universam terram in morem Insulæ ab Atlantico mari ab ambiri. Idem sensit Herodotus qui Idem sensisse videtur Herodotus Herodotus mare omne pro Atlantico habuit præter Caspium, Rubrum et mare quod græci navi gant id est mediterraneam. Igitur veteres Oceanum universum dicaverunt Atlanti dicerunt et propterea hic est verissimus et istilissimus Neptunus veterum ab Æg quem Ægyptij Typhonem nominarum ab Ægyptijs Typhon di veterum & atqꝫque adeo Ægyptio sacin Typhon veterum Neptunus verissimus, et eo nomins Ægyptorum Typhon

Deniqꝫque Typhonem esse Phut Phut et Neptunum et Typhona colligitur etiam ex eorum nominibus. Non Phut id est est פוט et (literis צ et ט invicem vel פוצ dispersus, pep permutatis) bello dissipatus, contritus et confractus cum dispersione desunctur ab pd desumptum videtur sic ditus proculdubio ab ab dis Literas פ ח et ט et צ invicem sæpe permutari non ad bellu literis nimirum פ et צ invicem permutatis ut sæpe fit. Hercules Et quis Et quis not Victos dispersit et ad invicem distraxit, collocando Ant Typhonem in ultimis terris ne bellyn renovaret. Nam videt hoc nomen nomen inditum fuisse ab Ægyptijs vel Niphtum Vnde Nephtijs nomen et uxoris Neptum et Nep Nemptunus dispersi sunt. Vn Et hinc fit Nephtijs nomen uxoris Neptuni, ut et Neptun ipsius nomen Neptunus. Nam Neptunus idem significabat includis tam regiones maritimas quàm mare significat – –

δοῦνει dictum puto Porro A Phal Phut vel Put formatur Græcorum vero Ποσειδῶνα vix aliunde quàm παρὰ τὸ πόσιν etiam Græcorum Pytho et literis invers Typho. Nam græci Typhonem et Pijthonem promiscue dicunt. Ægyptijs nomen Typ ignotum fuisse videtum Hi Ægyptij nominabant nomen Typhonis ignorasse videntur dicta is vocant eis Ab Ægyptijs vocatur utplurimum Seth, nonnunqguāam Bubon et Sony: Quibus nominibus contrarietas et ini inicita et hostilis violentia donotari docet quæ nomina, inquit Plutarchus, designant violentiam quandam inhibitionem contrarietatemaut inversionem designant; et proptereu ab Ægyptijs formata sunt de Dic Dicitur autem Seth, a שתח potavit compotavit. , Est compotator sic dictus quæ fratrem Deus aquarum poti de Neptunú potum dat hand salubrem et fratrem Osiris compotando fraudulenter sustulerat Est enim Deus Præses aquarum et convivas suffocat ut in casu Osididis et forte græcorum ποσειδῶν παρα τὸ πόσιν δοῦναι. Inde Lycarnis fabula. Bebon verὸ Ægyptos apud serpentem vel Draconem significato [ut Bochartus in Geographia sua] doccittdocuit et inde Ægyptijs Elementum aqûæ per serpantes pingentibus serpentem Græci finxerunt Typ Pythonem esse Draconem ingentis magnitudinis ab Apolline casum et Ægyptij autem Elementum aquæ per serpent perigunt nomem versus manifestum. Vt Pytho est ipsissimum nomen ipsius Put sic Draco est ad quem hic allusum est symbolum, In cum in Nam Nam Africa reperuntur, et , enim reperuntur Dracones et non alibi præterquam in India Ægyptijs prod antiquis proculdu ignotam quæ ad philosophiam Ægyptiacam nil spectas Daco Draco autem symbolum est ipsius Phut cum Dracones pragrandes in Africa reperiantur, et non alibi præter in India quæ ad Philosophiam Ægyptiacam nil spectat.

There follows a folio comprising two blank pages numbered '16ar' and '16av'. 16r

Hunc esse Men vel Menem regem primum Ægyptium jam statuunt Chronologi. idqꝫque ex interpretatione aa Sync. p. 91. Eratosthenis ait Menes a it, ἐρμηνεύεται Διόνισος

Iam veròsi Iupiter sit Ham, Saturnus erit Noe. Priscus Italorum Deus Ianua (a quos Mensis Ianuarius) Deus eras aa Pli. lib. XXXIV l VII Arnob l. 3 anni et temporis et a Septimio apud Terentianum Maurum nominatur rerum Sator et principium Deorum, sed et cum gemina facie pingebatur ad instar Saturnij Ægyptij: Vnde liquet hunc esse Saturnum. Priscum item Italiæ nomen Oenotria (ex authore gentis proculdubio desumptum) indicare videtur quod Ianua et Ὄινος vinum, vel Ὀινὴ vitis, ex eadem sint radice. Vinum Hebraicè יינ jain:. eEt Ianus cognominatur bb Macrob. 1 Sat. c. 9 Consivius a conserendo. Vtrum nomina illa ex Noe per Syllabarum transpositionem formata sint viderint alij. Hic enim Vineam primus plantavit. Literas autem in formatione nominum, a veteribus frequenter transpositas fuisse jamdudum observarunt Critici.

17r

Orbe inter Saturni filios diviso, Iupiter accepit regnum cælesse et ætas argentea jam incipit [ concipe autem Chamum cùm suis ex Babylonia in Ægyptum jam venisse, terram cæteris omnibus quæ ipsi obligerant, ob solum fertiletatem Soli, præferendam. Nam quemadmodum Plato dicit hunc in Ægypto regnasse, [et Menes, quem Chronologi Amanem esse statuunt, communi omnium consensu erat Rex primus Ægypti Menes inquit, Eratosthenes, ἐρμνεύεται Διόνιος exponitur Iovius.] Hinc etiam] sic Ægyptus a Chamo olim dicta fuit Chamia vel Chemia et in Sacris literis terra Cham; et habitatio Cham; sed et vestigia et nominis Chami frequentius occurriunt in Ægypto quam in alijs regionibus: ut in Vrbe No Ammon, in Nomis Chemmis, Psochemmis, Psitachemmis, in aa Plin. l. 6. c 24. Hammonis delubro quodam in Merse Nili insula sito, in insula bb Herod. & Pomponius Chemmis, in cc Herod & DiodorusThebaidis Vrbe Chemmis, in dd Heliodorus l 2. pago Chemmis. Ibi Etiam Ægypto vixit etiam Mercurius cujus consilijs et ministerio Iovem semper usum fuisse prædicant. Ibi quoqꝫque aratrum et fruges ab Osiride et Iside primum inventa traduntur cum prius spontaneos terræ fructus et quicquid arbores et vites ferebant solummodo comederent. Aratrum Aruges verò in argenteo fæculo inventas esse pertribetur ddiximæs. Primum etiam bellum quod argenteo fæculo finem imposuerunt, gestum fuit in Ægypto, gestum fuit, idqꝫque inter filios Chami ob alimenta patris, ut mox dicetur.De his ætatibus andiamus quid Veteres tradiderunt

Aurea prima sata est ætas, quæ vindice nullo Sponte sua, sine lege, fidem rectumqꝫque colebat. Mollia securæ peragebant otia gentes. Ipsa quoqꝫque immunis rastroqꝫque intacta, ries nillis Sancia vomeribus per se dabat omnia tellus. Postquam Saturno tenebrosa in Tartara misso sub Iove mundus erat subijtqꝫque argentea proles: Tum primum subiere domos: domus antra fuerunt. Et densi frutices & juncta cortice virgæ. Semina tum primum longis. Cerealia sulcis Obruta sunt, pressiqꝫque jugo gemuere juvenci. Tertia post illam fuccessit ahænea proles Savior ingenijs et ad horrida promptior arma Non Scelerata tamen. De duro est ultima ferro.

Sub Iove mundus erat non totus sed pars per cælum designata Neptuno regiones maritimæ, Plutoni terrestres per terramator=illa quam Ægyptiorum fabulæ respiciunt.

18r7

totam ac tastarum significatæ obligevunt, ut jam dictum est. Saturnus in regione Babylonis quæ ad Semi Seu Plutonis ditionem pertinebat ad huc regnans in Tartarum mitti fingitur. Iupiter patri bellum intulisse dicitur vel quod excussio jugi paterni et discessio in Ægyptum cum discidio aliquo conjuncta fuerat, vel quod bellum Nimrodi (qui etiam Iupiter ab Assyrijs dictus fuit) cum actionibus Iovis Hammonis tandem confunderetur. Æitates verò sic distingui intelligas, ut cum novis regibus & novois Imperiois nova ætas semper incipiat. Quamdiu omnes sub imperio Noachi in Babylonia vivebant duravit ætas aurea. Cum divisione terræ et imperio Chami in Ægypto cœpit ætas argentea. Filijs Chami in terras diversas fibi postea apatre concessas secedentibus et seorsim dominium in suos cuspicantibus regna nova seorsim inchoantibus cæpit ætas ænea;: et cum Nepotis Nimrodi imperio Babylonico ætas ferrea mitium sumpsit. duarto loco regnavit Belus Chami nepos, qui aa Hyginus loco infra citato primus glad ferro belligeratus est et orbem totum multiplici bello commovendo, imperium Assyriorum condidit.

De duro est ultima ferro ‡ ‡ horrendos primus qui protulit eses et ferus et vero ferreus ille fuit. Tibul. l. 1. El. 10.– De duro est ultima ferro: Protinus erupit venæ pejoris in ævum Omne nefas. ffugere pudor, verumqꝫque fidesqꝫque: Insidiæqꝫque est vis et amor sceleratus habendi Vela dabat ventis nec ad huc bene noverat illos Navila; quaqꝫque diu steterant in montibus altis ffluctibus ignotis insultavere carinæ jamqꝫque nocens ferrum ferroqꝫque nocentius aurum Prodierat. prodit bellum quod pugnat utroqꝫque Sanguineaqꝫque manu crepitantia conculit arma Vivitur ex rapto. Non hospes ab hospite tutus &c Ovid. Melam. l. 1. – horrendos primus qui protubit enses et ferus et verè ferreus ille fuit. Tribul. l. 1. El. 10.

Iam verò quomodo regnum Iovis inter filios èjus divisum fuit Diodorus sic describit. Osiris rebus Ægypti constitutis et totius regni administratione Isidi uxori in manus tradita consiliarium ei Mercurium adjunxit quod prudentia cæteros antestaret omnes. Imperatorem verò ditioni quam reliquit, Herculem genere propinquum cunctisqꝫque ob fortitudinem et corporis robur suspiciendum, at tractibus qui ad Phæniciam inclinant et locis maritimis Busirin, Æthiopiæ et Libyæ Antæum curatores dedit. Tum ipse iter [in Æthiopiam] suscepit fratre comitatus quem Græci Apollinem vocant. Quoniam Cham et Osiris simul regnabant in Ægypto Diodorus actiones dominium utriusqꝫque confundit inter se et et sub unins tantum Regis nomine describit, dominium in terras omnes i filio attribuit quodæ solias erat pater gessit. Intelligas igtgitur non Osiridem sed Chamum distribuisse terras inter subditos suos et præfecisse Busiriden Phæniciæ, Antæum Libyæ et partibus Occidentalibus Æthiopiæ et Osiridem Ægypto et partibus Æthiopiæ ad austrum, dein Osiridem una cum filio suo Apolline colonias deduxisse in partes Æthiopiæ quæ ipsi obtigerant. Nam Apollo, quem hic est Horus Ægyptijis Horum vocabant et Horus non erat frater sed filius Osiridis, uti Diodorus alibi satis verbis proximis docet, consentientibus etiam alijs Scriptoribus. Dr [Chamo um verò quem ✝ Hic inhonesto loco Is adulterio genitus vivebat semper sub Osiridis et Isidis Imperio; et propterea Sanchuniatho sic intelligendus est ut Saturnus junior cum in meridiem venisset Taautum Deum Ægypto universæ sub Osiride præfecerit. Exclusis igitur Mercurio et Apolline ut sub Osiridis imperio constitutis, respondebunt Hercules Osiris Antæus & Busiris totidem Chami filijs Chus, Misraim, Phut et Chanaan Gen. 10 , et Hercules erit Chus. Osiris erit Misraim, Antæus erit Phut & Busiris erit Chanaan. Nam Ægyptūum Misraim a et Phæniciam Canaano obligisse notissimum est in Ægypto Canaam in Phænicia & Phut autem in Africa et Chus in Arabia sedes habuisse Bochartus abuinde sates docuit notissimum est Horum sedes sedes trium Misraim Phut et Canaan Diodorus posuit: reliquum est ut quartus Chus sitdel Hercules cujus sedem Diodorus tacet sit fratrum quartus Chus et propterea sedem habeat in Arabia 28r Diodorus reticet, Sanchoniatho (apud Euseb. Præp Evang. l ) ad hanc terrarum divisionem alludens sic ponur hæc habet sic commemorat. Saturnus, ait, cum in Meridiem venisset Taaautum Deum Ægypti universæ regem creavit. Duos paulo ante nominaverat Saturnos patrem et filium, et tûc intelligit filium, qui Chamus est, Taautus autem seu Thoth non tam Rex constitutus erat quam Regni administrator sub Iside. Nam Mercurins semper habebatur Deorum minister, et propterea aa Vide Bochart. Geogr. l 1. c 12 & l 2. c 14. ab Etruseis et Samothracibus dicebatur Camillus et Camillus hoc est minister Deorum, et a pænis Sumes hoc est servus. Vnde in Dialogo Luciani in quo sunt collocutores Mercurius et Maia, is fprofitetur se in multa ministeria distractum esse ac Dijs omnibus servire, seqꝫque talem esse quæritur quales ij qui duram in terris servitutem serviunt. ✝ Sunt igitur Hercules, Osiris, Antæus et Busiris, ijdem cum Chami filijs quatuor Chus, Misraim, Put et Canaan Gen. 10, et. Osiris est Masor Seu Misraim, Busiris est Canaan, Antæus est Phut et Hercules est Chus. Nam Ægyptum Misraim et Phæniciam Canaano obligisse notissimum est; Phut autem in Africa et Chus in Arabia fedes habuisse Bochartus fusè docuit Quomiam Hercules paulo post pro Iside contra Typhonem militavit, hic jam fingitur Dux exercitus Osiridis: nec regio aliqua extra dominium Osiridis ipsi assignatur. Cum autem Cham sit Iupiter, Hercules erit ejus filius et propterea idem cum Chus. Hercules enim ab omnibus statuitur filius Iovis. Xenophon in Æquivocis ait Saturni, ait, dicuntur damiliarum nobilium regum, qui urbes condiderunt serenissimi. Primogeniti eorum Ioves et Iunones. Hercules verò Nepotis eorum fortissime. Patres Saturnorum Cæli, Vxores Rheæ et Cælorum Vostæ. quot ergo Saturni, tot Cæli, Vestæ, Rheæ, Iunones, Hercules. Idem quoqꝫque qui unis populis est Hercules alteris est Iupiter. Nam Ninus qui Chaldæis extitit Hercules fuit Assytijs Iupiter. Chaldæi igitur, dum Ninum pro Hercule haberent; per Iovem intellexerunt Nini patrem Chus, et per Saturnūum Chamum avum Nini, et propterea ne Noachus ommitteretur 29r dederunt Saturno Deorum Ægyptiorum primo patrem Cælum et matrem Terram. Vnde factum est ut in Oriente, qua patuit Chaldæorum philosophia Cælus pro Noacho et Saturnus pro Chamo usurparentur Id quod etiam ex sanchumattione manifestum est. Hic enim Phænix cum esset, passim describit actiones Noachi Apud Assyriois verò cum Belus esset Iupiter, Chus fuit Saturnus &Cham Cælus, Noachus autem Hypsuranius. Atqꝫque hæc tertia sententia, hicet cæteris recentior, sit, tamen cum Imperio Assyriorum Calissime per Orientem propagata fuit Et Chami sub nominibus Cæli et Saturni, per Saturnum semper intelligens Chamum præterquam ubi de Ægyptiorum philosophia disserit. Dicit enim Saturnum patri Cælo bellum intulisse et consiliarios habuisse Mercurium et Minervam, eumqꝫque (ut modo dictum est) præfecisse Mercurium Ægypto toti: quæ omnia de Noacho Cælo & Chamo it Saturno ita intelligenda sunt ut Chamus sit Saturnus.. At Ægyptijs qui per Iovem semper intellexerunt Hammonem, Hercules erat filius Hammonis. et propterea Herculis æquales Osiris, Busiris et Antæus qui Terrarum Domini jam constituebantur, erant Hammonis extram filij Hercules Expelle leomina qua sola vestibus semper describitur est fuste quo solo dimicavit manifestum est quod vixit et ante inventionem artis textoriæ et ante bella Nimrodi quæ cum gladijs gesta traduntur. Nimrodus autem erat filius Chus et propterea Nimrodo antiquieor Hercules, et Herculis æquales Osiris Busiris et Antæus qui Terrarum domini jam constituebantur, erant Chami etiam filij Chami.

De Osiride res constat. pluribus argumentis stabilitur Nam ut Misraim fuit Ægypti totius Rex et pater, sic etiam Osiris. Mercurius enim sub Osiride res administrabat Ægypti totius utiex Sanchoniathone jam dictum est,) et Nam Ægyptij omnes Osirim et Isim tanquam communis Ægypti totius parentes quàm religiosissime colebant Testis est Herodotus l. 2: Ægyptij, ait, non colunt similiter deos eosdem præter Isim et Osirim. Quam latè diffusa fuit Posteritas Misraim tam late propagatus fuit horum nominūum cultus et vix ultra. Sepulchra eorum religiose as servabantur et rerum ab ipsis gestarum ostendebantur loca. Vrbes Ægyptiorūum no omnium antiquissimæ ab ipsis & nobilissime & eorum æqualibus. conditæ esse sunt dicuntur * * ut Thæbæ a Misraim & Bubaste ab Iside in inferiori Ægypto ab Iside. & leges Ægyptiacæ primum ab Iside positæ dicuntur. Porro) tradebant. In memoriam inventionis frugum et aratri aa Diodor. l. 3 invocabant semper Isidem tempore messis, et in festo Isidis b vascula tritici et hordei circumferebant. Ideò Serapisdis etiam semper idolon gestabat modium frumenti in Capite, et Boves quibus terra colebatur, tam Isidi quam Osiridi magna cum solemnitate consecrabantur. Atqꝫque tales constitutiones a multis retro annis constantissime servatas fuisse testis erat consensus Ægypti totius in hoc cultu. Vnde cùm frugres in ætate argentea inventæ dicantur, consequens est ut Osiris tunc vixerit, et propterea sit ipse Misraim; præsertim si Ægyptas a morte primorum parentum 30r Misraim et uxor ejus, in varia regna, pro more aliarum antiquissimarum gentium, abierit, ut aliquorum est opinio. Notandum tamen est quod Misraim sit nomen duale et non tam patrem populi quàm populum ipsum significet, nempe duplicem Ægyptum, hanc inferiorem ubi Pastores aliquando regnavbeant, illam superiorem quæ Thebais dicitur. A nomine singulari mensis ultimus Ægyptius dictus fuit Mesori et regionis totius Metropolis Alexandria usqꝫque hodie a Saracenis vocatur Maser Ægyptus etiam olim tam nonnum quam Masor dicebatur 2 Reg. 19. 24, Isa. 19. 6, Mich. 9. 12 quam Misraim Gen 13. 1, Exod 1. 8 &c ejusqꝫque Metropolis Alexandria usqꝫque hodie a Saracenis a dicitur dicitur. Maser. Masor a autem seu מצור locum munitum vel angustum significat a primitivo צור Sor coactare: unde צר Sar angustus vel angustia. Ægyptus enim rupibus et fluvio Nilo mumebatur undiqꝫque et quoad latitudinem valde angusta erat. Hinc Ægyptij pro Masor dicebant Sor vel Sir, ut in vocibus Bu-siris, Cala-siris, Pelo-siris, in Nili parte quadam quæ nominabatur Siris, in Stella Sirio, in Deo Sarapide, in vocibus Bu-siris, Cala-siris, Pelo-siris. Nilus et Stella Sirij erant Osiridi sacri, et propterea ab Osiride ejus nomine Ægyptiaco dicti Siris et Sirius id est, si terminationes a Græcis adjectæ omiffantur, Sir. Vnde Nilus (Ios. 13. 3 et Ier. 2. 18) ab Hebr Hebræis dicitur Sihor. Serapis autem erat bos Osiridi sacer, quem alias Apin nominabant, et voce composita Sar-Apin vel Ser-Apin, id est Osiridis bovem. Osiridis. Vnde etiam Nomen Idoli Sarapidis. Quo nomine Idolum Særapidis etiam vocabatur Osiridis igitur nomen Ægyptium erat tam tam Sair vel Sior vel Ser quam Misor, pro quo græci (vel articulum c o præponendo vel potius solennem Ægyptiorum (in hujus Dei Sacris solennibus, funebres Ægyptiorum planctus eft frequentes Excleamationes אוי צר, O Sar audiendo,) dixerunt Osiris. Plutarchus enim in Iside conquæ eritur Nomen Osiris non esse Ægyptium sed a Graæcis formatum: at Nomen Sarapis pro Ægyptio agnoscit. Quod si Osiridis Nomen Ægyptium sit Sar vel Sor, et hoc nomen (ut jam ostentum est) idem sit cum Masor; erit Osiris nec ea idem cum Masor vel Misraim. Porrò Osirim esse Major sic super confirmamus His adde quod His adde quod Adhæ diodorus dicit Diod l. 1 Saturnum genuisse, ut fabulantur quidam, Osirin et Isidem, ut verò plurimi asserunt Iovem et Iunonem et ex his natos Osirim Isidem et Typhona. Scilicet Chaldæis qui per Saturnum intelligunt Hamonem, Osiris et Isis sunt filij Saturni, cæteris sunt filij 31v9 filij Iovis, atqꝫque adeo omnium consensu sunt filos Chami Rursus Diodorus lib 1. scribit quod in columnis Isidi et Osiridi in Ægypto erectis Saturnus natu minimus dicitur pater Isidis et Osiridis et Isis mater Ori. Saturnus natu minimus est Chamus, patré et fratribus omnibus junior. Nam Saturnus Ægyptius Chamo junior nullus est. Columnas autem Babylonijs illic imperantibus erectas fuisse credo, ideoqꝫque Chamum dictum esse Saturnum natu minimum Nam Babylonijs Chasmes erat Saturnus. Porrò Diodorus lib 1. scribit quod Osiris sit filius Iovis regis Ægyptij quem Ammonem vocant. Et Sanchoniatho (Scriptor longe antiquissimus et curiosus orignum historicarum investigator) tradit quod Isiris (trium literarum inventor) sit frater illius Χνᾶ Chna qui primus postea Phœnix vocatus est Cananei, qui in bellis Iosuæ ex omni terra Canaan in Africam migraverant, nominabant sese Pœniid est seu phœnices et Septuaginta Interpretes pro Canaan substituunt phænicen, et propterea Phænice et terra Canaan voces sunt ejusdem significationis. Vnde Phænix ille primus seu Pater Phænicum idem est cum Chananeorum patre Chanaan hic tcurte dicto Chna. Nam et terra Chanaan per similem vocis decurtationem olim dicebatur Chna, et popaulus Chnaos. Stephanus Byzantius in libro de Vrbibus: Χνὰ, ὁυτως ἡ φοινίχη ἐχαλεῖτο, et paulo post τὸ ἐθνιχὸν τάυτης Χνάος. Vox Chanaan perinde ut vox Hamon terminatione semantica redundat. Vox primitiva est Chana humilis (q. d. servus servorum Gen. 9) et contractè Chna. Igitur Osiris est Qua tractenus frater Chanaan et propterea filius Chami et Ægyptiorum pater Misraim. Quod erat indicandum.

Quæ hactenus exposita sunt confirmabimus ahduc ex Sanchoniathone. Is generationes Deorum a principio mundi rescensens et singulis generationibus Deos binos nominans, generatione decima, velloco Xisuthri vel Noe qui Chaldæis et Mosi decimus est ponit Agrum et Agricolam, dicitqꝫque Agricolam in veterum libris, Deorum maximum,elogio plane singulari nominari, et ab his duobus Agricolarum et Venatorum genus propagatum esse. quodqꝫque filios relinquere Amynum et Magnum quibus Villarum gregumqꝫque alendorum rationes feruntur acceptæ. Ex istis nati Misor et Sydyc, Misor filium Taautum habuit primorum in scribendo Elementorum 32r9 filis Iovis, atqꝫque adeo omnium consensu sunt filij Chami. Rursus Diodorus lib 1. scribit quod in columnis Isidi et Osiridi in Ægypto erectis Saturnus natu minimus dicitur pater Isidis et Osiridis, et Isis Mater Ori. Saturnus natu minimus est Chamus, patre et fratribus omnibus junior. Columnas autem, Babylonijs illic imperantibus, erectas fuisse credo ideoqꝫque Chamum dictum esse Saturnum natu minimum. His adde quod Ad hæc Sanchuniatho (Scriptor bello Trojano antiquior longe antiquissimus et curiosus originum historicarum investigator) dicit quod a Ager et Rusticus sive Agricola a quibus Agricolarum et venatorum genus propagatum, filios reliquere Amyna et ✝✝ Mag vel Magæ Magaum quibus villarum gregumqꝫque alendorum rationes feruntur acceptæ. Ex istis nati Misor et Sydyc, Misor filium Taautus habuit primorum in scribendo Elementorum inventorem quem Ægyptij ✝✝Thogoth Thoor Alexandrini Thoyth Græci Hermetem nominarunt.## Hic Ex Amyni filio et Agri Nepote Misor vel Misraim, liquet Agrum esse Noahchūum & Amynum est seu Αμὺν esse Ham; et ex Mercurio adjuncto liquet Amyn esse Iovem Amon et Misor esse Osirim. Ager et Rusticus sunt nomina duo unius Noæchi. Is enimprimus fuit Agricola. Amyn est Hamon qbi ob est Amyn. Magus, ut opinor, est aliud Chami nomen ab Assyrijs inditum ob scientias ab ipso tanquam Magorum seu sapientempatre propagatas. Seu Legit forte Legebat fote quits Amynud et Magnum pro Amyno Mago, particula explicativa ו in copulativam versa. Certè Dij pro varietate nominum multiplicari solent.Quomodo Mercurius sit filius Osiridis dicetur postea sufficit hic ostendisse quod Osiris sit Misrain Ex Mercurio annexo liquet Amyn. Seu Αμὺν hic scribi pro Amon seu Ham et Misor seu Masor pro Osiri. quomodo Masor sit pater Mercurij posthac ostendam. Deniqꝫque Sanchumiatho scribit quod. Isiris (trium litorarum inventor) sit fratrer illius Χνᾶ Chna qui primus postea Phænix vocatus est. Canansi qui in bellis Iosuæ ex omni terra Canaan ai Africam migraverant, nominabant sese Pænos id est Phænices et septuaginta interpretes pro Chanaan substituunt Phænicen, et propterea Phænice et terra Canaan voces sunt ejusdem significationis. Vnde Phænix ille primus seu Pater Phænicum idem est cum Chananeorum patre Est Chanaan hic contracta curtè dicto Chna. Nam et terra Chanaan per similem vocis contra decurta tionen olim dicebatur Chna, et populus Chnaus. Stephanus Byzantius in libro de Vrbibus: Χνὰ, ὁυτως ἡ φοινίκη ἐκαλεῖτο, et paulo post, τὸ ἐθνιχὸν τάυτης Χνάος. Igitur Osiris est frater Chanaan et propterea idem cum Misraim, cùm soli Ægyptus tota utriqꝫque in patrimonium cessiitrit.

Antæum esse Phut exinde confirmatur quod is non parvæ alicui juxta Ægyptum provinciæ præficiebatur sed late in Africa imperium exercuit, sedem in Mauritania ad urbem Tingi ab Ægypto longissimè distantem collocans et Gentis illius conditor existens. Plinius: Tingi quondam ab Antæo conditum: et paulo post de vicinis oppidis Zili et Lixo: Ibi regia Antæi, certamenqꝫque cum Hercule et Hesperidum horti. De his Antæi regnis Lucan ✝

Inde petit tumulos exesasqꝫque undiqꝫque rupes Antæi, quæ regna vocat non vana vetustas 33r

Plutarchus in Sertorio de Tingi: Antæum ibi jacere tradunt Libyes et paulo post: Fabulantur Tingitæ Antæo fato functo uxorem ejus Tingam concubuisse cum Hercule, ex quibus editum Sophacen regioni imperasse et oppido matris induisse nomen. Solinus: Tingi excipit, Mauritaniæ nunc colonia, cujus primus Author Antæus est. At Phut quoqꝫque gentem hanc condidit, sedem in his ipsis regionibus collocans ut ex nomine locis imposito colligo. Nam regio hæcce Hebræis dicebatur. Phut, teste Aria Montano in Apparatu suo Biblico. Hieronymus autem (in tradit. Heb.) ait: Phut Libyæ: a quo et Mauritaniæ fluvius usqꝫque ad præsens Phut dicitur omnisqꝫque circa eum regio Phutensis; multi Scriptores tam græci quàm Latini hujus rei testes sunt. Idem habet Ioseph Antiq. l. 1. c. 7., Eusebius de locis, et Isidorus originum lib.9. cap.2. Coincidunt igitur Phut et Antæus. Belli verò inter Antæum et Herculem hæc erat origo. Osiris vel uxorem fratris Typhonis vel potius filiam Maiam constupraverat et ex ea susceperat filium Plutarch, in Iside Diodorus l. 1. Herod. l. 2. constupraverat et ex ea susceperat filium anubin. Annis aliquot elapsis Thypho fratrem convivio exceptum per dolum arcæ f includit et Projicit in fluvium Nilum: unde fabula Lycæsis Isis errabunda maritum quærit, arcam ad maris littus ejectam invenit, inventam avehit et noctu in agro deponit. Typho in eandem fortuitò incidens corpus in partes plurimas discindit et Ægypti regnum affectat. Isis dispersas partes recolligit et humat orus Osiridis filius a Typhone quæritur evadit Herculem sibi adjungit. Pugna dierum plurius instibus committitur Isis dispersas partes recolligit et humat ~ ~ ~ ~ commendatqꝫque liberos suos Orum et Bubastem Latonæ matri. Fugiunt Ægyptij et Latona se cum juvenibus recipit in insulam Nili dictam . Typho omnem peragrans Ægyptum eosdem quærit. Hercules cumcopijs in Ægyptiorum subsidium properat. Pugna dierum plurium fustibus committitur idqꝫque ad fluvium Nilum prope vicum Antæam in Arabiæ parte quæ mari rubro et Nilo interjacet. Typho cum Socijs vincitur et Isidi vinctus traditur. Isis cum filio Oro regnum capessit. Typhonem Isis dimittit. Iterūum atqꝫque iterum pugnatur. DiBelu Hercules victum Typhonem in Mauritanem regiones ultimas deportat. Et hoc erat bellum inter Antæum et Herculem. Nam Typho idem est cum Antæo et Phut,unus et idem sunt ut argumentis sequentibus jam probo. Diodorus author est quod Pugna Hori cum Typhone commissa fuit ad fluvium [Nilum] prope vicum, qui Antææ nunc nomen habet ab Antæo quem Hercules Osiridis ætate supplicio effecit. # # Et Hercules apud Ovidium (Metan. l. 9. Fab. 3) ait – sævoqꝫque alimenta parentis Antæo eripui – Invasit igitur Antæus in regnum Iovis in Ægypto, et ibi cum Hercule decertavit Igitur"Hercules nem eodem in loco cum Antæo et Typhone pugnavit et utrimqꝫque ibidemvicit et ex circum stantiarum nonsensu hostis idem agnoscitur. Decertavit igitus Antæus seus Phut cum Hercule in Ægypto, idqꝫque in eodem loco ubi victus est Typho Diversos autem hostes fuisse qui cum eodem Hercule in eodem loco, eadem de causa pugnaverunt & ibidem victi sunt non est verisimile. Bellum Herculis cum Typhone est decantata illa veterum34r10 Veterum Ggigantomachia, qua Dij cælestes Iupiter Apollo cæterisqꝫque auxiliante Hercule (id est Cham, et Horus cum Socijs auxiliante Chus) Gigantes dominium cæli (id est regnum) affectantes fulmine bellico prostrarunt. Turbarum initium a Pieri fli filia apud Ovidinis sic de scribit bi dicit.Metam. l. 5

Bella canit superum falsoqꝫque in honore Gigantes Ponit et extenuat magnorum facta Deorum Emissumqꝫque ima de sede Typhoëa terræ Cœlitibus fecisse metum, cunctosqꝫque dedisse Terga fugæ, donce fessos Ægyptia tellus Cteperit et septem discretus in Ostia Nilus Huc quoqꝫque terrigenam venisse Typhorea narrat Et se mentitis superos celasse figuris; duxqꝫque gregis, dixit, fit Iupiter: unde recurvis Nunc quoqꝫque formatús Libys est cum cornibus Ammon Delius in Corvo, proles Semeleia capro, ffele SororPhæbi, nivea Saturnia vacca, Pisce Soror Caluit, Cyllenius ibidis alis.

Talis fingitur Deorum consternatio, donec Hercules adesset. Nam confessum est apud omnes, inquit Diodorus, quod Dijs cælestibus Hercules in bello Gigantum suppetias tulerit. ✝ ✝ Ad eundem fere modum Agatharcides apud Photius turbas hasce describit. Minervam, inquit, fabulantur quanta quanta est in hirundinis corpusculūum sese abdidisse & majestatem Iovis in Cygni formammigrasse & Cereris pulcritudinem in turpissimum transijsse habitum. Et Iovem qui pro maximo habetur, a maximè necessario, uxoris germano, insidias expertum, et servatum esse a maxime invisis, Titanibus inquam, qui egressi e vinculis et tenebris & quæ illic est custodia,postquam in fugam conjecto Neptuno receperint. Tum Venerem mortali manu sauciam et Martem ab Ote et Ephialte [Neptuni filijs] vinculis constrictum. Et Dictum in regno suo ab Hercule sagitis ictum Et Ditem in regno suo ab Hercule sagitis ictum in maximos incidisse cruciatus Neptunus et Mars hic sunt Typho et Hercules, Titanes dicuntur filij Iovis Ammonis ex uxore Titæa et nonnunquam pro Neptuno et ejus filijs sæpissimè verò per (ut in hoc loco) pro Marte et ejus filijs accipiuntur. Dicuntur Iovi invisi ob bella quæ postmodum gesserunt. Ditem id est Misraim seu Ægyptum sagittis suis feriendo In Plutonis autem regnum ablegantur quod nondum. Ægypto egressi habitarant ad locum Acherusiam ubi mortui postea sepulti sunt. Et quemadmodum Typho vel Typhoeus fama populari pro inmani Gigante celebratur sic etiam Antæus. Plutarchus in Sertorio de Tingi: Antæum ibi jacere tradunt Libyes; ejusqꝫque sepulchrum eruit Sertorius non habita barbaris fide ob magnitudinem: et cum incidisset in corpus sexaginta cubitarum longitudinis, ut fama est,obstupuit. Idem habet Strabo l. 17. Famam sane plusquam poeticam, sed quæ docet bellum Herculis cum Antæo celebrem illam Gigantomachiam fuisse. Hercules et Antæus erant principes populorum duorum et propterea non soli sed una cumcopijs suis dimicaverunt. Tali bello Ægyptum omnem perturbari necesse esset. Ægyptij autem nullum aliud hujusmodi bellum agnoscebat præterquam cum Typhone. Sed Nec alius erat hostis quocum Hercules congrederetur præter Canaan de quo posthac dicemus. Chus et Chanaan erant Asiatici. Solus Phut erat Afer et Afrum fuisse quocum Ægyptij decertabant Hyginus fab. 274 sic docet. Afri, ait, et Ægyptij primum fustibus 35r dimicaverunt; postea Belus Neptuni filius gladio belligeratus est: unde bellum dictum. Eodem spectat quod Diodorus (lib.3) steriles Afrorum et varijs magnitudine et forma serpentibus abundantes regiones cum incolis incolas interioris Africæ describens, addit: Hos, fama est, impressiones quondam in Ægyptum facta, magnam terræ partem habitatoribus destituisse: scilicet per fugam superius descripitam. Huc spectat etiam quod Ægyptij Typho erat Neptunus et Neptunus erat Deus Libycus es Docet enim aa Plut. Isid. Vide Plutarchus quod Ægyptij Typhonem mare ‡ ‡ esse dicunt: ideoqꝫque mare abominantur sacerdotes & salem Typhonis spumam vocant Navium rectores ab ijs non compellatur utpote mari intentes indeqꝫque victum suum petentes, eademqꝫque potissimum de causa bb Her Vide etiam Herod l. l 2 et Cleshment. Alexandr. Strom. 5. piscem aversantur et odium pingendo piscem notant, et extremas terræ partes quæ mare attingunt Typhonis uxorem Nephtin dicunt, et Nephtin vocabant et Nephthin extremas terræ partes quæ mare attingunt ideoqꝫque ean ultimam nominabant et Typhonis uxorem dicebant, et odio Typhonis aversabantur etiam eos qui gustare nefas ducebant uterentur mari. Vnde etiam bClement. Alex Strom 5. odium signabant per figuram piscis et cc Herod. l. 2 de piscibus gustare nefas ducebant. Igitur Typho est Deus maris Neptunus. Neptunum vero esse Deum Lybicum Herodotus patefecit. Neptuni nomen, ait, ab initio nulli usurparunt præter Libyas qui semper hunc Deum in honore habent. Eum Ægyptij igitur putant esse, sed nullo honore prosequuntur. ut Ægyptij patrem suum Osirim, Assyrij regem suum Belum, Latini patrem Ianum et Gentes singulæ majores suos apprime honorabant, sic Afri Neptunum honorando, hunc sibi patrem vindicabant. Porró Veteres ‡ ‡ constituendo aa Moschus in Europa. Libyam uxorem Neptuni nominando viros fortes et Tyrannos (ut bb Diodor. l. 1 Belum et cEuseb. Chron. Busirin) Ægyptij quoqꝫque dicendo Belum essehi> Neptum et Libyæ filios, indicabant uxorem Typhonis Nephtin esse regionem Libyæ Neptunum esse Libycum. Neptuni autem filios vocabant Tyrannos, quod Neptunus vir fortis esset et seditioneum pater.

Θησευς υιος του Αττικου Αεγεως &c Theseus filius erat Attici Ægei Æthræ Tanquam autem strenuum dixerunt filium Neptuni anima enim elatos cunctos et omnes strenuos, Filios et amicos amasiosqꝫque dicunt Neptuni.

dd l 14. Noct. Att. c 21. A. Gellius autem paulo distinctius: Præstantissimos, ait virtute prudentia viribus, Iovis filios Poetæ appellarunt, u Æacum et Minoa & Sarpedona: ferocissimos et immanes et alienos ab omni humanitate, tanquam e mari genitos, Neptuni filios dixerunt, Cyclopa et Cercyona et Scyrona et Lestrygonas. Et Lib. 2 cap. 28: Antiquissimi Græcorum Neptunum ἐννοσίγαιον χὶ σεισίχθονα appellarunt, ideoqꝫque concussorena terræ Eueas Homerus Il. 3 v 159: ευρυστερνον, lato pectore Neptunum vocat. Neptunus igitur vir fortissimus erat, sed ferox et immanis, qualis Typho describi solet. Africum Libycum fuisse Typhonem innotescit etiam ex inventione et usu equorum et curruum.gg Diod. l 5 Equi enim a Neptuno primum domiti sunt et equestris rei scientia ab eo tradita: unde Hippins, id est equestris nominatur, et hh in Iside Plutarchus ex 36r 11ex disciplina Ægyptiorum scribit ursam esse constellationem Typhonis etc. ‡ ‡ – claramque Lycaonis arcton ii Geor l. 1 Virgilius tandem appellat. Nam Typho qui convivas perfide occidit & in frustra digivit discidit, Lycaon est: unde nomen apollinus kk Macrob Satur Saturnal. l. 1. c. 17. Lycij. Per ursam vero et arcton Pplaustrum intelligilunt, nam ursa est constellatio recentior a Græcis excogitata. Achilles Tatius in ἐισαγωγὴ ad Phænomena Arati; In Sphæra Ægyptiaca neqꝫque Draco censetur nec nominatur, neqꝫque Vrsæ neqꝫque Cepheus: sed aliæ formæ alia nomina sunt indita Simulacra. Ita etiam in Chaldæorum sphæra. Equi igitur et Plaustrum sunt Neptunia Symbola.Spectant autem hæc" ad Afros. Dionysius Periegetes;

Κυρὴνη τ᾽ἔυιππος, Ἀμυκλαίων γένως ἀνδρῶν Et Spartana dehinc Cyrene mater equorum

2 Paralip. 16. 8: Et Libyes Lubæi [id est Libyes] fuerunt in exercitu multo cum curribus et equitibus. Herodotus in Melpomene: Quadrijugos equas jungere a Libybus græci didicere. Maximus Tyrius: Instituta Cyrenaica sunt aurigationes. Ephorus: Athenienses quidem ad nauticam, Thessali ad Equestrem, Bæoti ad gymnasticam; Cyrenæ autem ad currulem artem se applicant. Scholiastis in Pindari Pythia Ode 4: Cyrenem equestrem appellat non ex præsenti occasione sed quia Neptunus Libyes docuit equos currui jungere. Afer estimatur Neptunus, et propterea idem cum Phut. Hoc clarius constabit ufbi ostendero quis sit Atlas.

aEusebius a Chron. et bb Diod. l 3. Diodorus facitact Atlantem Antæo, Herculi primo et Busiridi coævum, c Eusebius paulò antiquiorem statuit. Conjungitur etiam Atlas cum Hercule in fabulis Poetarum. Et Mercurio ex ejus filia Maia genito senior constituitur. Sanchuniatho quoqꝫque eundem repanid intert Deos antiquissimos reponit. Elium, inquit, nomine Altissimus et fæmina Beruth loca Byblo vicina tenuere, – Iis nati sunt Cælus et Terra –. His liberi quatuor, Elus qui Saturnus dictus est, Bætylus; Dagon qui Sito nominatur et Atlas. –– Et paulo post: Commilitones Elus appellati sunt eloim, quasi Saturnios diceres. Porro sadidum filium Saturnus gladio suo jugulavit ac paulo post filiam quoqꝫque suam capite truncavit, ut reliqui omnes Dij hanc Saturni mentem penitus obstupescerent. Hæc est Assyriorum Syrorum est hæc Philosophia in Phæniciam propagata. Nam Iupiter Belus paulo post appellatur Saturni filius: Est igitur Et propterea Saturnus erit Beli pater Chus.Confirmatur id ex Ili nomine et moribus. Nam Ilus Seu Il vel Ed deum fortem significat et ex Commilitonibus Eloim Et filiorum cæde cognoscitur esse Deus bellicosus Deus et sanguinolentus belligerantium Princeps.Ejus frater Dagon Seu Sito paulo post a Sanchoniathone exponitur Deus ille qui frumentum et aratrum 36v 37r invenit, adeoqꝫque Osiris est bætylus videtur esse Canaan desumpto forfan nomine vel a Pyrethæis de quibus posthac dicam, vel a Phænicum bætylis seu lapidibus unctis; de quibus Photius ex Damascio: Iuxta Heliopolim Syriæ, Asclepiadem in Libani montem ascendisse, et vidisse multa Bætylia vel Bætylos quos vocant, de quibus multa miracula narrant. Restat ut fratrum quartus Phut sit Atlas. cum hoc Sanchuniathonis monumento conspirant quæ Diodorus ex Atlantiorum traditione descripsit: Vranus ex Titæa uxore Titanas suscepit, nati filij Saturnus, Saturnum, Atlantem Hyperionen aliosqꝫque, præter filias quarum duæ natu maximæ præ cæteris inclaruerunt, Basilia nimirum et Rhæea, Pandora nonnullis dicta. Basilia ab Hyperione fratre domum ducta fuit, e quo cum duos Suscepisset liberos Helium et Selenem, fratres conjuratione inita Hyperionem obtruncant, & Helium adhuc puerum, in Eridano demersum suffocant. Qua calamitate patefacta Selene fratrem impensè amans de tecto se dat præcipitem. Mater contendit a suis ut Deûm cultu defunctos venerentur, suum verò corpus nemo posthac contingat: –– Post Hyperionem e medio sublatum cælò geniti regnum patris inter se diviserunt: inter quos clarissimi Atlas et Saturnus. Atlanti regiones Oceano conterminæ sorte obvenerunt, qui populos illic Atlantios et maximum terræ montem Atlantem de nomine suo apellavit. –– Exactum Astrologiæ cognitionem habuisse per hibent Inter plurimos ejus filios eminuit Hesperus. Filiæ ipsi nataæ Maia, Electra, Taygeta, Asterope, Merope, Halcyone et Celæno. Hæ cum generosissimæ indolis heroibus et Dijs ipsis [fratibus scilicet] commixtæ, plurimis hominum gentibus primordia dederunt. Sic Maia natu maxima e Iovis complexu Mercurium multarum artium repertorem edidit. His in cælum erectis Pleiadum sidus assignatur. De Saturno Atlantis fratre memorant quod enormis ejus fuerit impietas et avarities, acceptaqꝫque in thorum conjugalem Rhea Sorore, Iovem Olympij postmodum cognomento, procreavit. Hunc totum sub imperio mundum habuisse dicunt, – qui contra quam parens vitæ rationem instituend omnibus sese æquum et humanum præbuit; ob quod patris quoqꝫque nomine a suis affectus est. Is regnum vel sponte a patre concessum, vel a subditis odio patris traditum accepit. Quamvis autem Saturnus Titanum auxilio bellum ei moverit; prœlio Tamen victor et rerum Dominus evasit Iupiter. Et totum dehinc orbem peragrans bene de natione mortalium demeritus est. Et quia robore corporis, et omni virtutis genereexcellebat 37v 38rexcellebat, facile totum sibi mundum conjugavit. In Hoc imprimis dabat operam, ut impios et sceleratos pænis et populum beneficijs afficeret. Ideoqꝫque exemptum rebus humanis perpetuum totius universi dominum; propensis omnes studijs appellarunt. Hæc Diodor. l. 3. Tantus autem est horum consensus cum ijs quæ ex Sanchoniathone protuli, ut facile credam Philosophiam syrorum a Phœnicibus in Mauretaniam venisse. Nam Iupiter Olympius qui totum sub imperio mundum tenuit et postquam rebus humanis exemptus fuit, ab omnibus universi totius Dominus id est (lingrua Syriacâ) Belus appellabatur, certissime est magnus ille Assyriorum Iupiter Belus. Ideoqꝫque pater ejus Saturnus est Chus 9 vir improbis moribus ut etiam apud Sanchoniathone describitur) & Saturni frater Hyperion quem fratres sustulerunt est Osiris; Hyperionis autem liberi Helius et Selene sunt Orus et Bubaste seu Apollo et Diana id est Sol et Luna (ut hic dicuntur) ejusqꝫque uxor Basilia est Isis Ægypti Regina. Hæc enim post mariti fatum vidua semper mansit et sacris ritibus institutis maritum et filium in Deos retulit. Vnde Ægyptij commentati sunt quod, bb Diodor. l. 1. Invenit Isis immortalitatis pharmacum quo filium Orum Titanum insidijs oppressiem et mortuum in aquis inventum, non tantum reddita anima in vitam reduxit sed etiam immortalitatis participem fecit. Per Eridanum in quo Helius perijt intelligo Nilum. ut patr no quem fluvium Ibi est Eridanus Phut (Auriga ille Æthiopicus Phaeton) fulmine bellico Iovis Amonis percussus fuit quodammodo recidit Sic Nilis in lælis delineatus plerisqꝫque est Eridanus Europæi Padum volunt, fabulas aliarum gentium ad setrahendo. Quæ literis eorum antiquiora sunt ad eos nil spectant. sed levis est hæc disputatio. Superest Superest utigitur Saturni et Hyperionis frater Atlas sit Phut. cum enim Saturnus ett Atlas Regnum paternum inter se diviserunt, et Saturnus regnâvit in Oriente, manifestum est quod Atlas longè lateqꝫque per Africam dominatus sit. Nam et dcc Plin. l. 6. c. 30 Æthiopia omnis olim Atlantia dicebatur et gentes illæ variæ ex Atlantis filijs oriundæ te st indicant hunc esse Afrorum communem patrem. Quinetiam Atlas est ipsissimum Antæi nomen. Nam Atal התל falsum significat et Atal Ante falsum Antæum. di Antæi Ob Osiridem dolo sublatum ita loqui amabant Ægyptij. Atlas verò contractè dicitur pro Atlantes et Atlantes pro Atal Ante, ut ex nomine virginis Atalantæ colligo.

Iam Verò Antæum esse Neptunum sic colligo. Terram omnem 39r habitabilem veteres pro insula rotunda habebant fretij quibusdam distincta et Oceano circundata. in hujus mondo medio. Gentes primæ consistebant. Solus Antæus in extremas terras da usqꝫque Herculis columnas deportatus, Oceani fuit accola. Et propterea hunc pro Deo maris habuere Oceanum universum ab ipso Atlanticum nominantes. Geographi apud Herodotum lib 4 Oceanum circumfluentem describunt et terram tanquam torno in orbem circulatam. Chaldæus interpres Eccles 1. 7: Oceanus qui circundat orbem ut annulus. Orpheus de Iove et Iunone

Circulus Oceani pulchriflui et indefessi Terram perpetuo qui circumvolvitur æstu

Strabo l 1.p 4: In armorum fabricatio in ora ClypeiAchillis rotundi Oceanus circumponitur. ‡ ‡ Idem p 64: Addidit Eratosthenes terræ habitatæ eam esse naturam ut ab oriente in occidentem longius sit intervallum, cum mathemathici dicant eam circulum referre atqꝫque in seipsum redire. Isa. 40. 22. Qui sedet super gyro terræ. Prov. 8 27 cum constitueret gyrum super faciem Abyssi. Gyrus hic est חונ og. Inde Ὠγὴν, priscum Oceani nomen. Hesychius: Ὠγὴν, Ὠκεανὸς. Hinc igitur ortæ sunt disputationes de orbis loco medio, quem aliqui Delphis alij Hierosolymis, Ægyptij autem in Ægypto collocabant. ee lib 1. Hieroglyph. Horus Apollo: Ægyptiorum regio totius orbis velut umbilicus est ac media non secus atqꝫque in oculo pupilla. Neptunus autem cum uxore Nephthi in terris extremis et Oceano (Deorum omnium fonte locabatur et inde nominabatur f f Hesiod. Theogon. γαιήοχος terram ambiens. Iuno apud Homerum: Il. ξ. 200.

Namqꝫque abeo fines terræ inspectura feracis, Oceanumqꝫque, Deûm primordia –

Homer Vlyss. 0. 282. – Æthiopum rediens Neptunus ab oris. Æthiopas autem Homerus alibi vocat extremos hominum. Vnde et convivia Deorum in Æthiopia ad Oceanum collocat et Atlantij Deos ab eipseis oriundos esse gloriabantur.Eodem sensu Ægyptij apud Diodorum: Nephthim appellant Terræ extrema et promontoria et quæ mare attingunt, et Typhonis uxorem dicunt. Similiter Lactantius: Neptuno maritima omnia cum insulis obvenerunt. Quomodo id probari potest? Nimirum veteres historiæ docent. Antiquus author Euhemerus qui fuit ex civitate Messana, res gestas Iovis et cæterorum qui Dij putantur collegit, historiamqꝫque contexuit ex titulis et inscriptionibus sacris, quæ in antiquissimis templis habebantur &c. Hanc historiam interpretatus est Ennius et Seculus;cujus hæc verba sunt ibi, Iupiter imperium Neptuno dat maris, ut insulis omnibus, et quæ secundum mare loca sunt omnibus regnaret.Igitouem intellige40r intellige Chaldæorum & Mare Atlanticum. Igitur cum Antæus in urbi Tingi in ipso Oceani litore ad Herculis columnas regnaret, cæteriqꝫque omnes (quo tempore ritus sacri et symbola Deorum instituebantur) in medio Terræ versarentur: Oceanus totus cum insulis et litoribus suis Antæo tanquam Deo maris dicatus est. Nam oceanum occidentale et orientale et omnia maria innavigabilia a veteribus Atlantica vocari tradit aa in Ἀτλαντικὰ Suidas. Vnde bb Strabo Scribit Indiam desinere ad mare Orientale et ad Austrinam Atlantici partem, et cc l 15 p 689 alio in loco Atlanticum mare in se coire. Zosimus scribit Rhenum fluvium se in Atlanticum mare exonerare,quod nunc Germanicum vocatur.In somnio Scipionis dicitur omnem terram quæ a nobis colitur. Atlantico mari quem Oceanum appellamus circumfundi. Iulius Firmicus et Author libri de mundo qui Aristoteli adscribitur dicunt universam terram in morem Insula ab Atlantico mari ambiri. Herodotus mare omne pro Atlantico habuit præter Caspium, Rubrum et mare quod Græci navigant id est Mediterraneum Herodotus duo tantum maria novit: dicit navigant (nempe Mediterraneum) unum esse, Caspium alterum. Insula quoqꝫque Oceani ab Atlante denominabantur: ut et insulæ fortunatæ quas Plutarchus in vita Sertorij Atlanticas vocat,et magna illa Platonis insula Atlantis quam aliqui Americam esse putant. Atlantica igitur sunt quæcunqꝫque ad Oceanum spectant. etEx antiquissimis autem Planetarum et Elementorum nominibus cognòscuntur eorum Dij.

Quæ hactenus dicta sunt confirmatur ex Antæi no Antæum esse Deum maris confirmatur etiam ex ejus Quæ hactemus de Neptuno disputavimus confirmantur etiam ex Antæi ejus nomine Phut. Nam פוץ Phuts dispersus, dissipatus, contritus et contractus cum dispersione Phut פוט literis ט et צ invicem permutatis fit פוצ Phut dispersus, diversis in regionibus sub diversis Nominel dissipatus, contritus et confractus cum dispersione, aa Vide Bochart Geogr. l. 4. c. 52. si litera צ et ט invicem permutentur fit טופ Phut: aptissimum Afrorum aptissimum ex quo Hercules victos Afros dispersit, ut ab invicem distraxit, collocando Typhonem in ultimis terris ne bellum renovaret. Nam Typhonem enim in Monte Etna jacere et ignes evomere, vel in lacu quodam Ægyptiaco vapores noxios emittere, apertè sunt poetica. A פוצ fit נפוצ et נפצ vel נפט Naphat dispersus et נפטו Naphtu dispersi sunt. Vnde Neplthys Typhonis uxor et Neptunus Latinorum.A Phut vel Put formatur etiam græcorum Pytho et literis inversis Typho. Nam Græci Typhonem et Pythonem promiscue dicunt. Inde formatur etiam Ori nomen Pathros. Nam Pathros filius est Misraim Gen.10 14 41r a cujus regno Thebais dicta fuit terra Pathros Ier. 44. 1. Ezek 29. 14 adeoqꝫque idem est cum Oro. Is. autem ) Septuaginta interpretibus est. Φαθώρης et Παθούρης. Hieronymo Patures et Phatures voce composita ex Phat vel Path et Ores vel Vres vel (terminatione Hebraica) Oros. Pathros igitur dicitur contracte pro Path – Oros, nomine composito ex hostis victi nomine Put et nomine victoris Ori, et Ægyptijs idem significat quod Græcis et Latinis Apollo Pythius. Nam Apollo, teste Herodoto, Ægyptiace Ωρος Orus dicitur. Vnde verisimile est quod una cum Deo hocce Ægyptio nomen etiam Apollinis Pythij ab Ægyptij ad Græcos Læties manarit.

42r

inventorem quem Ægyptij ✝✝ Thooth Thoor Alexandrini Thoyth Græci Hermetem nominarunt.. Desumpta sunt ista partim ex Ægypticis partim ex Chaldaicis monumentis: ideoqꝫque duplex Deorum stemma hic describitur, alterum Ægyptiacum Deorum Agricolæ Amyni, Misor et Mercurij, alterum Chaldaicum Deorum Agri, Magi, Sydye, & Dioscurorum. Genus Venatorum et Agricolarum qui ab Agro et Agricola descendunt sunt Arabes et Ægyptij. His pater primus Noe nomine Agricola celebratur, illus nomine Agri seu Venatoris agrivagi. Vtriqꝫque patrem primum sibi similem esse voluerunt et Ægyptij quidem verè. Nam Noe verè fuit Agricola et Agricolarum omnium pater. Porrò ex Agricolæ elogio quod sit Deoru primiceps Deorum maximus, ex ejus ordine in genealogijs quod sit decimus a creatione mundi, ex ejus filio Amyno id est Amon seu Ham et nepote Misor id est Masor seu Misraim liquet hunc esse Noe. Ex Mercurio autem annexo liquet confirmatur Amynum esse Iovem , Amonem et Misorum esse Osirim Nam Mercurium Ager itaqꝫque qui Agricolæ Synchronus ponitur est etiam Noe, et ejus filius Magus est Cham sic dictus ab Orientalibus quod esset Philosophorum pater. Arabes pastores erant et idcirco gregum alendorum rationes Mago acceptas hic referunt idqꝫque meritò: Nam Hamon ob inventas gregum alendorum rationes cornibus arietinis semper pingitur [ et Ericthonius (non Græcus ille sed verus navigorum inventor Neptunus ) ut posthac dicet ) hircum et hædum quos Iovi Hammoni abstulerat, in tergo adhuc gerit.] Igitur Beli pater Cus est Magi filius Sydyc et eo nomine Chaldæorum Iupiter. Nam liberi ejus hic dicuntur Dioscuri Διὸς κουροι Iovis filij. Cujus rei rationem Xenophon in Æquivocis sic patefecit. Saturni, ait, dicuntur familiarum nobilium regum,qui urbes condiderunt serenissimi. Primogeniti eorum Ioves et Iunones. Hercules verò Nepotes eorum fortissimi Patres Saturnorum Cæli, Vxores Rhea et Cælorum Vestæ. Quodt ergo Saturni,tot Cæli, Vestæ, Rheæ, Iunones, Hercules. Idem quoqꝫque qui unis populis est Hercules alteris est Iupiter. Nam Ninus qui Chaldæis extitit Hercules fuit Assyrijs Iupiter. Chaldæi igitur, dum Ninum pro Hercule haberent, per Iovem intellexerunt Nini patrem Chus, et per Saturnum Chamum avum Nini, et propterea ne Noachus omitteretur dederunt Saturno Deorum Ægyptiorum primo patrem Cælum et matrem Terram. Vnde factum est ut in Oriente, qua43r10 qua patuit Chaldæorum philosophia,Cælus pro Noacho et Saturnus pro Chamo usurparentur. Adeoqꝫque ut Chami liberi Neptunus Pluto Venus ex Saturno nati dicerentur et Nepotes Mercurius Apollo Diana ex Iove, Dijs omnibus ad Stemma Arabicum relatis. apud Assyrios verò cum Belus esset Iupiter, Chus fuit Saturnus et Cham Cælus, Noachus autem Hypsuranius.Et hæc tertia sententia licet cæteris recentior, tamen latissime per. Orientem cum cultu Iovis Beli propagata fuit.Eandem Sanchoniatho post explicat utin sequentibus dicetur.

Igitur quo minus Apollo,Diana et Mercurius sint Osiridis liberi nihil obstat quod a Chaldæis et eorum sequacibus dicantur filij Iovis, apollinem et Dianam esse Orum & Bubastem et hos ex Osiride et Iside natos fuisse aa lib 2 Herodotus bb lib 1 Diodorus & cc De Iside. Plutarchus d d Saturnal. l. 1. c. 21 Macrobius abunde satis confirmant Dianam eandem esse cum Proserpina & Proserpinam esse filiam cereris hanc autem Isidem esse com nemo eu in contatfesso est Mercurium ex Chamo et ejus nepti Maia natum essenon est verisimile. Hunc ex Misraim natum esse Sanchoniatho ex monumentis Ægyptiorum docet et Anubim qui idem Mercurius est ex Misraim et Thyponum uxore natum esse ejus Sorore natum et nat a matre metu Typhonis Typhonis uxore scilicet natum esse docet Plutarchus. expositum, no canibus repertum et ab Iside educatum esse docet Plutarchus. Sic erit illegitime natus ex Typhonis uxore. docet Plutarchus

Verisimilius est quod ex Misraim et Typhonis filia natu maxima Maia Atlanti genitus sit. Nam Typhonemnem esse Maiæ patrem est Maiæ patrem Atlasntem et et Mercurium vero filius ab Atlantide Maia Atlantidis natum ab omnibus statuitur. in sequentibus ostendetur Mercurium vero Anubim esse manifestum est. Vterqꝫque a patre Ægyptio et matre Afra illegitimè genitus Osiridi et Isidi adhæsit. Pingitur anubis camino semper capite eiqꝫque aa. sacer est canis. Et Ccanis autem (teste floro Apolline) sacrum scribam et vatem significat. sed estqꝫque nomen Mercurij fac Ægyptij teste c Plutarcho. Et Servius autem Servius ad istad Virgilium

– Latrator Annubis Mercurius , inquit, capite canino pingitur ideo quianihil est cane sagacius. Apuleius itidem (l 11. p 384:) Ille superum commeator – attollens canis cervices arduas,læva caduceum gerens. Et Strabo l 17. p 812 ait Cynocephalum [i. e. Anubim] Hermopolitam colunt. Est nomus Cynopoliten s et canum Vrbs in qua Anubis colitur & canibus honor et Sacer quidam cibus constituitur. Bovem canem et felem Ægyptus omnis colit. Cultus autem autem tantus Deo haud minori quam Mercurio competit. Sed et Mercurij nomen Ηρμάνουβις idem confirmat, et quod Ægyptij Horizontem Annubidis esse dixerunt. Nam Mercurius Planeta, soli semper vicius, nunquam videtur nisi in ipsa Horizonta. Cælem Planetæ reliqui vel in Meridiano cernuntur.

43av

Cap. 6 Quod Phut sit Typho et Antæus et Atlas et Neptunus. quod Canaan sit Vulcanus et Prometheus et quod ejus uxor et soror fui Venus fuit Astyr seu Attyrgates Cap. 8 De alijs Deorum prædictorum nominibus. Cap 9 Quomodo nomina prædictorum hominum nomin sideribus imposita sint & qualis fuit Astronomia veterum Ægyptiorum. Cap. 10 Quomodo animæ hominum in stellas translatæ sunt & stellæ sic animatæ pro dijs intelligentibus coli haberi cœperunt, deqꝫque origine et progressu idololatriæ et artium magicorūum. Cap. 11. Qualis fuit religio vera Noachidarum religio antequam per cultum falsorum Deorum corrumpi cæpit. Et quod religio Christiana non magis vera nec minus corrupta evasit

44r

Apollo et Apollo et Diana sin aliter quam ad Solem et Lunam accipruntur inter spectant. Neqꝫque aliter accipi solent. Osiris et Isis aliquandoqꝫque tellure et Elemecento terræ aliquandoqꝫque de Nilo et terra Ægypti, quandoqꝫque etiam de Sole et Luna exponiuntur solent. Cujus rei ratio est quod Ea Quippe ea semper gent est gentium omnium superstitio ut Deos quos homines in Divos, Divos in Deos & Deos minores in Deos maximos referre et extollere semper conarentur. Vnde factum est Mars qui condio ut. Assyriorum Gentium Arabicorum et Orientalium Mar ut in Imperio ut Belus, Bracthus & Aionis qui Mars est, pro sole et Iove Olympio et sole apud Orientalies coleretur & Venus pro Luna, ut Ianus qui Saturnus est pro Sole coleretur a Latinis, utqqꝫque Dij maxi Hamm apud Ægyptios nunc Hammon qui Iupiter est apud Ægy apud Ægyptios ad solem quandoqꝫque referatur. nunc vero Osiris ad solem et Isis ad Lunam. Nam So At At Deos suos gens nulla libent infra Ea dignitatem primò constitutem depressisse legitur. Igitur At Dijs suis gens nulla detraxit. Nemo Deos suos infra dignitatem primò constitutam facile depressit detraxit, et propterea ubi Sol de diversis Dei ali cujus ambigua est significatio rationi consentaneum est ut significatio minus nobilis pro primitive antiquiore habeatur. Hac de causa Osiridem Et Isi dem ad Te globum terraqueum et particulatim ad fluvium Nilum, Isidenqꝫque ad elementum terræ et particulatim ad Terram Ægyptiam referendos esse censeo Nam Apolo et Diana ad Solem et Lunam propre spectant, neqꝫque aliter accipi solent. Sic in sacris Apollinis Ismenij & Gal pro apolline & diana solem et Lunam Symbolo hocce Astronomico celebrabant. Oleagineum lignum lauris coronant varijsqꝫque floribus exornant: cujus in apice ænea sphæra imposita: ex hac minores dependent: medio verò ligno purpureæ coronæ aptantur minores quam quæ summo fastigio aptl antur impositæ. Ima Imam vero ligni partem circum vestiunt crocotùla. Significat autem ipsis suprema quidem sphæra solem, quo Apollinem designant: huic vero subjecta Lunam significat: Globuli verò appensi stellæ et astra sunt: Coronæ annuum cursum significant; trecentas enim et sexaginta quinqꝫque conficiunt. hæc Proclus in Chrestomathia apud Photium. Eodem spectat quod Apollini Lyra hepticorda concede Philosophis conceditur ad motus sidiveos planetarum quasi cantu conunt moderandos tanquam motuum planetarum moderatori musico harmonico conceditur music harmonico conceditur a philosophis Lyra hepticorda a Philosophis conceditur quodqꝫque Ægyptij Solem pro Apollinis oculo Ori habebant,aa Plutarch, in Iside dicendtes quod Typho percussisset oculum Oro dextri soli reddidisset. Igitur animam Ori in Sole tanquam astro propio fulgere et detri soli reddidisset. Igitur animam Ori in Sole tanquam astro proprio fulgere et omnia videre credebant. DNam Deorum animas in stellis fulgere docebant a Ægyptij.

Osiris vero Pluto est et eo nomine ad globum terræ spectate si hunc Plutonēem Nic Sic enim Plutarchus: Isis, ait et Osiris Οεῶν καὶ δαιμόνων Deorum et Manium permixtis honoribus coluntur, ubiqꝫque magna maxima autem in rebus supra et infra terram potentia præditi neqꝫque verò Serapis alius est quam Pluto aut Isis a Proserpina differt: ut et Archi machus Euboensis docuit et Heraclides Ponticus qui oraculum Canobicum Plutonis esse judicat. Serapis certe et apis idem signif eodem spectant et osiridem dessignant. Pleriqꝫque sacerdotum , inquit Plutarchus, in idem aiunt recidere Osirin et Apis enarrantqꝫque & docent nos alpin esse intelligendum formosam animæ Osiridis imaginem. Tansi sacri (inquit Diodorus), tum qui apis tum qui Mnevis vocatur ut Osiridi dicati sint & pro dijs colantur apud universos promiscus Ægyptios sancitum est. Et alibi Osirin modo Serapis, modo dionysum, interdum Plutonem putant. Sic etiam Plutarchus: Præstat, ait, Osirim cum Baccho eundem ffacere & cum Osiride Serapin. Et Porphyrius (apud) Eusebium Pr. Evang. l. 3. c. 11) Serapis idem prorsus qui Pluto Deus est, eoqꝫque maxime Dæmonibus imperat Macrobius vero inquit: Alexandria Statuam conjungendo cultum Sarapidis et Isidis docet cerberum caneni infernalem ad Serapidis pedes pingi solere Alexandria inquit. Serapin atqꝫque Isin cultu pene attonitæ venerationis observat. et paulo post: Simulachrum Serapidis simulacro signum animalis tricipitis animalis adjungunt, quod exprimit medio eodemqꝫque maximo capite leonis effigiem, dextra parte caput canis exoritur mansueta specie blandientis, pars vero læva cervicis rapacis lupi capite fingitur finitur: easqꝫque formas animalium draco connectit, volumine suo capite redeunte ad Dei dexteram qua compescitur monstrum. f Hoc animali tricipite congressum et pugnam trium gentium. Ex animalis hujus capritibus collig Hoc animale quantum Hoc monstro quatenus ex capitibus colligo designatur congressus et certamen gentium trium in causa Osiridis cæsi celeberrimo illo Deorum bello quod 44v Si a nmorte Osiridis procure seculum est seculum est statim gessum fuit seculum est. Nam Capudt enim Caninum ad Mercurium Ægyptium, Leoninum ad Herculem Arabicum et Lupinum ad Hycane Typhonem Antæum Ljbycum spectabusre videtur. De hoc simulacro Plutarchus Plutonem vero cum cerbero hic pingi Plutarchus expresse docet. Statuam Plutoneis, inquit, cum cerbero et Dracone exculptam non alterius esse quam Plutonis Serapidis, Ægyptij sacerdotes docuerunt quod Ægyptij Serapidis nomine Plutonem afficiunt. Præterea His adde quod Nilus fluvius quem Osiridi saccrum est constituerunt sit decantatus ille inferorum Styx. Nam Diodorus recitans Homeri carmina

Παρ᾽ δ᾽ ἴσαν ὠχεανου τε ρὁὰς &c id est Oceani veniunt undas, et Lucada rupem, Solis et ad portas, ubi somnia gens vaga regnant Vlteriusqꝫque adeunt viridantia prata, frequentant Quæ manes hominum vitâ simulachra carentum,

docet Nilum per Oceanum, Heliopolis per solis portas & pratum juxta paludem Acherusiam prope Memphin per mortuorum prata intelligi. Plerasqꝫque enim & maximas Ægyptiorum funerationes istic peragi dum cadavera per amnem, et et Acherusiam paludem deportata in cryptis illic sitis reponant. Vnde etiam Græcorum spectat dum Apin mortuum quotannis lugent, membra sparsa quærunt et humant, & Apin b bovem anno quoquo tertio in fluvio Nilo demersum suffocant ejus eiqꝫque ritus funebres tanquam Osiridi demortuo peragunt, fingentes animam Osiridis in Apide novu migrare resedisse. Vnde Mercurius symbola Deorum et solemnia sacra regnante Iside constituit. Osiris solus constituit, Osiris jam tum mortuus erat et pre Isis uxor regnabqꝫque, Isde dijqꝫque cæteri , in vivis erant.. Ideoqꝫque Osiris Deus mortuorum constitutus est et solennitate funebri annuatim celebratus , plerosqꝫque turbat quod hodie sacerdotes veluti abominantes et occultantes trepide significant, Osiridem mortuis imperare neqꝫque a Dite seu Plutone alium esse, ignoratum quomodo verum sit, Plerosqꝫque turbat suspicantes in terra et infra terram sacrosanctum istum Osirin habitare, ubi corpora latent eorum qui jam desijsse putantur.

Folio 45 is blank apart from the page numbers '45r' and '45v'.46r

Planetis et Elementis esibus duor imposita qui post diluvium vixerunt Nam prius et pr Chaldea ante Chaldæa ante tempora Tharæ intro Chaldæa vigebant (Iosh. 24. 2) Nino sub milti pij Sacerdotes ex Ægypto in Chaldæam deducunt ) it multas hunc es culti in Deos relati cultu Semines illi prius vixerunt quam erant sub pro pa Dijs colerentur [Cephane Æthiopia rex sidera relatus et Atlâs et Atlas a quo mare Atlanticum to Oceanus totus Ola mare totum olim Atlanticum dicebatur Astronomi fuerunt et primis temporibus floruerunt: et quemadmodum nomina urbibus modo conditis sin pona dari solent & Galileus sidera circum jovialia nomen Mediceorum planeti sideribus modo detectis posta sunt; sic rationi consentancum et im posuit sic non dubium est quin Astro Planetæ septem statim ab initio studij Astro nomici nomina sua habuerli Præterea Diodorus libro primo scribit quod ex omnibus oOrbis Provincijs in A sola Ægypto multæ sint urbes ab antiquis Dijs, ut Iove, Sole, Herme, apolline, Pane Eilithya alijsqꝫque pluribus conditæ Ideoqꝫque Dij illi et in Æpto vixerunt et Gentis Ægyptiacæ conditores extitentes extitere.] Vixerunt autem enim Dij illi in Ægypto et Gentis Æ uti supra ins insinuavimus et gentis Ægyptiaca conditores extitere. Nam aa lib. 1 Diodorus libr tradit quod ex omnibus Orbis Provincijs in sola Ægypto multæ sint urbes ab antiquis Dijs ut Iove, Sole, Herme, Apolline Pane, Eilithyia alijsqꝫque pluribus dconditæ. Præterea cum Dij omnes affinitate junguntur sit alterius vel paterfilies frater vel maritus vel filius orum communem habeant matrem Cybelem, & cumqꝫque veteres in Deorum in qua Pra omnes simut vixeruint, et ailla illos Deorum in Ægypto cum fustibus gestum esse, dein cum gladio primum omni um belligerasse scribant: perspicuum quam et quod Dij illi ac conditum imperium Bab Assyriorum in Ægypto simul vixerint adeoqꝫque sint homines primi Ægyptiorum parentes omnium primi Chamus & filij qui in Ægyptum paulo post diluvium simul descendrunt id quod etiam ex inventione artium confirmatur et omnium pater Noah: id quod etiam omnium primi qui sub post divisionem Terræ ex Babylonia in Ægyptum cum Chamo descenderant: id quod etiam ex inventione artium confirmatur. Nam Saturnus ~ ~ ~ quærendi sunt. [Præterea cum Sij omnes affinitate jungantur sitqꝫque plurium mater communis Cybebe & veteres de quadam Deorum ætate nonnunquam loquantur & veteres de totate Deorum loquantur descommuni medium Deorum mater deqꝫque agriculturam alias artes Dijs inventas fuisse & et illa ætate bellum inter Deos et quoddam Deorum in Ægypto cum fustibus anteqmen quam gladiph inventis gestum esse scribant dein Belum im Babylo cum fasti bus gladio primum omnium belligerasse scribant: Dij omnes ætate aliqua communi ante conditum imperium Assyriorum atqꝫque adeo ante proxime post diluvium quærendi sunt]: id quod etiam ex inventione artium confirmatur. Nam Saturnus agriculturam docuit et in ejus rei memoriam falcem gerit, Iupiter ob artem pastoriam cornibus arietinis pingitur, Mars primus bella gessit, Mer curius Neptunus currum et artem equestrem invenit, Minerva linum, Vulcanus naves, artemqꝫque fabrilem et piscatoriam, et naves Mercurius artes scientias literas mercaturam & scientias varias, Osiris et Isis aratrūum et frumentum & leges primas quibus Ægyptij in corpus politicūum coiere. Primi autem Artium autem et legum inventores primi et authores. proximè post diluvium quærendi sunt. His rationibus alijs posthac explicandis adductus sum ut credam Deos illos Ægyptiorum patrem primum Noachum esse antiquissimum eorum Deum quem Saturnum dixere et hujus filium Chamum esse Iovem quem veteres Iovem Hammonem dixerunt & Chami filios quatuor Chus, Mizraim, Phut & Canaan esse Iovis filios totidem nempe Martem, Plutonem Osirim Typhonem seu, Neptunum et Vulcanum. Nam Pluton tres posteriores esse filios Iovis Ægyptij posthac prohabitur Nis Quibus si addideris Iovis uxore Iunonem et filiqꝫque Iunonem, et filias tres filias Venerem Isin Venerem et Miner Venerem Minervam et Isin seu Cererem, & Osiridis filisos spuriūum duos Thoth seu Mercurium et filium legitimum Orum seu Apollinem atqꝫque47r atqꝫque quæ iana est habebis Deos omnes illos quos Ægyptij imprimitus coluere. spectat argumentum ad Origines Philos. Sed ut hæc clarius et distinctius pateant exponendæ sunt ætates primæ quibus Dij cælestes floruisse dicuntur

Berosus ex Chaldæorum monumentis – – –

48r

Berosus ex Chaldæorum monumentis historiam contexens, aa Apud Euseb. in Chronicis reges ad exordio mundi ad usqꝫque diluvium onminò decem (perinde ut Moses) recenset. Reges illei

secundum Chaldæos. secundum MosenAlorus AdamAlaparus SethAnvelon EnosAmmenon CainonMagalarus MehaleelDaorus IaredAedorachus EnochAmphis MethusalahOtiartes LamechXisuthrus Noach.

De horum longevitate bb Antiq. l. 1. c 4. Iosephus traditionem Gentium sic breviter complexus est. Manethus, inquit, qui Ægyptiacam regnasse et Berosus qui Chaldaicam scripsit historiam & Mochus et Hestiæus & HieronyniusHieronymus Ægyptius, quiqꝫque res Phænicum prosecuti sunt unanimo omnes ore suffragantúr. Imo etiam cc Vide ἔργων lib. 1. Hesiodus, Hecatæus, Hellanicus, Acusilaus, Ephorus item & Nicolaus priscos illos ad mille annos vitam produxisse tradunt. De Ægyptijs eadem habet dd Diodorus: Tradebant, inquit, Ægyptij deorum antiquissimos annis mille et ducentis et posteriores non infra trecentos annos regnasse. Et verisimile est interpretes septuaginta Mosaicos numeros auxisse ut Ægyptiacos hosce quam proxime attingerent At numeri Berosiani qui nunc extant in inmensunt uacti sunt.

diluvij verò, inquit ee Iosephus, et Arcæ menimerunt quotquot barbarorum historias conscripserunt. Quos inter Berosus Chaldæus et HieronynusHieronymus Ægyp et Hieronymus Ægyptius in ea quam habet diluvij narratione ita scribit. Atqꝫque hujus navigij partem etiamnūum aliquam in Armenia circa montem Corydæorum servari ferunt ex qua derasi bituminis aliqui, loci ejus indigenæ vice amuleti gestare consuerint. Ejusdem rei mentionem quoqꝫque facit Hieronymus Ægyptius qui priscam Phænicum historiam con scripsit, itemqꝫque Mnaseas alijqꝫque complures. – – – fuisse. Sed et fapud Cyrillum Alexandr. l. 1 contr. Iul. Alexander Polyhistor idem sic describit. Arto defuncto, sub filio ejus Xisulthro fuisse mangnum diluvium, ipsumqꝫque servatum cùm prædixisset ei Saturnus fulurum, et quod fabricanda sit Arca, in qua ipse simul cum avibus reptilibus et jumentis navigare debeat. Similis est Diluvij descripto, apud Lucianum libello de Dea Syria Abydenus eadem sic fusius descriptis explicat Abydenus Lucianus eadem libello de Dea Syria fusius explicat & Abydenus in hæc verba Cum Xisulthrus regnaret eiqꝫque Saturnus imbrium vim maximam fore prædixisset – – – suppedita vis. His affine est Ad eundem ferè modum Plutarchus libro de solertia animalium: Narrant Mythologi columbam ex arca emissam Deucalioini certum indicium detulisse tempestatis cum rursus ingrederetur serenitatis cum avolasset. Simili quoqꝫque modo manifestum est traditionem quandam generalem inter Gentes diutissime measisse manasse eorum conservatam fuisse earum rerum quas quæ a noacho et primis hominibus ad Abrahamum ab Abrahamo ad Mosen distinctius propagatæ sunt. Vnde Primi Ideoqꝫque sperandum est etiam historiam etiam temporum quæ diluviūum proximè, secuta sunt ex eatili traditionibus traditionibus Gentium aliqu aliquatin non absqꝫque veritatis scintilla deduci posse.

Res Saturnums istte pro Deo scribitur De poni Nam videtur Nam Syris et Chal usu venerat (ut ea Sanchoniatho intelligisimùs docet patefecit turum intelligere per Elus seu El exponere de Saturno : El verò Deus est. Porrò Abydenus ex Babyloniorum et Persarum monumentis hæc eadem sic fusius explicat. cum Xisulthrus regnaret

Pergit atum igitur Abydenus turrem Babylonicam a primis hominibus ædificatam dicere, ac ventis subversam, dein addit Homines quorum ad id tempus una eademqꝫque lingua fuerat, multiplicem ac discrepantem ex eo vocem emisisse ac postmodum Saturnum inter ac Titana bellum esse conflatum. Atqꝫque his paucis comprehenditur intervallum ætatum quatuor primarum comprehenditur. Nam ætas secunda ab eversione Turris, tertia et quarta a duplici Titanum bello exordium ducunt. Ætates Ovidius sic describit.

49v

Cunctarum quidem rerum inquit Iosephus, junior est – – – dicentur I incognitus. Igitur eam rerum quanto antiquior fuit usus literarum apud Chaldæos Ægyptios et Phænices quam apud græcos tanto antiquiore rerum historiasn vetustior apud illas gentes traditions eo conservatie est rerum memoria: adeo ut si parabo sparsas et subisras traditiones probe coniponere liceret concedatur, histor historiam temporum quæ diluvium proxime secuta sunt a Vnde adeo ut si sparsas gentis ellas eorum traditionis a poetarum Græcorum figmentis secernere et inter se componere daretur; historiam temporūum quæ diluvium proxime secula sunt haud cum veritatis scientilla haud minus certam Vnde Ideoqꝫque ad historiam temporum quæ diluvium proxima secuta sunt cum veritata haud abeqꝫque veritatis scintilla condere cum veritatis scintilla eni eni et conscribi posse sperarem.

quod veritatis patrem Romani Saturnum esse censebant, quo & quod fabulæ ferebant justissimum fuisse. Tantæ erat justiciæ ut – Sic et mMythici referunt regnante Iano omnium domos religione & sanctitate fuisse munitos. Numa Iano magnos honores detulit ut qui civilis et terræ colendæ quam bêlli fuisset studiosor. Italos feris utentes injustiqꝫque moribus suadendo ad aliud vitæ genus traduxit, agricultura et civili institutione composuit.

Igitur quatuor Chami filijs Phut Misraim, Phut, Canaan & Chus & Gen 10 qui sedes in Libya Ægypto, Libya, Phœnicia et Arabia habuere, respondent Antæus Osiris, Antæus, Busiris, et Hercules. Nam Hercules ab omnibus statuitur filius Iovis adeoqꝫque locum quartum occupabit. ffingitur quibus dux exercitus Osiridi quando paulo post pro Ægyptijs contra Typhonem militatvit. Ad Ægyptij paulo post cum Osi Typho regnum invaderet, fugerunt et dispersi sunt donec Hercules in eorum auxilium vocaretur, et propterea Typhone regnum occupante Ægyptij fudisiecti et dispersi sunt donec Hercules in eorum subsidium veniret. Et propterea Hercules cum suis antem bellum illiud intra Ægyptum sedem obtinuerat mibi Typho cum suis sedem extra Ægyptum jam obtinuerat. Mercurius qui Osiridi in Isidi adhæsit et in Ægypto semper vixit, hic in censum non venit.

Cham Interea sciendium est Hercules fuisse plures, Ioves item plures et plures Saturnos. Nam postquam Ægyptij genealogia Deorum primos homines majores suos in astra retulisent, aliæ etiqu etaum gentes geneologiam Deorum ab ijs desumptam ad ad majores etiam suos aplplicuerunt. Et primo quidem Chaldæi, cum Quam rem ZXenophon in æquiviocis sic explicat – – – fuit propagata fuit usurparent adeoqꝫque ut Iunius, Chami liberi Neptunus, Pluto, Venus ex Saturno nati cdicerentur et nepotes Mercurius, Apollo, diana ex Iove. Dijs omnibus ad stemma Arabicum relatis apud Assyrios verò cùm Belus esset Iupiter, Chus fuit erat Saturnus, it et cham Cælum seu seu Vranus Noachus autem autem Hypsuranius. Atqꝫque hæc tertia sententia, licet etsi cæteris recentior, tamen cum imperio Assyriorum una latius patuit cum cultu Iovis Beli per orientem totum dimanavit, camqꝫque Syri et Phænices secuti sunt, ut Sanchoniathone intellig colligo et per mare mediterraneum propagatirunt , ut ex Sanchoniathone etiam et Phrygum Atlantiorumqꝫque philosophia colligo. Namqꝫque horum turnus Chus Cælus est Sanchoniatho verò min

Vt Ægyptij dynasti dynastias collu dynastias collaterales regum suorum sucessive serie conti sucessive scribend genealogiam Deorum

Generationes deorum a principio mundi recensens et csingulis gene retionibus Deos binos vel ternos nominans; generatione decima nomirat ponit Agrum et Agricolam, dicitqꝫque Agricolam in veterum libris, Deorum maximūum elogio plane singulari nominari, et ab Agro et Agricola et ab his duobus totum Agricolarum et Venatorum genus propagari. quodqꝫque filios reliquere amynum et Magnum – – – nominarunt.

50r

Berosus ex Chaldæorum monumentis historiam contexeens, aa apud Eusebium Chronicis reges ab exordio Mundi ad usqꝫque diluvium omninò decem (perindent Moses) recenset. Regés illi

Secundum Chaldæos.Secundum Mosen.AlorusAdamAlaparusSethAmelonEnosAmmenonCainonMegalarusMehaleelDaorusIaredAedorachusEnochAmphisMethusalahOliartesLamechXisuttirusNoach.

De horum longævitate bb anti. l 1 c 4 Iosephus traditionem Gentium hic breviter conplexus est. Manethus, inquit, qui Ægyptiacam et Besorus qui Chaldaicam scripsit historiam et Mochus et Hestiæus et Hieronymus Ægyptius, quiqꝫque res Phænicum prosecuti sunt unanimo omnes ore suffragantur Imo etiam cc Vide ἔργων lib. 1. Hesiodus, Hecatæus, Hellanicus, Acusilaus, Ephorus item et Nicolaus priscos illos ad mille annos vitam produxisse tradunt. De Ægyptijs eadem habet dd Diod. lib. 1. Diodorus: Tradebant, inquit, Ægyptij Deorum antiquissimos annis mille et ducentis et posteriores non infra trecentos annos regnasse. Vnde verisimile est Interpretes Septuaginta Mosaicos numeros xisse a Septuaginta auctos fuisse ut Ægyptiacos hosce quam proximè attingerent. At numeri Berosiani qui nunc extunt, in inmensum aucti sunt; diebus ni fallor in annos conmutatis. Ab exordio mundi ad diluvium Berosus numerat saros 120, & sarum &c

‡ diluvij verò, inquit ee Antiq l 1. c. 4. Iosephus, et Arcæ meminerunt quotquot Barbarorum historicus conscripserunt. Quos inter Berosus Chaldæus in ea quamhabet diluvij narratione ita scribit. Atqꝫque hujus navigij partem etiamnum aliquam in Armenia circa Montem Corydæorum servari ferunt ex qua derasi bituminis aliquid loci ejus indigenæ vice amuleti gestare consuerunt ejusdem Phænicum historiam conscripsit, itemqꝫque itemqꝫque Mnaseas alijqꝫque complures Quibus Nicolaum Damascenum adde qui hæc habet, est supra nin, Barin vocant gissent, eos periculum arcatum ibi reliquins peridis fuisse. Sed Polyhistor idem ribit. Arta defivi thro diluvium, ipsumqꝫque serentu ei Satu , et quod fabrinda sit Arsimul ibus es jumentis navigare debe futin verba regnum Saturnu Saturn hic pro Deo 51r Corrupte Scribitur. Nam Saturnus Chaldaice Ilus vel El dicitur ut ex Sanhoniathone liquet. El verò quoqꝫque significat et Deus erat qui diluvium prædixit. Porro aa Apud Euseb. Præp Evangel. l 9. c. 12 Abydenus ex Babyloniaorum et Persarum monumentis hæc eadem sit fusius explicat. Cum Sisithrus regnaret eiqꝫque Saturnus imbrium vim maximam decimo quinto mensis Desij fore prædixisset & quicquid libris comprehensum erat, id totum apud Heliopolin Sipparorum occultari seponiqꝫque inssisset: Is Dei mandatis obsecutus continuò navigationem Armenios versus instituit, in qua repentino prædictionis eventu occupatur. Tertio autem die quum tempestas remitti cæperat, aves emittit explorandi gratia, si alicubi terram undis emorsam atqꝫque exissentem viderent. Quæ cum immensum in pelagus incidissent, nec quo secederent omminò quicquam occurreret, ad Sisithrum denuò revolarunt, aliæqꝫque postea similiter enissæ. At cum tertio idem fecisset votiqꝫque compos extitisset (quippe volucres alis limo plenis redierant) illicò Deûm numine hominum societati oculisqꝫque subducitur: navigium autem ad Armeniam appulsum, amuleta suis e lignis confecta, quæ de collo suspensa gestarent indigenis suppeditavit. Ad eundem ere modum Plutarchus libro de solertia animalium: Narrant, ait Mythologi columbam ex arca emissam Deucalioni certum inditium detulisse tempestatis cum rursus ingrederetur serenitatis cum avolasset. Simili quoqꝫque descriptione Lucianus libello de Dea Syria Diluvium prosequitur. Ex quibus omnibus manifestum est traditionem quandam generalem earum rerum quæ a Noe et primis hominibus ab Abrahamum ad Abrahamo ad Mosen distinctius propagatæ sunt, Ideoqꝫque sperandum est etiam l inter Gentes etiam dintissimè conservatam fuisse Cunctarum quidem rerum, inquit Iosephus, junior apud Græcos est historiæ conscribendæ diligentia. Apud Ægyptios autem atqꝫque Chaldæos et Phænices,sicut ipsi fatentur res gestæ antiquissimum et permanentem habetnt memoriæ traditionem. Nam et terris omnes inhabibant quæ nequaquam aeris corruptioni subjacent et providentiamSupplied reading following Knoespel's unpublished transcription. habuere ut nihil horum quæ apud memoria relinqueretur: Sed in publicis conscriptionibus a sapientissimis dicarentur. Græcorum verò regionem mille corruptiones invasere, rerum memoriam delentes. semper autem novas constituentes conversationes, omnium se primos esse credid sciant quia etiam serò et vix naturam posuere agnoscere literarum. Nam antiquissimum earum usum habuisse credentes a Phænicibus & a Cadmo se didicisse gloriantur. Sed neqꝫque illo tempore poterit aliquis demonstrare servatan conscriptionem, neqꝫque in Templis neqꝫque pulbilis anathematibus 52r quando etiam de Trojanis rebus, ubi tot annis militatum est, postea multa quæstio atqꝫque contentio facta est utrum literis usi sunt, et magis veritas obtinuit quod usus modernarum literarum illis fuisset incognitus &c. Igitur quanto antiquior fuit usus literarum apud Chaldæos Ægyptios et Phænices quam apud Græcos tanto vetustior apud istllas gentes conservata suit est rerum memoria: adeo ut si sparsas eorum traditiones a Græcorum figmentis secernere et inter se componere daretur liceret; historiam temporum quæ diluvium proxime secula sunt, cum veritatis scintilla conscribi posse sperarem.

Pergit itaqꝫque aa Apud Euseb. Præp Evang. l 9. c 15. Abydenus turrem Babylonicam a primis hominibus ædificatam dicere, ac ventis mox subversam, deinde addit Homines quorum ad id tempus una eademqꝫque lingua fuerat, multiplicem ac discrepantem ex eo vocem emisisse ac postmodum Saturnum inter ac Titanas bellum esse conflatum:Atqꝫque his paucis intervallum ætatum quatuor primarum comprehendit. Nam ætas secunda ab eversione Turris, tertia et quarta a duplici Titanūum bello exordium ducunt. Ætates autem Ovidius sic describit.

Aurea prima – –

53r

prins exponendæ sunt ætates quatuor. Eas Ovidius sic describit

Aurea prima fata est ætas, quæ vindice nullo Sponte sua, sinc lege,fidem rectumqꝫque colebat. Mollia securæ peragebant otia gentes. Ipsa quoqꝫque immunis rastroqꝫque intacta, nec ullis Saucia vomeribus per se dabat omnia tellus Postquam Saturno tenebrosa in Tartara misso Sub Iove mundus erat, subijtqꝫque argentea proles &c Tum primum subiere domos: domus antra fuerunt Et densi frutices et junctæ cortice virgæ. Semina tum primum longis Cerealia Sulcis Obruta sunt, pressiqꝫque jugo gemuere juvenci. Tertia post illam successit ahænea proles Sævior ingenijs et ad horrida promptior arma Non scelerata tamen. De duro est ultima ferro

De aureo sæculo similia habet Virgilius

Ante Iovem nulli subigebant arva coloni Nec signare quidem aut partiri limite campum Fas erat; in medium quærebant;ipsaqꝫque tellus Omnia liberius nullo poscente ferebat.

Cœpit igitur aureum sæculum cum genere humano

Ὡς ὁμόθεν γεγάασι θεοὶ &c Vt simul nati sunt Dij mortalesqꝫque homines Aurem quidem primum genus. Hesiod.

Argenteum autem cæpit cum divisione terræ et inventione frumenti. In hoc sæculo Hesiodus miram descripsit hominum longævitatem ut centum annos puer apud matrem nutriretur donce adolesceret. In aeneo sæculo bella primum gesta sunt ut etiam cecinit Hesiodus.

Iupiter verò pater tertium genus varie loquentium hominum Æneum fecit, omnino argenteo dissimile, E fraxinis, vehemens et robustum, quibus Martis Opera curæ erant, luctuosa ac injuria.

Antecessit igitur hæc ætas imperium Assyrium. Nam Afri et Ægyptij, inquit Hyginus, primum fustibus dimicaverunt, postea Belus Neptuni filius gladio belligeratus est. De hac ætate plura addit Virgilius

Navita tum stellis numeros et nomina fecit Pleiadas Hyadas clarumqꝫque Lycaonis Tum laqueis captare feras et fallere visco
53v
Cap. 3 Quod Noachus sit Saturnus, quodqꝫque Chamus sit Iupiter Hammon et quod Chami filij cum nepotibus sint et Dij reliqui et Gigantes qui cum Dijs ætate tertia in Ægypto dimicarunt: et quomodo Chamus Ægyptos inter filios Chami divisa fait cum suis in Ægyptum descendit et regionem inter filios divisit.

Igitur cum ætas aurea sit sæculorum initium necesse est ut Saturnus qui tunc regnavit sit Noachus et qꝫque et ut ejus filius Iupiter ætate proxima sit Ch sit Noachi filius Chamus, & nepotes adeoqꝫque ut Iovis filij Hercules Osiris Typhon, Vulcanus Mars, Osiris, cæteriqꝫque inter Chami filios quærantur. De dijs Ægyptijs jam loquor. Nam Chaldæi et Assyrij & Græci Philosophiam Ægyptiorum ad majores suos trans gentes proprias aptando sub ijsdem Deorum nominibus homines alios atqꝫque alios coluere. Cum enim Iehova quem Græci Ιαω Latini Iaon pater seu Iupiter dixere nomen esset Dei supremi – – – – &c. Vide fol. adhinc sextum, – – – – Mizraimi frater. Igitur Belus54v Belus primus seu Iupiter antiquissimus hoc est Ægyptius est Chusi, Mizraimi et Canaan pater Chamus, et ejus pater propterea Saturnus prip et antiques Noachus est. His etiam consentaneum est quod ✝✝l. 1. Diodorus ex lcolumna quadāam Ægypti tradat Isin et Osirin ex Saturno juniore riatos, et ✝✝ l. 1. alibi eosdem ex Iove natos esse doceat; adeo ut Iupiter senior sit Osiridis pater hoc est seu Chamus idem sit cum Saturnumo juniore hoc est Chaldiaco. Nam Chaldæi qui Ægyptum vicerant Saturnum juniorem intulæ rant ea I uti diximus ex Iove fecerunt.

saturnum verò Noachum esse Bochartus in Geographia sua fuse satis explicuit. Eund Eundem quoqꝫque Ianum esse perspicuum est quippe quem Latini Saturno contemporaneum tradidere, homines duos ex duobus unius hominis nominibus constituendo (uti solebant) constituentes. Saturnum verò proprie dictum eundem esse cum Noacho Bochartus in Geographi a sua fuse satis exposuit. Et utrumqꝫque cundem esse cum Iano perspicuum est; quippe 54r Inventum et magnos canibus circumdare faltus Atqꝫque alius latum funda jam verberat amnem Alta petens, pelagoqꝫque alius trahit humida lina Tum ferri rigor Igitur tertia hac ætate Mercurius constellationes delineavit et nomina indidit Planetis, atqꝫque Nimrod & Socij sese venatione ferarum exercuerunt. Vulcanus item rates et linum piscatorum et retia invent ut ex Sanchoniathone discimus. Et tum demum bella gladio gesta initium dederunt ætati quartæ – De duro et ultima ferro Protenus erupit venæ pejoris in ævum Omne nefas et vis et amor sceleratus habendi Iamqꝫque nocens ferrum ferroqꝫque nocentius aurum Prodierat. prodit bellum quod pugnat utroqꝫque Sanguineaqꝫque mann crepitantia concutit arma Vivitur ex rapto. Non hospes ab hospite tutus. Vltima cælestum terras Astræa reliquit. Astræa Isis est, fæmina justissima et Ægyptiorum Legislatrix; quæ in principio regin Assyriorum post Ori sui et Bubastis interitum furore quodam correpta aa Diodor. l. 3 e conspectu hominum subitò evainuisse dicitur. Ætates igitur sic ab invicem distingui intelliges ut cum novis regibus et novis imperijs nova semper ætas incipiat. Quamdiu homines universi sub imperio Noachi in Babylonia degebant, duravit ætas aurea. Cum divisione terræ et imperio Chami in Ægypto cæpit ætas argentea. Filijs Chami in terras diversas sibi postea a patre concessas secedentibus et regna nova seorsim incahoantibus cællpit ætas ænea. Quarto loco Belus Chami nepos, imperium, Pastorum in Ægypto et Chaldæorum in Babylonia Assyriorum Assyriorum per vim et sanguinem condidit. – horrendos primus qui protulit enses Et ferus et vere ferreus ille fuit. Tibul. l. 1. El. 10. Igitur cum ætis aurea sit sæculorum initium, necesse est ut Saturnus qui tunc regnavit sit Noachus. Id Bochartus in Geographia sua fuse satis explicuit. Idem etiam de Iano verum est, quippe quem Latini Saturno contemporaneum statuunt. Tradebant Ægyptij Deorum antiquissimos annis mille et ducentis et posteriores non infra trecentos annos regnasseVnde Saturnus ob longævitatem summam constitutus est Deus temporis. Is in Orphicis dicitur etiam παγγενέτωρ et γενάρχης et ejus uxor Rhea55r Rhea Μητὴρ μέντε Θεῶν ἠδὲ Θνητῶν ἀνθρωπων et ab aa Sanchoniatho apud Ægypto Euseb. Evang. l Ægyptijs pingebatur cum oculis ante et post quasi res et ante diluvium et post vidisset. Ianus etiam Deus erat b anni et temporis et a Septimius apud Terentium Maurum nominatur rerum sator et principium Deorum, et cum facie gemina pingebatur. Quæ omnia de Noacho solo intelligi possunt, viro præcæteris longævo, et mortalium omnium patre. Saturnus et Rhea cum Dijs c reliquis contemporaneis a Philosophis et Poetis ex Oceano orti dicuntur. Vnde et Ægyptij pingebant Deos suos in Navi super aquas. Et nummus olim cudebatur in Italia adad Macrob. Saturnal l. 1. c. 87. cum Iani vultu gemino ex una parte et effigie Navis ex altera.Spectant hæc apertè ad diluvium. Vt Noe primus fuit Agricola, vineāam plantavit, et inebriatus fuit, ita ee Macrob. Saturnal. l 1. c87 Saturnus omnium primus agriculturam docuit (inde falce donatus est) et ebrietati præfuit (unde Saturnalia:) Et Ianus pariter e regnavit ante fruges cognitas et dictus fuit bf Consivius a conserendo, et nomen dedit vino. יינ jain ὀινος vinum. Vnde etiam Italiæ pars olim Oenotria dicta fuit dicta, & ll Dionys. Halicar. l. 1. Aborigines Oenotri. ‡ Chaones genere Oenotri sunt Aristoteli 7. de R. P. sic dicti a Chiun vel Chewan qui Ægyptijs et tt Vide gentibus Orientalibus Saturnus est, et stella Saturni. I Etimologicam magno vel Herculem In Etimologico magno memoratur Herculem juxta Ægyptiorum dialutum Chon dictum esse et a subjugata per eum Italia Italos Chones postmodūum appellatos. esse Confunditur hic Theologia. Syrorum cum Ægyptiaca. Nam Syris Saturnus est Confunditur hic Theologia. Syrorum cum Ægyptiaca. Nam Syris Saturnus est vel qui Ægyptijs Hercules uti mox patebit. Veteres per transpositionem literarum sæpe nomina formarunt. Vtrum Noah sic migraverit in Chaon velChiun plane nescio. Ad Noachum etiam spectat quod mm Plutarch. Quæst. Rom. veritatis patrem Romani Saturnum esse consebant, quodqꝫque.m. ffabulæ ferebant justissimum fuisse Saturnus gg Trogus apud Iustin. l. 43 Tantæ erat justiciæ ut neqꝫque sub eo servierit quisquam, neqꝫque quicquam privatæ rei habuerit et quod hh Diodor. l 5 Bibliothecæ. Aurel: Victor. homines sui temporis ex agresti vita ad humaniorem cultum transtulit et propterea magnos honores conseqcutus est: multaqꝫque orbis loca peragravit [ætate scilicet argentea et aenea] et omnes ad justiciam et animi simplicitatem induxit. * * Sic et ii Macrob. Saturnal l. 1. c. 9 Mythici referunt regnante Iano omnium Domos religione et sanctitate fuisse munitas: Ad et kk Plutarch. quæst. Rom. Numa inquit Plutarchus Iano magnos honores detulit, ut qui civilis et terræ colendæ quam belli fuisset studiosior: Italos feris utentes injustisqꝫque moribus suadendo ad aliud vitæ genus traduxit, agricultura et civili vita composuit alia addit Bochartus quem consulas Sic et i Mythici referunt regnante Iano onnium domos religione et sanctitate fuisse munitas Ideaeroqꝫque ei divisios Chameres esse dereta e siliorum antiquissimos carisimibus deum Deorum De Saturno plura legas apud Bochartum Iupiter qui argenteo sæculo regnavit, cùm sit filius Saturni et ab Ægyptijs in honore summo constituatur ac dici soleat Iupiter Hammon, necessario erit eorum pater Chamus. Herodotus im Euterpe, Ἁμμοῦν Ægyptij Iovem vocant. Plutarchus in Iside: pleriqꝫque sentiunt proprium apud Ægyptios Iovis nomen esse ἁμοῦν quod Hammonem dicimus. Hesychius Ἁμμοῦς ὁ Ζεὺς Ἀρισοτέλει: Hammus est Iupiter secundum Aristotelem. Plato in Phædro disserens de Thoth, erat inquit, tunc totius Ægypti Rex ✝✝ Chamus Thamus in magna superioris regionis urbe quam Græci vocant Thebas Ægyptias, ipsum appellant Deum Hammonem. Ab eo et Noe conjunctim et Noe conjunctim nomen urbis illius fuit No (Ezek. 30. 14, 15, 16) et No-Amon (Nahum 3. 8) et Hamon-No vel Amon de No (Ezek. 30. 15. Ier. 46. 25) Hunc Septuagi Septuaginta Græci quandoqꝫque 56r singulare est Masor. Postquam verò Stellis et Elementis imposita sunt nomina humana consequens erat ut hominum eorundam res gestæ sub nominibus Stellarum scriberentur ut quod Saturnus (Noachum intellege) tres genuit filios Iovem natu minimum, Neptunum et Plutonem, id est Chamum nat minimum (Gen. 9. 23) Iaphet Iaphetum et Semum. Quod Saturnus (ut in Orphicis dicitur) fuit παγγενέτως et γενάρχης et ejus uxor Rhea Μητὴρ μέντε θεῶν ἠδὲ Θνητῶν ἀνθρώπων: Quod oculos haberet ante et post (uti pingebatur ab Ægyptijs) et quod Dij ex Oceano orti essent. Vnde symbolum Saturni apud Italos navis erat, et Ægyptij pingέbant Deos in Navi super aquas et symbolum Saturni apud Italos erat navis: Quæ omnia ad diluvium spectare videntur.Quod Saturnus omnium primus agriculturam docuit, (unde falce donatus est;) Qquodqꝫque ebrietati præfuit (unde Saturnalia) et lege lata sancivit nequis Deos nudos impunè contempletur ,(nimirun ob impietatem Chami;) Et quod in Saturnalibus Domini servirent servis, scilicet in memoriam maledictionis Chami. Quod multa orbis loca peragravit et omnes ad justiciam et vitam humaniorem induxit. Tantæqꝫque erat justiciæ ut neqꝫque sub eo servierit quisquam neqꝫque quicquam privatæ rei habuerit. Quod is ætate omnium prima et felicissima ideoqꝫque aurea dicta regnavit. Sub ejus imperio pax summa nec ullus labor aut ærumna. Omnia erant communia et indivisa. Terra nondum limitibus partita. Quod Orbem tandem universum inter tres filios diviserit et Iovi Cælum id est Chamo regionem ardenti Soli propiorem, Neptuno autem Mare id est Iapeto insulas et regiones maritimas ab Orientalibus dictas Insulas maris, et Plutoni Terram divitijs abundantem id est Semo Asiam, fertilem longèqꝫque et latè patentem regionem, dederit. Et quod Iupiter patrem de regno expulit: nempe per nepotem Eodem spectat quod diodorus Origines Afrorum describiendo, dicem quod 57r suum Nimrod (qui et ipse Iupiter Belus et Baal-Sanien seu Dominus Cælorum) De quibus omnibus Bochartum in Geographia sacra fuse disputantem legas. Et hujusmodi initijs orta videtur Theologia Siderea cùm Gentes aliæ Ægyptiorum exemplo doctæ, suorum etiam Heroum nomina in astra tandem transferrent. Postquam autem superstitio Astrologica Stellis Postquam q vim et divinitatem quandam astris conciliasset, tris animæ attributæ sunt, quibus cognoscerent res humanas et omnia pro arbitrio regerent. Vnde Plotinus: Per animam suam, inquit, hic mundus fit Deus. Sed et Sol Deus est quia animatus et sic etiam sunt alia astra. cultu autem talium Deorum per hujusmodi opiniones paulatim vigente crevit simul veneratio hominum quorum nomina sunt ipsis indita, donec tandem hi quoqꝫque divinorūumem partici hononem participaes ent essent facti.. Præterea Ægyptij Deos suos pro varijs eorum affectionibus per varia pingebant animalia, ut solem et Vulcanum per Scarabæum, Solem quoqꝫque per Accipitrem, Lunam per Felem et Ibin avem, Mercurium per Canem et Cynoce phalum ob sagacitatem, Saturnum per hominem oculos et ante post habentem, Iovem per hominem arietinais capite cornibus ob libidinem, Martem et Venerem per Cornices duos marem et feminam ob amorem mutuum, Mercurium per Canem et Cynocephalum ob sagacitatem, ob sublimitatem, Minervam per vulturem volantem Terram per lovem Aquam per Derpentem. Et hinc tandem orta est veneratio cult bestiarum et Imaginum, De quibus omnibus Aristoteles. Traditum est, inquit, a temporibus pervetustis quo colitur & Aquam marinam per Serpentem et Monstrum Typhona hunc autem per Hippopotamum. At Nim fluvius Nilus Osiridi dicatus fuit, ut Terra Ægyptia Isidi. Vnde Nilo Ægyptum inundante dicebant Osiridem cum Iside congredi. Et ex hujusmodei symbolis Deorum orta tandem est veneratio Bestiarum et Imaginum. Dequibus omnibus Aristoteles: Traditum est, inquit, a temporibus pervetustis quod Stellæ Dij sunt quodqꝫque Numen universa continet: Cætera verò omnia fabulosè adjecta sunt ad persuadendam plebem et leges stabiliendas et ad usum vitæ: veluti cum humanam speciem inducere dij illi dicuntur aut alijs animalibus esse similes, cæteraqꝫque adjunguntur quæ sunt hisce consentanea. 58r Diospolin id est urbem Iovis Haammonis vocant. ‡ Vrbem Vrbem quam Prophetæ vocant Noa Ammon (Nahum 3. 8) et Hamon No vel Hamonde No (Ezek. 30. 15. Ier. 46. 35) Septuaginta vertunt Diospolin Sed quænam sit hæc Diospolis disputatur, cum plures sint Diospoles in Ægypto. Vtrum No vel Noe populum hic significet ut aliqui volunt, vel sit urbits nomen proprium a Noe desumptum a patre Chami desumptum, viderint Critici Certe nomen proprium est in Ezek. 30. 14, 15, 16. Est et alia interpretatirur. Porro Deum hunc per omnes chamo concessas terras celebratum fuisse docent tum aa Vide Bochart. Geogr. l. 1. c. 1 varia per Africam et Arabiam a Chamo denominata loca, tum Africæ totius nomen antiquum bb Steph. Ammonia, tum etiam Gentium illarum Deus communis Hammon. Lucianus Lib. 9 Quamvis Æthiopum populis Araburnqꝫque beatis Gentibus atqꝫque Indis unus sit Iupiter Ammon. India illia sunt populus Asiæ inter mare rubrum ct fluvium Nilum e regione Arabiæ fælicis facet Ex. Hac formatur autem Hammon ex Ham eadem ratione qua ex Babel Babylon, ex Cana Canaan, ex Chua vel Su Chusan vecl susan, ex Zaid Zidon, ex Phut Python & Phaeton. In orientalium nominibus propijs quæ desinunt in n sive rejiciendo syllaban ultimam devenitetur, plerumqꝫque ad nomen primitivum. Orbe inter saturni Noachi filios diviso, concipe Chamum sum suis in Ægy ex Babylonia in Ægyptum venisse, terram cæteris omnibus quæ ipsi obtigerant ofb solum fertile præferendam. Nam quemadmodum Plato dicit hunc in Ægypto regnasse sic Ægyptus a Chamo olim dicta fuit f Chamia vel ff Plutarch. in Osiride Chemia & in gg Psal. 78. 51 & 105. 23 sacris literis terra Cham et habitatio Cham Sed et Ægyptum usqꝫque hodie ad sua usqꝫque tempora Ægyptiorum lingua Cham vocari scribit Isidorus, A Coptitis qui nomina vetusta pertinaciter retinet, hodieqꝫque vocari Chami nota Vide Kirchericem prodrom. Sopt. p. 293.. Sed Et vestigia nominis Chami frequentius occurrunt in Ægypto quam in alijs regionibus; ut in urbe No=Ammon,in nomis Chemmis, Prochemmis, Psitachemmis, in aa Plin. l. 6. c. 24 Hammonis delubro quodam in Meroe insula Nili insula sito, in insula bb Herod. et Pomponius Chemnis in cHerod. et Diodor. Thebaidis urbe Chemnis in dd Heliodorus l. 2 pago Chemmis. In Ægypto vixit etiam Mercurius cujus consilijs et ministerio Iovem semper usum fuisse prædicant. Ibi quoqꝫque aratrum et fruges ab Osiride et Iside primum inventa traduntur cum prius spontaneos terræ fructus & quicquid arbores & vites ferebant solummodo comederent. Fruges vero in argenteo seculo atqꝫque adeo sub imperio Chami inventas esse diximus. Primum etiam bellum quod argente sæculo finem nupo posterius fuit fuit gestum fuitest in Ægyptio idqꝫque inter filios Chami ob alimenta patris ut mox dicetur. Igitur quemadmodum Noachus regiones durante aureo sæculo suos omnes in terra Senaar Babylon terra Sennarar Iubi Babel condiderunt secum viventis tanquam paterfamilias rexit, Dein orbem totum inter filios tres divisit; sic Chamus sæs durante sæculo argenteo suos omnes in Ægyptio superioris urbe No-Ammon quam G secum viventes tanquam paterfamilias rexit gubernavit dein tertiam Orbis partem sibi concessam inter filios quatuor distribuit. Vixerunt autem hoc sæculo in Ægypti superioreis urbe celebar ab ipsis condita quam græci Thebas Ægyptias vocant uti ex Platone jam diximus. Nam Ægyptus inferior ob nimias. Nili inundationes et ostia circumflua incolis primis, rerum imperitis minus idonea et prope inaccessa erat. Ad Thebas autem in loco editiore sed arabiccum Nili latus Arabicum sitas patebat accessus 59raccessus, etiam navigijs. Hæc ùrbs ab Osiride Iovis Ammonis filio Osiride condita dicitur Nominabatur hæc urbs Ægyptiacè No Ammon, Græce Διοσπολις a Iove Ammone sub cujus imperio filius qui Typhonem sub initio æ ineunte ætate ærea ante bellūum Deorum sustulit occidit, ideoqꝫque urbs omnium antiquissima videtur et æsæculo argenteo condita ubi pri condita, ubi primum subiere d eumQùo primum subiere domos. bb Thebarum pars est in Arabia ubi et Vrbs; pars etiam in ulteriore ripa ubi Memnonium. Strabo l. 17. p 816. Stetit sub initio ad Condita tota primuns sub initio ad est ad orientalem eip Nili ripam, at postea in occidentalem quoqꝫque se expandit: Caput erat Thebaidis et cc Vide facta tandem Ægypti totius metropolis in urbem omnium maximam et populosissimam evasit, etiam ipsa Babylone majorem. Hic ígitur Chamus Ægypto toti (ut scribit Plato) id est filijs suis familiæ suæ imperavit, dixein terras omnes sibi caoncessas ad ventos quatuor inter filios totidem distribuit. Dedit enim primogenito Chus regiones omnes ad orientem id est Arabicam Ægypti partem Araicam et Arabiam omnem reliquam ulteriorem ad orientem, dei filio secundo Mizraim Thebaida et Æthiopiam conterminam et regiones omnes ulteriores ad austrum, ter filio tertio Phut Lybicam Ægypti partem et Libyam Africamqꝫque omnem ulteriorem ad occidentem, et natu minimo Canaan Ægyptum inferiorem ad occidentem, et natu minimo Canaan Ægyptum inferiorem et Phæniciam ad RBoream jacentem. Nam Canaan sub in primum in Ægypto inferiore inter ostia Nili regnavit, uti posthac ostendetur. Et hinc liquet quod linguaæ antiquæ orientales, Arabica, Syriaca, Chaldaica Hebraica et Æthiopica, & Libyca, et et Afri cane omnis Africana omnis non nisi variæ sint dialecti liguæ vetieris Ægypticæ. linguæ veteris Ægyptorum. Chaldaicam et Syriacam cæteris addo quia Chis Belus genere Arabs Arabs coloniam Chaldæorūum ex Ægypto in Babyloniam deduxit et Arabs et imperium Autem ibi condidit. terris ad hunc modum inter Chami filios divisis, Mizraim coloniam suorūum in Ægthiopiam Thebaidi proximam deduxit. deinde Nam hic est Osiris quem in Æthiopiam profectum esse ferunt. Sic et fratres reliqui coliniams in regiones proximas sibi concessas deduxisse credendum est. Deinde Oribellum Osiride a frate occiso bellum dedium illud delantatum inter fratres fuit cum fustibus gestum es quod bellum Deorum et Gicantum nominari solet. Huic bello interfuerant Iupiter, Hercules, Isis apollo, diana, Minerva, Venus, Mercurius, Isis Typhonesis Vulcanus, Pan qui a Typhone seu Neptuno territa sesa in varias formas, mutarunt, et propterea Dijs DEæqꝫque illi omnes inter Chami filios it filiasqꝫque et nepotes quærendi sunt. Et Terras verò ad hunc modum inter filios Chami divisas fuisse Diodorus sic confirmat. Osiris, inquit, rebus Ægypti constitutis60r et to constitutis et totius regni administratione Isidi uxori essa in manus tradita consiliarium ei Mercurium adjunxit quod prudentia cæteros antestaret omnes. Imperatorem verò ditioni quam reliquit Herculem genere poximum propinquum cunctisqꝫque ob fortitudinem et corporis robur suspiciendum: at tractibus qui ad Phæniciam inclinant et locis maritimis Busirin, Æthiopiæ [occidentali] et Libyæ Antæum curatores dedit. Tum ipse iter [in Æthiopiam australem Thebaidi conterminam] suscepit, fratre [vel potius filio] comitatus quam Græci Apollinem vocant. # Cæterum # Cæterum Æ scriptores Ægyptij qui ab Osiride oriundi erant ejusqꝫque res gestas ampliare studebant, imperium totum quod Chami fuit hic Osiridi tribuunt fa jactanter tribuunt. Nam Mizraim Osiris in terras hasce omnes imperium nunquam habuit sed. Is ante patrem Chamum emortuus fuit ideoqꝫque facta est hæc terrarum divisio sub imperio Chami inter ipsius filios,. & Osiris nonc est Nam et Hercules et Mizraim Osiris ab omnibus pro filijs Iovis habentur, et Antæus et Busiris ex Osiris terris ad occidentem et boream sibi concessis (noscuntur esse Phut et Canaan. esse noscuntur Regno chami inter ipsius filios diviso concipiendum est quod singuli id terr colonias in terras sibi concessas deduxerint, eaqꝫque descansa Osiris ea de causa iter iter suum in Æthiopiam ab Ægyptijs commemoratur veteribus tantopere celebratam una cum filio suo Apolline suscepit. Nam apollo hic est Horus Ægyptius & Horus non erat frater sed filius Osiridis uti diodorus verbis proximis docet, consentientibus etiam alijs scriptoribus. Busiris in Ægypti enfernorem partes maritimas descendens consedit inter ostia Nili in Busirite nomo ubi urbem Busirin condidit ut ex nominibus colligere videor: deinde ab Hercule pulsus consedumunsit cum suis in Phænicia et insulis maris mediterranei. hercules Imperatur Antæus post Bellum Deorum Africam pere in occidentem quam longissimè profectus consedit in Mauritania Hercules ditioni quam Osiris reliquit Ægyptiorum imperator institutus est non a prima terrarum divisione sed post in bello g deorum cum gigantibus.In regione locatus quam Osiris reliquit id est ad orientalem ripam Nili quonium Nam Hercules cum filijs Titanes sunt quos ferunt – – – – – cederet Ditiom præficitur quam Hercules Osiris reliquit id est optimæ et selectissimæ Ægypti parti ubi Chamas cum suis sub hucusqꝫque consederat. , Erat enim quod esset natu maximus, et eo nomine hæres ditionis paternæ optimæ. Vnde colligo verisimile est maximam illam Nili insulam quæ in Ægypti mediæo jacet supra urbem Memphim jacet et ab ce Heracleopolites nomus dicitur una cum regionibus quæ inde ad orientem spectant ipsi obtigisse. Nam iynsula illa omne regionum fertilissima est et urbem maximam Heracleopolin ab Hercule ni fallor conditore denominatam continet. Heracleopolitana præfectura inquit Straba quæ in insula magna est cæteras omnes (inquit Strabo lib. 17 et aspectu et virtute et apparatu antecellit. Sola enim oleas perfectas et fructiferas arbores profert. – Vini autem non parum fert, frumentum quoqꝫque, legumina et alia semina omnis gentis Inter hanc insula et Thebas erat erat etiam urbs Paulo superior in Hermopolitano nomo erat urbs vicina Chussa (Χυσαι) quæ á Chus denomins proculdubio Næomi ffacta est hæc terrarum divisio sub imperio Chami propterea quod Mi Osiris ante patrem Chamum emortuus fuit. ideaqꝫque regnum sic divi Et propterea Osi Iunio vero Osiris thamus erat, non autem Osiris, qui imper in terras hasce omnes imperium nanquam habuit: Sed Ægyptij qui ab Osiride oriundi erant ejusqꝫque res gestas ampliare studebant, imperium totum ipsi arrogante tribuebant Concige Intelliges igitur non Osirim sed Chamum distribuisse. terras inter subditos suos et præfecisse Busiridem locis maritimis locis maritimis id est Ægypto inferiori et Phæniciæ, quæ loca sunt locis nomi ad mare spectantibus, Antæum Libya et partibus Occidentalibus Æthiopiæ, Osiridem partibus Thebaides et Æthiopiæ conterminæ ad austrum & Herculem natu maximum partibus Ægypti ad Nili rip latus Arabicum ubi omnes hactenus consederant: dem singulis colonias in regi ones sibi concessas deducentibus Osirim cum filio suo Apolli ne iter in Æthiopiam iter instituisse eadem de causa iter instituisse. Nam Apollo hic est Horus Ægyptius et Horus non erat frater sed filius Osiridis uti Diodorus verbis proximis docet,consenhtientibus etiam alijs scriptoribus. Hercules cum filijs Titatnes sunt qui Dijs in bello Geigantum auxili ex hac terrarum divisione manifestum est quod Herculis cum filijs Titanes sunt quos ferunt in bello Deorum Gigantum sedibus suis egressos opem Dijs tulisse dein sponte ad Acherontem et Plutonis regnum se denuò recepisse: ideoqꝫque habitabant ad lacum Acherusiam non in poscuis ubi ad Arabiam spectantibus ubi Ægyptij mortuos postea sepeliebant. o Inde in Arabiam omnem ulteriorem noloritus & & Babyloniam egressi condiderunt imperium Assi Chaldæorum et Assyri, & sub idem tempus Busiridem ex Ægypto inferiore expellentes ibi quoqꝫque regnarunt donec ab Ægyptijs Thebanis expulsi essent sint & fuerint essent et Ægyptus tota in ditionem Thebanorum cesset cederet. Regulo ffilijs chami inter filios diviso ab invicem recedentibus, secutum est mox inter eosdem illud decantatissimum inter Deos et Gigantes cujus Hyginus Fab 274 60v ta videtur habuit. ‡ habuit ‡ Et hinc ab his sedibus Herculés aa Cicer de nat. Deor. p. 245. Niloacus natus et bb Lucian in Hercule Gallico. Ogmius dictus videtur Nam Ægyptij per Oceanum intelligunt Nilum. Ejus nomen antiquissimum Oceamespro quo Græci Oceanum dixerunt Ab Oceam fit Ognius vel Ab cc Diodor Oceanus vel Ocean antiquo Nili nomine, fit Ogmius. A sedibus autem niliacis in conterminas Ægypti et Arabiæ regiones Herculem colonias deduxisse famam quaæ a longinquis inde temporibus inter Græcos propagata est quod a bestijs terram Hercules repurgarit. – Consentaneum enim Ægypto uti patriæ Herculem prospexisse expurgatamqꝫque a belluis terram colonis tradidisse. Ita Diodorus.Arabiam veròa belluis expurgare opus erat Hercule dignius. Filijs Cham ab invicem – – – Et ab ex his locis in e Arabiam conterminam in conterminas Ægypti et Arabiæ regiones Hercules colonias deduxisse videtur. Nam scribit Diodorus (lib. 1) consentaneum esse consentire cum Ægyptiorum assertione famam quæ a longinquis inde temporibus inter Græcos propagata est quod a Bestijs terram Hercules repurgarit. – Consentaneum enim, Ægypto uti patriæ Herculem prospexisse expurgatamqꝫque a belluis terram colonis tradidisse. Ita ili Diodorus. Verum ex congressibus Herculis cum fsbellícis terra Arabia magis indicari videtur quam Ægyptus, ut moxo dicet. Arabiam verò bestiarum fertilissiman opere Herculis magis indebat indigebat, uti mox dicetur Arabiam vero belluis expurgare opus erat Hercule dignius 61r fab 274 sic meminit: Afri, inquit et Ægyptij primum fustibus dimicaverunt postea Belus Neptuni filius gladio belligeratus est: unde bellum dictum. Fab 275 Bellum hoc Ægyptium cùm omnium antiquissimum sit et ipsa Deorum ætate gestum, & Veteribus diversimode commemiratur celebratur. nunc enim bellum Iovi Iovis et reliquorum Deorum cum Gigantibus dicitur, nunc lucta certamen vel Apollinis cum Pythone serpente vel Herculis cum Typhone monstro, nunc etiam lucta Herculis cum Gigante Antæo vel Atlantæe gigantibus. Nam Typ Python, Typhon, Antæus et Atlas non nisi varia sunt nomina unius et ejusdem pa Afrorum patria ac ducis Phut, ut in sequentibus probabitur. Belli vero hæc erat origo. Osiris vel uxorem fratris Typo Àtlantis vel potius filiam Plutarch. in Iside. diodorus l. 1. Herod. l. 2 Maiam constupraverat et ex ea susceperut susceperat filium Anubin Annis aliquot elapsis cum Typo Osiris ex Æthiopia redierat et jam regnasset annis viginti & octo, Atlas seu Typho die 17 mensis Althyr, fratrem convivio exceptum arcæ includit et projicit in fluvium Nilum. Isi Ejus Mortui uxor Isis maritun errabunda maritum quærit, arcam ad maris littus ejectam in mare per Nili ostium Tanaiticum delapsam et ad littus ejectam invenit, et inventam avehit & noctu in agro deponit. Typho in eandem: fortuitò incidens corpus in partes plurimas discindit et una cum suis ad numerum hominum septuaginta duorum Ægypti regnum affectat. Isis dispersas partes recolligit et humat, commendatqꝫque liberos suos Orum et Bubastem sorori suæ Latonæ. Hæc est priscorum Venus. Latonæ matre. Fugiunt Ægyptij et Latona se cum juvenibus recipit in insulam Nili dicta. omnem peragrans Ægyptum eodsdem quærit. Hercules cum Iupiter monente Typho copijs Minerva Herculem cum filijs in Ægyptiorum subsidium properat vocat. Pugna dierum plurium fustibus committitur; idqꝫque ad fluvium Nillum prope vicum Antæam in Arabiæ parte quæ mari rubro et Nilo interjacet. Typho cum suis vincitur et Isidi vinctus traditur. Isis cum filio Oro regnum capessit. Typhonem Isis dimittit. Iterum atqꝫque iterum pugnatur. dd Homer. ιλ. ε Apollodorus l. 1. Herculem ab Typhonis filijs Oto et Ephialte vinculis constrictum, Mercurius Deorum nuncius post menses tredecim liberat furtim liberat, (Fhetide Typhonis vel uxore vel filia locūum vidicante ubi vinctus detinebatur indicante) dein pacem inter hoses lites omnes componit eaqꝫque de causa serpentes inter se dissidentes interjecto caduceo ad pacem reduxisse dicitur et in ejus rei memoriam serpentes in caduceo gerit.Dein Hercules vietum Tum Hercules ex pacto Typhonem ad in ultimas Africæ regiones quasi in exilium deporta comitatur et positis ibi columnis in rei memoriam ibi positis suos relinqꝫque ad suos in Arabica Ægypti parte ad suos revertitur Typhonem ibi relinquit et ad suos in Arabica Ægypti parte juxta paludem Acheruseam degentes absqꝫque Typhone revertitur degentes revertitur. Ad bellum hocce respexit Diodorus cebi (lib. 3) ubi de incolæis interioris Africæ verba agene faciens describens, addit: Hos fama est impressione in Ægyptum quondam facta, magnam terræ partem habitatoribus destituisse: scilicetd per fugam Ægyptiorum ubi Typhon eos invasit aggressus est.. Idem Antoninus Liberalis ex Nicandro sic plenius describit. Terræ filius erat Typhon, genitus genius inmensæo monstrosa forma: nam et capita plurima ei enata sunt et manus et & alæ & ex femoribus maxima serpentum volumina. – Omnis62r Omnis generis voces edebat; neqꝫque ejus vires quisquam subsistebat. Is Typhon imperium Iovis affectabevit, impetumqꝫque facientem nemo Deorum substitit; sed omnes in Ægyptum fugam fecerunt, solis minerva et Iove relictis. Typho e vestigio Deos est secutus: velrum illi calliditate usi, effugerunt habitu in bestias mutato: Apollo in aAccipitrem, Mercurius in Ibin, Mars in squammatum piscem Diana in Silurum, Bacchus in caprum, Hercules in Hinnulum, Mulciber in bovem, Latona in murum araneum: alij ut visum fuit in alia. Vbi Typhonem Iupiter fulmine perculit, ardens Typhon in mare seipsum abdidit, flammamqꝫque extinxit. Iupiter autem non dimisit eum sed montium maximum Ætnam ei injecit. Typhon hic pro Phut cum is Phut cum corpore politico commilitonum omnium hic accipitur, ideoqꝫque monstrum multorum capitum & manuum esse dicitur. Pindarus Pythia primâ et Hyginus fab. 152 centicipem describitint. Hyginus cap. 152 & Apollodorus l. 1,filium vocat Dicit quod Tartari (id est maris) ac terrræ, procreavit Typhonem inhumana magnitudine specieqꝫque portentosa cui centum capita Draconum ex humeris enata erant sibilum excitantia & in cruribus maximæ viperarum spiræ. vigentem sibilum excitantes alij Briareum vocant cui centum erant manus et capita quinquaginta. Nam Briareum eundem esse cum Typhone collige colligas ex hij hymno colligas Callimachi in Delum v. 141 vers. 141 ubi pro Typhone Briareus sub M. Aetna jacere et cum latus mutat flammas excitare dicitur. Ad quem Callimachi locum Scholiastes: alij quidem, latus movente Briareo, alij Typhone, ab alij Encelado . Nempe promiscue sumuntur Briareus Typho et Enceladus griges. [In Isaiæ cap 27 v. 1, Leviathatn dicitur ןנחש עקלתן næhas akalaton serpens tortuosus. Græci forte ex akalaton (inquit Bochartus) vertendo roph per γχ fecerunt enceldum enceladum. Nam sic Typhon serpentim erat generis et idem qui hic serpentini describitur generis et idem erat cum Pythone serpente, Enceladus id est tortuosus optime dicitur. Diciturautem Typhon imperiam imperium Iovis et cæli affectare id est regnum Ægypti est Et hinc serpens ille antiquus & genius inmanis pro hoste humani generis Diabolao et Satana usurpari videtur.] Porro ubi Gigantes in cælum insurgunt et Typhon regnum Iovis et cæli affectat et Dij territi inde fugiunt inde in Ægyptum nihil aliud intelligendum est quam quod Phut invasit in affectavit dominium Ægypti et quod Ægyptij ex urbe regia fugi notis suis sedibus & urbe regia in ignotas Ægypti regiones fugiebant. Nam cælum pro Throno ac dominio usur a mythicis et Prophetis usurpari solet. Fulmen vero quo Iupiter Typhonem percussit bellum est. Nam ignis et tulmen etiam apud Prophetas pro bello passim usurpatur et vel Cyclopes cum patre Vulcano filij qui pro Iove fulmina fabricarunt sunt fabri primi ferrarij qui gladios et instrumenta bellica pro Iove Belo fecerunts63r sub initio fabricarunt bellorum fecerunt.In mare verò Typhon se abdidisse dicitur et flammam extinxisse quod finem bello imposuit fugiendo et navigando abeundo per mare mediterraneum ad usqꝫque as usqꝫque mare regiones maritimas navigando Atlanticum usqꝫque Oceanum navigando in cujus littore ad Herculis consedit. Et eodem recidit quod Typhonem aliqui, alij ab Gigantes in tartarum projectos scribant. Nam tartarus pro mari a veteribus accipitur. Et hinc Vnde Typhon Deus maris (quem Latini Neptunum vocanct et fi filius Tartari confingitur. Docet enim aa Plutarch in Iside Plutarchus quod Ægyptij Typhonem mare esse dicunt ideoqꝫque sacerdotes mare abominantur et sacerdotes & salem Typhonis spumam vocant: Navium rectores ab ijs non compellantur uetpote mari utentes indeqꝫque victum quarentes suum petentes, eademqꝫque potissimum de causa piscem aversantur & odium pingendo bb Vide etiam Herod. l. 2 et Clement. Alexandr.Strom. 5. piscem notant, et extremas terræ partes Typhonis uxorem quæ mare attingunt Typhonis uxorem dicunt. Cæterum quod mons Ætna Typhoni injecta sit commentum græcorum videtur. N Quinetiam Neptunus aliquando pro Typhone usurptatur, ut cum cc Lucian. de Sallatione Lucianus dicit quod Corinthus plena fabulis pugnam narrat Solis et Neptuni. id est Apollinis et Pythonis Nam hæc est pugna illa decantata Apollinis cum Pythone vel Typhone serpente qui python et Typhon promiscuè dicitur. Sic et Agatharcides apud Photium urbas bellum Deorum fugam Deorum et bellum cum Gigantibus describens, Nep pro Typhone Neptunum habet. Minervam, inquit, fabulantur quanta quanta est in hirundinis corpusculum sese abdidisse & majestatem Iovis in cygni formam migrasse & Cereris pulchritudinem in turpissimum transijsse habitum; et Iovem qui pro maximo habetur a maxime necessario uxoris germano, insidias expertum & servatum esse a maxime invisis, titanibus inquam, qui egressi e vinculis & tenebris et quæ illic est custodia, postquam in fugam conjecto Neptuno, operam illi navassent, sponte ad aAcherontem et Plutonis regnum se denuo receperint. Tum Venerem mortali manu sauciam & Martem ab Oto et Ephialte [Neptuni filijs] vinculis constrictum, & Ditem in regno suo ab Hercule sagittis ictum in maximos incidisse cruciatus. Titanes erant filij Iovis ammonis ex uxore Titæa & nonnunquam pro Neptuno et ejus filijs, sæpissime vero (ut in hoc loco) pro Marte seu Neptuno et Hercule et ejus filijs accipiuntur. Dicuntur autem Iovi invisi ob bella quæ postmodum ingesserunt cum Ægyptijs gesserunt Busirin expellendo ac Ditem id est Mizraim seu Ægyptum superiorem sagittis suis feriendo. Nam Ditem esse Mizraim posthac patebit. In describendis verò titanum sedibus allidit allusum est ad Parabolam Ægyptiam64rtiam de fluvijs inferioris Styge et Acherontæ deqꝫque Charonte animas mortuorum per fluvium vel locum Stygen et Acheronta in Orehun regnum Plutonis deferente: ‡ ‡ id est deportante cadavera ex enim Ægypto Ægyptiorum per fluvium Nilum et paludem Acherusiam prope Memphin in campum deportante ubi cryptis repone mortuorum prope Memphin deportante ut ibi cryptis reponerentur. Sic enim Diodorus HHomeri carmina quædam de Hi Ægyptiorum urbe Heliopoli et pratis ulterius sitis ubi comma et manes mortui regnant fabulam et interpretatus est Igitur animæ quas Charon deportat et ex quibus regnum Plutonis constat sunt ipsa cadavera id est Ni ubi Styx est ffluvius Nilus Dijs Ægyptijs maxime sucer, Cha Acheron est fluvius vel lacüs pælus Acherusia qui ducit a Nilo sed in campum ubi cadavera Ægyptiorum in cryptis reponebantur cadaverum, charon est provitor qui cymbæ animas cadavera Ægyptiorum per aquas illas in campum portat, t animæ sunt quas portat et ex quibus regnum Plutonis Plutonis constat sunt ipsa cadavera. Sic enim animas pro cadaveribus etiam in sacris literis Apo poni socerit usurpari notum est Act. 2. 81. apoc. 6. 9, Psal 16 10 & 18. 13 & 20. 4. Act 2. 31. Psal. 16. 10. Act. 2.21 Ezek 44. 25. Regnum igitur Plutonis ubi Titanes habitabant est campus ille mortuorum et reliqua omnis Ægyptus ubi mortui cryptis reponebantur in quem ægyptij cadavera ex omne Ægypto deferebantum deferri solebant. Et Pluto seu Dis ecst mortuorum primus et Ægyptiorum Princeps Osiris. Nam hic fuit omnium pater, fuit & mortuor primus omnium mortuus est et hujus f ritus funebrales annuatim summa cum solemnitate ab Ægyptijs aniuatim per multa sæcula ab per omnia sæcula ab Ægyptijs celebratei fueræ. Et hinc ✝ ✝ Cæsar Comment. l. > Vnde retiam Druides in Gallia qui Philosophiam suam ab Ægyptijs accepEt erant, Ditem omnium patrem esse dicebant. Typhone in Deos irruente, summus eorum teirrror, per fugam de cælo & migrationem Hanc fugam et metamorphosin transmutationem in varias formas opine designatas. magis eleganter quam verè Dequem primus Ovidius. etiam sic describit a Pieri sic describi dic Hanc hanc metamorphosis pieri filia apud Ovidium sic describit Bella canit superum falsoqꝫque in honore Gigantes Ponit et extenuat magnorum facta Deorum Emissumqꝫque ima de sede Typhoeus terræ Cælitibus fecisse metum, cunctosqꝫque dedisse Terga fugæ donec fessos Ægyptia tellus Cæperit & septem discretus in Ostia Nilus Huc quoqꝫque terrigenam venisse Typhoea narrat Et se mentitis superos celasse figuris Duxqꝫque gregis, dixit, fit Iupiter: unde recurvis Nunc quoqꝫque formatus Libys est cum cornibus Ammon. Delius in corvo, proles Semeleia capro Fele soror Phæbi, nivea Saturnia vacca Pisce Venus latuit, Cyllenius ibidis ales. Tanta fingitur Deorum consternatio donec Hercules adesset Hercules adesset Iupiter momente Minerva Herculem in auxiliam vocaret. Nam Herc confessum est apud omnes, inquit diodorus, quod Hercules Dijs cælestibus Hercules in bello Gigantum suppetias tullerit. Panem verò ita territum esse tradunt, ut , timor omnis subitaneses & vehemens exinde P paniens diceretur Ægyptij autem ut rationem redderent osiare Deos sub formis diver animalium potibatet in quæ jam propaverant se postmo tra colelre tradebant quia di colebant in quæ jam migrasse verant fingebantur colebant etia colebant aa Diodor. l. 1 et sacerdotes se ob esse tradebant quia Dij in bello pigantur in formas illas migrassent ab metamorphosen illam tradebant arcano fuodam sermon tradebant qua Dij in formas illas migrassent. Nam simulacra65r simulacra animalium illorum in templis suis colebant. Ægyptiorum Lucian Ima templa, inquit, Lucianus, pulcherrima sunt simul atqꝫque maxima, sumptuosis lapidibus extructa atqꝫque composita: cæterum si intus Deum requisieris, aut simiam invenies, aut ciconiam, aut hircum aut felem. Et Diodorus Strabo: In Ægyptiorum templis Simulachrum aut Strab pag. 0 5. nullum aut non ad hominis sed bestiæ alien formam sed bestiæ alicujus effictum. Hanc omnia fugam Deorum et metamorphosin et bellum cum gigantibus plenius descripsi ut ijs ex his probarem.Deos omnes cælestes proximè ante bellum illud in vivis fuisse & in Ægypto simul vixisse si Saturnum excipias; atqꝫque omnes postea præ bello huic interfuisse præter occisum Osirim: et propterea Chami filios quatuor chus, Mizraim, Phut et Canaan in Deorum numero proxime proxime post Iovem reponendos esse, deinde Deos reliquos inter Chami nepotes quærendos; esse neqꝫque deos quosvis cælestes præter Noachum chamum & Chami filios et nepotes et eorum sorores et uxores admitti debere, Aliqui addunt sem et Iaphet, alij etiam homines quosdam Græcos his recentiores: sed Ægyptij qui Deos consecraverant, minime rabant gentes exoticas et longinquas minimè rabant,[ respexerunt et eorum qui in Ægypto vixerunt Orus Osirides filius dicitur ultimò regnasse et ejus mater quæ Isis quam et Cererem et Astræam vocant pro ultima cælestium ab Ægyptijs habetur. Albrices enim Sic enim Albricus Cererem vocat Deorum et Dearum ultimam, et Ovidius dicit quod ætate ferrea, Vltima cælepstum terras Astræa reliquit: niliut terr Quippe eum scilicet terras Ægyptias. Arabes enim vastata Ægypto Deos sub mortem Ori et Isidis vastata Ægypto Deos fugarunt et ætati ferreæ quæ deorum Ætatibus initium finem imposuit initium dederunt.] Quibus expositis jam non difficile fuerit Deos sigillatim enumerare.
Cap. 4 Quod Chus sit Hercules, et Mars, Moloc, et Belus primus. Hercules Mars et Moloc et Belus non nisi varia sunt Herculis nomina, ejusdem Deim Nam Herculem eundem esse cum Marte,Macrobius l. 1 Saturn c. 12 sic docet: Salios, inquit, Herculi ubertate doctrinæ insigniaris altioris adsignat Virgilius, quia is Deus et apud Pontifices idem qui Mars habetur. Et sane ita Menippea Varronis affirmat quæ inscribitur Ἀλλὸς οὗτος Ηραχλῆς: in qua cum de Hercule multa loqueretur eundem esse et Martem probavit. Chaldæi quoqꝫque stellam Herculis vocant quam reliqui omnes Martis appellant. hæc ille. A Aristoteles verò inlibro de Mundo, dicit quod Stellam Martis multi stellam Herculis vocabant. Idem tradunt Hyginus in Poet. Astronom. & Plinius l. 2, c. 8. Et Achilles Tatius in Isagoge quòd Stella Martis Ægyptijs sit stella Herculis stella. Sic et Sic et Nitichindus autem Chronici Saxonici lib. 1 cap XXXVII scribit, quod Germani secundum errorem paternum sacra sua propria veneratione venerantur, nimirum Martem effigie columnarum imitantes Herculem. Vnde Mars et Hercules in cataloge Deorum duodecim veteribus promiscue usurpantur. Nam Latini Sic enim66r Marten habent at Ægyptij Herculem. Herodotus 2. 3., affirmat quod Hercules Ægyptijs sit unus de Dijs duodecim at Latini in Enniano deorum illorum catalogo pro Hercule Martem habent. Sic et in bello Deorum pro Hercule Mars aliquando scribitur: Vt cum Homerus tradit Athenagoras (Leg. pro Chr.) Martem Iovi contra Titanas auxiliarem perhibet & Apollodorus et alij tradunt Martem a Gigantibus Oto et Ephialte in bello illo vinctum & in careerem conjectu fuisse Et a Mercurio liberatum fuisse. [Sic etiam Herodotus quod idem de Hercale dici sollet 2 vel 3 ubi dixerat Martem cum matre sua concubuisse et ejus rei ritum in templo Martis conservari addit templum illud Hercule sanctum ubi Iunonis erat ædes. Quære?] Sed et ‡ nomina congruunt. Hercules Ægyptijs est Heron. Vnde Heros, Herus, ρα-κλης, Arion, Ari, Άρησ ארי , αρὴσ Planetam Stellam Marteis ab Ægyptijs Captia quoqꝫque Molech vocantri docet Kircherus in T. I. Prodr. Copt. c. 5, p. 147 et T. I. Oed. p. 5. 4. c. 15. p. 328 & T. 2. p. 1. cl.6. c.4. §. 2. p. 415. I et Molech eundem esse cum Marte patet atiam enisu etiam ex sacrificijs humanis huic Deo obletis Nam quibus hunc Deum placabant. Nam talia sacrificia Deum sævum et sanguinis sitibundum cædibusqꝫque asuetum et sanguinis sitibundum denotant indicant. Patet Idem patet insuper ex Dei hujus nominibus compositij Adra-melech et Melech-artes quæ regem fortem seu Martialem significant Melicartem esse Phænicum Herculem affirmatur a Sanchoniatho et id quod etiam ex ludis agonalibus liquet. Nam Hyginus fab. 2 dicit quod Melicarti quinto quoqꝫque anno ludi Gymnici fiunt qui appellantur ἴσμια et Apollodorus l. 3. c. 4. Melicerti Isthmiorum certamen Sisypho authore insitutum fuit.. Ludi autem illi, perinde ut apud Græcos, fiebant Herculi Macab 2. 4 2 Maccab. 4. 18, 19. Vox עריץ Arits (& contracte Arts) prævalidum et fortem significat ut in Persaram nominibus Arta-banuis Arta Arto-xerxes, Arta-banus et similibus. Hesychius: Αρταῖοι, δι Ἥρωες παρα Πέρσαις: Artæi dicundur Heroes apud Persas. Et quemadmodum ex hac voce fit Melicartes sic Latinei ex forti Ma-vortem seu Martem formasse videntur Nam Latini a Phrigibus oriundi erant et Phryges præponebant particulam Ma ut in Μαζὲνς Iupiter: Hesychius Μαζεὺ ὁ Ζεὺς παρὰ Φρυξί. Patre His adde quod ex Molech formatur vel Melech formatur Melitta nomen Veneris apud orientales: et ex hac vocum cognatione colligitur conseguitur quod Molech sit Veneris vel maritus Vulcanus vel amasius Mars:. Sed Molech Vulcanum esse nemo contendt disputat Belum a Messniac p. 262. Pausanias hominem Ægyptium vocat. Hunc eundem esse cum Marte manifestum est cum hic primus fuerit qui gladio belligeravit & nomen bello dederit, ut Hyginus docet. Hestiæo scriptori vetustissimo (apud Euseb.Præp. Evang.l. 9) Belus dicitur Ζεὺς ἐνυάλιος, et ἐνυάλεος Homero et Lexicographis est Mars. Sic et Suidas in voce Θουρασ: Baal, inquit, in Assyriorum lingua Martem significat bellorum præsidem significat. Et hinc spolia bellica Iovi Ferretrio dicata fuere, et Iupiter apud Pausaniam et Plutarchum in vita Pijrrhi ἄρεος Ζεὺς Iupiter Martialis memóratur: et apud apud Cyrillum (lib. 3 cont. Iul. 1 pater Nini vocatur Arbelus id est Mars Belus. Nam Ar ubi Αρ Ari Martem ubi modo diximus significat: ut cum Ar Moabitarum a Græcis vocatur est Αρειοπολις id est iurbs & Martis, id qꝫque Ar quinetiam Heraclem Indicum (id est primus illum qui in Indos est Æthiopas ultra Thebaida degentes bella movil cognominatum fuisse Belum Cicero probat, l. 3 de Natura Deor. Id quod etiam manifestum est ex sacrificijs humanis quibus quibus perinde placabatur atqꝫque Molech. Porro Bal Baal quoqꝫque et Molech eundiem esse Deum constat ex maximum vocum significatione consimili cum hæc Regem illa Dominum sonet. Beli Sed et Constat etiam ex Dei hujus nomine Malachbelo ex utroqꝫque composito atqꝫque etiam ex vocum usu promiscuo. Ædificaverunt excelsa Baali quæ sunt in valle Hinnoni, ad traducendum filios & filias suas Molecho Ier. 32. 25. Edificarunt id est ad comburendum filios suos igne holocausta Baal Baali Ier. 19. 5. Constat deniqꝫque ex fulmine quo Iupiter Belus armatur. Nam fulmina quæ Cylopes pi Iove fabricant sunt arma bellica et Belus est nen Iupiter cui Cyclopes ista fulmina fabricabant Belus est, non a Hamum natu fulmi ille quæ non67r non est Hammon sed Belus ille qui primus cúm gladio belligeravit Iam verò cCùm enim Iehovah quem Græci Ιαὼ, Latini Iao-pater seu Iupiter dixere, nomen esset Dei æterni et supremi; gentes autem in superstitiones semper propensæ, ex mortuis hominibus gGenios vivos, ex Genijs Divos potentes ac Deos cælestes, ex his Deos semper cælestes et ex horum maximo animam mundi totius ac tandem Numen immensum et omnipotens per gradatim confingerent: factum est ut gens unaquæqꝫque Deum illum quem maxime coluerat pro Deo cælorum ac universi totius haberet ac Iovem propterea nominaret; dein Iovis hujus patrem quiscunqꝫque is fuerit, Saturnum nominando et filiorum fortissimum Herculem; Saturnos, Ioves, et Hercules complures effecere. Sic enim Xenophon in Æquivocis: Saturni, ait, dicuntur filiorum familiarum nobilium regum qui urbes condiderunt serenissimi. Primogeniti eorum qui urbes condiderunt serenissimi. Primogeniti eorum Ioves et Iunones. Hercules verò nepotes eorum fortissimi. Patres Saturnorum Cæli, uxores Rheæ et Cælorum Vestæ.Quot ergo Saturni tot Cæli, Vestæ, Rheæ, Iunones, Hercules. Idem quoqꝫque qui unis populis est Hercules, alteris est Iupiter. Nam Ninus qui Chaldæis extitit Hercules, fuit Assyrijs Iupiter Xenophonti accinit ✝✝ apud Euseb. Pr. Evang. l. 9. c. 17. Eupolenus dum ait: Babylonios dicere solitos, primum extitisse Belum, qui Saturnus vulgò nominetur; quiqꝫque ex illo autem natos esse Belum alterum [vulgo dictum] eum & Canaane: suspceperit. Belus Hunc Illum vero autem [Belum] genuisse Chanaan P qui pater fuit Phænieūum ejusdem etiam filium esse Chum [lege Chus] Æthiopum patren et fratrem Mestrainis patris Ægyptiorum. Belum pro Iove ponit, et Iovem primum dicit dicit esse pr Chamum qui a Babylonqꝫque Saturnus dictus sit, quiqꝫque Belūum Babylonium et Chanaanem genuit. Deinde ubi dicit Belūum genuisse Canaan et Chus et Mizraim, quamvis færtasse oscilanter cogitavit de Belo Babylo nicontaniem Belus ninus igitur populis orientalibus, Assyrijs scilicet et Syris (quorum utiqꝫque idem fuerati imperium et propterea eadem theologia) qua patuit antiquum Assyriorum imperium & nomen est Iupiter Belus et Babylonijs His Chaldæis sapientibus Hercules; et Nini pater Belus quem Herculem esse probavimus, est Syris et assyrijs Saturnus et Chaldæis Iupiter, ac proinde is Hercules est, non Assyrius, non Chaldaicus, sed his antiquior, et propterea Ægyptius. Vnde qui Ægyptijs est Iupiter, hoc est Chamus, erit Chaldæis Saturnus et Assyrijs Iupit Cælus; et Noachus qui Ægyptijs Saturnus est erit Chaldæis Cælus et Assyrijs hypsuranius. Nam Hypsuranium Cæli patrem assyrij dicunt. Chaldæi igitur Iovem Ægyptio Iove juniorem colentes,incipiunt generationem Deorum a Saturni patre quem Cælum dicunt, et Assyrij Iovem adhuc juniorem ve colentes, genealogiam Deorum deducunt a Cæli patre quem Hypsuranium vocant: et sic omnes incipiunt a Noacho; nam Hypsuranio patrem antiquiorem nemo statuit. Hic accinit ✝ Eupolemus dum ait: Babylonios dicere solitos, primum extitisse Belum qui Saturnus vulgo ab ipsis vulgo nominetur; ex68r ex illo autem natos esse Belum [vulgo dictum Babylonium vulgo dictum] & Chanaanem. Icllum verò [sc. Belum.] primum genuisse Chanaanem qui pater fuist Phænicum.Ejusdem etiam [Beli] filium esse Chum [lege Chus] Æthiopum patrem et fratrem Metstraini A patris Ægyptiorum. Belum Babylonij hic pro omni Iove quocunqꝫque accipiunt et Belum seu Iovem primum dicunt esse Beli Babylonici et Canaanis patrem hoc est Chamu Iovem Hammonem quem ipsi Saturnum vulgo nominant: deinde quis sit Belus ille primus et Chanaan plenius describunt dicendo quod Chanaan quem genuit sit Phænicum pater & Chusi & Mizraini frater. Iam vero cùm Reges Assyriorum stirpe Arabica oriundi sint et a Saturno Iove et Hercule tam Ægyptijs quam Chaldaicis et Assyrijs in linea recta descenderint, atqꝫque eo nomine Hercules unusquisqꝫque sit Arabs & horum antiquissimus it Chus & Arabum antiquissimus & maximus sit Chus cum gentes orientales in genealogia Deorum Hypsuranio antiquiorem non agnoscant' ideoqꝫque hic sit Noachus et hujus nepos Saturnus Assyrius quem Nini patrem esse probavimus sit aliquis e Chami filijs et propterea Chus; cum; cum Belus Chald sit eorum Belus tam sit frater Chanaanis quam Hercules Æg primus Ægyptius et utroqꝫque nomine Chami etiam filius Chus : his quatuor tribus argumentis manifestum est quod Chami filius & Arabem peter Arabs Chus ‡ ‡ abunde satis manifestum est quod chus sit Hercules Ægyptius. Id quod etiam ex divisione Ægyp terrarum Æ Ægypti inter filios Chami manifestum perspicuum est. Nam cum Osiris partes australes Antæus occidentales & Busiris bobreales obtinerent, reliqui solæ manebtant partes orientales qua dar hoc hoc est Arabicæ, quæ darentur Herculi. Idem adhuc clarius patebit in sequentibus ubi ex bellis quæ primus gessit victor totius prope generis humani existens. Nam venerationibus more Arabum venerationibus addictus & captu ferarum audacior effectus. postquam bella doco maxima in Ægypto cum clava confecerat qu alterum contra Gigantes et talterum contra Patrem suum & Ægyptios, arma accep is ferro se armavit Vulcani fratris ministerio et in terram Sennaar cum copijs filijs profectus familiam Semi subegit, (in cujus victoriæ memoriam festum annum triumphus annuus agebatur qui Ba Orgijs Bachchi institutus fuit ac toto fere Oriente per sæcu ad usqꝫque Romala multa duravitnorum tempora celebratus fuit,) deinde vero terris undiqꝫque peragratis et populorum reliquijs ad Indiam usqꝫque subactis, filios singulos regimes omnes inter filios distribuit, & filium fortissimum Nimrodum in Assyria & Mesopotamia locando in per fundavit imperium Assyriorum. Id igitur Iam vero qui author extitit bellorum et bella tanta confecit pro Deo bellorum merito habendus est. Sed priusquam bella Asiatica et origines regni Assyriorum exponam ordo-rerum postulat ut quæ ad Ægyptum spectant enarrem [Igitur Nimrod non est Belus ille qui Nini fuit pater sed Belus Assyrius qui idem fuit Nino.Et nomina probe congruunt si modò Nimrod vox Nimrod vel compte vel ironicé pro primitus fuerit נן רודת Nin-rod, id est Ninos-Dominatore, vel corrupte vel ironice diceretur. Certe regni Assyriorum conditorem quem Moses Nimrodum nominat Gentiles uno oreOmnes Ninum esse perhibent. Primus omnium. Certè Assyria, cujus metropolis Nineve a Nino nomen habuit, Hebreis erat terra Nimrod, Mica. 5. 6.] Et quemadmodum sacræ literæ imperium Assyriorum a Nimrodo caditum tradunt, sic etiam scriptores Gentiles Ninum ejusdem conditorem celebrant. Primus omnium Ninus rex Assyriorum veterem et quasi avitum gentibus morem nova imperij cupiditate mutavit. Hic primus intulit bella finitimis, et rudes ad huc ad resistendum populos, terminos usqꝫque Libyæ perdomuit. Iustin. lib. 1. Supra Ninum a quo Semiranis secundum quosdam creditur procreata, nihil præclarum in libris relatum est. Macrob. somn. Scip. l. 2. c. 10. Primus Assyriorum rex Ninua Beli filius regnavit omni Asiæ exceptis Indis, et condidit civitatem ninum in regione Assyriorum quam Hebrei vocant Nineven Euseo. Chron. Idem ex religione Assyriorum omninò confirmatur, quibus utiqꝫque Ninus fuit Deorum maximus Iupiter Belus. Nam gente populi regnorum suorum conditores apprime concelebrabant &venerababantur. Ninum jamen non omnia propro Marte gessisse sed patris auspicijs regnum inchoasse e Diodoro discimus, hæc scribente. Primus, ait, inter eos quorum historiæ memoriam Diodor. l. 2 propagarunt, Ninus Assyriorum Rex res magnat peregit. Cum enim natura bellicosus esset virtutis amore flagraret, juverium validissimos armis 67v Cap 5 Quod Mizraim sit Osiris et Serapis et Menætius & Dis vel Pluto 68v Cap. 5 Quod Mizraim sit Osiris et Plut Serapis et Menætius & Dis vel Pluto quodqꝫque Mizraimi filius Pathros sit Orus vel Apollo et quod filiam habuit Bubastem seu dianam et filium nothum Thoth seu Mercurium primum 69r quæ fabricabant sunt arma bellica non est Hammon sed Belus ille qui primus cum gladio belligeravit Iam verò cum Iah vel Iehovah quem Græci dixerunt Ιαὼ, Latini Iao=pater seu Iupiter dixerunt ess nomen esset Dei suprei æterni et supremi; gentes autem in pro natura humani generis in superstitiones semper propensæ, ex mortuis hominibus Genios vivox, ex Genijs Divos potentes, ac Deos cælestes ex Divis his Deos semper cælestés et ex Deorum aliquo maximo animam mundi ac tandem Numen in fixirum immensum et omnipotens tem paulatin & gradatin confinxerent: constituerens: factum est ut gens unaquæqꝫque Dedum suovu quem illum sæcipuum quem maxime coluerat, pro in thronum omnipotentes evexerant pro Iove habe nomen Iovi de nomine jovis apellaret ut pro Deo cælorum et universi totius haberet ac Iovem propterea nominaret ; dein Iovis patretm apellaret quiscunqꝫque is fuerit, appellaret Saturnum et filiorum fortissimum Herculem diceret, ut Ægypti Hammonem, Chaldæ Belum, & Assyrij Ninum. Sic enim Xenophon in Æquivocis: Saturni Iovis autem patrem semper semper dicet Saturnum, et filiorum Martem fortissimum Herculem. et sic Sic enim Xenophon in Æquivocis: Saturni, ait, dicuntur familiarum nolbilium regum qui urbes condiderunt serenissimi. Primogeniti eorum Ioves et Iunones. Hercules verò nepotes eorum fortissimi. Patres Saturnorum Cæli, uxores Rheæ et Cælorum Vestæ. Quot ergo Saturni tot Cæli, Vestæ Rheæ, Iunones, Hercules. Idem quoqꝫque qui unis populis est Hercules, alteris est Iupiter. Nam Ninus qui Chaldæis extitit Hercules fuit Assyrijs Iupiter. Igiter Igitur Belus quiem Ægyptijs Herculem esseprobavimus fuit a Babyl Chaldæis Iupiter et Assyrijs Saturnus Xenophonti accinit. Eupolemus (apud Eusebium Pr. Evang. l. 9. c. 17.) quidum ait: Babylonios dicere solitos primum extitisse Belum qui saturnus vullgo nominetur [a Syris scilicet et Assyrijs quiqꝫque Belum alterum cususceperit cum Canaane susceperit. Ninus igitur Assyrijs est Iupiter Belus & Babylonijs Hercules, & Nini pater Belus quem Herculem esse probavimus est Assyrijs Saturnus, & Babylonijs Iupiter, & ac proinde is Hercules est, non Assyrijús, non Babylonijsus, sed his antiquior et propterea Ægyptijsus. similiter Chamus qui Ægyptijs est Iupiter, Chaldæis erit Saturnus et Assyrijs Cælus, Hercules, et Noachus qui Ægyptijs Saturnus Noachus qui Saturnus est Ægyptijs, erit Cælus Ch chaldæirums et Hypsuranius Assyrijs. Nam Hypsuranium Cæli patrem Assyrij statuunt. Chaldæi igitur Iovem Ægyptio juniorem colentes, incipiunt generationem Deorum a Saturni patre quem Cælum nominant, & Assyrij Iovem ad huc juniorem colentes, genealogiam Deorum deducunt a Cæli hic patre quem Hypsuranius vocant. Et sic omnes incipiunt Noacha a Noacho. Quæ de Assyrijs dicuntur de Syris quoqꝫque intelligenda sunt. Nam horum idem fu fuerat imperium et eamdem Philosophia Syrorum et Assyriorum olim idem erat imperium et eadem Theologia Sub Assyriorum nomine complector etiam Syros propterea quo omnium Anum idem fuerat Imperium et eadem Theologiæ. [Eadem autem ratione qua dij plures pro Iove sunt culti, factum est etiam ut plures pro Sole et pro anima mundi colerentur: adeo ut dij pro et pro Solæ colerentur Dij varij pro Sola & Deæqꝫque pro luna colerentur Vnde mira in Deorum cultu nominibus genealogis ac historijs suborta est confusio.] Et his pat be nat probè nat observatis jam non diffidile Ex hac triplici Ægyptiorum Chaldæorum et Assyriorum theologia suborta est mira in Deorum cultu nominibus, genealogijs, ac histerijs,perturbatio: ex qua taman et 69v Porro Cæli uxorem quam Xenophon Vestam nominat, Assyrij vocabant dicebatur etiam Titiam id est Terram a voca טיט lit qua lutum significatur et inde filijos cæli & fr dicuntur nominabant Titanas dhoc est terrigenas. Assyrijs igitur Igitur in Assyriorum theologia Titanes sunt filij Chami: Et nonnunquam pro Typhone et Gigantibus accipiuntur ut cum Titanes Osirim per insidias trucidant (Diodor l 4) & ut cum Mars Iovi contra Titanes auxiliaris dicitur (Athenag. Leg. pro. Christ.) & cum Cybele mater Deorum dicitur et Gigantum propterea quod Terra irata Terra contra Deos Titanas peperit (Albric. de Deor. imag. in Cybele); Nonnun quam vero pro Hercule etfilijs ut cum Oris a Titanum insidijs oppressus dicitur (Diodor l. 1)] Vnde in Assyrio Vnde Quoqꝫque Titanes in Assyriorum Theologia sunt filij Chami. , Nam in ea Chaldæorum vix aut ne vix quidem occurrunt, t nisi quatenus scriptores Græci et Latini Theologiam utramqꝫque confunderunt inter se. vel siquando hic occurrunt sunt Sem & filij in Babylonia viventer Quinetiam Chus regiones omnes ab Arabia ad Indiam usqꝫque devicit et inter filios distribuit ut ex filiorum sedibus manifestum est. Nam ejus filij Quinetiam Chus regiones omnes in ccircuitu sin sinus Maris Persici occupavit et inter filios d Quinetiam Chus filios suos omnes Seba, Chavila Sabta , Regma, & Sabteca ex Ægypto deduxit et regiones omnes in ter circuitu sinus Persici a se occup occupatas inter eosdem distribuit Consedit enim Regma seu Ruama cum filijs Sed Sheba et Dedan in A angulo orientali Arabiæ felicis ad ostium maris illius ubi urbes Regma et Debdan et Montes Sabo llpopuliqꝫque Sabæi a Mela memorati: deinde Saeba Seba ad austrum et euro seu (Iemanitarum utiqꝫque pater et Chaldæam Agreosqꝫque ad Boream, Arabiam Nabateam a occidentem etsubespun eis Reg ad u cis Regma, tum Chavila in inter dicest ex Ægypto per terras jam ducit in orientem ducit (Gen 25. 18. per terras scenitorum seuismaelitarum in orientem ducit (Gen 25. 18.) 1 sam. 15.7). Scænibis et Isariabilitis id est abater et Aoarems ad orientem adjacentes (Plin.)sic ut in medio ferme inter Arabium Nabatæos et Agreos seu Agarenos consistere viderentur ( Strabo l 16 p 767 & dionysius) Nabateis scilicet ab occidente in austrum et Agarenis ab occidente in Aquilonem vergentibus. Nam Agræi habitabant ad oriendtem Gilead 1 Paral. 5. 10, Nabatæi autem ad Austrum Iudæa inter mare P Ægyptum et mare rubrum et Chavila. Vltra Chavila ad et Babyloniam jacet susiana quæ Græcis est κίυια, Chaldæis Cuth, Hebreis atqꝫque incolis propijs Chus et Persis Chusestan id est Provincia Chus: adeo ut ipse Chus in hac regione. sedisse videatur Sed et ultra Susianaìs proximi ab oriente sunt etiam Cossæi, supra Cossæos ad septentrionem sunt Mesabatene. Hic et in insula Sophta et id vicinis Persiæ regionibus Stobæorum vicinis orientem versus usqꝫque ad Stobæos sedebat sabta, dein Sabteca et Sab in australem partem Carmaniæ ad ostium sinus Persici locabatur. De quorum omnium sedibus Bochartum consuplen consulas in Phaleg & Paradiso consulas. 70r Et his præmissis dico jam quod chus sit Ægyptiorum Hercules idqꝫque ob rationes sequentes. Romus Probantu Ex& jam dictis mani festum. Est quod Ninus reges Assyrij qui genere Arabes futere descenitdere ex Saturno Iove & Hercule tam Ægyptijs quam Babylonijs et Assyrijs in linea recta, adeoqꝫque quod Hercules Ægyptius sit Arabs. Ostendimus etiam quod Hercules ille sit Belus Nini pater quem omnes Arabem esse agnoscunt. Vnde cùm Hercules iste bello gigantum interfuit & sit Iovis Ægyptij filius necesse est ut hic sit Arabum pater primus Chus.Igitur Nimrod non est Belus iste, ut vulgo creditur sed ejus filius nNinus. Et nomina respondent congruunt si modo Nimrod fuerit sit נן-רודת Nin-rod, id est Ninus Dominus. Præterea præterea cum Chaldæorum Iupiter sit Ijuniorem Ægyptio, ideo Chaldæi uti diximus non incipiunt genealogiam Deorum a Saturno sed ab ejus patre quem Cælum nominant; et eadem de causa Syri Id qui Iovem adhuc junionem colunt, num vocant: et Hypsuranio antiquiorem nemo statuit. Hic igitur apud Assyrios est Deorum antiquissimus Noachus et ejus nepos Saturnus Assyrius idem est cum Noachi nepote Chus. Ac Iam vero Saturnum Assyrium eundem esse cum Iove Belo, hoc est cum Hercule jam ante probavimus. Gentes orientales in generatione genealogia Herculis Iovis Saturni et Cæli non altius ascendunt ad quam ad Hypsuraniūum Saturni avum et propterea hic erit Deorum antiquissimus Noachus uti jam dictum est et ejus nepos saturnus Assyrius idem erit cum ert Noachi nepote Chus. At Iam vero Saturnum Assyrium jam ante eundem esse cum Iove Belo seu qui hoc est cum Hercule jam ante probavimus. Ad hæc N Iupiter Neptunus et Pluto pro filijs Saturni ab omnibus habentur. Neptunum vero et Plutonem esse Typhonem et Osiridem jam ante ostenbdimus et plenius probabimus in sequentibus: Ideoqꝫque ac proinde horum pfrater Iupiter non est Hammon sed Saturnus esst Ha chamus, et Chaldæorum sunt Dij qui hic Iupiter et Saturnus dicuntur sunt Dij qui hic Saturnus et Iupiter nominantur est hæc Theologia. Chaldeorum autem Iupiter est Nini pater Belus Nini pater, ideoqꝫque is et propterea erit frater Neptuni et Plutonis frater et filius chami, et propterea primus Arabumpater Chus. Hic est Iupiter ille qui orbem inter seipsum et fratres divisit deditqꝫque Plutoni regnum inferorum ob cædes quas intulit Ægyptijs, Neptuno regnum maris hoc est regionum maritimarum ad Herculis columnas, & sibi ipsi dominium cæli hoc est regnum illud acep altissimum et maximum quod condidit in Babylonia. Nam cælum pro dominio amplissimo et regnum cælorum pro regno maximo a mythicis sapientibus et Prophetis antiquis usurpabatur. Porrò Belum hic per regen cælo Iovem cælorum regem designari manifestum est ex theologia totius Orientis Belus est quem Phænices (inquit Sanchoniathon) cæli dominum vocant cædominum Beelsamen id est dominum cælorum & alij vocant id est Iovem Olympium uti ab alijs nominatur. docent. Hisychius Belus est Vranus et Iupiter: Hesychius. Hic est cælestis ille fulminator qui primus gladio belligeravit et cui cyclopes fulmina bellica fabricant. Nam apollodorus lib. 1 de bello Titanum verba faciens: Tum, ait, cyclopes Iovem tonitru fulgetraqꝫque & fulmine, Plutonem autem galea, et Neptunum tridente condonarunt. His illi telis armati Titanas subigunt, dein rerum imperium sorte inter se partituuntur ac Iovi quidem Cæli regnum, Neptuno maris, Plutoni autem inferorum loca obtigerunt. Iupiter, Neptunus, Pluto, et Cyclopum genus pater sunt quatuor filij Chami, et bella hæc gesserunt nam contra Titanes exoticos inter se, sunt Titanes ab ipsis diversi Græci Theologiam Chaldaicam et synacam, inter se confundentes pro varietate regni num et 70v Cum igitur Reges Assyriorum qui genere Arabes fuere qui ab Chus et Nimrod Arabisbus originem deducant, patre Chus a Saturno Iove et Hercule id adeoqꝫque Hercules eun adeoqꝫque et eo nomine Hercules unus quisqꝫque Arabs; cum Hypsuranus cum gentes orientales in genealogia Deorum sit omnium antiquissimus Hypsuranio antiquiorem non agnoscant ideoqꝫque hic sit Noachus et hujus nepos Saturnus ch Assyrius quem Nini patrem esse probavimus sit aliquis e Chami filijs; cùm Nim pater Belus primis Chaldaicus sit et frater Chanaan et sit Hercules Ægyptius et eo etiam nomine Chami filius: his Arabs quattuor argumentis manifestum est quod Chami filius et Arabum pahter Chus sit Hercules Ægyptius. Igitur Nimrod non est quem Belum vocant Belus ille qui B Nini pates ut vulgò dicitur sed Belus fuit pater sed Nimus ipse quem qui Assyrijs erat Belus altes Assyrius qui idem fuit cum Nino. Et nomina conveniunt si modogruunt si modo Ninrod fuerit נן רודת Nin-rod id est Ninus dominus. Certe Assyria Cujus Metropolis erat Niineve ad ab eo a Nino nomen habuit Hebrais erat terra Nimrodi Mica. 5. 6 Et quemadmodum sacræ literæ imperium Assyriorum a Nimrodo deducunt, sic scriptores Gentiles Ninum ejusdem conditorem celebrant. Primus omnium Ninus rex Assyriorum veterem et quasi avitum gentibus morem nova imperij cupiditate mutavit. Hic primus intulit bella finitimis & rudes adhuc ad resistendum populos terminos usqꝫque Libyæ perdomuit. Iustin. l. 1. supra Ninum a quo Semiramis secundum quosdam creditur procreata, nihil præclarum in libris relatum est. Macrob. Somn. Scip. l. 2. c. 10. Primus Assyriorum Rex Ninus Beli filius regnavit omni Asiæ &c Euseb. Chron. Idem ex religione Assyriorum confirmatur, quibus utiqꝫque Ninus fuit. Deorum maximus ab Iupiter Belus Nam populi gentes Regnorum suorum Conditores apprimè venerantum concelebrant et venerantur. Ninumtamen non solum fuisse omnia gessisse sed patris auspicijs regnum inchoasse e Diodoro discimus, nis nat sic scribente: dd Dom. Mar. Niger Geog. Asiæ Com 5. Primus ait inter eos quorum historiæ memoriam propagarunt, Ninus – – – dimisit. Ariæus Diod. l. 2 iste, si nomen et tempora et gentis fortitudinem spectes, est bellorum author ac Deus Ἄρησ qui jam per ea tempora Rex Arabum fuerit, non alius esse potuit quam Arabum omnium pPater ac Dominus chus. Is autem ex nomine Ἀρίαιου et tempore belli ac genteis suis fortitudine dignoscitur esse bellorum Αρησ author ac Deus Αρης. Hic igitur: armis Belus est gei suis filium Ninum in salio locavit dein vel sponte vel potius a filio pulsus in Arabiam recessit Hic igitur est Nini pater Belus qui cum qui gladio primum belligeravit setd arm postquam armis suis filium in Solio Babylonico locaverat vel sponte vel potisus a filio pulsus in Arabiam recessit, ac tandem a Chaldæis quos ex Ægypto in Babyloniam ubi diximus traduxeradto traduxisst, pro Iove Belo cultus est. Nam et Chaldæti em Id vel ex Chaldæorum nomine confirmatur; quippe qui Hebraicè כשדים Chasdim id est dicuntur hoc est Chasij Chus Ch seu filij vabel discipuli Chus dicuntur. Confirmatur etiam ex locorum nominibus ubi in imperio Babylonico. Nam Nam regio Susiana quæ trans Tigrin Babyloniam ac Tigrin jacet transtigritana quam fluvius Cidnus vel Gindes (a Mose gihon dictus) circundat ab Hebrais dicittur terra Chus (Gen 4) a aa Strabo Geog. l. 15 λέγονται δὲ κίσσιοι ὁι Σούσιοι Græcis Κια Σουοιανη Κισσια et Κοσσεα, Cossea Susiana, Cissia, et Cossea, da bb. Chaldæis כות Chuth & ab cc Gen 2. 13 Hebræis Chus & terra Chus. & a Persis Chuzestan id est provincia Chus: & regionis hujus Metropolis susa ab incolis dicitur Chus. Sic Dom. Mar.Niger Geog. Asiæ Com.5: Susiana Priovincia inquit sequitur, quam quidam in partem71r num multiplabant homines et contra Babylonios Chaldæi autem Saturno tres tantum filios reges hic dederunt propterea assignarant tum qu quod cyclopibus devictis et sic servitutem redactis imperium nullum daretur, et ea arell & eorum patrea Canaan ipsis non frater esset filios – Nini sed filius, uti jam ante ex Euponemo audivimus daret & tum etiam quod concederent, tum etiam quod Canaan in eorum secundum eorum Theologiam non frater esset Nini sed filius, uti jam ante ex Eupolemo audivimus. Quartò observandum est observa observandum venit quod Arabes, uti author est, Herodotus duos tantum deos coluere alilat et Orotalt, nuc Vocis est seu Venerem uraniam et Dionysium. Vnde Arrianus scribit lib. 7 scribit quod Alexeander magnus, ubi audisset Arabas duos tantum Deos colere, cælum Vranum scilicet & [vel potius Vraniam] et Dionysum& dionysum quidem ob qui in Indiam duxerant exercitum & dionysum quidem [eos colere] ob famam ducti in Indos exercitus: non indignum censebat se, qui pro tertio Deo apud Arabas haberetur quippe qui rebus gestis dionyso nequaquam inferior esset. Dionysus iste ex Indica expeditione idem esse dignoscitur esse cum hercule. Expeditio verò suscepta videtur non contra Indos in Oriente sed contra eos qui supra Ægyptum inter Nilum et Mare rubrūum vivebant. Sic Nomine Dionysi significatur Iupiter de Nisa, et Nisa ista ideoqꝫque hic erat Arabum Iupiter Belus fuit enim illa erat urbs erat Arabiæ inter Phæniciam et Ægyptum sed Ægypto Nilum propior. Vixerat igitur Dionysus in Arabum urbe Nisa et proptereat Arabs erat, et Arab prope Sarbonidem lacum. Nam Diodnysusm ibi edudcatum fuisse Diodorus srcribit. Ex urbis autem hujus situ colligo quod Arabes sub initio ex Ægypto paulatim pro paulatim progredientes coloniam hic locaverant sub imperio ducie Dionysó; Et ex nomine Iovis quod Et ex nomine Iovis quod Dionysus Chaldeais fuit Chaldæorum Belus & Assyrijs Beli filius Ninus, ac deniqꝫque quod ex conjuncto cultu Veneris Dionysi et Veneris quod dionysus quem Arabes coluere fuit Veneris amasius Mars quem a Babylonijs Belus nominabant Deus dictus Scribit Deus autem qui genere Arabs fuit et quem Arabes unice coluere vix alius esse potuit quam eorum pater omnium pater communis Chus. Nam quemadmodum gentes singulæ Deum illum inapprime colebant qui vel gentem condiderat vel imperium: sidc etiam Arabūum gentes invictes idem fecisse credendum est, præsertim cum hæ semper invictæ mansere nec adduci unquam Ægyptiorum et aliorum adduci potuere ut multiplices aliarum gentium Deos reciperent. Scribit Lucianus in Dialogis 9 in Vera Hist. quod l. 1) quod Bacchus Herculem ad usqꝫque Herculis columnas comitatus sit. Vnde Bacchus filuis fuit Herculis et prop terea Hercules pater fuit Bacchi & proptere esse colligitur quod Bacchus fuit ex Herculis familia. fuieri & propterea Hercules cum Bacchus et esset Arabs Vnde cum Bacchus Nisa oridundu urbe Arabia oriundus sit erit Hercules etiam Arabs & propterea Arabum pater communis omnium pater. Si Bacchus, sive a Syris dicatur pro Bar-chus perinde ut B בר כוש Bar Chus, ut Dammasek (Damascus) pro דרמשק Darmasek, Damascus esse et Ιακχος a Græcis pro o-χους, (unde etiam Ιαοσ Ἰακχας) is filius erit ip Chusi: ideoqꝫque si Lucianus vir genere natione syrus, seculus sit Syricam syrorum Ph Theologiam seculus sit qua dionysius pro Nino usurpatur, & Iuvenus et juvenus posectur (nam et Bacchum pro more Syrorum juvenem esse sinuit statuit) eret Bacchi pater Belus idem cum Chus idem cum Belo. quinto confirmantur hæc omnia ex loco ubi prima Herculims sub sede 71v Et hinc factum est quod ut non solum Arabia sed etiam pronuncia regio transtigritana Susiana ab Ori olim terra Chus et Κισσια et Chuzestan seu provincia Chus & populi his finitini Cossæi nominantur et Chuzestan & Cossea diceretur quodqꝫque utqꝫque Hercules ad Indiam usqꝫque iter suscipisse diceretur, scilicet ut suorum colonias in regionibus Persia et Carmania regionibus intermedijs locaret et quod Persia Heroes ilviros nobiles et magnates appellerent Artæos seu Heroes ab Herculim id est id est et viros fortes filios Martis Nam Artæus cognomen est epitheton erat Herculis (ut in nominibus Melicarte , Chus-arta, M-arte) et virum fortum, Heroem et filium Herculis significato et Heroem seu virum fortem et Herculem significat & ad ejus stirpem & similes primitus spectabat. Ἀρταῖοι ὁι ἡρωες παρὰ Πέρσαις Hesychius. et Nimrodus erat ἀδελφὸς τῶν ἡρώων: Methodius. chuso igitur terras in circuitu terræ Sennaar undiqꝫque inter filios distribuente, Nimrodus filiorum fortissimus terram Sennaar et mox Assyriam quoqꝫque subjugavit. Nam Assyria erat terra Nimrodi (Mich. 5.6) hoc est (juxta dialectum sacrarum literarum) terra populi qui ab eo descederant Exordium regni ejus, inquit Moses, erat Babeyl et Erech &Accad & Calneh; etin terra Sennaar (id est Babylon, it Arecca Sillace et Ctesiphon) in terra Senaar. Illic enim primo regnavit fratribus alio miarantibus recedentibus terram illam solus obtinuit. Tum verò quo tempore Tum verò cum patre et fratribus, deinde ex terra illa exivit in Assyriam et condidit urbes novas Nineven et Rehoboth & Calah et Resen; id est exivit cum copijs et devictis semi posteris colonias illic locavit populum suum illic locavit ut & populis devictis colonias suorum illic locavit quæ paulatim in urbes maximas crevere. semi posteros illic degentes ibi illi degentes devinceret & suorum colonias illic locandvet, caudidit urbes novas ad n a quibus urbes sunt conditæ Nam in sacris litteris reges e terris proprijs in alienas exire dicuntur qui exeunt ad cum cum copijs ad bellum et urbes ejs temporibus per ea tempora condiebanturunt ubi considebant2 coloniæ1 Nimrodus igitur cùm fratres fortitudine superaret & ex Venatione ferarum et congressibus ferarum bellicosior evasisset, atqꝫque regiones mediterraneas quæ latius paterent et populis magis refertaæ essent obtinuit, dominum et sic imperium ac amplissimum ac diuturnsum instituisset, mittit et in medio p regni considen omnium amplissimum et maximè diuturnum fundavit, imperij imperij sede de Babylone ad Nineven translata. Nam cum primi homines a regionibus em transtigritanis ubi Babel (ut Hebraice dicitur) conderent, deinde verò et inde colonias in terras omnes mitterent per quæ in varias linguas mox abiere, urbs autem Babel populis sic evacuata augeri id est condi id est augeri disijt (Gen concipiendum est quod Chus cum ex Ægypto profectus esset hanc urbem primò aggressus sit, tum quod esset idqꝫque utpote quæ et Ægypto propior esset et, tum etiam quod Orientalium metropolis quodammodo extistesret; ex quo orientalium reliquijs illic devictis imperium ibi inchoavit. Nam et hujus rei memoriam Babylonij et phænices retinuisse videntur dum Belum Babylonem condidisse et in ea regnasse tradant scribant scriberent. Cæpit igitur imperium in Babylone et urbibus vicinis terræ Sennaar ut Moses scribit: at postquam regni sedes ad Nineven translata fuit, excrevit urbs illa in immensum (Ionah 3. 3) & Babylon neglecta jacuit, donec per divisionem regni Assyriorum ea regni novi cap metropolis evasit cujus originem exordium Isaias sic describit. Ecce terra Et quoniam Igitur Moses cum originem regni assyriorum descripbere vellet omittit Chusum Arabum omnium patrem & regen et incipit ab Assyriorum patre et rege primo Nimrodo. id est primus Assyriorum rex Nimrodus devictis semi posteris regnavit primum ib cum patre et fratribus in Atqꝫque terra Senaar, deinde exitvit cum suis in Assyriam ut populos ibi etiam vincerent & colonias illic locaret a quibus urbes novæ sunt conditæ regni Metropolis Nineve aliæqꝫque urbes novæ sunt conditæ 72r Sede ad olnom Acherusiam in Ægypto in pratis mortuorum ad lacum Acherusiam Porro confirmantur hæc omnia ex numero et sedibus filiorum Chamoi e Nani a Diodoro memoratis. Nam si Mizraime, sit Osiris Atlas et Osiris Atlas et Busiris ftilii ut Hercules sint Chus; et si Osiridi regiones australes Atlanti occidentales & Busiridi boreales (uti dictum est) d concessæ fuerint superest relinquentúr Herculi orientales da quæ ad Orientem spectant hoc est Arabicæ, darntur Nam et prata mortuorum ubi prope lacam Acherusiam ubi primum consedit, ad orientem spectant & in confinio Arabiæ consistunt. Illic enim incipit regio aArabum TrIchthyophagorum et Trogloditarum qui usqꝫque hodie inter mare rubrum et Ægyptum degunt. , et Hos Homero Erenibos. Strabo idociit ab Homero Erenibos dicitb scribit, id est Eribos vel Arabes ab Hebr ערב Ereb vel Arab, unde id est Arabia. Vnde Erebas pro regione inferorum, et Hercules sub specie Cerberi,pro pro cane regionis illius custode Dionysium, qui Hercules est, in Nisa Arabiæ urbe vixisse concedunt omnes. Illuc coloniam ex Ægypto traduxisse ut inde in Arabiam ulte regiones ulteriores migratret, patebit ex locorum situ et nominibus. Ægyptus enim tota a montibus Æthiopia ad austrum & Ægyptus enim olim dicebatur regio illa sola quam Nilus inundat. Hæc a montibus EgÆthiopiæ ad Mare mediteraneum in longum producitur latitudine raro superante stadios trecentos. Ad latus utrumqꝫque sunt montes et loci arenosa steriles et arenosi: & regio omnis inter Ægyptum et mare rubrum sterilis et ad Arabiam refertunr. Ex Ægypto in Asia Syriam et Arabiam & patet aditus exitus unicus juxta urbem Pelusium quæ mari Mediterraneo adjacet. Hanc Hinc pergitur ait in Arabiam itinere duplici, altero per urbem Heroum quæ ad maris rubri sinum intimum sita est & altero per Montim Casium et lacum Sirbonidis juxta mare mediterraneum. distat urbs Heorum a Pelufsio iten stadijs 900 & nomen desumpsisse videtur ab Hercule et liberis filijs. חורים Horim hHebreis sutnt liberi seu Principes liberè educati et Heroes. unde Liber pro Baccho Ita nominantur Babylonij Principes Isa. 34.12. Inde nomen Vnde Liber pro nomen Baccho, et Heros pro Principe forti et magnanimo. Nec inmerito Nimrodum Methodius appellat ἄδελφὸν τῶν Ἡρώων. Sexto quod Ch Hercules sit Arabs colligitur eitam ex ipsius moribus & vivendi ratione. ffuit Nam Nam Pastor fuit et venationi eaddictus et somne factis pugna laboribus et magna rapinis ac bellis et rapinis ac bellis vir agrestis existens et turbulentus & sævus. Nam et boves aliorum rapuit suffura tusst et alios ipsius boves suffurantes occidit, et terram a bestijs repurgavit; unde nomen Martis Sylvij ltinut i dat & Sylvani et Sileni ei datum, Na et Primum omnium Nisæ aiunt imperasse Silenum: Diodor Nam l. 3. ut ex imperij sede liquet. Nam primum omnium Nam Silenum esse Herculem ex imperij sede liquet. Primùm omnium Nisæ aiunt imperasse Silenum : Diodor. l. 3. Et Ex agresti autem hocce vivendi ratione et fortis et rapax evasit. Et tales omnino sunt Arabes. Vivunt ex armentis et gregibus et feris captis et avibus 72v Chaldæorum! iste populus aliquando non erat Assyrian davit eam Deserticolis erexerunt arces ejus, suscitaverunt ædes palatia ejus. Posuit (ait [Assyrium] eam in ruinam. Hoc est Qui Chaldæi nunc sunt aliquando populus non erant populus distinctussed velpartàm Assyrijs parerebant sed ex varijs populis in unam gentem non ita pridem coaluere ein prius vel partin vel vagarentur in Australiæ & ex varij populis in unam gentem non ita pridem coaluere desertis. Populus Assyrius per regni sui divisionem fundavit eam adscritis pro Arabibus scenitis et maxime suum habuere. Nāam hi ab Assyrijs adsciti & congregati erexerunt arces Babylonis metropolis ejus et suscitaverunt ædes palatia ejus. Sed ipsa posuit Assyrius in ruinam.Sed Assyrius posuit illamin ruinam Sed Assyrius posuit eam a. Medis et Persis vastandam. Hæc Isaias annis plus centum ante postquam Babylon sub regibus pro Potsquam verò regnam Nebuchodonosoris. Nam prius in hunc modum reciverar ea tandem a Nebuchodonosoris mœnibus augustissimis alijsqꝫque operibus magnificentissime ej splendidissimis ornata fuit (Dan. 4. 30. Berosus apud Ioseph l. 1 cont. Ap.) quæ omnia Ctesias et ejus sequaces Semiramidi falso attribuunt. Nimrodum vero eundem esse cum Nino plenius patebit conferendo ex Mosem cum scri alijs scriptoribus collato. Nam quemadmodum Moses describendo exor dium regni imperium Assyriorum quod per ea tempora florebat ait quod a Nimrod conditum tradat Nimrodus regnum suum inchoavit in Babylon ejusqꝫque et quod Nimrodus is in Babylonia primum regnavit deinde ex terra illa exivit in Assyriam ibiqꝫque et Nineven con imper una cum alijs Assyriæ et alias urbes alias (Gen 2) ideoqꝫque Assyria terra Nimrodi dicitur. condidit, sic etiam scriptores Gentiles et Ninu et Nin et Imperium Assyriorum et imperij metropolin Ninum Ninevem quam seu ninum a Nino conditum docent. Ninum Ninus Nimrodum vero eundem esse cum Nino plenius patebit ex Mose cum alijs scriptoribus collato. Moses enim imperi Nam quemadmodūum Moses (Gen. 2) imperium assyriorum a Nimrodo conditūum docet et quod is in Baby lonia terra Sennarar primum regnavit deinde ex terræ illa exivit in Assyriam ibiqꝫque Ninevem et urbes alias condidit (uti viri doctiores textum interpretatur) ideoqꝫque Et inde Assyria vocatur terra Nimrodi Mica 5.6: sic etiam scriptores Gentiles etimperium Assyriorum et imperij illius metropolin Nineven seu Ninum a Nino conditum docent Primus Assyriorum rex Ninus – – – – vocavit Nineven. Euseb. Chron. Ninum Ninus in Aturia [i.e. Assyria] condidit Strabo l. 16 sub initio. Ninus est Assyriorum urbs quam Ninus Semiramidis maritus condidit in Assyria Suidas et in Nino. Et Minum Ninus in Aturia [i.e. Assyria] condidibit Idem tradunt D. Augustin. de. Civ. Dei. l. 16. c. 3. Strabo l 16 sub initio. Diodorus l. 2. Assyrij primùm omnium gentium rerum potiti sunt. Et paulo post Inter hoc tempus [id est Carthanibus delatæ] et initium Nini regis Assyriorum qui princeps primus rerum potitus, intersunt ante anni 1995. Velleius l. 1. Primus omnium Ninus – – – – – Macrob. Somn. Scip. l. 2. c. 10. Primum omnium Asiæ regnasse Belum Ninus Beli filium, omnes et Græcæ et Barbaræ narrant historiæ: qui apud Assyrios Ninuam sui nominis condidit civitatem quam Hebræi vocant Nineve. Hieron in Ose, 2. Omnes Historiæ antiquæ a Nino incipiunt, omnes Historiæ Romanæ a Proca exoriuntur. Oros. l. 2. c. 2 73r Cap. 5 Quod Mizraim sit Osiris et Serapis et Menætius & Dis vel Pluto quodqꝫque Mizraimo filius Pathros sit nati sint filius Orus selu apollo et quod filiam h filia Bubaste seu Diana et filius nothus Thoth seu Mercurius primus. Eundem esse Mizraim cum Osiride argumentis pluribus stabilitur. Vt Mizraim fuit Chami filius et Ægypti totius Rex et Pater, sic etiam Osiris. Osiridem et Isidem Ægyptios fuisse per in confesso est cum sepulchra eorum illic religiose asservarentur & rerūum ab ipsis gestarum ostenderentur loca.Ægyptiorum ✝✝ uVt Thebæ ab Osiride et Bubaste in inferiori Ægypto ab Iside. urbes omnium antiquissimæ ab ipsis et eorum æqualibus conditæ sunt & leges Ægyptiacæ primum ab Isitde positæ dicuntur: Vnd ideoqꝫque hic duo primis primis ætatibus floruere. In memoriam Isid inventionis frugum et aratri Ægyptij semper a invocabant p semper aa Diodor. l. 3 invocabant Isidem tempore messis & in festo b Isidis vascula triciti et hordei circumferebant. Ideo Serapidis etiam Idolum gestabat modium frumenti in capite & Boves quibus terra colebatur tam Isidi quāam Osiridi magna cum solemnitate consecrabantur. Vnde cum fruges in ætate argentea inventæ dicantur consequens est ut Osiris tunc vixerit; et propterea sit Ægyptiorum Pater communis Misraim. Nam et Herculi Ægyptio coævum & Ægypti totius Dominum ✝✝ Supra Diodorus tradidit. Vnde Ægyptij omnes Osirim et Isim tanquam communes Ægypti gentis totius prarentes quam religiosissime colebant. Testis est Herodotus l. 2: Ægyptij ait, non colunt similiter Deos eosdem præter Isim et Osirim. Quam latè diffusa fuit posteritas Misraim tam latè propagatus fuit horum nommium cultus et vix ultra. Diodorus dicit Diod. l. 1 Saturnum genuisse, ut fabulantur quidam, Osirim et Isidem ut verò plurimi asserunt Iovem et Iunonem et ex his natos esse Osirim Isidem et Typhona. Scilicet Chaldæis qui per Saturnum intelligunt Hammonem, Osiris et Isis sunt filij Saturni, cæteris sunt filij Iovis atqꝫque adeo omnium consensuo sunt filij Chami.Rursus Diodorus scribit Diod. l. 1 quod in74r in columnis Isidi et Osiridi in Ægypto erectis Saturnus natu minimus dicitur pater Isidis et Osiridis et Isis mater Ori. Saturnus natu minimus est Chamus chaldaicus quem utiqꝫque, Ægyptij a pastoribus illis regnantibus id est Chamus acceperant, ex quo Nam Ægyptij ex quo a Babylonijs devicti fuerant duos habebant Saturnos proprium et Babylonicum sive S seniorem et juniorem id est Noachum et Chamum Hæc omnia Diodorus iterum confirmat Diod lib. 1 scribendo quod Osiris sit filius Iovis regis Ægypti quem Ammonem vocant. His adde quod Sanchoniatho, scriptor longe vetustissimus et curiosus originum historicarum investigator, tradit quod Isiris (trium literarum inventor) sit frater illius Χνᾶ Chna qui primus postea Phænix vocatus est. Cananæi qui in bellis Iosuæ ex omni terra chanaan in Africam migraverant, nominabantur Pæni seu Phænices, et septuaginta interpretes pro Canaan substituunt Phænicem ✝ et propterea Phænice et terra Canaan sunt voces ejusdem significationis. Vnde Phænix ille primus seu pater Phænicum hic dictus Chna idem est cum Cananæorum patre Chanaan. Nam et terra Chanaan per similem vocis decurtationem olim dicebatur Chna et populus Chnaos. Stephanus Byzantinus in libro de uVrbibus: Χνὰ ὁυτως ἡ Φοινίχη Φοινίκη ἐκαλειτο et paulo post τὸ ἐθνικὸν ταὺτης Χνάος. Vox Chanaan, perinde ut voxces Hammon, Babylon Lycaon & similes, terminatione semantica, uti diximus, redundat.Vox primitiva est chana humilis (q. d. servus servorum Gen. 9) et contractè Chna. Igitur Osiris est frater Chanaan et propterea filius Chami et Ægyptiorum pater Misraim. Quæ hactemus exposita sunt confirmabimus adhuc ex Sanchoniathone. Is generationes Deorum a principio mundi recensens, et singulis generationibus Deos binos & nonnunquam ternos nominans, generatione decima loco Xisuthri vel Noe qui Chaldæis et Mosi decimus est, ponit Agrum et Agricolam, dicitqꝫque Agricolam in veterum libris, Deorum maximum elogio plane singulari nominari & ab his duobus Agricolarum et Venatorum (i. e. Ægyptiorum et Arabum) genus propagatum75rtum esse quodqꝫque filios reliquere Amynum et Magum quibus Villarum gregumqꝫque alendorum rationes feruntur acceptæ. Ex istis nati Misor et Sydyc, Misor filium Taautum habuit primorum in scribendo elementorum inventorem quem Ægyptij ✝l lege Thooth Thoor, Alexandrini Thoyth, Græci Hermetem nominaverunt. Desumpta sunt ista partim ex Ægyptiacis partim ex Chaldaicis monumentis ideoqꝫque duplex Deorum stemma hic describitur, alterum Ægyptiacum Deorum Agricolæ, Amyni, Misor et Mercurij Thoth alterum Chaldaicum Deorum Arabicorum Agri Magi Sydyc et Dioscurorum. Nam Genus venatorum et Agricolarum qui ab Agro et Agricola descendisse dicuntur sunt Arabes et Ægyptij. His pater primus Noe nomine Agricolæ celebratur, illis nomine Agri id est Agrestis seu Venatoris agrivagi. Nam Ægyptij agros colebant et Arabes ex armentis et gregibus et captis feris vivendo vivebant, venationibus erant addictissimis et Chaldæli erant tribus Arabum (unde orti erant Chaldæi) ex armentis (aunde a quibus aa orti erant Chaldæi) pecoribus et captis feris vivebant. Vtriqꝫque patrem primum sibi similem esse voluerunt, et Ægyptij quidem verè, Nam cùm Noe verè fuit Agricola & agricolarum omnium pater. Porrò ex Agricolæ elogio quod sit Deorum maximus, ex ejus ordine in genealogijs quod sit decimus a creatione mundi, ex ejus filio Amyno id est Amon seu Ham et nepote Misor id est Moser id est M seu Misraim, liquet hunc esse Noe. Ex Mercurio autem adjunncto confirmatur Amynūum esse Iovem Ammonem et Mercurij patrem Misor esse Osirim. Nam Mercurius erat bb Plutarch Osiridis filius et tam cc Iovis Ammonis quàm quem utiqꝫque Nam b Plutarchus Osirim Mercurij patrem facit. Osiridis minister & scriba. Ager itaqꝫque qui Agricolæ synchronus ponitur est etiam Noe et ejus filius Magus est Cham sic dictus ab Orientalibus quod esset Philosophorum pater. Arabes pastores erant et id circo gregum alendorum rationes Mago acceptas hic referunt; idqꝫque meritò Nam cùm Hamon ob inventas gregum alendorum rationes cornibus arietinis semper pingatur. Liberi Sydic ad Sanchoniathone dicuntur Διὸς κοῦροι Iovis filij ideoqꝫque Sydic vero Iovis est cognomen & id Iupiter Iovem Chaldæorum erat fe Iupæ Iupiter Chald ideoqꝫque & Iovem chaldæorum hic significat, ideoqꝫque Is autem & Misor fratres eratnt Osiribis ut Sanchoniatho hic docet Is autem frater Misor id est Ch id es Herculm. Ægyptum id est Herculem Ægyptium. erat Osiridis et propterea Misor hic pro Osiride scribitur est Herculem Ægyptium is autem et Misor fratres erant ut Sanchoniatho hic docet Nam liberi ejus a Sanchoniathone dicuntur Διὸς χοῦροι Iovis filij Vnde cùu᷅ùm Sydic 76r Sydyc et Misor fratres hic statuantur, Misor ille necessariò erit Misraim. Est enim Misraim nomen duale et non tam patrem populi populilum ipsum significat, nempe duplicem Ægyptum, superiorem quæ Thebais dicitur et inferiorem ad ostia Nili. Sigulare est Misor, a quo et mensis ultimus Ægyptius dictus fuit Mesori et Ægyptus nonumquam Masor (2 Reg. 19, 24. Isa 19. 6. Mich. 7. 12) ejusqꝫque Metropolis Alexandria usqꝫque hodie aa a Saracenis Meser. Iam vero Masor seu מצור locum munitum sig nificat vel angustum significat a primitivo צור Sor coarctare. uVnde צר Sar angustus vel angustia. Ægyptus enim rupibus et fluvio Nilo muniebatur undiqꝫque et quoad latitudinem valde angusta erat. Hinc Ægyptij pro Masor dicebant sor vel Sir ut in vocibus Bu-siris, Cala-siris, Pelo-siris, in Niliparte quadāam quæ nominabatur Siris,in stella Sirio, in Deo Serapide. Nilus et Stella Sirij erant Osiridi sacri et propterea ab ejus nomine dicto Ægyptiaco dicti Siris et Sirius id est si terminationes a Græcis adjectæ omittantur, Sir. Vnde Nilus (Ios. 13. 3 & Ier. 2. 18) ab Hebræis dicitur Sihor. Sarapis autem erat Bos Osiridi sacer quem alias Apin nominabant, et voce composita Sar-Apin id est Osiridis bovem: quo nomine Idolum Sarapidis etiam vocabatur. Osiridis igitur nomen Ægyptium erat Sir, pro quo Græci (in hujus Dei sacris solennibus, funebres Ægyptiorum planctus Nomen Serapidis compositum ex Osiride et Apide factum est Osirapis Clem. Alexandr. admon. ad Gentes. et frequentes exclamationes אוי צר O Sir ! audiendo) dixerunt Osiris. Plutarchus enim (in Iside) conqueritur quod nomen Osiribis non sit Ægyptium sed a Græcis formatum, at nomen Sarapiss pro Ægyptio agnoscit. Præfecerunt igitur Græci particulam O, et propterea Misraim Misor et Osiris non solum nomina sunt unius et ejusdem hominis sed etiam unum et idem nomen Apin insùper vero et Serapin eosdem esse cum Osiris et his omnibus Plutonem significari pluribus constat. Pleriqꝫque Sacerdotum, inquit Plutarchus, in idem aiunt recidere Osirin et Apin, enarrantqꝫque 77r enarrantqꝫque et docent nos Apin esse intelligendum formosam animæ Osiridis imaginem. et ✝✝ Euseb. chron l. 1 Eusebius: Apis, ait in Ægypto primus Deus putatur quem quidam Serapin vocant Tauri sacri, inquit Diodorus, tum qui Apis tam qui Mnevis vocatur ut Osiridi dicati sint et pro dijs colantur apud universos promiscue Ægyptios sancitum est. Et alibi: Osirim modo Serapin modo dionysum interdum Plutonem putant. Sic etiam Plutarchus: Præstat ait Osirin cum Baccho eundem facere & cum Osiride Serapin. Et alibi: Isis et Osiris Θεῶν ξὶ δαιμόνων Deorūum et Manium permixtis honoribus coluntur, ubiqꝫque magna maxima autem in rebus supra et infra terram potentia præditi, neqꝫque verò Serapis est alius est quam Pluto aut Isis a Proserpina differt: ut et Archimachus Euboensis docuit et Heraclides Ponticus qui oraculum Canopicum Plutonis esse judicat. Sic etiam ✝✝ Porph. apud Euseb. Pr. Evang. l. 3. c. II Porphyrius: Serapis idem prorsus qui Pluto Deus est, eoqꝫque maximè Dæmonibus imperat. Macrobius Macrob. l. 1. Saturn c. 20 verò conjungendo cultum Serapidis et Isidis docet Cerberum canem infernalem ad Serapidis pedes pingi solere. Alexandria, inquit, Serapidis et Isidis Serapis atqꝫque Isin cultu pene attonitæ venerationibus observat. Et paulo post: Serapidis simulacro signum tricipitis animalis adjungunt, quod exprimit medio eodemqꝫque maximo capite leonis effigiem, dextra parte caput canis exoritur mansueta specie blandientis, pars verò læva cervicis rapacis luci capite finitur: easqꝫque formas animalium Draco connectit volumine suo, capite redeunte ad Dei dexteram qua compescitur monstrum. Plutonem verò cum Cerbero hic pingi Mo Hoc monstro designari videntur Osiridis fratres. Plutonem verò cum Cerbero hic pingi ✝Plutarch. de Iside Plutarchus expresse docet. Statuam Plutonis, inquit, cum Cerbero et Plutone exculptam Dracone exculptam non alterius esse quam Serapidis Ægyptij Sacerdotes docuerunt, quod Ægyptij Serapidis nomine Plutonem afficiunt. Sic etiam Tertullianus: Tertul. ad Nationes l. 2. p. 71. Suggestus illius quo caput Serapidis ornatum est, modialis figura, frumentationis memoriam obsignat; & curam frugum super caput ejus fuisse, ipsis spicis quibus per ambitum notatur,apparet. Propterea Propterea et canem quem apud inferos deputant, sub dextera ejus dicaverunt, quo sub manu ejus compressa turba quod sub manu ejus compressatus Ægyptiorum Et Phariam adjungunt quam filiam regis Farao derivatio nominis esse demonstrat. Hinc Tertullianus Serapin de & Phariam de Iosepho et ejus uxore interpretatus, Mincùm tamen Pharia reginam Ægypti sonæt, & eqꝫque Idisem esse et ipsa sit Isis ut Minutius Felix et Eusebius Min. Fel. p. 59 Euseb. Chron. l. 1. gr. extentus expresse docent His adde quod Nilus fluvius sit quem Osiridi sacrum fecerunt constituerunt78r fuerunt, sic decantatus ille inferorum Styx. Nam Diodorus recitans Homeri carmina Παρ᾽ δ᾽ ἴσαν ὠκεανον τε ῾ροὰς &c. id est Oceani veniunt undas & Lucada rupem, Solis et ad portas, ubi somnia gens vaga regnant, Vlteriusqꝫque adeunt viridantia prata, frequentant Quæ manes hominum vitâ simulachra carentum, docet Nilum per Oceanum, Heliopolin per Solis portas & pratum juxta paludem Acherusiam propè Memphim per mortuorum prata intelligi. Plerasqꝫque enim et maximas Ægyptiorum funerationes istic peragi dum cadavera per amnem et Acherusiam paludem deportata in cryptis illic sitis dreponant. Vnde etiam Græcorum Achæron et Charon. Porro tota Osiridis solennitas funebris est, et ad inferos spectat, dum mortuum quotannis lugent, membra sparsa quærunt et humant & apin bovem anno quoquo tertio in fluvio Nilo demersum suffocant eiqꝫque ritus funebres tanquam Osiridi demortuo pergagunt, fingentes animam Osiridis in Api resedisse. Mercurius symbola Deorum et solennia sacra regnante Iside constituit. Osiris solus jam tum mortuus erat, ideoqꝫque solennitate funebri annuatim celebratus est, et subinde Deus mortuorum constitutus. Illud verò, inquit Plutarchus,Plutarch. de Iside. quod hodie sacerdotes veluti abominantes et occultantes trepide significant, Osiridem mortuis imperare neqꝫque a Dite seu Plutone alium esse, ignoratum quomodo verum sit plerosqꝫque turbat, suspicantes in terra et infra terram sacrosanctum istum Osirim habitare, ubi corpora latent eorum qui jam desijsse putantur. Reges Ægyptios a Mene quodam deducunt Historici et in eo consentium cc Vide Marsham Chron secul 1. omninò consentiunt quod Menes fuerit primus Ægypti Rex. Hoc Herodotus, diodorus Siculus, Erotosthenes, et ex Manethone Africanus, hoc Iosephus, Eusebius et Syncellus uno ore prædicant. Menes verò pater Athothis id est Mercurij prim ipsius ff. Euseb. Pr. Ev l. 1. p. 32. Theuth seu Mercurij primi statuitur, ideoqꝫque Misor est Sanchoniathonis. ✝ ✝ Ab rr. Syncel. p. 54 Hippopotamo raptus interijt ut ex Manethone notat Africanus, id est a Typhone fratre interemptus fuit. Nam Typhonem ss. Euseb.Pr. Ev. l. 3 Hippopotami specie formabant ac tt Plutarch Isid. p. 371. talæ fuit in Hermopoli Typhonis simulachrum. Apollopnopolitæ verò Typhonem oderunt vv Ælian. Hist. l. 10. Crocodilum oderunt quia Typhonem ejus formam induisse aiunt. Porro Menes gg Diodor. l. 1 Hic gg. Diodor. l. 1 primus Ægyptijs persuasit ut legibus uterentur eosqꝫque a tenui et opum pecuniæqꝫque non indigente victûs ratione deduxit, agriculturam ijs costeridens scilicet ijs ostendens, ideoqꝫque Osiris est. Nam et nomen bovis M Mneuis qui79r qui Osiridi sacer fuit a Mene desumptum videtur. Sane nomina Μνευις et Μηνις valde vicina sunt ut fa et quandoqꝫque permutantur. Nam et Bos Μνεῦις Æliano Μῆνις vocatur et vicissim rex Μῆνις Diodoro bb Diod. l. 1 p alicubi Μνενης est. Rex idem Herodoto Μτω et Iosepho Μινᾶιος dicitur et est Menætius ille quem cc Hesiod. Theogon Apollodorus pastorem Plutonis esse scribit, bove Mneve scilicet in pastorem Menætium verso. Docet autem ee Huet. in Oris Huetius quod Menes e Gentibus aliquibus pro Deo fuerit cultus, et quod Latinorum Deus Genius sit Μτὼ ;, unde Μτῶες, Æolice Μᾶνες, Latine Manes. Ex eodem fonte videtur Minos, filius Iovis et Iudex Orci, Græcorum filius utiqꝫque Iovis et Iudex Orci. nomen suum habuisse. quippe qui fuerit filius Iovis et Index Ordi Sed ex dictis abunde palet, quod Osiris sit infernorum Deus. 18v Igitur quatuor Chami filijs quatuor Misraim, Phut Chanaan et Chus (Gen 10) qui sedes in Ægypto Libya, Phænicia et Arabia habuere, respondent Osiris,Bus Antæus Busiris & Hercules. Nam Hercules ab omnibus statuitur filius Cha Iovis adeoqꝫque locum quartum occupabit. ffingitur dux exercitus Osiridis quia paulo post pro Ægyptijs contra Typhonem militavit:EtNam Typhone regnum Ægypticum occupante Ægyptij fugerunt & dispersi sunt donec Hercules in eorum subsidium veniret: Et propterea Hercules cum suis jam an sedem ante exta Ægyptum jam ante obtinuerat extra Ægyptum seorsum habitabant. 19r124 Vbi Chamus cum suis in Ægypto aliquamdiu consederant, aa Quod Canaan sit etiam Busiris. & canobus & Proteus Et quomodo Cham divisit regnum suum inter filios. a Diododr. l. 1. p. 15 Euseb. Præp Ev. l 2. c. 1 Diodorus et Eusebius ex Ægyptiorum Theologia a Manetho conscripta tradunt decit quod Osiris Ægypti rebus Ægypti constitutis, et totius regni administratione Isidi uxori in manus tradita consiliarium et Mercurium adjuxit quod prudentia cæteros antestaret omnes. Imperatorem verò ditioni quam reliquit Herculem genere propinquum – at tractibus qui ad phæniciam inclinant & locis maritimis Busirim, Æthiopiæ et Libyæ Antæum curatores dedit. Tum ipse iter (in Æthiopiam). suscepit fratre [vel fpotius filio] comitatus quem Græci apollinem vocant. Designatur hic divisio regni Chami inter ipsius filios quatuor Herculem, Osiridem, antæum et Busirim, seu Chus, Misraim, Phut et Canaan. Et Antæus quidem partes occidentales Libycas, Busiris vero partes ostia Nili & Phæniciam boreales at Hercules primogenitus patris sedem ad orientalem Nili ripam & partes reliquas etrabi At Ægyptij patri suo Osiridi honoris ergo sant dominum in fratres. Et in Et Nam bb Ita Hero Diodorus et alij quamvis Strabo Busiris ullum regnasse omnino neget Busiris rex fuit. Ægypti æque ac Osiris.quod idem de reliquis fratribus intelligendum est nec dubium est quod reliqui etiam fratres in propiis sedibus regnarint: Itinera vero suscepta sunt ut quisqꝫque sortem suam perscrutaretur. At Ægyptij patri suo Osiridi honoris ergo dant dominium in fratres et orbem totum ab eo lustratum esse fabulantur. A Fanda His ita constitutis Antæus tandem occiso Osiride in regnum patris invasit et ab Hercule sublatus est victus est. Dein Hercules Busiridem etiam sustulit id est stirpem ejus Ægypto expulit ut Iupiter Belus Vulcanūum Et quemadmodum Bus Vulcanus rates invenit &primus per mare navigavit sic etiam fecit Busiris. Hic enim per mare meditérraneum ad usqꝫque Atlantios pyratas per mare cum mandatis snisit qui raptas Atlantis filias ad se perduceret Ex fratrum numero nominibus et sedibus perspicuum est Busiridem esse Canaan. Nam et Hercules hunc sustulit id est Ægypto eapulit vicit perinde ut Iupiter Belus Vulcanum, & hic æque ac Vulcanus per mare navigavit. Hic Busiridem urbem in inferiori Ægypto condidit Busiriticæ præfecturæ caput. In Heliopoli quæ metropolis erat Ægypti inferioris metropol sacrificabantur homenes vivi & mactabantur tres diebus singulis ad usqꝫque tempora ad asqꝫque regnum donac Amosis regis qui anno circiter duccentesimo post exitum Israelis ex Ægypto hanc consuetudinem sustulit. Et hæc sævities a Græcis Busiridi qui illic aliquando regnaverat, tanquam tyranno crudelissimo ascribi solebat, sed non rectè quamvis ipse cum suis ab Hercule victus ex Ægypto lg antea profugerat. P Vi Porro videtur etiam Canobus etiam vel Canopus idem fuisse Deus cum Canaan. dd Plutarch. in Iside. Ægyptij enim nominabant Imperatorem nominabant aOsirin & gubernatorem Canobum cum quo stella idem habet nomen, & navim quæ Argo græcis dicitur inter sidera relatam in honorem navis Osiridis non procul ab Orione et Cane ferri. Vnde Osin Canobus erat Osiridi coætaneus t et tamen ab eo diversus, et propterea ejus frater ille qui navigandi artem maxime caluit qui primum navigationis exerevit, hoc est Canaan. In inferiori Ægypto ubi Canaan regnabat extat et urbs Canobus et Nili ostium Canopicum, & canobus insula parva Canobus eidem ostio objecta. regio insularis ejusdem nominis Pingebatur autem Deus Canobus cum ventre turgidissimo. Vnde Et inde Nomen וב Chana וב Chana אוב, quæ et utrem significat, et Pythonem qui ex intero unde אוב etiam pro Pythonem occiputar qui juxta Aben exram, qui ex qui ex tumido ventre quasi utre oracula depromitit. And hence Proteus was said one while to flow as water & another while to burn as fire r. s. in canones regum apud Syncellumbb de rerum incredibilibus fab. 29. Vide et Homer. Odyss. l. 4. De his omnibus consule Natalem Com. lib. 8. c. 8 as Heraclitus relates: For Proteus was a sea God whence they feigned that he put on all shapes. For Proteus was a sea God the son of Phænica because a Phænician & Proteus because προτοσ king of the lower Egypt & lives in the Iland Pharos of Alexandria & was well skilled in navigation like Vulcan & therefore accounted a sea God. He was a very wise man understood nature & knew things past & to come like Prometheus. His sons were accounted cruel to strangers like Busiris & therefore H therefore Hercules destroyed them as he did Busiris wthwith his family. He was therefore contemporary to the sons of Ham, & by consequence one of them; that son to whom all these qualifications agree. He was called the son of Neptune & Phænica because a navigator & Phænician, & Proteus because πρῶτος the first of the nation. For Orpheus calls him πρωτογενὴς the first man from whom sprang, he saith he, the principles of all nature Fuit ff Diodor. l. 1. p. a. scribe patris Osiridis scriba, & Isidis Consiliarius et et, scriba quam discipulus et ‡ scriba fuit avi sui Iovis Hammonis, inde a Veteribus dictus est gg Pausan. Eliac. in medio p 140 g Vide locum ab Fr. Patricio in ejus Hernete citatum Parammon sic enim. Isis in Hercu libro sacro Hermeti ascripto filium suum Horum alloquitur Mentem adhibe o Hanc fili Hore. Recon ditam occultam enim audis contemplationem quam avus Chamephes ft audivit ab Hermete qui omnium factorum rerum commentareia quando ab omnibus scripsit ab omnium progenitorum Camephe quando et perfecto atramento eum honoravit. Et hinc Mercurius a Veteribus dictus fuit g Parammon. Terra vestaqꝫque apud Latinos et aa Diodor l 3. p 190. l Titæa apud Assyrios et Atlantios a voce טיט quæ lutum significat pro Saturni Assyriaci uxore accipitur et inde Titanum & terræ filiorum # Et e contra, Gens unaquaqꝫque cubitum Dei sui vel Deæ suas ad solem vel Lunam referre vel Terram tanquam conrpora omnium splendidissima nobilissima referre conabatur ut Macrobius fuse doEctuit. Et hinc factum est ut Dij Deæve qui ab invicem diversi erant diversi pro eodem haberentur; ut cum Iuno, Venus veluti Osiris Venus Dea Syria, Ceres Minerva, Diana Ceres, Diana, pro eqdemrant polo, Belus, ut Belus et Osir quas atiqui inter de confundebant quæ omnes ab aliquibus pro magna matre quando cultæ fuerunt, ut et pro eadem D Luna et inde ab aliquibus confunduntur inter se # Io Inachi filia in Ægyptum fugiens Osiridi nupsit & fuit ab Ægyptijs vocata fuit Isis. Res Græcorum ad Ægyptiam, Chaldaicam & Assyriacam Theologiam nihil omninò spectant. ✝ ✝ Every nation studying to honour their own ancestors was they were not content to worship them them selfbes but were apt s sometimes pretended them to be the Gods of other nations also, & on this account yethe yethe Egyptians also pretended Ias that Dionysus Bacchus Adonis & Pan were their Osiris Et his probe notatis Objectiones ut plurimum evanescent. 20r Semiramidem esse Attergatis filiam memoravimus ex authoribus sed malim dicere quod Semiramis et Allergatis non nise duo sint sint duo tantum nomina ejusdem veneris De Veneris nominibus. idqꝫque ob rationes sequentes.. At cum 1 Allergatis quatenus in Syria regnavit fæmina fuit subobscura, neqꝫque ob libidines ibi exercitas celebratur cum Mars Assyr Venus fuerit Martis amasia et Semera suis cum Nino qui Assyrijs Chaldæis Mars est libidinose vixerit sed e contra ob adulterium admissum aa Antipater Tarcensis apud Vossiūum l. 1 de Idololat. c. 23 se pudibundam in lacum abjecisse dicitur prope Ascalonem, 3eEjus exitus Dercetus in Syria fabulosus iest, nempe quod in lacum se abjiciens in piscem mutata fuit vel ut bDiodor b Diodor. alij volunt a piscibus servata, etcum est Semiramidis origine Syra fuerit & Reginæ filia et feminarum etiam ortus ex Derceto non minus fabulosus est, nimirum quod cc Diodor ib infans a columbis servata fuit sit et ideo Semiramis nominata. decta; enim Semiramis origine Syra fuit fuerit po dicetur et Regin ex familia regia diceretur & adulta a fæminas omnes pulchritudine superabvit et dd Diodor ib cum corporis venustate conjunctam habuito consentaneam morum elegantiam consentanem conjunctam haberet et in Assyriam profecta ob amores et libidines præ cæteris omnibus fæminis celebristur extitit quæ omnia sunt Veneris solius character; enim ee Sanchoniatho apud Euseb. l 1. Pr. Ev. c. 10. Cælus Assyriorumus seu id est Chamus ubi præterea Semiramis Saturnus Chaldaicas postquam a filio Saturno (id est Chuso victus et regno expulsus aliquandiu exulasset, atqꝫque adeo initio sæculi quarti Astartem filiam Cupidinis & Amoris matrem (id est Attergatem seu Venerem submibisit, quæ Saturnum fraude insidijsqꝫque tolleret at Saturnus puellam amore et blanditijs captam secum deincepsquasi matrimonio conjunctam retinuit et ex ea filias septem suscipit atqꝫque ideoqꝫque Allergatis (ut ex sequentibus pratebit) a Cælo ubi a cælo patre ad Saturnum missa est patre ad Sacerdotum missa in Babyloniam et Assyriam jam profecta esset ab venit (ut ex sequentibus patebit) et ibi in posterum cum Saturno vel ejus felijs maneret ut alij trad et ejus filio Nino maneret et ejus filijs mansit et ff Diodor. alic. Semiramis ex Syria in Baby Babyloniāam et in Assyriam itidem profecta ibi primum ob libidinem celebrata fuit, & Ninum regem forma sua eæ implicuitet, ita ut Ninus eandem eriperet Marito ereptam sibi matrimonio conjungeret, neqꝫque aliquid abqꝫque & et ex ejus concilijs om̄mnia ageret, eiqꝫque et regnum moriens ipsi relinqueret eumqꝫque Semiramicis ipsa vero ob libidimum ibi primum multa pa reginam esse se præbuit omnium glori celeberrimam ixtaret esset ejusqꝫque hh Lucian de Dea Syria multa passim opera per Asiam diutissime extabant, et regioni Allyriæ vel assyriæ ubi regnabatvit relicta est Atter-gatis seu Veneris nomen simplex attyr vel Assyr et ob amorem et libidines ibi primum celebris evasit V Venerem cum Adonide conjunxerunt syn Adonidem cum Venere Adonis rex erat ut ex nomineliquet nam vox Adonis dominum significat. pena Hujus cerimoniæ ab Osiridis sacris desumptæ sunt ideoqꝫque P Idem cum Osiride haberi solet propter similitudinem sacrorum: nam hujus cerimoniæ ab Osiridis sacris desumptæ sunt. At Syri et Assyrij non patres Ægyptiorum sed proprios colebant. Malim dicere quod sit Ninus vel Nimrod. Nam venator kk Ovid Metam lib 16 juvenis erat et venator & k et k venationes exercuit.Venerem na Marte Martem Adionidem a Venere adamatam scribunt & fuigunt aprum qui Adonidem interfecit Martis invidia idem tu Marte immissum fuigunt esse Certe Mers Cum Marte utiqꝫque id est Chuso Venus primo congressa est ex eo suscepit liberos aliquot ut modo dictum est, deinde hæc repudiato sene ad filium juvenem se convertit. Sic Ninus a Venere æque ac a Semiramide impense adamatus fuit et ante ad usqꝫque abitum suum dum v ad usqꝫque obitum suum et moriens immatura morte utramqꝫque superstitem reliquit. 20v The blank certificates of the lives of the several nominees ytthat have paid money into yethe Exchequer upon yethe Million Act are printed by the approbation of SrSir R. Honrand Auditor of yethe recotrecipient of yethe ExcheqrExchecquer & are to be sold by Sam. Heyrick at Grays In Gate in London. 21r21r Adonis idem Deus cum Osiride haberi solet propter similitudi nem sacrorum likeness of their solemnities sacred rites.. for his ceremonies were seem for yethe most part borrowed from those of Osiris.Diod Venus et Adonis sint Semeramis et Ninus That Venus & Adonis were Semiramis & Ninus & of the various names of Venus But however If Adonis be Osiris then Venus must be Isis, wchwhich is not probable. ffor Venus & Adonis were the Gods of the Assyrians & Syrians & every these nations worshipped not the ancestors of the Egyptians but their own, as all other nations did The Syrian Venus of the Syrians or Bea Syria is by all hands tenow allowed to be Alter dag corruptly called Attergatis, Dercete & an ancient a syrian Queen Queen of Syria the mother of Semiramis. For whilst Semiramis was contemporary to Ninus & therefore Atter & he was the grandchild of Ham her mother Attergatis must be one of the children of H contemporary to the children of Ham & by the consequence was his daughter & the wife Canaan. But the question is whether the Assyrians worshipped her or her daughter Semiramis. And my reasons for yethe latter are these. ffor Because Semiramis had all the qualifications of Venus aa Diodor. l. 2. p 93 & 107. ver she exceeded all other weomen in beauty & a had a suitable elegance of behaviour & manners joyned wthwith his the handsomness of her body & a had a husband who under the king of Assyria was Lord of all Syria & ff Diodor. l. 2. p 101. is celebrated in history above all other weomen for love &lust, & & a had a husband in Phænicia her but left him & ~~ a with her beauty captinvated Ninus the first king first king of Assyria with her beauty & & founder of that nation dd ib p 95 being by him taken from her first husband became his Queen & d regined after him, & left many works in Asia for her reign & the man bb Lucian de Dea Syria the works attributed to her every where in Ais was the most famous of all yethe Assyrian queens that ever were. And whilst every nation worshipped its own ancestors, it is not likely that yethe Assyrians would neglect such a Venus of their own & worship Attegartis the ancestor of another nation an obscure woman neither not celebrated for in history for either beauty, lust or dominion, but on yethe contrary cDiodorus l. 2. p Luci 92 & Græcus Arati interpres ubi de pisciūum signo tractat was said to be so much ashamed of adultery as out of shame to throw her self into a lake of water neare Askelon. ffor the worship of Venus bega past not out of Syria into Assyria but dd Pausan. Atti c. p. 12. began in Assyria &past thence into Syria as Pausanias tells us. or rather grew up in both places from yethe beginning but was spread by the Assyrian monarchs, ee Diodor. l. 2 p 107. by the Assyrians recconned armony &Authors tell us that Semiramis was worshipped as a Goddess & ff Plutarch. in amatorio prope initium. called ff Plutarch. in amatorio prope finem. Venus Βελ-εσία, the inmortal Gods & worshipped f & that she was called pp. Athenag. Legat. pro Chr. circa finem p. 121. Dea Syria & qq. Suidas in Semiramide. Rhea & at Alexandria had a temple erected to her by the name of Venus & ytthat the Dove wchwhich by for its hot and lustfull &amorous constitution is consecrated sacred to Venus pro Christo . p. 110. Athenag. legat was by the Assyrians consecrated accounted sacred to Semiramis & ifworship in honour to her gg Diodor. l. 2 pag. 92 & 107 they worshipped this bird as a Goddess & hh Lucianus in Iove Tragædo sacrificed to it or rather they worshipped Semiramis in the bird ffor kk Lucian de Dea Syria Diodor. l. 2. p. 107 Ovid Metam. l. 4. fab. 3. say they Semiramis died not but was transformed into a Dove. *pag. sup. * when her husband Ninus died, she put on mans apparrel & feigned her self to be the son of Ninus that she might govern: & this is agreable to yethe character of Venus. ffor aa in Αφροδίτη Suidas tells us that she was accounted a man from the loins upwards but a woman downward And accordingly g g her statues were sometimes made with a beard & in armour. ‡ ‡ An Macrobius also proves out of the ancients that she was accounted of both sexes & out of Philochorus that men & weomen in worshipping her changed theirs Philochorus, saith he, eandem affirmat esse Lunam et ei Sacrificium facere viros cum veste muliebri, mulieres cum virili: quod eadem et mas æstimatur et fæmina. So also kk. de errore profan. relig. . cap. 4 Iulius Firmicus tells us that the Assyrian men in worshipping Venus put on weomens apparrell. And this custome was so ancient in Syria that nn. Vide Maimonidem in More Nebuchim part. 3. cap. 38. Moses forbid it, Deut. XXII. 5.And accordingly in Edess bb de Dea Syria Lucian any eye witness describes in Edessa a city sacred to Iuno, the statue off Semiramis in a temple ytthat wchwhich saith he there is none more sacred in all the east it being adorned wthwith precious works & ancient donations & miracles & religious statues & so ancient that it was recconned built erected by Semiramis her self to her mother hermother Derceto. In The statues in this Temple were three, one of Iupiter, another of Iuno in yethe form of the eastern Vrania wthwith a scepter in her hand & on her head rays & a tower like the Magna Mater. These were These were of Gold. And between these two was a third statue also of gold differing in form from being of one uncertain sex so yethe rest & some said it was the Dionysus others Semiramis. But dionysus being the father of yethe Assyrian Iupiter was two old By the uncertainty of its sex & a Dove standing upon its head it was Semiramis & by both these circumstances & its being set up of old to the worshipped together with Iupiter & Iuno in this most sacred temple & its going twice every year to yethe sea (as Lucian mentions) it was the Venus of yethe ancients. dd Apud Plinium Nat hist. l. 7. c. 56. Stephanus tells us also that the Semiramis was the first that sailed in along ship ffor at first they used round ones. Her ver vers. pag. seg. Ninus was the Mars of yethe Chaldæans & Chus of the Egyptians & these reigned bey in Babylonia & beyond Tigris & where Mars resided there we are to look for Venus. Her husband or rather her lover Iupit Ninus was the great God of the Assyrians whom they worshipped by the name of Iupiter Belus , & a nation who worshipped their firstking so much would not neglect his mi Queen or mistres who reigned both wthwith him & after him & was as so famous in history as he. Ba Belus & Adonis are words of yethe same signification both signifying the Lord, Adonis & the Assyrians worshipped the Sun in them both & therefore accounted them the same God. As Nimrod was a stout man & a great hunter so was Adonis, & as Adonis died before Venus so died Semiramis survived Ninus so did Venus survive Adonis. Ninus was yethe Mars of the Chaldeans & Chus ytthat of the Aeo Egyptians & these reigned in Babylonia & beyond Tigris & where Mars resided there ain Semiramide Suidas tells us that Semiramis was the first that found out metalls & that she committed the worship of them delivered them to captives: & by this in vention you may know that she was Iupi Vulcans wife His inventions of sailin fishing & Metals being ascribed to them both in common. She imployed captives to work them that is not Assyrians but Phænicians those Cyclopes who made Th thunderbolds for her two Iupiters Chus & Nimrod. As Venus was called Atter-dag & was the proper Goddes for yethe SDidonians, so Semiramis from fishing & from the city Sidon was called Sida. ffor Cedrenus out of the ✝For aa Natalis comes l. 4. c. 13. p. 386. they tells us that Venus loved Dionysus, but during his Indian expedition, enjoyed the company of Adonis,& at his return he having meeting him wthwith a crown on head she put a crown on his & asked him to follow her because she was married. So then Venus first lay wthwith Dionysus or de Egyptian Mars & then forsook him for yethe And bb Ovid. Metam. lib. 10. some add that Mars, that is Dionysus, when Venus forsook him for yethe love of yethe young Adonis out of envy sent the boor wchwhich slew Adonis cc Iulius Firmicus de errore profan. relig. others that he transformed himself into boar & slew him. so then Venus lived wthwith Mars & his sons about in the parts of Babylonia & Assyria where Semiramis Id then did & Ninus there enjoyed Adonis: who therefore being then a young man & so contemporary to yethe sons of chus, & being also a great Prince as his name imports & the great God of yethe Assyrians in whom they worshipped yethe Sun, could be no other then NinusgDorion apud Natal. Com l. 7. c. 13 sivens first wthwith where whires, who Venus lived neare yethe sea & allured men to their destruction ruin. ffrom Asser, comes Sir, Siren ancients that mentions Sida the wife of Belus 22r And this is still confirmed byther name. ffor from yethe places where she was worshipped she had several names as Cypria from Cyprus, Paphia from Paphus Cypria from Cyprus, Cytharea from yethe mountain Cytharus, Cnidia from Cnidus a peninsula of Caria, Dea Syria from Syria so from Assyria the place or Attyria Cas Cas the Province of Assyria is called by Strabo the place where she was first worshipped she was she called Attyria by Strabo (in the Syriack atter language Atter she had yethe names of Atter, Athara, or Astyr & & in yethe plural Asteroth & by contraction Astar or Astarte. & Dea that of Atter-dag that Atter the fish & by corruption Atter-gatis Dercete, Archetis, & that of also" Dea Syria ffor this name ytthat all one wthwith that That of Dea Assyria: for Syria was the ancient & Assyria were ancien was anciently put for Assyria & both names for yethe whole Assyrian empire (as you may in Strabo till at length the name of Syrians remained to the people on this side Tigris & that of Assyrians to those beyond. Syr Before that distinction therefore Dea Syria signified the Goddess of the Assyrian monarchy, or Dea Assyr Semiramis was a feigned name taken from the Dove wchwhich was sacred to both her & Venus & so is a name wchwhich agrees alike to both. into wchwhich she was said to be transformed. ffor Ffor yethe aa word signifies a mountain Dove. she had therefore she had another true name & I Vnder the name of Senir was described in history all her vices & therefore she was worshipped rather under other it was less used in her cannot meet wthwith any other true name b wchwhich either she or Venus had besides Aster & in the plural Astercth Venuses, & by contraction Astart or Astarte.This name was as old as the d b Vnder this name she was worshipped in Sidon from yethe very beginning of Idolatry in Cannan Phænicias, when yethe memory of their first parents inhabitans of that region was not yet worn out. Hence Ἀστὴρ the name of yethe morning star & afterwards of all the stars in in generalof all stars general & perhaps in allusion to this name it was ytthat Astarte is said to consecrate a star in f Tyre a city wchwhich seems to have borrowed from thence its original name of צור Syr. from thence Hence problyprobably came also Syren. For the Syrens were monsters shaped like Atter gatis & signified &c Hence also came the Goddes of yethe ancient Saxons Aestar or Easter to whom they sacrificed in the month of April wchwhich from her was thence: called in their language bb Beda in libro de temporibus Easter monath as as Beda writes it was by the latines Aprilis from Aphrodita another nameof Venus. ffor this month was sacred to Venus. And hence also the English still call the feast of yethePassover Easter. From After came Attar & Athara other names of Venus, & perhaps Attyria the name of the region where Semiramis reigned unless you had rather derive Attyr from yethe region. where she from this name came Atter-dag that is Atter the fish & by the corruption Atter-gatis, Derete, Archetis. ffrom And as from Astyr came צור S Syr the oriental name of yethe City Tyre & the p Syri yethe people name of the people so from yethe same fountain might come Siren, ffor the Sirens were a monster shaped like Attergatis. For yethe kk. Dorion apud Natal. Com. l. 7 c. 13. Heraclitus de incredibilibus Fab. 14. Sirens were were beautiful whores or Venuses wchwhich llived on yethe sea-coast & allared men to their ruin. These are yethe footsteps I I meet wthwith of yethe original true names of Venus. of her original true name. ffor all the rest of her names are feigned. As she had the name of Atterdas from a fish consecrated to her so she had yethe name of Semiramis from a Dove ffrom yethe places where she was worshipped she was called Cytharea, Paphia, Cypria, Cnidia. ffrom the froth of the se the froth of yethe sea she was called bb Etymolog. magn Salambo by the Babylonians & thence Aphrodite by the Greeks which shews that both nations worshipped the same Goddess & that it in Salambas et Hesyclius thisGoddes was the was the sea Goddes of the Phænicians Asteroth who Atter-dag who conversed came from yethe sea ffrom From בנח Benah a daughter or young woman, & fro in the weomen prostituted her temple called By the Chaldeans succoth Benoth (that is templum fæmin templum fæminarum) & by the Chaldeans & templum fæminarum, by the Babylonians by the Africans Sicca Venerea by the Africans she had yethe name of Venus among the And thence it appears that yethe Babylonians (who were a branch of yethe Assyrians) worshipped the same Venus both with both the Africans who were Phænicians & wthwith the Latines Phrygians & Latiness so that the great Venus of all nations usually called Syria & by was yethe Assyrian (& by consequence yethe Dea Syria was the Assyrian. From her dominion 22v she was called Melitta & by the Egyptians Βελ-εσία wchwhich are is as much as to say that, the she she Venus wass non that obscure woman who was feigned to be yethe mother of Semiramis & to live always in Phænicia but the Mis wife for Mistres of the great Moloch & Belus of yethe last & by con sequence not that obscure woman who was feigned to be the mother of Sun & by this nam So then yethe great Venus of all nations by consequence by Dea was the Assyrian Syria non the feigned obscure. an obscure woman whom they feinfeign to be the mother of Semiramis & who to S have lived allways in Phænicia but the great Goddess of the Assyrian monarchy. Dercetos filia Semiramis libidinosa et sanguinaria mulier Syriæ Deæ nomine culta est & per per Dercetom et columbas etiam Semiramin honorant Syri (in columbam enim mutata est mulier ut nugatur Ctesias) quid mirum si imperio et tyrannide florentes aliqui a subditis deorum nomine nuncupati sint. athenaqꝫque legat. pro Christ. p. 121 Apud Assyrios Veneris Archetis et Adonis maxima olim veneratio viguit quam nunc Phænices tenent. Hironus king of Tyre (contemporary to Solomon) placed a golden placed a golden pillar in yethe Temple of Iupiter [Belus] & erected a Temple to Hercules & another to Astarte. Menander Tyrie Ephesius ex Archivis Tyrijs apud Iosephum c. Aapp. p. 1042 & Antiq. l. 8 c 2. p. 67. & apud Marshapm p. 368. a little after reigned Ithobabus priest of Astarte became king of Tyre. Menander ib. & apud Marsham p 408. Baal & Asteroth the proper deities of the Zidonians in the days of Solomon Iezabel 1 King. II & 18. & 2 King 23. 13. & long before in yethe days of Samuel 1 Sam. 7. 4. & of yethe Iudges 2 King Iud. 2 13 & 10. 6. Asteroth yethe proper Goddess of Zidon from yethe beginning. ib. Scythæ imperantibus Assyrijs vVeneris uraniæ Templu fanum in urbe Palæstinæ Ascalon depecularunt inter cætera (quantum equidem scio) hujus Deæ fana vetustissimum. Siquidem quæ in Cypro est ejusdem deæ ædes, ex hâc nata est: id quod ipsi etiam referunt Cyprij Quinetiam illud Cytheros delumbrum ex hoc Syriæ a Phænicibus erectum proditur. Hedrodotus lib. 1. p. 61. In Tyre were Herodotus found two temples of Hercules one of wchwhich the Priests then recconned as old yethe city Tyre & ytthat yethe city was built 2000 years before yethe days of Herodotus. And in Thasus hes saw a Temple of Hercules built by yethe Phænicians iwho came thither wthwith Cadmus to seek Europa. Which things, saith Herodotus declare Hercules to be an ancient God. Herod l. 2. p. 135. The games of Hercules were observed every 5tfifth year at Tyre. 2 Maccab. 4. 18, 19. 23r after yethe mole of the Egyptian kingdoms. He named Athens after yethe Egyptian name of Minerva. & taught them yethe worship of this Egyptian Goddes. He distinguished yethe people into three sorts, orders the Gentry, Soldiers & Mechanicks & gentry as yethe Egyptians did. The Egyptian Gentry were their Priests. Their Priests ware linnen garments as did yethe Egyptian Priests He first joyned one man & one woman according to a law in Egypt ordained by Vulcan. He first introduced yethe Egyptia Gods among yethe Greeks & as yethe Egyptian Priests ware linnen garments so did yethe Athenian. And whilst he introduced yethe Egyptian customes in other things we may reccon that he imitated them also in the Athenian polity of erecting reducing many cities into one by a common council: & by consequence ytthat yethe Egyptians villages & towns & cities when invaded by the shepherds convened in common councils to consult their safety wthwith great festivals for assembling the people & by means of those councils & the grew into the f kingdoms, the captains of their armies against yethe shepherds becoming their kings. For the remains of such Councils continued in Egypt ever till the days of Herodotus. Sunt itaqꝫque, saith he, similia inter se oracula et illud apud Thebas Ægyptias et hoc apud Dodonam estqꝫque divinandi in templis [Græcis] ratio ab Ægypto ascita cum ipsi Ægyptij extiterunt principes conventus et pompas et concilia factitandi & ab eis Græci didicerunt Cujus rei hoc apud me argumentum est, quòd illa constet priscis temporibus, Græcanica verò recens fuisse instituta: nec semel quotannis conventum agere Ægyptios, sed frequenter cum alibi tum præcipue ac studiosissime in urbe Bubasti in honorem Dianæ. Secundo loco in urbe Busiri in honorem Isidis: in qua urbe maximum est templum Isidis ipsa in medio Delta Ægypti sita. Est autem Isis quæ Græca lingua dicitur Δημέτης id est Ceres. Tertio gradu in urbe sai in honorem Minerva. Quarto Heliopoli in in honorem Solis. Quinto in urbe Butiin honorem Lunæ. Sexto in urbe Papremi in honorem Martis. Hactenus Herodotus: qui deinceps describit quàm ingentes essent n in his urb conventus & quantis sacrificijs diem festum celebrarent. in sola Bubasti cionvenere virorum ac mulierum præter pueros ad septingenta millia. / Chap. II Of the Original of Kingdoms. The Or By the rise of Kingdoms may be understood yethe original of Temples The rise 23v Till yethe founding of this kingdom of Rome all Italy continued divided into spmall kingdoms, all wchwhich were the Roman gradually conquered in yethe space of about 400 years up by the Roman, conquered Ab this was & wchwhich thereby became the first kingdom of great extent in Italy, & by prosecutin & soon after pby procsecuting its victories became yethe fourth grew the greatest of the four Monarchijes Before yethe rise of yethe 4 Monarchies yethe Kingdom of Egypt flourished & grew great. I have new given you an account of yethe rise of yethe 4 Monarchies but The first kingdom in yethe world wchwhich flourished & great of great extent seems to have been yethe kingdom of Egypt for this flourished For saith Strabo Homer knew nothing of the Empires of the Medes & Assyrians other wise naming the Egyptian thebes & hers rich is & thos of the Phenicians he would not have passed over in silence he the Egyptian Theb & riches of Babylon Nineve & Ecbatane. & grew great before yethe rise of yethe 4 Monarchies. Homer knew nothing of Nineveh & Babylon yethe seals of the Assyrian Monarchy, but he celebrated Thebes the chief seat of Egypt as the a very greatest & famous city. in yethe world in yethe time of yethe Trojan war & yethe chief & the greatest & most renowned city then known yethe world The occasion of yethe Egyptians growing fess into lass into a great kingdoms so early was yethe incursions of yethe eastern Shepherds or Arabians who sometimes invaded yethe lower parts of Egypt & reigned there for for till the Egyptians expelled them To strengthen themselves against this common enemy it was necessary that yethe Egyptians should unite into bodies as great ats that of the shepherds or greater. These shepherds entred Egypt oftner than once & were as often expelled. Hence it is that wWhen Iacob & his sons entred Egypt Ioseph tells them ytthat Egypt hab been invaded by them or oftner before was invaded before the days of Iacob. Yet Egypt contin ✝✝ Apud Euseb Præpar. l. 9. c. 27. Artapanus & yethe Chronicon Alexandrinum record ytthat Egypt continued divided into many kingdoms till yethe reign of Palmanothes at Heliopolis which was about yethe time of Moses's birth. Bet About that time Between yethe death of Ioseph & birth of Moses the Ar aa Manetho apud Iosephūum cont. Appion. l. 1 p 1040. Vide Marshami Chron Can. Shepherds invaded the lower partsof Ægypt anew & regined there for about 4 or 5 hundred years together till yethe king of Thebes assisted by the other kings of Egypt expelled them by a long durable war. , Soon after they returned invaded into Egypt afresh & after 13 years were expelled again & not long after the king of Thebes became lord of all Egypt, & Sesostris (called in Scripture Shishack) invaded all yethe wchwhich a potent army in the reign of Rehoboam the son of Solomon entred invaded & epoiled Iudea, Syria, Asia minor &all yethe kingdoms round about, there being no kingdoms in those days great enough to oppose him. And this was the first great Conqueror we read of in yethe world. But whilst he dissolved not yethe kingdoms, he conquered but only spoiled them & made them tributary, ilis he founded not a durable durable & well united Empire like the four wchwhich followed, & therefore his kingdom is not recconed among them. SrSir Iohn Marsham has given us an account of yethe 4 principal kingdoms into wchwhich Egypt was anciently divided those at Thebes, This, Memphis & in the lower Egypt & wherever wee meet wthe read of any other ancient & great cities of Egypt (as there are divers) we may conclude that those also were yethe seats of the first kingdoms. The manner how the first villages &towns of Egypt grew into smaller kingdoms & those into may be understood by yethe constitution of yethe kingdom of Athens. ffor the athenians were a Colony of Egypt & Cecrops the first king of Athens was an Egyptian & formed ytthat kingdom24r there we are to take for his lover Venus. ✝ So then the AssyrianVenus & Adonis are therefore Semiramis &Ninus, but whether the Assyrian Venus be the same with the Syrian or her daughter, that is whether Semiramis be Attergatis or the daughter of Attergatis may be still a question. And I take them to be the same for these reasons. Nothing is more frequent in antiquity then to make two Gods or Goddesses of two names & to represent one the father or mother of the other & thnis seems to be the case here because – – The death of Derectos Allergatis in Syria & birth of Allergatis is fabulous. ffor aa Diodor. l. 2. p. 92. they tell us that Allergatis Allergatis so soon as Semiramis was born being was so much ashamed of the adultery by wchwhich she had conceived her that she immediately threw her self into a lake neare Askalon (a degree of modesty not suitable to Venus) & wars turned into a fish & bb Diodor. l. 2. p. 93 that Semiramis was preser nourished &preserved by doves. Asthe great Venus was married to Vulcan before she lay wthwith Mars & was accounted both male & female so Semiramis had a husband before she lived wthwith chus & & Ninus, we have shewed that she hu also all the Characters of the great Venus or Dem Syria being beautifull, quæ facecious, lustful & famous above all other weomen. semiramis & feigned her selfaman being born of syrian parents in Phænicia neare Askelon, & so being as neare allied to yethe Assyrians there is no reason why the Syrians when they recived the worship of Venus from yethe Assyrians should ccihange the person & instead of yethe most famous a woman who was the most famous of her sex & had all the qualifications of Venus, to subtstitute another wchwhich not celebrated in history for any of those qualifications nor for any thing else. Twas more for their honour to commemorate that a Syrian reigned over the Assyrians. And cc Legat. pro Christ circa finem p. 121. Athenagoras tells us expressely that Semiramis a lustful & but bloody woman was worshipped by the name of yethe Dea Syria Semiram The Assyrian Venus first embraced first Chus (as we shewed) & then Ninus & a younger man then she man or Adonis who comparatively to her is called a youth & therefore she was old anough to be the younger daughter of Ham & wife of Canaan. The Ph Sanchoniatho tells us out of the Assyrian theology that this when Cælus that is Cham was vanquished & banished by his son Saturn wchwhich wchwhich eo or Chus (wchwhich as we shall presently sheio happened in yethe end of the brazen age when this Saturn or just before Chus & his sons went into Babylonia) Cælus after some time sent his daughter Astarte a virgin to tell take away Saturn by fraud & treachery. taken for a woman but Saturn counting wond her to him by courtship named her & had seven daughters of her & two sons Cupid & Love, & that Astarte according to yethe Phænicians in Venus. The Here Sanchoniatho is indeed mistaken in making Astarte a virgin before she lay wthwith Saturn whereas she had a husband & perhaps there or for some children before: but this he discovers that Astarte was that famous Venus who conversed lived wthwith Sat re Chus & by his sons before in Babylonia & the regions beyond Tigris & by consequence that she isthe same wthwith Semiramis. T And this is still further confirmed by yethe Atter or Aster wthwith this famous look from Attyria where she was worshipped. name of Attyria or Assyria wchwhich this famous Queen left to the region where she reigned. ffor I take her true original name to have been Ats Astyr or Aster in the plural number Asteroth & by contraction Astart, Astarte, Hence Ἄστηρ the Venus & thence in general all stars & estellar month in the feast Easter in & ffrom Aster came Atter, Athara, Assyr & thence the region Attyria or Assyria Also from Assyur came Súr Siren Syriack name of the city Tyre, & Siren a monster shaped liked Atter-gatis. For the Syrens b b Dorion apud Natal. Com. l. 7. c. 13. were shaped beautiful whores or Venuses wchwhich lived neare the sea & all allured men to their ruin. All the rest of the name of Venus the names of Venus seemed borrowed from her qualities. From fishes sacred to her she was called her statues made In respect of the statues made below like a fish she was calld a Archetis Siren is the same thing For the ✝ Atter-dag that is Atter the fish & by corruption Attergatis-gatis, & Dercete Archetis from Doves Semiramis wchwhich signifies a mountain Dove, ffrom the froth of yethe sea Salambo by the Babylonians & Aphrodite by the Greeks. ffrom dominion the weomen prostituted in her temple at Babylon called Succ called Succoth bBenoth by yethe Chaldeans (that is the temple of weomen) & Sicca Venerea by the Africans she had the name of Venus. ffrom her dominion she had the names of Bel-es Βελ-εσία & Melilla And because she hid Diana of Apollo & Diana from Typhon she was called Δητὼ & Latona from λήθω & lateo. 24v λήθω & lateo. ffor Herod tho Herodotus tells us she was one of yethe Herodotus tells us that she was one of the first eight eight first Egyptian Gods. And & Gods Labona was the daughter of Saturn & tho yethe Greeks made her the mother of Apollo & Diana yet the Egyptians as aa Herod. l. 2 Herodotus informs us that the Egyptians accounted her only their nurse & saviour preserver ✝ had recommended them to her guardian a, she hiding & saving them when Isis had their mother had recommended them to her. ## And Tully giving the name of Asteria to Isis tells us that Asteria was yethe wife of Iupiter, the mother of Proserpina & the sister of Latonalib. 3 de nat. deor. She was therefore different as well them at yethe request of Isis. She was therefore different as well from Isis as from Diana & therefore being one of their first eight Gods (as a Herodotus informs us) of which there are but there females Isis Venus & Diana, she could be no other them Isis. Venus. Certainly [yethe Egyptians while they placed Venus aamong yethe Planets & omitted all yethe rest of the weomen except Isis & her daughter: they seem to have honoured h had her in great honour as a woman very benign to them. Yea] yethe Chymists expound Latona of brass or copper, but ‡ by what authority I know not. Iuno is sometimes taken for cc Diodor p. 22. a. Isis & sometimes for the wife of Ham or Chus or Nimrod. ffor whoever is Iupiter, Iuno is his wife. And so Dione & Beltis Η῾ρὰ are words of the same signification is the wife of Ζεὺς & Beltis of Belus. & Melitta of Melech & Moloch, & Alitta the wife of. El or Ilus or Alla as Sanchoniatho & the Arabian you call Baccha & Iupiter Belus. From Alitta coines Ἐιληθύια & by this name the Greeks understand Diana because. In In Alla & Allitta the Arabians worshipped yethe Mor sun & Moon & thence the Greeks by Ἐιληθύιαa word derived Ειλ dom understand not Iuno but Diana Melilla or Alitta be taken for Venus as it often is uses to be it is because when Venus is taken for yethe wife of Belus & & confounded wthwith Iuno. From Alitta comes Ilithya by wchwhich the Romans wonder bDionys. Halic. l. 4 Antiq. Horat in carm. seculari in Apollinem et Dianam. a name of Iuno Lucina among the Romans. of Diana But the But Whilst yethe Arabians in Alla & Alitta worshipped the Sun & Moon the Latines take Iuno Lucina for the Moon & the Greeks take Ἐιληθύια Ειλεί Θυια for Diana yethe daughter of Iuno. Myth Venus Venerem Assyrij vocant Mylittam, Arabes Alilat Persæ Mithram ut scripsit Herodotus. Scaliger vero Milittam deducit a voce Chaldaica Mylidath quæ quæ genetricem significat, notissimum Veneris epitheton & Alilat ab Arabum Halilath quæ Lunam nascentem significat. From Alitta comes Ilithya bb Dionys. Halic. l. 4 Antiq. Horat in carm. Sæculari in Apol. & Dian. a name of Iuno lucina Nam Arabes per Alilat non Veneram Deam Assyriam sed suiipsorūum matrem communem hoc est Iunonem intellexerunt. 25r17 178 Mercurius quem Ægyptij Thoth et Am appellant ex Iove et Maia Atlantis filia natus celebratur a Omnibus Hic erat Iupiter Aratrus seu Iupiter iste Osiris erat ex Misraim et Typhonis uxore. natum Plutarchus docet Rectius dixeris ex Typhonis filia. Ex m Ex Misraim Natum esse Sanchoniatho ex monumentis Ægyptiorum docet Plutarchus autem ex De Dijs reliquis Ægyptijs Mercurio, Minerva, Latona, Apolline ac Diana Es Mercurium quem Ægyptij Thoth et Syri Athotem, Taautum et Annubin appellant ex Mene patre & Eratosthenes Ægyptiorūum rege primo r Eratosthenes & & s Manetho derivant ex Iove et Maia ✝ Atlantis Iovia natus Misor vero, et ex Ben Misraim, natum esse aaaa apud Euseb. Pr. Evang. l. 1. c 10 et in Iside Sanchoniatho ex monumentis Ægyptiorum docet: dixeris ex Typhonis filia. Nam Mercurium ex Iove (scil. Aratrio) et Maia Atlantis filia natum tradunt omnes. Hic erat igitur Misraimi filius nothus ex Phuti fratris filia Minerva, quæ aa Arnob. adv. gentes l. 4. ab Ægyptijs Laia appellatur Sais et Athena seu Thna, in bello deorum contra Gigantes stenuè pugnasse traditur omnes, Coæva ideoqꝫque coæva erat Herculi et Phut Osiridi Herculi et filijs Chami coæva erat & propterea eorum soror. Nam et Iovis filia ab Homero et alijs dicitur. A bb Arnb ib. Clem Alex. adm. ad Gent. p. 17 Nilo orta traditur quod esset Ægyptia. Virgo Femina innupta et virgo castissima semper mansit et propterea ab Iside et Venere diversa fuit. Latona etiam etiam bello deorum inter fuit. Hanc ab aliqꝫque Hanc Apollinis ac Dianæ matrem græci, nutricam Ægyptij celebrant, ideoqꝫque fillia filia erat Iove Chami. Hanc bello deorum interfuit. Hanc Græci cum Iside nonfundunt scribentes quod sit Saturni filia fuisse et ex Iove frate Apollinem ac Dianam peperit tradunt græci: qua ratione erit Isis Ejus Atdd Herod. l. 2 Ægyptij Latonam Apo ab Iside d Apollinis ac dianæ nutricem vocabant et liberatricem. Hæc enim a Apollinem ab Iside sibi commendatum in urbe Buti occultabát et sospitem redde reddebat quo tempore Typhon omnia indagans, ut Osiridis filium inveniret advenisset. Erat igitur Latona filia Chami ab Iside diversa. Hanc Ægyptij ex octo numinibus Ægyptijs quæ prima extiterunt unum esse ee ib. Herodotus refert, ideoqꝫque e qua ratione inter Planetas memoranda est numeranda erit, ideoqꝫque cum nec Lu Bubaste sit Isis sit nec ejus filia Diana, hoc est nec Terra nec Luna, necesse est ut sit Venus. Certe Chymici Latonam de ære exponunt, sed qua authoritate me latet. Ægyptij enim certe Venerem ut fæminam siti benignam maxime honorabant cum nomen ejus uni Planetarum imponerent, reliquas autem sorores omnes in Octo Dijs omitterent præter Isidem. Certe Quinetiam Chymici Latonam de ære exponunt, sed qua authoritate me latet. Deniqꝫque Si Dijs de quibus hactenus disputavimus anddantur Osiridis et Isidis filij liberi Orus et Bubaste seu Apollo ac Diana, et complebitur nummerus Deorum duodecim. Hæc non erat Diana Ephesia quæ turrim gerebat supra caput sed hujus filia quam et Proserpinam, et Hecatem et Corem, Lunam et et Lucinam et Ἐιληθυιαν et Prothyræam nominabant. Objectionibus respondere non vatcat. Id tantum notamus quod Gentes primum nomina plura ejusdem Dei excogitarunt dein pro ex nominibus diversis diverso faciebant. Deos quorum unus esset alterius vel pater vel frater vel filius vel aves nepas vel patruus vel soccer vel Dominus: ut Atlas Neptuni filius & Oceani frater alterus. # cultum etiam unius Dei qui celebrior videretur nonnumquam applicabant ad Deum alium ut cultum Osiridis et Isidis ad Deos Syros Adonidem et Venerem, et nonnunquam ad Bacdeopunur umchum et Venerem: quo enim gentes factum est Adonis et Bacchus et Dionysus pro Osiride a plerisqꝫque haberentur. Sed et et historias hominum eorum Ægyptorum cum historijs hominum Græcorum & historias Deorum unius gentis cum historijs hominum alterius non raro confundebant, uti historias græcorum hominum c Deorum Ægyptiorum cum ijs hominum Ægyptiorum Græcorum perinde ac si Dij omnes in Græcia vixissent. Vnde fabulæ pro suspectis habendæ sunt quæ vel de hominibus Europæis narrantur vel ad eorum regiones spectant ut cum Iupiter in Creta natus dicitur, vel Vulcanus in Lemnon projectus,vel Typho sub monte Etna sepultus, vel quod # Quibus probe notatis, objectiones ut plurimum evanescent. Cognitis hominibus qui Deorum nominibus insigniuntur, haud jam difficile fuerit eorum historiam texere. Nimirum ubi Noachus aurea regnasset ætate et terras inter filios divisisset, 19. Historia æta tum quatuor primarum venit26r venit cum suis in Phænicitam et inde non multo post in Ægyptūum migrat et cum inferior Ægyptus inundationibus Nili obnoxia esset in Thebaide ad orientalem Nili ripam consedit. Sic enim Plato in Phædra diserens de Chami nepote Thoth: Erat, inquit, tunc totius Ægypti Rex ✝Chamus Chamus in magna superioris regionis urbe quam Græci vocant Thebas Ægyptias; ipsum appellant Deum Hammonem. Hinc Ægyptus vocant olim dicta fuit Chamia vel ff Plutarch in Osiris Chemia et in gg Psal. 78.51. & 105.23 sacris litteris terra Cham & Suidas in Χὰμ habitatio Cham sed et Ægyptum ad sua usqꝫque tempora Ægyptiorum lingua Cha Cham vocari scribit Isidorus. Ibi igitur regnabat Iupiter Hammon ætate argentea donec is terras suas inter filios secundum quatuor co ventorum plagas, uct supra ostensum est, divideret. Sic incipit ætas ænea, et filij subinde ut quisqꝫque sortem suam rimaretur itinera suscipiunt. Tandem Interea Osiris Misraim seu Osiris quæ fil pp Plutarch constupraverat Maiam filiam fratris Phut ext ex ea susceperat filium Thoth quam Anubin seu Thoth Phut vero odiam inde conceptum in pectore occultans tandem fratrem convivia tandem excipit, et arcæ inclusum injicit in fluviūum Nilum Anubin seu Thoth, et annis aliquot elapsis pp Plutarch in Iside.q Diodor l. 1. p. 18, p 19r cum Misraim ex itinere redijsset & jam regnasset annos viginti octo, Phut seu Typho die 17 mensis Athyr fratrem convivio exceptum arcæ includit et projicit in fluvimfluvium Nilum. Mortuum uxor Isis errabunda maritum quærit, arcam in mare p per Nili ostium Tanaiticum delapsam et ad littus ejectam invenit, inventam avehit et noctu in agro deponit. pqr Typho in eandem fortuito incidens corpus in partes plurimas quatuordecim vel plures discidit et una cum suis p ad numerum hominum septuaginta duorum Ægypti regnum affectat quorum q viginti sex ad minimum Dulti mares erant et adulti. Isis dispersas partes q recolligit & humat, r commendatqꝫque liberos suos Orum et Bubastem sorori suæ Latonæ. Fugiunt Ægyptij, et Latona se cum juvenibus recipit in insulam. Nili dictam eosqꝫque bb Herod. l. 2 abscondit in urbe Buti Vnde aa lib. 3. Diodorus de incolis interioris Africæ verba faciens, ait; Hos fama est impressione in Ægyptum quondam facta magnam terræ partem habitatoribus destituisse. Typho igitur omnem peragrans Ægyptum fugientes quærit. Iupiter Hammon monente Minerva, Chusum filium seu Herculem in Ægyptiorum subsidium vocat. Nam confessum est apud omnes, inquit cc Diodor. l. 1. p. 21. a Diodorus, quod Dijs cælestibus Hercules in bello Gigantum suppetias tulerit. p Pugna dierum plurium fustibus committitur, idqꝫque q ad fluvium Nilum prope vicum Antæam in Arabiæ parte quæ mari rubro et Nilo interjacet. Typho cum suis vincitur et p Isidi vinctus traditur. q Isis cum filio Oro regnum capessit. Typhonem p Isis dimittit. p Iterum atqꝫque iterum pugnatur et Venus mortali manu saucia fuit. Herculem a Typhonis filijs Oto et Ephialte vinculis constrictum Mercurius Deorum nuncius suscepta legatione post menses tredecim furtim liberat, Typhonis uxore locum ubi vinctus detinebatur indicante, dein lites omnes componit, eaqꝫque de causa serpentes inter se dissidentes interjecto caduceo ad pacem reduxisse dicitur, et in ejus rei memoriam serpentes in caduceo ad huc gerit.Tum Hercules ex pacto, ut videtur, Typhonem in ultimas Africæ regiones comitatur et columnis in rei memoriam positis Typhonem ibi qui et Antæus et Atlas est in istis sedibus reliquit et postquam Hispaniam adierat reliquit et ad suos in Arabica Nili parte revertitur. Hinc Hercules cum poculo pingitur quo mare trajecit, eò quôd istius modi naavigijs sub initio uterentur. Antæus verò in Mauritania ad urbem Tingin quam condidit subinde regnat et nomine Atlantis ob altitudinem montis vicini cælum humeris sustinere fingitur.Atqꝫque Luc tocle fuit bellum Gigantum. Non multo Bello posit 26v Bello hunc Deorum in hunc modum composito, aa Isis pacifice regnat ut prius consilijs Mercurij freta, bb Diodor. l. 1. p. 13 d leges fert Ægyptijs & cc Diodolr 2. 1. p. 18. a sacra mariti Osiridij instituit.Mercurius etiam dd Socrates apud Platonem in Phadro, p. 124 rebus multis nomine numeros et computationem invenit et Astronomiam destitutis nomen indidit, numeros numeros et computationem inveunt astrorum ordinem observavit ijsqꝫque secundum ordinem illum et ff Supra. indidit consanguineorum suorum nomina ut denominibus id est Noachi ChamiChusi, Isidis, Noachi, Chami, Chusi, Isidis, Veneris, Mercurij, Ori et Bubastis, planetis Thoth Aster,Thotho, Ori et Bubastis seu stelleSaturni, Iovis, Martis, Sara Isidi Terræ Veneris, Mercurij, Salis et Luna dicuntur Apollinis ac Diana vaca respect. Atqꝫque Isidi et Oro qui jam regnabant dicata sunt corpora. duo præpicua terræ et solis Salis et Lunæ Apollinis ac Dianæ omittitur at posteas in Dijs reliquis quatuor occuriet quibus elementa postea Designantur Pau occuriet. Hinc autem factum est ut homines illi in Planetis et elementis postea Composuit etiam Mercurius gg Sanchoniatho apud Euseb. Pr. Ev. l. 1. c g Diodor l. 1. p. 22 & p. 41 effigies Deorum Ægyptiorum coherent horum Dori Saturni, Dagonis, et reliquorum deorum Ægyptiorum hieroglyphicas consanguineorum suorum secundum ætatem quam quisqꝫque tunc habuit, ut Saturnus esset senex morosus, Iupiter vir ætate virili, ad senectutem vergente, Mars rr Lucian in sacrificijs cum Barba, Mars, vel Hercules vir ætate ver robustissima cum clavi, Isis femina adulta fratres & Ioves filia qDiodor. l. 1 p. 24. natu maxima uxor fæmina adulta cum duobus filijs Diana et & Apolline et diana, Venus ætate juvenile formosifratus junioris uxorssima fæmina fæmina etiam adulta cum filio etiam juniore, Mercurius ad huc junior Apollo vel junior imberbis. puer vel juvenis imbebis ac Diana adhuc junior natu minima. Pingit autem, singulos cum alis ob motus Planetarum, dedit Herculi clavam Atqꝫque hæ effigies in templa tandem introductæ initium dederunt Isidi sistrum, sibi epsi caduceum & vultum caninum, Iovi cornua arietina quod pastor unit Saturno falcem quod Agricola. Atqꝫque hæ effigies &c cultui Idolorum. Et quamvis Iupiter, Mars, Venus, Mercurius et forte Cupido postea consenuerint, tamen ætates a Mer in effigiebus cano hisce semal designatæ manserunt in Theologia gentili. Porro assignarunt etiam Mercurius singulis Mercurius alijqꝫque animalia propia quibus eorum Interem Postquam Isis et Orus aliquandia regnaverant, Hercules matris suo subortum est aliud bellum in hunc modum Hercules metris suæ ædem adiens 19 Historiæ pars secunda pro qualitates hieroglyphicæ designarentur ut arietem Ammoni quod Panrum pastor esset; Taurum Osiridi & Vaccam Isidi ob inventionem aratri inventum; Piscem Veneri ob maritime negati artem navigandi et captandi pisces, ut et Columbam, ob amores; a Vid Canem et Cynocephalum sibi ipsi ob ingenium; Accipitrem Apollini ob temperamentum calidum et visum acerrimum; Caprum Hercules Chuso ob libidines et vitam agrestem; felem Dianæ ob oculos noctu lucentes instar Lunæ. Et hinc factum est ut Dijorum vel Ægyptij gies cum capitibus membris talium animalium pingerentur, uti Mercurius cum capite cariso, Iupiter Cham cum facie et cornibus arietis, Chus cum pedibus hirci. Mercurius cum capite canis, alijqꝫque cum alijs capitivbus ut in tabula Isiaca videre licet; utqꝫque Æ in templis Ægyptiorum kk Sanchoniatho apud Euseb. Præp Ev. l. 1 c. 10 k Lucianus in Imaginibus horum animalium effigies seu (ut simiæ aut ciconiæ aut hirci aut feles pro Dijs locarentur, et ut Ægyptij animalia ipsa viva tanquam Dijs sacra in honore summo haberent. Hinc deniqꝫque factum est ut poetæ & nn Diodor. l. 1. p. 77. Ægyptiorum vulgus inventionem harum effigierum cum bello Deorum conjungentes, fingerent quod Dij omnes a gigantibus cælum invadentibus,in Ægyptum fugerent ibiqꝫque sub varijs animalium formis sese occultarent donec Iupiter fulmine,id est bello, Gigantes in Tartarum seu Oceani regionem præcipitaret, neq quodqꝫque ideo formæ Dijs illæ Dijs adhuc tribuuntur. Postquam Isis et Osiris aliquamdiu regnaverant, subortum est aliud bellum in hunc modum. Hercules ædem matris suæ Titææ ædem adiens, –––– Historiæ pars altera. 27r post subortum est aliud bellum in hunc modum Hercules matris Suæ ædem in Pampreni adiens cum ea in Pampreni concubuit, aa Herod. l. 2 . eEjus rei memoria Ægyptij bi urbe ille Pampreni ubi matris erat ædes sacra quædam annuntim celebrabant Iupiter Ham̄mmon in templo ibi constructo ad usqꝫque Herodoti tempora per solemnes quosdam ritus conservabatur ut et in bb Clem. Alexandr. adm. ad Gent. p. 11. Cereris mysterijs apud Phryges. Iside discordiæ inter Herculis parentes. Iupiter Hammon Ejus mater a patre cc Agatharcides apud Photium p. 1334. Apollodor l. 1. c. 1. Homer ιλ. 15 Palæphatus de Fab. nar. l. 1. ubi de Saturno Iove Hammone suspenditur alligatis utriqꝫque pedi incudinbus maximis, deinde dd Apollodor. l. 1. c. 1 Pausan. Lacon in medio p. 86. a, Vulcano absoluta Herculem proficiscitur & quærelis suis lites movet. mar Hercules cum suis bello ee adoritur Ægyptios, ff Diodor l 1 p 22 & l. 3 p. 190, 191 Orum in fluvio Nilo demersum suffocat & gg patrem Hammonem regno privavit & fratrem hApollodor. l. 1. c 1 Vulcanum Hoc bello ii Suidas in Ἥφαιστοσi Suidas in Ἥφαιστοσ Vulcanus in pede percussus fuit est et subinde seu Busiridem cum suis Ægypto expellit claudicavit: f Bubaste fratris sui factum lugens in Septia quem ad in Caucasum montem fugant subit se præcipiem de tecto, f Isis furore correpta discursitat insanientis more cum crepitaculo discursitat etmox diem objit supremum. Deinde vero pp Pausan. Attic Mercurius & Minerva ut Ægyptum a tyrannide liberarent consilium dant Herculi ut is Parmis ferreis a Vulcano fabricandis Orientem aggrederetur. Et jam incipit ætas ferrea Hercules igitur aa in cœlum reducit Pausan. Attic. ante mediūum Vulcanum revocat eiqꝫque regnum restitunt ad montem Caucasus mittit ad exquirenda metalla dein tarneis fabrefactis in Phænicia, & Vulcanum in regnum reducitus Vulcanum relinquit in Phænicia, b Mercurium constituit Ægypti regem, deinde in orientem profiscitur, semi posteros vincit, Per sinum Persicum ad Indos usqꝫque navigat ut terras omnes in circuitu scrutaretur et cognosceret anno tertio revertitur, [Veneri ex Phænicia accedenti occurrit,] et terris novis inter filios divisis triumphum annuum instituit quem Orgia Bacchi nominarunt. Dein ipse in Nimrodo Susiana consedit quæ inde terra Chus & Cuth, et Chusestan & Kissia nominatus est. Nimrodo vero fortissimo Chus Nimrodo obligit primum Babylonia, sed Filiorum fortisimo coligit Babylonia reliquis sedes aliæ in circuitu mans Persici Minrodus sorta sua minimè contentus in Assyriam postmodum invasit adjuvante patre, & sedem ibi fixit. Interea vero Iupiter Hammon, animadverso quod bellum Gigantum ex libidine Osiridis Maiam fratris filiam constuprantis & originem haberet, quodqꝫque bella novissima ex Herculis libidine matrem propriam appetentis orirentur; cor in odium et contumeliam libidinis quasi hæc omnium malorum esset causa, pæputium kk Hæc Sanchoniatho de Saturno illo qui pater erta Minervæ et Plutonis, id est Chaldaico. sibi pr ipse verenda (id est præputium) præcidit, et socios omnes ad simile factum per vim adiegit. Mansitqꝫque hic mos per totam Ægyptum ad usqꝫque Romanorum Christianorum tempora. At Chanaanæi Phænices hoc minime fecerunt ideoqꝫque hi ex Ægypto in Phæ sub Chamo non amplius sub Chami imperio non amplius mesiebant , erant non erant amplius erant jam Chamo subditi non erant sed ex Ægypto in Caucasūum montem et inde in Phæniciāam in bello Herculis concesserant Ac Talis est historia deorum quatuor primarum historia Iup Hinc vero natæ sunt Deorum multæ pris fabulæ Veterum fabulæ non paucæ. Vt quod Hercules Busirin sustulit, quod Hercules et Baccus in Indiam usqꝫque exercitum duxere. Quod aa Apollodor. l. 1. c. 1 Vulcanus ☉ ☉ matri in vincula conjectæ opem ferens, a Iove (sc: Chaldaico) de cælo – – – – a Iove (sc. Chaldaico) de cælo dejectus ex casu claudicavit et bAlbricus de Deor. imagin. in Vulcano subinde fabricavit fulmina Iovi et a p Iove in cælum reductus est quod Vulcanus ob effictam Pandoram ad montem Caucasum ligatus est et ab Hercule solutus. Quod Iupiter (scilicet Chaldaicus) patrem filiorsrum belluonem devorantem et pro Iove lapidem ante medium regno expulit ipsiusqꝫque genitalia præcidit, ex quibus in mare subinde projectis orta est Venus. Hanc autem e mari ortam concipe ubi ex Phænicia in Babyloniam profecta Herculi occurrit. & Saturnum filios suos Plutonem in regno suo occisum et Neptunum per bellum ipsi illatūum devorasse ac bello Iovem deinceps per Bellūum devorare voluisse nisi Iupiter fuste. et bætulis pugnando vicissetPorro quod Satu Eodem recidit quod in Assyriorum Theologia Saturnus patrem CCælūum genitalia proscribet filios devorantem regno expulit et ejus abscissa genitalia in mare projecit, ex quibus prodijt Venus. His adde fabulam quod Iupiter (sc. Chaldaicus) mundum inter seipsum et fratres divisit, deditqꝫque sibi ipsi regnum cæli id est altissimum Neptuno ‡ ‡ Quod Hercules Busiridem sustulit. Quod Vulcanus in Iove [sc. Caldaico] de cælo dejectus ex casu claudicavit et subinde fabricant fulmina Iove. Quod Hercules & Bacchus in Indiam usqꝫque exercium duxere Quod Iupiter (sc. Chaldaicus) mundum inter seipsum et fratres divisit deditqꝫque sibi ipsi regnum cæli, id est regnum altissimum, fratres Neptuno mare regnum maris id est terras ulti extimum masiqꝫque Atlanticum proximum et fratri Plutoni est Osiridi mortuo regnum inferorum est Ægyptiacum ubi nimirum lacus erat Acharon & fluvius styx et corpora mortuorum arte conservata et reliqua quæ ad inferos spectant[ Nam Ceres id est Isis ab pp. lib. 1. c. 1. Apollodoro statuitur frater soror fratrum trium Iovis Neptuni et Plutonis qui mundum inter se diviserunt. qq lib. 3 Diodorus juxta The ologiam Assyriorum pro Iove Saturnum ponit dicendo quod Vrano nati sint filij tres Saturnus Hyperion Atlas et quod post Hyperionem e medio sublatum (quem Osiris esse probavimus) Cælo geniti Atlas et Saturnus regnum interse diviserunt. Et Atlanti regiones Oceano conterminæ sorte obvenerunt Neptunoqui 27v populos illic Atlantios de nomine suo vocavit. Saturnús verò cujus enormis erat inpietas et avaritia Iovem Olympium procreavit id est Nimrodum procreavit qui omnibus sese æquum et humanum præbuit. et botum superato pat rem Saturnum superasse ac totum sub imperio mundum habuisse tradunt, quod de Iove Chaldaico potius intelligendum est. quem Assyrij hic Saturnum vocant Quodqꝫque Deniqꝫque addenda est fabula Pandoræ. In Theologia dd Diodor. lib. 3 Pandora eadem habetur dicitur cum Rhea Saturni Assyriani uxore. Malim dicere quod sit Saturni Chaldaici uxor id est Chami. Nam hæc Pandora erat mulierum omnium aa Hesiod. Theog Phurnutus de nat. Deor. in Prometheo. Pausanias alicubi Attic. in medio. p. 20. liberavit ab incudibus, Ficta erat id est artificiose facta, dolosa, insincera Hæc cum pixide malorum omnium plena ad Epimetheum contendit id est quæ cum quærelis et cum oratione ficta quæ bellorum malorum maximorum causa extitit. cc Hesiod. ἔργα Prius enim in terra vivebant homines absqꝫque malis morbisqꝫque molestis, sed mulier manibus vasis magnum operculum dimovens id est mentem suam ipsi aperiens id est pectus suum cum quærabis aperibus dispersit hominibus curas graves &c mala innumera, id est, pectus suum cum quærelis aperien Epi aperiendo persuasit Epimetheo ut is bellum susciperet in Ægytios quod malorum omnium extitit causa. Dein Prometheus ob ob repertūum ignem monti laucas affigitur ut metalla exquirat. Pectus ejus a Vulture roditur quod hæc esset gg Phurnutus de Nat. Deor. in Marte et enyo Martis avis et ad strages advolaret. Liberatur ab Hercule ubi Stregibus armis fabrefactis in Phæniciam revertitur. Typhonem. [aliqui sub Mont Ætna monte sepultum ignes evomera alij in lacu Sirbonidis juxta montem casium] ex lalatione alij aHomer ιλ. Β. v. 750. Homerus [et alij in a Arimis id est in Aram seu Syria sepultum ijacere scribit traditur, siqui Syrain ad montem illum terminet sit. Nam mons ille Syriani terminat ad boram Significantur quod Hinc etiam aa Plutarch. in Sertorio. Strabo l 17 p 819 Antæum in Tingi jacere frugunt Ljibyes et Sertorium aperto sepulchro incidisse in corpus sexaginta cubitorum longitudinis. Alij vero ut rationem reddere videantur ignium in monte Ætna, & noxiarum exhalationūum lacus Sirbodinis juxta Montem Casium, et frequentūum Terræ motuum in Syria, dicunt fingunt aut Typhæum aut sub Ætna jacentem ignes evomere aut in lacu Sirbonidis exhalationes spirare, aut bant aut ἐν ἈρΊμοις in Arum vel Syria ejus esse cubilia ubi gu dd Homer. ιλ. Β Iovem circa Typhæum terram cum strepitu verberare et quatere ἐν ἈρΊμοις in Aram seu Syria ubi dicunt Typhæi esse cubilia. Typhæum a Iove non occisum dicunt sed vivum sepultum